Στο στόχαστρο του Μαξίμου μέσω Άδωνι Γεωργιάδη βρίσκεται ο πρώην πρωθυπουργός. Η τακτική της ισοπέδωσης του ηθικού πλεονεκτήματος του Τσίπρα και της προσπάθειας επικράτησης του αφηγήματος «όλοι ίδιοι είναι».

Όσο περνάει ο καιρός και οι δημοσκοπήσεις εμφανίζονται όλο και πιο ευνοϊκές για τις επιδόσεις της ΕΛ.Α.Σ τόσο θα αυξάνεται και η στοχοποίηση του κόμματος από το Μαξίμου και του Αλέξη Τσίπρα προσωπικά. Είναι γεγονός ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης γνωρίζει ποιος θα είναι ο βασικός αντίπαλος στο δρόμο για τις κάλπες και φαίνεται πως έχει λάβει ήδη τα μέτρα του, ρίχνοντας σε πρώτη φάση στην… αρένα, τον Άδωνι Γεωργιάδη. Το ερώτημα είναι πως θα απαντήσει ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας. Για αρχή πάντως. προχώρησε στη δημιουργία ενός νέου όρου, «αδωνισμός»! Πρόκειται για έναν όρο που μάλλον θα ακουστεί αρκετά έως τις εκλογές…

Ο νεολογισμός που επικαλείται στις ανακοινώσεις της η ΕΛΑΣ έρχεται ως απάντηση στη στάση που κρατάει τις τελευταίες μέρες ο υπουργός Υγείας. Ξεκινώντας από μια συνέντευξη στον τηλεοπτικό σταθμό Action 24 στις αρχές της εβδομάδας ο Άδωνις Γεωργιάδης σε σχεδόν παραληρηματικό ύφος κατηγόρησε τον Αλέξη Τσίπρα ότι «χρηματίστηκε» το 2019 επειδή καθυστέρησε το κλείσιμο της Βουλής ώστε να αλλαχθεί ο ποινικός κώδικας. Ουδείς βέβαια έχει κάποια αμφιβολία ότι πίσω απ’ αυτή την επίθεση κρύβεται ο ίδιος ο πρωθυπουργός.

Τι ξέχασε να αναφέρει ο κ. υπουργός

Ο κ. Γεωργιάδης ανάφερε επίσης ότι συγκεκριμένοι κατηγορούμενοι ευεργετήθηκαν από τη νομοθεσία. Στις ερωτήσεις των δημοσιογράφων για το αν έχει στοιχεία περί χρηματισμού, ο κ. Γεωργιάδης… παρέπεμψε στον πρώην υπουργό Δικαιοσύνης επί ΣΥΡΙΖΑ, Σταύρο Κοντονή. Μόνο που και ο κ. Κοντονής όταν ρωτήθηκε την επόμενη μέρα του παραληρήματος Γεωργιάδη, είπε πως ουδέποτε μίλησε για «χρηματισμό», αλλά για «εξυπηρετήσεις» σε συγκεκριμένες υποθέσεις.

Τι συνέβη το 2019

Συνέβησαν και άλλα πράγματα το 2019 κατά την περίοδο της ψήφισης του νέου ποινικού κώδικα, που επίσης ο κ. Γεωργιάδης -όπως και η ΝΔ- αν και τα ξέρουν, τα αφήνουν επιμελώς στην άκρη. Όπως για παράδειγμα ότι την αναμόρφωση του ποινικού κώδικα (έπειτα από πολλά χρόνια) είχε αναλάβει αρκετούς μήνες πριν, ειδική πολυμελής νομοπαρασκευαστική επιτροπή που αποτελείτο από τους πιο έγκριτους νομικούς της χώρας. Και όπως αναφέρουν από το περιβάλλον του πρώην πρωθυπουργού (και αυτά δεν είναι μυστικά, έχουν γραφτεί επανειλημμένα σε ρεπορτάζ της εποχής), η συγκεκριμένη επιτροπή συνεδρίαζε και διαβουλεύθηκε επι μήνες με επικεφαλής τον εξαίρετο νομικό Χριστόφορο Αργυρόπουλο, προκειμένου να καταλήξει στο συγκεκριμένη νομοθετική πρόταση.

