Του Άρη Χατζηστεφάνου

Λίγες εβδομάδες μετά την ηχηρή παρέμβαση των υπουργείων Εξωτερικών της Τουρκίας και των ΗΠΑ στο έργο της ελληνικής δικαιοσύνης σχετικά με την υπό όρους απελευθέρωση του Αλέξανδρου Γιωτόπουλου, το ποινικό τμήμα του Αρείου Πάγου αναίρεσε την απόφαση του Δικαστικού Συμβουλίου.

Αν και συνήθως η άρνηση των δικαιωμάτων, που προβλέπει η νομοθεσία για τους κρατούμενους της 17 Νοέμβρη, αποδίδεται στην εκδικητικότητα της οικογένειας Μητσοτάκη, πολύ λιγότερος λόγος γίνεται για το ρόλο που ενδέχεται να παίζουν ξένες διπλωματικές αποστολές στις αποφάσεις των δικαστηρίων. Οι σχετικές δηλώσεις ξένων αξιωματούχων, συχνά αφορούν ακόμη και το ποιες θεατρικές παραστάσεις μπορούν να ανεβαίνουν στην Ελλάδα, γεγονός που μετατρέπει την Ελλάδα σε ένα είδος πολιτικού, δικαστικού και πολιτισμικού προτεκτοράτου.

Αξίζει να θυμηθούμε μερικές από τις σημαντικότερες παρεμβάσεις των τελευταίων χρόνων μέσα και από τις αποκαλύψεις των Wikileaks:

Ιδιαίτερα ηχηρή ήταν πάντα η αμερικανική παρέμβαση για τις απόλυτα νόμιμες άδειες που είχε λάβει ο Κουφοντίνας, χωρίς ποτέ να παραβιάσει τους όρους τους.

To 2017, ο πρέσβης Τζέφρυ Πάιατ επιτέθηκε για αυτό το λόγο στο Συμβούλιο των Φυλακών υποστηρίζοντας ότι η απόφασή του προσέβαλε τη μνήμη των θυμάτων και τους συγγενείς τους. Η πίεση μάλιστα προς την ελληνική κυβέρνηση, ώστε να μην εφαρμοστεί ο σωφρονιστικός κανονισμός, κλιμακώθηκε με ανακοίνωση του Στέιτ Ντιπάρτμεντ.

Παρόμοια διπλωματική επίθεση εναντίον της χώρας μας πραγματοποίησαν οι ΗΠΑ και το 2018. Την ίδια χρονιά, μάλιστα, στο έργο της ελληνικής δικαιοσύνης είχε προσπαθήσει να παρέμβει και η πρέσβης της Βρετανίας, Κέιτ Σμιθ. Χρησιμοποιώντας πανομοιότυπες φράσεις με τον πρέσβη των ΗΠΑ είχε σημειώσει ότι «η μνήμη των θυμάτων τρομοκρατίας και τα συναισθήματα των οικογενειών τους προσβάλλονται βάναυσα» από την άδεια του Κουφοντίνα.

Το 2015, ο Αμερικανός πρέσβης Ντέιβιντ Πιρς απείλησε ότι ενδεχόμενη αποφυλάκιση του Σάββα Ξηρού της 17Ν μπορεί να είχε επιπτώσεις στις διαπραγματεύσεις της Ελλάδας για το χρέος

Το 2016, η αμερικανική πρεσβεία ζήτησε να μην ανέβει παράσταση του εθνικού θεάτρου που θα στηριζόταν σε κείμενα του Ξηρού.

Οι ξένες παρεμβάσεις μέσα από τα Wikileaks

Μια σύντομη περιήγηση σε παλαιότερα τηλεγραφήματα της αμερικανικής πρεσβείας, που έφερε στο φως το WikiLeaks, δείχνει ότι οι Αμερικανοί διπλωμάτες είχαν πολύ ισχυρές απόψεις, όχι μόνο για δικαστές που έκαναν τη δουλειά τους, αλλά και για δημοσιογράφους. Τον Οκτώβριο του 2005, ο πρέσβης Τσαρλς Ράις καταφέρθηκε εναντίον της εφημερίδας Ελευθεροτυπία, γιατί είχε εξασφαλίσει συνέντευξη με τον Δημήτρη Κουφοντίνα. Ο Ράις υποστήριζε ότι υπάρχει «διαρκής συμπάθεια στον ελληνικό Τύπο για τις λεγόμενες επαναστατικές πράξεις της 17Ν», ενώ κατηγορούσε ευθέως τους Έλληνες δημοσιογράφους ότι φτιάχνουν έτσι τις ερωτήσεις, ώστε να προωθήσουν την εικόνα του Κουφοντίνα ως ενός «ήσυχου, ιδεολογικού στοχαστή». 

