ενημέρωση 11:47, 23 July, 2026

Συμφωνία κυβέρνησης-ΣΥΡΙΖΑ για Κουβέλη στην Προεδρία της Δημοκρατίας

Σαμαράς Βενιζέλος Κουβέλης Τσίπρας

Με μια ξαφνική συνάντηση που πραγματοποιήθηκε σήμερα στο γραφείο του πρωθυπουργού στη Βουλή, ο Αντώνης Σαμαράς, ο Ευάγγελος Βενιζέλος και ο Αλέξης Τσίπρας συμφώνησαν να στηρίξουν το ίδιο πρόσωπο για την Προεδρία της Δημοκρατίας, που μάλλον θα είναι ο Φώτης Κουβέλης.

Όσοι αναρωτιούνται τι ήταν αυτό που έκανε τον ΣΥΡΙΖΑ να αλλάξει στάση στο θέμα του Προέδρου της Δημοκρατίας, η εξήγηση είναι απλή:

Ο Αλέξης Τσίπρας και η ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ δέχονται να στηρίξουν για την θέση του Προέδρου της Δημοκρατίας το πρόσωπο που θα προτείνουν η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ, με την προϋπόθεση πως ο ΣΥΡΙΖΑ θα έχει τον πρώτο λόγο για το πρόσωπο που θα πάρει την θέση του Αρχιεπίσκοπου Ιερώνυμου.

Η ιδέα ο επόμενος Προκαθήμενος της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ελλάδος να προέρχεται από τον ΣΥΡΙΖΑ ήρθε στον Αλέξη Τσίπρα στην πρόσφατη επίσκεψή του στον Άγιον Όρος, και πιο συγκεκριμένα στη συνάντηση που είχε με τον μοναχό Χιπστέριο στη Μονή Κατσαπλιάδων.

Σύμφωνα με τον Αλέξη Τσίπρα, ο θεσμός του Προέδρου της Δημοκρατίας είναι διακοσμητικός -οπότε δεν έχει καμία σημασία ποιο πρόσωπο θα γίνει Πρόεδρος της Δημοκρατίας-, ενώ η θέση του Αρχιεπισκόπου Αθηνών και πάσης Ελλάδος είναι πολύ κρίσιμη στο να καταφέρει ο ΣΥΡΙΖΑ να επιτύχει τη ρήξη και την ανατροπή.

Ο Αντώνης Σαμαράς και ο Ευάγγελος Βενιζέλος δεσμεύτηκαν πως θα πείσουν τους ιεράρχες τους να εκλέξουν Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος τον υποψήφιο που θα προτείνει ο ΣΥΡΙΖΑ.

Σύμφωνα με πληροφορίες από την Κουμουνδούρου, ο υποψήφιος του ΣΥΡΙΖΑ για την θέση του Προκαθήμενου της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ελλάδος θα είναι ο Παπα-δημούλης.

Πηγή : πιτσιρίκος

«Lucy» - Η νέα ταινία του Λικ Μπεσόν με την Σκάρλετ Γιόχανσον ( video)

Το 1997 ο Λικ Μπεσόν μας σύστησε μέσα από το φιλμ «Το Πέμπτο Στοιχείο» την Μίλα Γιόβοβιτς στον ρόλο της Leeloo. Δεκαέφτα χρόνια μετά, σε μία επίσης περιπέτεια επιστημονικής φαντασίας και σ' έναν ρόλο με αρκετά κοινά χαρακτηριστικά, η Σκάρλετ Γιόχανσον ως Lucy, ερμηνεύει τη νέα ηρωίδα του Μπεσόν, στην ομώνυμη ταινία του Γάλλου δημιουργού. Κι ενώ η αρχική ιδέα του φιλμ φαίνεται πρωτότυπη, με την Γιόχανσον να αναλαμβάνει από νωρίς τα ηνία σ' ένα πολυπολιτισμικό καστ, ωστόσο το ενδιαφέρον χάνεται σταδιακά. Δυστυχώς το υποτυπώδες σενάριο, που ως συνήθως υπογράφει ο ίδιος ο σκηνοθέτης, δεν αφήνει περιθώρια για κάτι καλύτερο, οδηγώντας τον θεατή με μαθηματική ακρίβεια σ' ένα φινάλε με πλούσια δράση αλλά φτωχό σε ουσία...