Αυτός ήταν και ο λόγος που ο Αλέξης Τσίπρας έκρινε σκόπιμο να ψηφιστεί στο χρόνο που αρχικά ήταν προγραμματισμένη και να μην πάει στις καλένδες μετά την απόφασή του να πάει σε πρόωρες κάλπες. Την μεταρρύθμιση δε αυτή την εξήρε τότε σχεδόν σύσσωμος ο νομικός κόσμος της χώρας και υπερψηφίστηκε στη Βουλή όχι μόνο από τους βουλευτές της τότε πλειοψηφίας αλλά και από στελέχη του ΠΑΣΟΚ (υπέρ ψήφισε ο κ. Ευάγγελος Βενιζέλος) και το Ποταμιού.

Η πραγματικότητα είναι άλλη εν προκειμένω. Αυτό που έχει ενοχλήσει το Μαξίμου είναι ότι ο Αλέξης Τσίπρας εδώ και καιρό σε κάθε παρέμβασή του τονίζει τη διαφθορά της κυβέρνησης Μητσοτάκη, την οποία και έχει χαρακτηρίσει «πνιγμένη» στα σκάνδαλα. Στον αντίποδα ο ίδιος επικαλείται ως βασικό επιχείρημα την εντιμότητα της κυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ και του ίδιου προσωπικά.

Ουδείς για παράδειγμα μπορεί να αμφισβητήσει ότι η κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ είναι η μοναδική στη μεταπολιτευτική ιστορία της χώρας που έφυγε αφήνοντας γεμάτα ταμεία (37 δις. Ευρώ) από το υστέρημα και τις θυσίες του ελληνικού λαού. Ούτε η ίδια η κυβέρνηση της ΝΔ διανοήθηκε να αμφισβητήσει αυτή την πραγματικότητα, την ώρα που τον Ιανουάριο του 2015 και εν μέσω τεράστιας οικονομικής κρίσης η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ παραλάμβανε άδεια ταμεία από τη γαλάζια κυβέρνηση που κατά τα λοιπά ήταν έτοιμη να… βγάλει τη χώρα από τα Μνημόνια.

Σε κάθε περίπτωση όλα αυτά είναι Ιστορία. Όλα δείχνουν πως σε αυτήν καταφεύγει το Μαξίμου στα δύσκολα –και θα συνεχίσει να το κάνει- μέχρι τις κάλπες. Κι αυτό επειδή ο Αλέξης Τσίπρας εξακολουθεί να αποτελεί έναν ισχυρό συμβολικό αντίπαλο. Είναι ο άνθρωπος που αφενός ταυτίστηκε με τη μεγαλύτερη απειλή για τη Νέα Δημοκρατία και η διατήρηση της αρνητικής εικόνας του (υπενθυμίζοντας τη διαπραγμάτευση του 2015 κλπ.) λειτουργεί ως εργαλείο συσπείρωσης του κεντροδεξιού ακροατηρίου.

Η τακτική της απαξίωσης

Αφ’ ετέρου, το επιχείρημα «δεν είναι έντιμος» που ακούγεται από τα δεξιά χείλη εντάσσεται στη λογική της πλήρους ισοπέδωσης, της επικράτησης του αφηγήματος «όλοι ίδιοι είναι» που μοιραία οδηγεί στην απαξίωση της πολιτικής. Κάτι τέτοιο βολεύει εξαιρετικά τη ΝΔ ειδικά σε μια περίοδο που ορισμένες δημοσκοπήσεις τη δείχνουν αρκετά χαμηλά, πέριξ του 25%, εκεί δηλαδή που ελλοχεύει ο κίνδυνος να χάσει το μπόνους των εκλογικών εδρών σε περίπτωση που τερματίσει πρώτη μεν, κάτω απ’ τον πήχη δε.

Για να είμαστε ακριβείς βέβαια, δεν είναι η πρώτη φορά που η ΝΔ επιχείρησε να θίξει το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς, στοχοποιώντας τον Αλέξη Τσίπρα. Ποιος ξεχνά άραγε το εντελώς έωλο αφήγημα του ίδιου του Κυριάκου Μητσοτάκη πως ο Αλέξης Τσίπρας «αντάλλαξε τη Μακεδονία με τις συντάξεις» την περίοδο της συμφωνίας των Πρεσπών; Ήταν ένα αφήγημα που «έπαιξε» αρκετά εκείνη την περίοδο και εννοείται πως δεν αποδείχθηκε ποτέ.

