Γράφει η Χριστίνα Ταχιάου

Ήταν το 1982, όταν είχα διαβάσει ένα ρεπορτάζ στον «Ταχυδρόμο» με τις περιγραφές από τις βιαιότητες αυτονομιστών στην Ινδία. Δε θυμάμαι τις φωτογραφίες που συνόδευαν το ρεπορτάζ, πάντως δεν έδειχναν αίματα και κατακρεουργημένους ανθρώπους. Οι περιγραφές, όμως, ήταν αρκούντως παραστατικές. Οι λέξεις. Έκανα μήνες να συνέλθω από τη φρίκη και την ανατριχίλα.

Μάλλον, νομίζω ότι δεν συνήλθα ποτέ. Τις θυμάμαι ακόμη, με κάθε λεπτομέρεια, όπως και το πού βρισκόμουν, με ποιον, τι μέρα ήταν, τι φορούσα όταν τις διάβαζα. Κοινώς, συγκλονίστηκα κι αυτό θα με ακολουθεί μια ζωή. Ξέρω τι σημαίνει βία, πόλεμος, φρικαλεότητες, εμφύλιος. Δε χρειάστηκα ποτέ κάτι περισσότερο για να με ταρακουνήσει. Δε χρειάζομαι φωτογραφίες από νεκρά παιδιά και βασανισμένους στρατιώτες για να ευαισθητοποιηθώ. 

Τα τελευταία χρόνια, ιδίως με την επικράτηση των social media, με το πρόσχημα του «Δείτε τα εγκλήματα του τάδε» εμφανίζονται συνεχώς φωτογραφίες και video με αποτρόπαιο περιεχόμενο. Με πτώματα, ακρωτηριασμένα μέλη, κρεμάλες, βασανισμούς, αποκεφαλισμούς, πυροβολισμούς, καψίματα. 

Να δεις μια φωτογραφία, το καταλαβαίνω, έχει νόημα. Να δεις δυο, αντέχεται. Όμως, αυτό που συμβαίνει, όλη την ημέρα να κυκλοφορούν φωτογραφίες και video με όλο και περισσότερη βία, λες και γίνεται διαγωνισμός φρικαλεότητας, το θεωρώ άρρωστο. Είμαι πεπεισμένη ότι η ολοένα μεγαλύτερη έκθεση του οποιουδήποτε σε τέτοιου είδους περιεχόμενο πετυχαίνει τον αντίθετο του επιδιωκόμενου σκοπό. Αντί να ευαισθητοποιεί, αυξάνει την ανοχή στη βία. Εθίζει στη βία. Την κάνει κομμάτι της καθημερινότητας. Την κάνει κάτι φυσικό, κάτι που -καλώς ή κακώς- υπάρχει ανάμεσά μας κι εμείς δεν έχουμε παρά να το αναδείξουμε.

Στα social media υπάρχει έντονη η ανάγκη του εντυπωσιασμού, το κυνήγι του like. Είναι φυσικό να αναζητιέται η δημιουργία μιας έντονης εντύπωσης στον απέναντι και να θεωρείται ότι η δημοσίευση εικόνων που κόβουν την ανάσα συμβάλλει σε αυτό. Στην πραγματικότητα, όμως, δεν είναι αυτό δείγμα ευαισθησίας κι επιθυμίας ευαισθητοποίησης, όσο κι αν ο χρήστης επιμένει ότι αυτός είναι ο σκοπός του. 

Αντίθετα, πιστεύω ότι αυτό μας κάνει αναίσθητους. Διότι, με την ίδια ευκολία που θα γράψουμε ένα δακρύβρεχτο σχόλιο κάτω από μια φωτογραφία με πτώματα παιδιών και μια κατάρα σχολιάζοντας μια εικόνα κακοποιημένων σκυλιών, θα βάλουμε το like μας σε μια ανάρτηση που δείχνει δυο ωραία μπούτια, ένα τραπέζι με θαλασσινά και το διαζύγιο δυο celebrities.

Έτσι κι αλλιώς, συνηθισμένοι είμαστε, πλέον, σε όλα. Και στα μπούτια, και στα θαλασσινά, και στα κουτσομπολιά των άλλων και στα σκοτωμένα παιδιά. 