Να σημειωθεί ότι από το ίδιο τηλεγράφημα προκύπτει ότι η πρεσβεία βρισκόταν σε επαφή με την Ντόρα Μπακογιάννη και άλλους συγγενείς θυμάτων τρομοκρατίας (όπως ο γιός του Μομφεράτου), με τους οποίους φέρονται να συντόνιζαν από κοινού τις κινήσεις τους. Συγκεκριμένα, αναφέρεται ότι η πρεσβεία επικοινώνησε μαζί τους για να βεβαιωθεί ότι θα απαντούσαν με δικό τους κείμενο στη συνέντευξη Κουφοντίνα.

Πέντε χρόνια νωρίτερα το 2000, η πρεσβεία αναφερόταν σε δηλώσεις Ελλήνων πανεπιστημιακών και πολιτικών που προωθούσαν, όπως υποστήριζε, μια «πολιτική λύση» για το πρόβλημα της τρομοκρατίας. Ο πρέσβης Νίκολας Μπερνς, εξηγούσε ότι η πρεσβεία «θα πρέπει να αμβλύνει αυτού του είδους τις απόψεις όταν θα εφαρμόσει το πρόγραμμα ανταμοιβών». Το ποιοι έλαβαν αυτές τις «ανταμοιβές» και με ποιο τρόπο τις χρησιμοποίησε η πρεσβεία για να παρέμβει στον εσωτερικό διάλογο στην Ελλάδα, δεν το μάθαμε ποτέ.

Σε άλλα τηλεγραφήματα, η Πρεσβεία εξέφραζε την ανησυχία της για την αποφυλάκιση υπό όρους του πρώην συνεργάτη της 17Ν, Νίκου Παπαναστασίου, για λόγους υγείας. Στο τηλεγράφημα, μάλιστα, η πρεσβεία εξέταζε επικριτικά τη λειτουργία του ελληνικού δικαστικού συστήματος  – και αυτό παρά το γεγονός, ότι δικαστές δεν έδιναν άδεια στον Ξηρό, παρά τα «σοβαρά προβλήματα υγείας από τα οποία υπέφερε». Να σημειωθεί ότι από τα αρχεία του Wikileaks δεν προκύπτει να υπήρξαν ανάλογες αντιδράσεις όταν αποφυλακίζονταν πραξικοπηματίες που είχαν συνεργαστεί με την Ουάσινγκτον, όπως ο Στυλιανός Παττακός, ο οποίος απελευθερώθηκε «λόγω ανηκέστου βλάβης της υγείας του»… 26 χρόνια πριν πεθάνει.

Μοχλός πίεσης για την εξωτερική πολιτική

Την ίδια περίπου εποχή, και συγκεκριμένα το 2002, ο μετέπειτα πρόεδρος της Δημοκρατίας Κάρολος Παπούλιας, μιλώντας στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΙ, είχε καταγγείλει τις πιέσεις που ασκούσε η αμερικανική κυβέρνηση με πρόσχημα την τρομοκρατία. Ο ίδιος μάλιστα υποστήριζε ότι πρόθεσή τους ήταν «να αποδυναμώσουν τις αντιστάσεις της ελληνικής κυβέρνησης για να επιβάλλουν ορισμένους στόχους… κυρίως στα ελληνοτουρκικά». Ο Κάρολος Παπούλιας αναφερόταν σε εποχές πριν ακόμη από την εξάρθρωση της 17 Νοέμβρη, όταν μεγάλα αμερικανικά μέσα ενημέρωσης αναπαρήγαγαν τις θέσεις του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, φωτογραφίζοντας ως τρομοκράτες αρκετά μέλη του αντιδικτατορικού αγώνα, αλλά και στελέχη του ΠΑΣΟΚ.  