Προφανώς οι Πρέσπες είναι ένα θέμα που δεν πουλάει πια, οπότε στο Μαξίμου άλλαξαν κασέτα, επιστρατεύοντας ένα επίσης κλεισμένο θέμα για να κάνουν το σχετικό ντόρο. Αντιλαμβάνεται κανείς πως δεν θα ήταν ο ίδιος ο Κυριάκος Μητσοτάκης αυτός που θα αναδείκνυε το θέμα.

Ο κατάλληλος άνθρωπος

Η αποστολή «στοχοποίησης» του Τσίπρα δεν θα μπορούσε να γίνει από τον καθένα. Κατά συνέπεια δεν είναι τυχαίο ότι επιλέχθηκε γι’ αυτήν ο Άδωνις Γεωργιάδης. Ο υπουργός Υγείας εμφανίζεται συχνά ως ο βασικός εκφραστής της ιδεολογικής αντιπαράθεσης με την Αριστερά συνολικά και όχι μόνο με τον Τσίπρα ως πρόσωπο. Πρόκειται για τον άνθρωπο που αποδεδειγμένα ξημεροβραδιάζεται σε κανάλια, ραδιόφωνα κλπ. Χρησιμοποιώντας συστηματικά υψηλούς τόνους, προσωπικές αναφορές και «πολεμική» ρητορική απέναντι στον Τσίπρα, αμφισβητεί συνολικά την πολιτική του αξιοπιστία. Η επιλογή αυτή φαίνεται να απευθύνεται κυρίως στο πιο κομματικά συσπειρωμένο ακροατήριο της ΝΔ, το οποίο ανταποκρίνεται σε μια πιο συγκρουσιακή μορφή πολιτικής επικοινωνίας.

Η αλήθεια είναι ότι δεν ενστερνίζονται όλοι στην κυβέρνηση αυτή την άποψη και γι’ αυτούς τους λόγους κάποια στελέχη –δημόσια κιόλας- πήραν συγκεκριμένες αποστάσεις από το παραλήρημα του Άδωνι Γεωργιάδη, αρνούμενοι να υιοθετήσουν τις κατηγορίες του.

Αλλαγή ατζέντας

Το βασικότερο όλων εδώ είναι ότι η κυβέρνηση προσπαθεί να μετατοπίσει τη συζήτηση και το δημόσιο ενδιαφέρον αλλού. Επιχειρεί δηλαδή να αποφύγει τις αναφορές στα δικά της σκάνδαλα (ΟΠΕΚΕΠΕ, υποκλοπές, Τέμπη, κακοδιαχείριση κλπ. ) ή σε θέματα τα οποία έχει αποτύχει παταγωδώς να διαχειριστεί, όπως για παράδειγμα εκείνο της ακρίβειας, που άπτεται της καθημερινότητας των πολιτών.

Απέναντι σε όλα τα παραπάνω η στάση που ακολουθεί ο Αλέξης Τσίπρας είναι σαφής και αποδόθηκε από τον ίδιο στην ομιλία του στο Περιστέρι: «Ποιος τα λέει αυτά; Ο Άδωνις; Α, τότε δεν έχει καμία σημασία». Αυτό σημαίνει ότι δεν θα μπει στο γαϊτανάκι των νομικών διαδικασιών όπως αρκετοί θα ήθελαν να κάνει, αλλά θα απαντάει πολιτικά. Ας σημειωθεί ότι δεν είναι ο πρώτος ούτε ο τελευταίος στην πολιτική ιστορία της χώρας που επιλέγει να αντιπαρατεθεί πολιτικά και όχι μέσω μηνύσεων.

Τα λουλούδια του Τσίπρα

Συνολικά, από την οπτική της πολιτικής επικοινωνίας, η συνεχής αντιπαράθεση με έναν πρώην πρωθυπουργό συνήθως εξυπηρετεί τρεις στόχους: τη συσπείρωση της εκλογικής βάσης, τη διατήρηση ενός ευνοϊκού πολιτικού διλήμματος και την επιρροή της δημόσιας ατζέντας. Το κατά πόσο αυτή η στρατηγική είναι αποτελεσματική μάλλον κρίνεται από τις μετρήσεις. Τα ποσοστά της ΕΛΑΣ στις δημοσκοπήσεις ανεβαίνουν και ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας δηλώνει ότι θα στέλνει λουλούδια στον Άδωνι, θεωρώντας ότι κάθε φορά που του επιτίθεται, ανεβάζει τη δημοφιλία του πρώην πρωθυπουργού.