Στην εφηβική ηλικία αισθανόμουν κάπως μειονεκτικά λόγω του μικρού στήθους και όταν συγκέντρωσα το απαραίτητο ποσό έκανα πλαστική στήθους σε απόλυτα φυσιολογικό μέγεθος ώστε να μην γίνει αντιληπτό από τον περίγυρο.

Ένα στοιχείο στο οποίο δεν αναφέρονται συνήθως είναι το γεγονός ότι τα ενθέματα σιλικόνης τα οποία εισέρχονται στο στήθος, ως τεχνητά που είναι, γίνονται αμέσως αντιληπτά από τη γυναίκα και μετέπειτα από τον σύντροφο. Η αίσθηση του ξένου σώματος μέσα μου ήταν έντονη. Μετά από ένα χρονικό διάστημα αποφάσισα να αφαιρέσω τα ενθέματα προς μεγάλη έκπληξη του γιατρού. Στην κλινική με πλησίασε μια κυρία που εργαζόταν εκεί και με ρώτησε τι προτείνω για την κόρη της που ήθελε να κάνει πλαστική. Της ανέφερα την ιστορία μου με τα θετικά και τα αρνητικά και στο τέλος θυμάμαι χαρακτηριστικά ότι με ρώτησε «Δηλαδή να κάνει πλαστική ή όχι;». Δεν μπορώ να απαντήσω σε μια τέτοια ερώτηση, καθώς είναι πολύ προσωπική απόφαση (όπως και της απάντησα).

Τελικά, νομίζω ότι η ομορφιά δεν είναι το μέγεθος του στήθους ή οποιοδήποτε άλλο μέτρο ομορφιάς (αν και αντιλαμβάνομαι ότι είναι σημαντικό), αλλά εξαρτάται από το πώς αισθάνεται κάποιος με τον εαυτό του. Ουσιαστικά μετά την αφαίρεση είχα περισσότερη επιτυχία (αν μπορεί να χαρακτηριστεί έτσι), γιατί η αυτοπεποίθησή μου ήταν διαφορετική. Δεν γράφω αυτή την ιστορία για να αποτρέψω κάποια γυναίκα, απλώς για να ενημερώσω για την μη φυσική αίσθηση των ενθεμάτων. Σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να συγκριθεί με ένα φυσικό στήθος.

Επίσης, οι εικόνες που προβάλλει η τηλεόραση, με την πλειοψηφία των γυναικών που παρουσιάζονται να έχουν κάνει πλαστική στο στήθος, αλλοιώνει στο μυαλό των νέων κοριτσιών το φυσιολογικό καθώς σπανίζουν οι εμφανίσεις μικρού στήθους. Αυτήν τη στιγμή αισθάνομαι απόλυτα άνετα με το φυσικό μικρό στήθος μου, και προσπαθώ με τη γυμναστική και έναν υγιεινό τρόπο ζωής να διατηρείται σφιχτό το σώμα μου και το στήθος μου, σαν κομμάτι του. Η σεξουαλικότητα δεν «ζυγίζεται» ούτε μετριέται με συγκεκριμένα μέτρα και σταθμά, ανεξαρτήτως φύλου. Το σημαντικό είναι πώς αισθάνεται κάποιος με το σώμα του και γενικότερα με τον εαυτό του. 

Τη νομιμοποίηση της μαριχουάνας ζητούν ανοικτά οι «New York Times», η μεγαλύτερη αμερικανική εφημερίδα, η οποία έχει προχωρήσει σε τέτοια παρέμβαση δημιουργώντας αίσθηση όχι μόνο στις ΗΠΑ αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο.

Στο κύριο άρθρό τους με τίτλο «Απορρίψτε, ξανά, την απαγόρευση»,ουσιαστικά ζητούν να αλλάξει ο ομοσπονδιακός νόμος που απαγορεύει σήμερα τη χρήση της μαριχουάνας. Χρησιμοποιούν μάλιστα ως παράδειγμα την ποτοαπαγόρευση η οποία κράτησε 13 ολόκληρα - από το 1920 έως το 1933 - χρόνια δημιουργώντας περισσότερα προβλήματα από όσα έλυσε. «Χρειάστηκαν 13 χρόνια για να έρθουν στα συγκαλά τους οι Ηνωμένες Πολιτείες και να βάλουν τέλος στην ποτοαπαγόρευση, 13 χρόνια κατά τα οποία οι άνθρωποι συνέχισαν να πίνουν, κατά τα άλλα νομοταγείς πολίτες έγιναν εγκληματίες, ενώ δημιουργήθηκαν και άνθησαν συνδικάτα του εγκλήματος. Πέρασαν περισσότερα από 40 χρόνια από τότε που το Κογκρέσο ψήφισε τη σημερινή απαγόρευση για τη μαριχουάνα, προκαλώντας μεγάλη ζημιά στην κοινωνία απλά και μόνο για να απαγορευτεί μια ουσία που είναι πολύ λιγότερο επικίνδυνη από το αλκοόλ. Η ομοσπονδιακή κυβέρνηση θα πρέπει να καταργήσει την απαγόρευση της μαριχουάνας», ανέφερε το κύριο άρθρο των «Τάιμς της Νέας Υόρκης».

