Αρκεί ένας «μάγος» του photoshop μια κατάλληλα διαμορφωμένη στάση λεωφορείου και πολύ έμπνευση για να παραχθεί ενα απολαυστικό βίντεο και φυσικά μια άκρως επιτυχημένη διαφημιστική καμπάνια. Οι ανυποψίαστοι πολίτες περιμένουν το αστικό λεωφορείο όταν ξαφνικά διαπιστώνουν ότι… πρωταγωνιστούν στη διαφημιστική πινακίδα της στάσης.
Γράφει η Λένα Διβάνη
Σε είδα να περιμένεις την πανσέληνο στην αμμουδιά. Κοιτάζαμε όλοι μαζί τον φλεγόμενο ουρανό με λαχτάρα. Τι περιμένουμε δεν έχω ιδέα. Τον από μηχανής θεό που θα αγλαΐσει τη ζωή μας; Μια χαραμάδα σπό όπου μπορεί να τρυπώσει το αναπάντεχο; Ή την Ella Fitzgerald να μας τραγουδάει στ' αυτί blue moon you see me standing alone...
Γράφει ο Νίκος Δήμου
Τρεις ημέρες και 104 σχόλια μετά την πρώτη δημοσίευση, ο «Τάσος» έγραψε το ακόλουθο: «Είναι απίστευτη η χολή που στάζουμε ο ένας στον άλλον εδώ μέσα».
Και ήταν η πρώτη 100% σωστή παρατήρηση, ακόμα κι από αυτές που ακολούθησαν. Γιατί εμένα, ό,τι μου έμεινε από αυτή την υπόθεση, είναι η χολή.
Έγραψα ένα κείμενο με μερικά στιγμιότυπα από Ελβετία. Και ξαφνικά, μέσα στον Αύγουστο, ξεσηκώθηκε θύελλα. Γιατί; Διότι το κείμενο έδειχνε συμπάθεια για τους Ελβετούς. (Τους οποίους όμως, όπως λένε διάφοροι σχολιογράφοι, δεν μισούμε).
Κι ας πούμε πως ΟΛΕΣ οι διαπιστώσεις στο κείμενό μου ήταν λάθος. Προς τι το πάθος, η αγανάκτηση, η ενόχληση; «Προς τι το μίσος και ο αλληλοσπαραγμός;» που έλεγε κι ο Τσαγανέας σε κείνο το ιστορικό φιλμ. Διορθώστε με, αποκαταστήστε την αλήθεια, πείτε το σωστό. Χωρίς ειρωνείες, προσωπικές επιθέσεις και ύβρεις.
Οι περισσότεροι το πήραν προσωπικά, σαν να επαίνεσα τον ατομικό εχθρό τους. Ένας έγραψε (antonis x., σχ.22): «δεν βαρεθήκατε να βρίζετε την Ελλάδα, κύριε Δήμου». Δεν έγραψα για την Ελλάδα! Κι όμως ο Συνδικολήσταρχος (σχ.66) επιμένει: «Δεν μπορώ να καταλάβω από που πηγάζει το μίσος που τρέφετε για την χώρα μας, την Ελλάδα».
Πολύ οξείς ήταν και μερικοί που ζουν εκεί. Αυτό το σύνδρομο το ξέρω. Έχω ζήσει χρόνια στο εξωτερικό (και στην Ελβετία). Θυμάμαι τους συμφοιτητές μου στο Μόναχο που μέρα-νύχτα έβριζαν τους Γερμανούς.
Λοιπόν, είτε σας αρέσει είτε όχι (σε μερικούς άρεσε) εγώ θα εξακολουθήσω να θαυμάζω μία χώρα όπου η πρόεδρος της πηγαίνει στη δουλειά της με το ποδήλατο, που είναι στις πρώτες στον κόσμο με την μικρότερη διαφθορά (εμείς στη θέση 80 – αν θέλετε συγκρίσεις) κι έχει τις πόλεις με την καλύτερη ποιότητα ζωής. Και για τους ίδιους λόγους θαυμάζω (εξίσου) την Δανία και την Νορβηγία, την Φιλανδία και την Νέα Ζηλανδία και άλλες που συνδυάζουν τάξη, σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα, καινοτομία και ανάπτυξη. Αυτό δεν σημαίνει ότι μισώ την χώρα μου. Ίσα-ίσα που, επειδή την αγαπώ, θα ήθελα να τους μοιάσει.
Αλλά όσο το κυρίαρχο συναίσθημα είναι ο φθόνος, η χολή, το μίσος και η επιθυμία «να ψοφήσει η κατσίκα του γείτονα» – δεν θα τους μοιάσει ποτέ.