Το σχέδιο, που παρουσιάστηκε χθες στο εποπτικό συμβούλιο της γερμανικής αυτοκινητοβιομηχανίας, προβλέπει το κλείσιμο 4 γερμανικών εργοστασίων και την περικοπή έως και 100.000 θέσεων εργασίας.

Στα πρόθυρα μιας νέας εργασιακής αναταραχής βρίσκεται η Volkswagen, καθώς το νέο σχέδιο αναδιάρθρωσης της διοίκησης Μπλουμ -μόλις δύο χρόνια από το προηγούμενο- χτυπά ξανά στον πυρήνα του τους εργαζόμενους.

Το σχέδιο, που παρουσιάστηκε χθες επίσημα στο εποπτικό συμβούλιο της γερμανικής αυτοκινητοβιομηχανίας, προβλέπει το κλείσιμο τεσσάρων γερμανικών εργοστασίων -Ανόβερο, Εμντεν, Τσβικάου και το εργοστάσιο της Audi στο Νέκαρσουλμ- και την περικοπή έως και 100.000 θέσεων εργασίας, περίπου διπλάσιων από αυτές που είχαν προγραμματιστεί. Επιπλέον η εταιρεία επανεξετάζει την εκτεταμένη δομή της με προοπτική απόσπασης ή απόσχισης του βασικού τομέα της μάρκας και της επιχείρηση τεχνολογίας εξαρτημάτων σε μια προσπάθεια απλοποίησης.

Η δρακόντεια αναδιάρθρωση που προτείνεται είναι η μεγαλύτερη που έχει γίνει ποτέ στον κολοσσό και αποτελεί την απάντηση της διεύθυνσης στα διογκούμενα προβλήματα του υψηλού κόστους και της πλεονάζουσας παραγωγικής ικανότητας στην εγχώρια αγορά, του αυξανόμενου κινεζικού ανταγωνισμού και των δασμών των ΗΠΑ. Το σχέδιο Μπλουμ έρχεται μετά την πρόσφατη προειδοποίηση της VDA, που εκπροσωπεί τους εμπόρους αυτοκινήτων, για πιθανή κατάρρευση της απασχόλησης σε ολόκληρο τον κλάδο της αυτοκινητοβιομηχανίας στη Γερμανία και την ευρύτερη ήπειρο αν δε ληφθούν «τολμηρές αποφάσεις», συμπεριλαμβανομένης της πιθανής πώλησης μη βιώσιμων εργοστασίων σε ξένες αυτοκινητοβιομηχανίες.

Το εποπτικό συμβούλιο της Volkswagen που θα κληθεί να αποφασίσει επί του σχεδίου περιλαμβάνει εκπροσώπους των οικογενειών των ιδιοκτητών, των συνδικάτων και της κυβέρνησης του κρατιδίου της Κάτω Σαξονίας, μια δομή κατανομής εξουσίας που συχνά περιπλέκει τη λήψη αποφάσεων.

Η Volkswagen βρέθηκε αντιμέτωπη με μαζικές προειδοποιητικές απεργίες τον Δεκέμβριο του 2024, αλλά επί του παρόντος υπάρχει συμφωνία με τους εργαζόμενους να μην προβαίνουν σε απεργιακές κινητοποιήσεις όσο ισχύουν οι υπάρχουσες συμβάσεις εργασίας. Στη συμφωνία αναδιάρθρωσης εκείνης της εποχής η διοίκηση της είχε δεσμευτεί να αποφύγει το κλείσιμο εργοστασίων στη Γερμανία προχωρώντας σε εναλλακτικές χρήσεις των υποαξιοποιημένων εγκαταστάσεων. Το σχέδιο αυτό δεν απέφερε το προσδοκώμενο αποτέλεσμα και πλέον ο διευθύνων σύμβουλος Όλιβερ Μπλουμ καλείται να πείσει τους τους ισχυρούς εκπροσώπους των εργαζομένων να αποδεχτούν μεγαλύτερες περικοπές σε ολόκληρο τον όμιλο, ο οποίος περιλαμβάνει τις μάρκες Audi και Porsche.