Ο δραστήριος σκηνοθέτης Λικ Μπεσόν, έχοντας δημιουργήσει χαρακτήρες όπως η Νικίτα (La Femme Nikita - 1990) και με ταινίες στο ενεργητικό του, όπως"Léon: The Professional" (1994), αλλά και "Tο Πέμπτο Στοιχείο" (Τhe Fifth Element - 1997),  επιστρέφει με τη νέα του δημιουργία, έχοντας αυτή τη φορά χρίσει πρωταγωνίστριά του την εντυπωσιακή Σκάρλετ Γιόχανσον.

Σε αυτήν την καταιγιστική περιπέτεια μια νεαρή φοιτήτρια, ονόματι Lucy, ζει ανέμελα στο Τόκιο ώσπου μία ημέρα ο φίλος της, την εξαπατά προκειμένου να παραδώσει μία βαλίτσα σ' έναν Κινέζο μαφιόζο. Χωρίς να ξέρει το περιεχόμενο της βαλίτσας και προτού καταλάβει καν πού έχει βρεθεί μπλεγμένη, η Lucy βρίσκεται όμηρος των Κινέζων και μάλιστα με μια πολύ επικίνδυνη συνθετική ουσία εμφυτευμένη στην κοιλιά της, με σκοπό την παράνομη εισαγωγή της, με αυτόν τον τρόπο, σε διάφορες ευρωπαϊκές χώρες.

Όταν όμως το υλικό διαχέεται στην κοιλιά της, η Lucy αποκτά υπερφυσικές δυνάμεις, που την αλλάζουν για πάντα. Ξαφνικά η ηρωίδα μας μπορεί να ακούει και να αισθάνεται τα πάντα. Αντιλαμβάνεται τον χώρο, τον αέρα, αισθάνεται τις δονήσεις, τη σκέψη των ανθρώπων, ελέγχει την βαρύτητα, κ.α. Σταδιακά αποκτά τηλεπαθητικές και τηλεκινητικές δυνάμεις, καθώς και την ικανότητα να ελέγχει την ύλη.

Και κάπως έτσι η «Μαύρη Χήρα» Σκάρλετ Γιόχανσον (The Avengers - 2012), μεταμορφώνεται από τον Λικ Μπεσόν σε «ερασιτέχνη» έμπορο ναρκωτικών που θα χρησιμοποιήσει όλη την απέραντη γνώση που αποκτά σταδιακά, προκειμένου να εκδικηθεί όσους την οδήγησαν σ' αυτήν την κατάσταση. Παράλληλα όμως θα έρθει σε επαφή και με τον καθηγητή Νόρμαν (Μόργκαν Φρίμαν), προσπαθώντας έτσι να συμβάλλει στην εξερεύνηση των δυνατοτήτων του ανθρώπινου μυαλού όταν εκείνο σταδιακά αρχίζει και γιγαντώνεται.

Το ανθρώπινο μυαλό και οι δυνατότητές του έχουν απασχολήσει και απασχολούν εδώ και χρόνια την επιστημονική κοινότητα. Σύμφωνα με τον Λικ Μπεσόν, αυτός ο προβληματισμός είναι που τον οδήγησε στη δημιουργία της συγκεκριμένης ταινίας με σκοπό να εξερευνήσει τι θα συνέβαινε αν μπορούσαμε να έχουμε περισσότερο έλεγχο του εαυτού μας και των άλλων.

Για τον σκοπό αυτό ο Μπεσόν, προσέγγισε επιστήμονες και μάλιστα νευρολόγους με τον Yves Agid να σχολιάζει χαρακτηριστικά: «Αυτό με συναρπάζει στην ταινία. Βρίθει αληθινών γεγονότων και πληροφοριών. Η Lucy ασχολείται με τον αριθμό των κυττάρων στον εγκέφαλο, τον αριθμό των σημείων ανά δευτερόλεπτο που παράγει ένα κύτταρο... Με αυτές τις πληροφορίες, ο Λικ παράγει μια συναρπαστική δυναμική κατά τη διάρκεια της ταινίας.  Βέβαια όσο εξελίσσεται η Lucy μέσα στην ταινία, τόσο η ιστορία γίνεται επιστημονικής φαντασίας. Βλέποντας την ταινία, πιστεύεις πως όσα γίνονται μπορεί και να είναι εφικτά, καθώς βασίζονται σε πραγματικά ευρήματα.»