Ό,τι και αν πιστεύει κανείς για τα μέλη της 17 Νοέμβρη και όσο και αν καταδικάζει την τρομοκρατία, η υπόθεση φέρνει στο προσκήνιο τις συνεχείς παρεμβάσεις ξένων πρεσβειών με τρόπους που συχνά αποτελούν άμεση εμπλοκή στα εσωτερικά ζητήματα της χώρας. Καμία αναπτυγμένη χώρα στον κόσμο δεν θα επέτρεπε σε ξένους διπλωμάτες να κρίνουν τους θεσμούς της δικαιοσύνης, να απαξιώνουν μεγάλα μέσα ενημέρωσης και να παρεμβαίνουν, άλλοτε με μαστίγια και άλλοτε με καρότα στον πολιτικό διάλογο.

Παλαιότερα, τέτοιες παρεμβάσεις προκαλούσαν αντιδράσεις ακόμη και από το πολιτικό κατεστημένο της Ελλάδας. Τώρα τις δεχόμαστε αδιαμαρτύρητα.

Πηγή: infowar

Για εκείνους που δεν συμβιβάζονται με ένα απλό παγωτό χωνάκι, ξυλάκι ή κυπελλάκι.

ΤΟ ΠΑΓΩΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ μια καλή αφορμή για συνδυασμούς, αυτοσχεδιασμούς και ιδέες που αναβαθμίζουν την εμπειρία και τη νοστιμιά. Μπαίνει ανάμεσα σε soft cookies, ξεπροβάλλει μέσα από φύλλα κρούστας, τρώγεται ακόμα και τηγανητό: γενικά είναι ένας καμβάς που μπορεί να πάει τη γεύση όσο μακριά θες.

Για παράδειγμα, στην Ιταλία δεν είναι πάντα ένα απλό χωνάκι. Εκεί, και κυρίως στη Σικελία, το brioche con gelato, ένα αφράτο μπριός που κλείνει παγωτό μέσα του και το τρως ακολουθώντας μια μικρή τελετουργία, είναι μια καθημερινή καλοκαιρινή συνήθεια.

Από την άλλη πλευρά του Ατλαντικού, το ice cream sandwich, μια μπάλα παγωτού ανάμεσα σε δύο μπισκότα, που εμφανίστηκε τον 19ο αιώνα στην Αμερική, κάνει θραύση μέχρι σήμερα: ένα απλό αλλά εμβληματικό street dessert που πλέον το συναντάς όχι μόνο στα ψυγεία που έχουν τα περίπτερα αλλά και στις πιο εξεζητημένες τζελατερίες.

Στην Αθήνα, το παγωτό σήμερα έχει ξεφύγει από τις κλασικές του μορφές και επανεφευρίσκεται μέσα από ευφάνταστους συνδυασμούς, νέες υφές και viral εκδοχές.

Στη Αθήνα, το παγωτό σήμερα έχει ξεφύγει από τις κλασικές του μορφές και επανεφευρίσκεται μέσα από ευφάνταστους συνδυασμούς, νέες υφές και viral εκδοχές. Εμείς μαζέψαμε 8 φρέσκες ιδέες για εκείνους που δεν συμβιβάζονται με ένα παγωτάκι και θέλουν «κάτι σε υπερπαραγωγή».

1.

Παγωτό σάντουιτς

Τα παγωτατζίδικα της πόλης έχουν αναβαθμίσει αυτήν τη λιχουδιά που αγαπάμε από παιδιά, φτιάχνοντας το δικό τους μπισκότο που το γεμίζουν με χειροποίητο παγωτό. Πλέον, το παγωτό σάντουιτς από ένα απλό street snack του 20ού αιώνα έχει εξελιχθεί σε ένα δημιουργικό και gourmet γλυκό με πολλές παραλλαγές παγκοσμίως. Στο Epik Gelato θα βρεις επικούς συνδυασμούς, για παράδειγμα το κασάτο βανίλια - σοκολάτα με παγωτό βανίλια και σοκολάτα, μαυροκέρασο και επικάλυψη σοκολάτας γάλακτος, το σάντουιτς πραλίνα με παγωτό φουντούκι, πραλίνα bitter, μπισκότο σοκολάτας, επικάλυψη σοκολάτας γάλακτος και κροκάν αμυγδάλου, το σάντουιτς φιστίκι με παγωτό αλατισμένο φιστίκι, μαρμελάδα βατόμουρο, μπισκότο σοκολάτας και επικάλυψη σοκολάτας φιστίκι, το Épik Roll (μπισκότα βρόμης με μελάσα, παγωτό καϊμάκι και φιστίκι Αιγίνης) και το Αρμενοβίλ (κρέμα σεμιφρέντο με καραμελωμένα αμύγδαλα, ψημένη μαρέγκα, ντακουάζ αμυγδάλου, ρευστή σοκολάτα, σαντιγί και κροκάν αμυγδάλου).
Δορυλαίου 2, Αθήνα