Ο Μπλουμ πιέζεται φυσικά και από τις οικογένειες των μεγαλομετόχων Porsche και Piech, που έχουν χάσει δεκάδες δισ. ευρώ τα τελευταία χρόνια από την πτώση της χρηματιστηριακής αξίας. Οι εργαζόμενοι διαμηνύουν ωστόσο την πλευρά τους ότι δεν φέρουν ευθύνη για την κρίση στον τομέα της αυτοκινητοβιομηχανίας και χθες διαδήλωσαν σε περίπου 20 εγκαταστάσεις της VW σε όλη τη Γερμανία. Το IG Metall, το συνδικάτο που τους εκπροσωπεί και διοργάνωσε τις χθεσινές διαμαρτυρίες, προειδοποίησε ότι η εταιρεία διατρέχει κίνδυνο μιας «σοβαρής σύγκρουσης» με τους εργαζόμενους.

Στην Άγκυρα, εκεί όπου κρίνεται πλέον το γεωπολιτικό βάρος κάθε χώρας, ο Κυριάκος Μητσοτάκης βρέθηκε για ώρα να περιφέρεται στους διαδρόμους της Συνόδου Κορυφής του ΝΑΤΟ αναζητώντας κάτι τόσο απλό όσο ένα βλέμμα του Ντόναλντ Τραμπ. Δεν το βρήκε. Ο Αμερικανός πρόεδρος είχε χρόνο για τον Μαρκ Ρούτε, χρόνο για τον Φρίντριχ Μερτς, άφθονο χρόνο και θερμά λόγια για τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, όμως για τον Έλληνα πρωθυπουργό δεν βρέθηκε ούτε μια χειραψία στα σοβαρά. Οι εικόνες αυτές δεν χρειάζονται σχολιαστή, μιλούν από μόνες τους, και η κυβερνητική επικοινωνία, όπως συνηθίζει σε τέτοιες περιπτώσεις, επέλεξε την τακτική της σιωπής.

Δεν πρόκειται για ζήτημα πρωτοκόλλου ή κακή στιγμή μπροστά στις κάμερες. Πρόκειται για την πιο καθαρή αποτύπωση της θέσης που έχει σήμερα η Ελλάδα στο διεθνές σκηνικό, μετά από χρόνια διακυβέρνησης που βάφτισε την υποχωρητικότητα «ρεαλισμό» και την απουσία στρατηγικής «ωριμότητα». Ενώ ο Ερντογάν διαπραγματεύεται ανοιχτά F-35 και γεωπολιτικά ανταλλάγματα, ο Μητσοτάκης περιορίστηκε να δηλώσει πως δεν θα σχολιάσει τις κοινές δηλώσεις Τραμπ και Ερντογάν, σαν να μην αφορούν άμεσα τη χώρα του. Η αγωνία της κυβέρνησης να μη φανεί ότι δυσαρεστείται με την Άγκυρα φανερώνει ακριβώς το αντίθετο από αυτό που θέλει να προβάλει: μια χώρα που έχει συμβιβαστεί με τον ρόλο του υπάκουου συμμάχου, χωρίς αντίλογο, χωρίς φωνή, χωρίς καν την ελάχιστη διεκδίκηση ίσης μεταχείρισης.

Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας έχτισε επί χρόνια μια αφήγηση περί ενισχυμένου κύρους της Ελλάδας διεθνώς. Οι εικόνες από την Άγκυρα διαλύουν αυτή την αφήγηση μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα βίντεο. Δεν χρειάζεται καμία ερμηνεία πέρα από αυτό που βλέπει ο καθένας. Έναν πρωθυπουργό να αναζητά την αναγνώριση μιας ξένης δύναμης αντί να τη διεκδικεί, την ώρα που ο γείτονας ανταλλάσσει χαμόγελα και εξοπλιστικές υποσχέσεις.

Η εξωτερική πολιτική δεν κρίνεται από δηλώσεις εντυπωσιασμού ούτε από επικοινωνιακά τερτίπια. Κρίνεται από το αν μια χώρα κάθεται στο τραπέζι ως ισότιμος συνομιλητής ή περιμένει στην άκρη ένα νεύμα. Η Άγκυρα έδειξε καθαρά σε ποια κατηγορία έχει τοποθετήσει η κυβέρνηση Μητσοτάκη την Ελλάδα, και η ευθύνη γι’ αυτό δεν ανήκει στον Τραμπ, ανήκει σε όσους επί χρόνια προτίμησαν την υποταγή από τη διεκδίκηση.