 

ΤΙ ΔΕΙΧΝΟΥΝ ΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ. Η διεύθυνση της εφημερίδας παραδέχεται ότι δεν υπάρχουν «τέλειες απαντήσεις» στα θεμιτά ερωτήματα που έχει ο κόσμος για τη χρήση της μαριχουάνας, σημειώνοντας ωστόσο ότι δεν υπάρχουν τέτοιες απαντήσεις ούτε για τα προϊόντα καπνού και το αλκοόλ τα οποία σήμερα πωλούνται νόμιμα.

Οπως αναφέρεται, τα στοιχεία δείχνουν ότι η δημιουργία εξάρτησης είναι μικρό πρόβλημα εάν συγκριθεί με την εξάρτηση που προκαλεί ο καπνός και το αλκοόλ ενώ υπάρχει η παραδοχή ότι η χρήση της θα πρέπει να επιτρέπεται μόνο σε άτομα άνω των 21 ετών. 

Η νομιμοποίηση της χρήσης μαριχουάνας έχει τρία σημαντικά οφέλη, σημειώνει από την πλευρά του ο «Εκόνομιστ» σε αφιέρωμά του με τίτλο «Το μεγάλο πείραμα, η νομιμοποίηση ενός ναρκωτικού είναι δυσκολότερη από ό,τι φαίνεται».  Πρώτον, η κυβέρνηση δεν θα είναι πλέον αναγκασμένη να δαπανά μεγάλα ποσά για να συλλαμβάνει και να φυλακίζει χρήστες οι οποίοι δεν έχουν διαπράξει άλλο έγκλημα. Δεύτερον, θα αυξήσει τα έσοδα από τη φορολόγηση. Τρίτον, θα καταπολεμήσει την εγκληματικότητα.

 

Ο ΑΣΤΑΘΜΗΤΟΣ ΠΑΡΑΓΟΝΤΑΣ. Μεγάλος αστάθμητος παράγοντας παραμένει, σημειώνει το περιοδικό, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση των ΗΠΑ. Η μαριχουάνα παραμένει παράνομη ουσία με βάση τον ομοσπονδιακό νόμο και μάλιστα τοποθετείται στην ίδια κατηγορία με αυτή της ηρωίνης. Ο πρόεδρος Μπαράκ Ομπάμα και ο γενικός εισαγγελέας έχουν δώσει με επιφύλαξη το πράσινο φως στις πολιτείες Κολοράντο και Ουάσιγκτον όπου επιτρέπεται η χρήση της μαριχουάνας για ψυχαγωγικούς σκοπούς. Ομως εάν ο επόμενος πρόεδρος των ΗΠΑ που θα αναλάβει τα ηνία από τον Ομπάμα το 2016 είναι «γεράκι» στο θέμα αυτό, τότε δεν είναι δύσκολο να φανταστεί κανείς ότι οι πολιτείες που νομιμοποιούν τη μαριχουάνα μπορεί να χρειαστεί να αλλάξουν και πάλι νομοθεσία. Επομένως, σημειώνει ακόμη το «Εκόνομιστ», το να επενδύει κανείς στη μαριχουάνα ενέχει ακόμη μεγάλους κινδύνους. Ως παράδειγμα, αναφέρονται μεγάλες τράπεζες οι οποίες φέρεται να μη δέχονται καταθέσεις από καταστήματα που πουλάνε μαριχουάνα επειδή φοβούνται ότι μπορεί να παραβιάσουν τους ομοσπονδιακούς νόμους για ξέπλυμα χρήματος.

Πηγή : Τα Νέα