2.

Παγωτό μέσα σε τουλούμπα

Η κλασική σιροπιαστή τουλούμπα γεμισμένη με μαλακό παγωτό, για όσους θέλουν κάτι πιο ιδιαίτερο και old-school. Το αποτέλεσμα μπορεί να διχάζει αισθητικά, αλλά σίγουρα τραβάει την προσοχή. Πρόκειται για soft serve, όπου το παγωτό, αντί σε χωνάκι, μπαίνει σε τουλούμπα. Δεν σερβίρεται σε μπολ, αλλά η τουλούμπα στερεώνεται. Εμείς το εντοπίσαμε στο M&F στο Αιγάλεω.
Παπαναστασίου 26, Αιγάλεω

3.

Παγωτό σε τρίγωνο Πανοράματος

Για όσους θέλουν κάτι περισσότερο από ένα απλό κυπελλάκι, τα ολόφρεσκα παγωτά του Bufala Gelato, που είναι φτιαγμένα με βουβαλίσιο γάλα, δίνουν μια διαφορετική διάσταση στην απόλαυση, αξιοποιώντας το τρίγωνο Πανοράματος. Στο εμβληματικό σιροπιαστό γλυκό της Βόρειας Ελλάδας η τραγανή υφή των φύλλων συνδυάζεται με τη βελούδινη αίσθηση του παγωτού, δημιουργώντας μια γνώριμη και απολαυστική γεύση. Για όσους προτιμούν κάτι πιο κλασικό, υπάρχουν πάντα οι bubble βάφλες, τα pancakes και οι κρέπες που σερβίρονται με μπάλες παγωτού και διαφορετικά toppings.
Μητροπόλεως 80, Αθήνα / Αρτέμιδος 1, Γλυφάδα / 2ας Μαΐου 22, Νέα Σμύρνη / Λεωφ. Βασιλέως Παύλου 80, Βούλα

4.

Παγωτό μέσα σε brookie

Η super viral ιδέα για το πώς να φας το παγωτό σου φέτος ήρθε από το Kuki: σε ένα κυπελλάκι μπαίνει μια βάση από παγωτό, προστίθενται χοντρά κομμάτια brookie (υβριδικό γλυκό που συνδυάζει δύο κλασικές απολαύσεις, brownies και cookies) και από πάνω βάζουμε μια δεύτερη στρώση παγωτό. Μπορείς να προσθέσεις δύο toppings: πραλίνα φουντουκιού με κομμάτια από σκούρο μπισκότο και καβουρδισμένα φουντούκια ή πραλίνα φιστικιού με φιστίκια Αιγίνης και τραγανά καραμελωμένα φιστίκια.
Κωλέττη 11, Ίλιον / Ιωάννου Δροσοπούλου 93, Κυψέλη

5.

Κρουασάν μέσα σε παγωτό

Τα Cronies του Overoll είναι η νέα δροσερή εμμονή που παντρεύει το τραγανό, βουτυρένιο κρουασάν με την απόλαυση του παγωτού μηχανής. Στη βάση τους υπάρχει μια αφράτη σφολιάτα κρουασάν, στην οποία προστίθεται αρχικά ένα άλειμμα ξηρών καρπών της επιλογής σου. Στη συνέχεια γεμίζεται με μαλακό παγωτό μηχανής βανίλια και ολοκληρώνεται με μια ακόμη στρώση από άλειμμα και τραγανούς, καβουρδισμένους ξηρούς καρπούς. Μπορείς να διαλέξεις από την κλασική εκδοχή με σκέτο παγωτό βανίλια, μέχρι salted caramel, exotic, Sicilian και σοκολάτα πραλίνα.
Πραξιτέλους 27, Αθήνα / Κατσουλιέρη 10, Χαλάνδρι / Παλαιών Πατρών Γερμανού 1 & πλ. Ελευθερίας, Αιγάλεω / Ομήρου 40, Νέα Σμύρνη / Λαρίσης 29, Αμπελόκηποι / Δημ. Γούναρη 132, Γλυφάδα / Σκουφά 29, Κολωνάκι

6.