Πηγή : protagon
Στις 28 Ιανουαρίου 1912 γεννήθηκε ο Jackson Pollock, Αμερικανός εξπρεσιονιστής ζωγράφος και ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του κινήματος του αφηρημένου εξπρεσιονισμού.Γνώρισε μεγάλη φήμη καθώς και εμπορική επιτυχία κατά τη διάρκεια της καριέρας του, ενώ το Νοέμβριο του 2006, ο πίνακάς του «Νούμερο 5» έγινε ο πιο ακριβό πίνακας στον κόσμο, όταν πουλήθηκε για το αστρονομικό ποσό των 140 εκατ. δολαρίων από τον David Geffen σε ένα μυστικό αγοραστή, ο οποίος φημολογείται ότι είναι Γερμανός επιχειρηματίας και συλλέκτης έργων τέχνης.
Το 1936 ήρθε για πρώτη φορά σε επαφή με τη χρήση της υγρής μπογιάς σε ένα πειραματικό εργαστήριο της Νέας Υόρκης, το οποίο διευθυνόταν από τον David Alfaro Siquueiros. Ο Pollock επηρεάστηκε βαθιά από τις νέες μεθόδους και άρχισε να εφαρμόζει μια ιδιόμορφη τεχνική με υγρή μπογιά, η οποία αργότερα χαρακτηρίστηκε ως τεχνική του «dripping», δηλαδή του «σταξίματος». Ο Pollock τοποθετούσε τον καμβά στο πάτωμα του στούντιο και χρησιμοποιώντας αντικείμενα όπως ξύλα, ξεραμένες βούρτσες ή και σύριγγες, «πιτσιλούσε» τον καμβά με μπογιά, δημιουργώντας αφηρημένα σχήματα που μετέδιδαν έντονες καταστάσεις και συναισθήματα, χωρίς να παίρνουν κάποια συγκεκριμένη ρεαλιστική μορφή.
Τα πρώτα έργα του Pollock θεωρούνται επηρεασμένα από τους Μεξικανούς ζωγράφους David Alfaro Siquueiros και Diego Rivera, ωστόσο μετά από την πρώτη του επαφή με έργα του Picasso και των υπερρεαλιστών, οι πίνακες γίνονται περισσότερο συμβολικοί.
Το 1944, ο Pollock παντρεύτηκε την – επίσης ζωγράφο –Lee Krasner και ένα χρόνο αργότερα μετακόμισαν στο Λονγκ Άιλαντ. Η Krasner εργαζόταν για τη συντήρησή τους, ενώ ο Pollock είχε την ευκαιρία να αφοσιωθεί ολοκληρωτικά στη ζωγραφική. Την περίοδο αυτή, η οποία θεωρείται από τις δημιουργικότερες για τον Pollock, ανέπτυξε τεχνικές που καλούνται συχνά και με τον ευρύτερο όρο action painting. Μέσω αυτής της τεχνικής, ο Pollock γινόταν στην πραγματικότητα «τμήμα» του πίνακα, κινούμενος γύρω από το έργο του και πετώντας, πιτσιλώντας, στάζοντας μπογιές διαφόρων χρωμάτων, μετέδιδε την ενέργεια της κίνησής του στον πίνακα.
Παρά τον τυχαίο χαρακτήρα που εμπεριέχεται στην τεχνική του, ο Pollock συνήθιζε να δηλώνει ότι επεξεργαζόταν σχολαστικά τους πίνακές του, οι οποίοι αποτελούν ως επί το πλείστον αφηρημένες συνθέσεις μεγάλων διαστάσεων (murals). Οι πρώτοι πίνακες που ακολουθούν την τεχνική του dripping εκτέθηκαν για πρώτη φορά το 1948, στην Betty Friedman Galleryκαι έτυχαν καθολικής καλλιτεχνικής αναγνώρισης, αλλά και μεγάλης εμπορικής επιτυχίας. Το περιοδικό Time φιλοξένησε ένα εκτενές άρθρο για τον Pollock το 1951, χαρακτηρίζοντάς τον ως το «μεγαλύτερο εν ζωή Αμερικανό καλλιτέχνη».
Παλεύοντας ενάντια στον αλκοολισμό ολόκληρη τη ζωή του, εν τέλει ο Pollock έμελλε να χάσει τη ζωή του εξαιτίας του αλκοόλ. Στις 11 Αυγούστου 1956 σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα το οποίο προκλήθηκε ενώ οδηγούσε μεθυσμένος. Το 2000, η ζωή του Pollock μετατράπηκε σε ταινία, μέσω του βιογραφικού φιλμ «Pollock», με πρωταγωνιστή τους Ed Harris και Marcia Gay Haden.
Πηγή : tvxs