Παγωτό μέσα σε μπριός

Τα Le Greche είναι γνωστά πια για το χειροποίητο gelato τους και τη μεγάλη ποικιλία γεύσεων, τις τάρτες, τα σαντουιτσάκια τους με παγωτό αλλά και για τα γεμιστά πουράκια Cannoli. Αν δεν ξέρεις τι να πρωτοδοκιμάσεις, ξεκίνα με το τέλειο παγωτό με το μαλακό μπριός, ένα γλυκό ψωμάκι που γεμίζει με μια πλούσια δόση παγωτό, δημιουργώντας την απόλυτη εμπειρία. Είναι ιδανικό για όσους θέλουν κάτι πιο χορταστικό από ένα απλό χωνάκι.
Μητροπόλεως 16, Σύνταγμα / Πατριάρχου Ιωακείμ 19, Κολωνάκι / Λυκούργου 2, Ψυχικό

7.

Παγωτό τηγανητό μέσα σε κρούστα

Στο Cherry me up φτιάχνουν τηγανητό παγωτό ακολουθώντας την εξής διαδικασία: παγώνουν πολύ καλά μπάλες παγωτού, τις πανάρουν σε μια κρούστα από τρία διαφορετικά υλικά (μπισκότο, ινδοκάρυδο και άλλο ένα secret ingredient) και τις ξαναβάζουν στην κατάψυξη, όπου πρέπει να μείνουν για μία μέρα. Προτού τις σερβίρουν τις βουτάνε για τριάντα δευτερόλεπτα στο καυτό λάδι. Η πιο δημοφιλής γεύση είναι το μπανόφι.
Σοφοκλή Βενιζέλου 37, Περιστέρι

8.

Παγωτό μέσα σε ζεστή μαρέγκα

Το Talking Breads, ένα από τα πιο γνωστά μπεργκεράδικα της πόλης, προτείνει το καλοκαίρι ένα εντυπωσιακό επιδόρπιο που ονομάζεται Baked Alaska. Πρόκειται για παγωτό σε ξυλάκι που στη βάση του έχει ένα χειροποίητο μπισκότο με τραγανή υφή, από πάνω παγωτό (προσφέρεται σε τρεις γεύσεις, λεμόνι, φράουλα ή βανίλια) και στην κορυφή μια αφράτη, ελαφρώς ζεστή μαρέγκα σαν προστατευτικό σύννεφο.
Σπύρου Τρικούπη 11, Εξάρχεια / Απόλλωνος 3-5, Σύνταγμα/ Λεωφ. Μεσογείων 232, Χολαργός

Σήμερα έρχεται και η Chery, με το Emta ένα μικρό αυτοκίνητο πόλης μήκους 3,4 μέτρων.

Μια μόδα απο μικρά μοντέλα, που χωράνε παντού με ηλεκτροκινητήρα στη σύγχρονη εκδοχή του, κάνουν και πάλι την επανάσταση στους δρόμους.

Τα kei cars είναι μία  δημοφιλής κατηγορία αυτοκινήτων στην Ιαπωνία , μικρά σε μέγεθος, παρόμοια με την Κατηγορία Α στην Ευρώπη. Έχουν συνήθως 600αρια μοτέρ ή και 1000αρια και επιδόσεις μόνο για την πόλη. Ένα από αυτά ήταν το Daihatsu Copen,  το Autozam AZ-1, το Suzuki Alto Works κ.α.

Οι υπεύθυνοι της μάρκας τόνισαν ότι αυτό το όχημα έχει τις επιδόσεις ασφάλειας σύγκρουσης μεγάλων οχημάτων. Οι προδιαγραφές, τα επίπεδα εξοπλισμού και οι τιμές του Emta #01 δεν έχουν ακόμη αποκαλυφθεί.

Η Emta είναι μια μάρκα αυτοκινήτων που υπάγεται στην Electric Mobility Technologies (EMT) με έδρα τη Σιγκαπούρη. Πρόκειται για κοινοπραξία μεταξύ της Chery Automobile (που κατέχει το 27,27% των μετοχών).

Ο επικεφαλής μάρκετινγκ της μάρκας είναι ο πρώην γενικός διευθυντής της Nissan China, Susumu Uchikoshi. Και ο διευθύνων σύμβουλος είναι ο πρώην πρόεδρος της Changan Ford, He Xiaoqing. Η Emta σχεδιάζει να λανσάρει το πρώτο της αυτοκίνητο στην Ιαπωνία το 2027.

Στην ορεινή Αρκαδία, το βουνό λειτουργεί ως εμπειρία. Μια εμπειρία που δεν καταναλώνεται γρήγορα, αλλά απαιτεί χρόνο, ρυθμό και συμμετοχή. Σε μια εποχή όπου ο τουρισμός μετατοπίζεται ολοένα και περισσότερο από το «βλέπω» στο «ζω», το Μαίναλο και τα μονοπάτια του αποτελούν ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της αλλαγής.

Το Menalon Trail, η πιστοποιημένη πεζοπορική διαδρομή που διασχίζει τη Γορτυνία από τη Στεμνίτσα έως τα Λαγκάδια, υπήρξε η αφετηρία για την οργανωμένη ανάπτυξη του βιωματικού και κυρίως του περιπατητικού τουρισμού στην περιοχή. Πρόκειται για ένα δίκτυο περίπου 75 χιλιομέτρων, το οποίο, στις 31 Μαΐου 2015 αποτέλεσε το πρώτο πιστοποιημένο μονοπάτι της Ελλάδας. Πλέον, εντάσσεται και στο ευρύτερο Peloponnese Trail, που επιχειρεί να ενώσει διαφορετικές διαδρομές της Πελοποννήσου σε ένα ενιαίο πεζοπορικό δίκτυο διεθνών προδιαγραφών.

Πίσω από αυτή την ιδέα βρίσκεται μια μακρά διαδικασία σκέψης, εθελοντισμού και επιμονής. Ο Ιωάννης Λαγός, ένας από τους βασικούς πρωτεργάτες του Menalon Trail, μιλούσε ήδη από το 1988 για την ανάγκη ανάπτυξης του πεζοπορικού τουρισμού στην Αρκαδία, μέσα από άρθρα και παρεμβάσεις σε μια εποχή που η έννοια του «βιωματικού τουρισμού» δεν είχε ακόμη μπει στο δημόσιο διάλογο. Το όραμα εκείνο, που τότε έμοιαζε σχεδόν ουτοπικό, εξελίχθηκε σταδιακά σε μια οργανωμένη υποδομή που σήμερα προσελκύει ταξιδιώτες από όλο τον κόσμο.

Η εμπειρία στο μονοπάτι δεν έχει τον χαρακτήρα της αθλητικής επίδοσης. Αντίθετα, λειτουργεί ως επιστροφή σε έναν πιο αργό ρυθμό. Η πεζοπορία γίνεται μέσο αποφόρτισης και επανασύνδεσης με τη φύση, αλλά και με τον ίδιο τον τόπο. Ο επισκέπτης δεν κινείται μόνο για να φτάσει σε έναν προορισμό, αλλά για να παρατηρήσει το φως που περνά μέσα από τα έλατα, τη σιωπή του βουνού, τα πέτρινα γεφύρια, τα μοναστήρια, τα νερά του Λούσιου και τις συνεχείς εναλλαγές του τοπίου.

Κατά μήκος της διαδρομής, τα χωριά λειτουργούν ως ζωντανά σημεία ενός ενιαίου οικοσυστήματος εμπειριών. Η Δημητσάνα, η Στεμνίτσα, τα Λαγκάδια, τα Μαγούλιανα, η Λάστα, το Λιμποβίσι, το Ελληνικό και η αρχαία Γορτυνία είναι τόποι όπου η φύση, η ιστορία και η καθημερινότητα παραμένουν αλληλένδετες.

Η διεθνής απήχηση της περιοχής είναι πλέον εμφανής. Κατά μήκος των διαδρομών συναντά κανείς επισκέπτες από τη Σουηδία, τον Καναδά, την Ολλανδία και άλλες χώρες της Ευρώπης, πολλοί από τους οποίους επιστρέφουν επανειλημμένα στην Ελλάδα και εντάσσουν σταθερά την ορεινή Αρκαδία στα ταξίδια τους. Δεν πρόκειται απαραίτητα για ταξιδιώτες που αναζητούν το «εξωτικό», αλλά για ανθρώπους που, παρότι προέρχονται από χώρες με έντονο φυσικό τοπίο και ανεπτυγμένη κουλτούρα υπαίθριων δραστηριοτήτων, αναζητούν εδώ κάτι διαφορετικό: Τη συνύπαρξη φύσης, ιστορίας, ανθρώπινης επαφής και αυθεντικής φιλοξενίας.

Πολλοί συνδυάζουν την περιοχή με ευρύτερες πολιτιστικές διαδρομές στην Ελλάδα, όπως η Αρχαία Ολυμπία και οι Δελφοί, ενώ δεν είναι λίγες οι φορές που οι ίδιοι επισκέπτες εμφανίζονται ξανά από χωριό σε χωριό, ακολουθώντας διαφορετικά τμήματα της διαδρομής. Η εικόνα ηλικιωμένων ταξιδιωτών να περπατούν επί ώρες στα μονοπάτια ή οργανωμένων μικρών ομάδων από τον Καναδά να κινούνται στον Λούσιο ποταμό αποτελεί πλέον συνηθισμένη εικόνα για την περιοχή.

Καθοριστικό ρόλο σε αυτή την ανάπτυξη παίζει και η οργάνωση του ίδιου του δικτύου. Η σήμανση των μονοπατιών, οι υποδομές, οι οργανωμένες μετακινήσεις, αλλά και η καθημερινή υποστήριξη από τους ανθρώπους της περιοχής δημιουργούν ένα αίσθημα ασφάλειας και οικειότητας για τον επισκέπτη. Ακόμη και στις πιο απομακρυσμένες διαδρομές, η φιλοξενία λειτουργεί σχεδόν αυθόρμητα: κάποιος θα βοηθήσει, θα δώσει οδηγίες, θα εξυπηρετήσει έναν πεζοπόρο που δεν έχει σήμα στο κινητό ή θα φροντίσει να βρεθεί μεταφορά προς το επόμενο χωριό.

Η επισκεψιμότητα κατανέμεται σε ολόκληρη τη διάρκεια του χρόνου, μετατρέποντας την ορεινή Αρκαδία σε προορισμό τεσσάρων εποχών. Ο βιωματικός τουρισμός εδώ δεν παρουσιάζεται ως μόδα ή πρόσκαιρη τάση. Έχει ήδη αποκτήσει σταθερά χαρακτηριστικά και επαναλαμβανόμενο κοινό. Είναι ένας τρόπος ταξιδιού που βασίζεται λιγότερο στην κατανάλωση εικόνων και περισσότερο στην ανάγκη του επισκέπτη να επανασυνδεθεί με τον χρόνο, τη φύση και την ανθρώπινη παρουσία. Και σε αυτό το πλαίσιο, το Μαίναλο λειτουργεί περισσότερο ως εμπειρία επαναφοράς παρά ως ένας ακόμη τουριστικός προορισμός.

*Σημειώνεται ότι η δημοσιογραφική αποστολή στην ορεινή Αρκαδία έγινε στο πλαίσιο της καμπάνιας προβολής του Υπουργείου Τουρισμού με τίτλο «Ορεινή Ελλάδα. Σε πάει ψηλά. Όλο τον χρόνο». Στοχεύει στην ενίσχυση της αναγνωρισιμότητας των ορεινών προορισμών, προβάλλοντας την ανάδειξη εμπειριών που σχετίζονται με τη φύση, την ευεξία και τον αθλητισμό, τη γαστρονομία, την ιστορία και τον πολιτισμό. Η καμπάνια αναδεικνύει την ορεινή Ελλάδα ως προορισμό που προσφέρει όχι μόνο αναψυχή, αλλά και εσωτερική ισορροπία, δίνοντας τη δυνατότητα στον επισκέπτη κάθε ηλικίας να αποσυνδεθεί από την καθημερινότητα και να επανασυνδεθεί με τη φύση.