Η ηρωίδα μας είναι αρχικά μία συνηθισμένη κοπέλα που δεν ξέρει ακόμα τι θέλει να κάνει στη ζωή της και ξαφνικά φτάνει να κατακτά την απόλυτη γνώση. Για τον ρόλο της αυτό η Σκάρλετ Γιόχανσον σχολιάζει σχετικά: «Η ηρωίδα είναι σε μια ρευστή, μεταβατική φάση στη ζωή της. Προσπαθεί να δει ποια είναι και θεωρεί πως επιτέλους μπορεί να βάλει σε τάξη τη ζωή της. Η ταινία περιλαμβάνει πολλές σημαντικές, υπαρξιακές ερωτήσεις. Το τελικό αποτέλεσμα υπερέχει πολύ αυτού που αρχικά είχα συλλάβει διαβάζοντας το σενάριο.»

Και συμπληρώνει η δημοφιλής ηθοποιός: «Καθώς το ναρκωτικό επιδρά μέσα της,  η Lucy σταδιακά χάνει την ικανότητα της εμπάθειας και την αίσθηση του πόνου. Μολονότι μπορεί να εισβάλλει βαθιά μέσα στη μνήμη κάποιου και σταδιακά να αποκτήσει τον πλήρη σωματικό του έλεγχο, η ίδια δεν έχει γνώμη. Χάνει τις ιδέες και την κρίση της για τους άλλους. Κι εκεί έπρεπε να αποφύγω να κάνω μια επίπεδη και μονότονη ερμηνεία. Πρέπει να δεις την ανθρωπιά της πέραν των συνθηκών.»

Συνοδοιπόρος της σε αυτό το ακούσιο επιστημονικό ταξίδι της ηρωίδας είναι ένας καθηγητής νευρολογίας, ειδήμων στον ανθρώπινο εγκέφαλο, τον οποίο ερμηνεύει ο Μόργκαν Φρίμαν. Ο Μπεσόν σχολιάζει για τον ηθοποιό: «Ο Φρίμαν είναι ο μόνος που μπόρεσε και υποδύθηκε τον Θεό. Άρα ήταν ιδανικός για να ερμηνεύσει τη φωνή της σοφίας στην ταινία.»

Το πολυπολιτισμικό καστ συμπληρώνουν, ο Κορεάτης ηθοποιός Μιν Σικ Τσόι (Choi Min Sik), γνωστός από το θρυλικό "Oldboy" του 2003, όπου εδώ τον συναντάμε να υποδύεται τον "κακό" της ιστορίας, στον πρώτο του διεθνή ρόλο. Επίσης, ο Αιγύπτιος ηθοποιός Amr Waked υποδύεται τον Γάλλο αστυνομικό Pierre Del Rio, που είναι ο τελευταίος άνθρωπος που ξυπνά κάποιο συναίσθημα στην ηρωίδα προτού εκείνη ξεπεράσει τα όρια του ανθρώπινου οργανισμού...

Η νέα δημιουργία του Λικ Μπεσόν, είναι περισσότερο μία ταινία δράσης παρά μία ταινία επιστημονικής φαντασίας. Η Σκάρλετ Γιόχανσον - που την "είδαμε" στο The Avengers (2012) του Joss Whedon, την "ακούσαμε" στο «Her» (Δικός της - 2013) του Σπάικ Τζόνζι και την απολαύσαμε σε μία από τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς, στο «Under the Skin» (Κάτω από το Δέρμα - 2013) του Τζόναθαν Γκλέιζερ - είναι αρκετά καλή στον ρόλο της, ενώ από το υπόλοιπο καστ ξεχωρίζει εύκολα ο ρόλος του Μόργκαν Φρίμαν που προσδίδει κύρος αλλά και χιούμορ στο φιλμ. 

Η ταινία «Lucy» του Λικ Μπεσόν, αποτέλεσε την επίσημη ταινία έναρξης του 67ου Διεθνές Κινηματογραφικό Φεστιβάλ του Λοκάρνο, που πραγματοποιήθηκε από τις 6 έως τις 16 Αυγούστου, στην πόλη της Ελβετίας. Στην Ελλάδα το φιλμ κυκλοφορεί στις Κινηματογραφικές Αίθουσες από την Πέμπτη 28 Αυγούστου, σε διανομή της UIP (United International Pictures).

 

Έτος: 2014 | Xώρα: Γαλλία | Διάρκεια: 89 λεπτά | Σκηνοθεσία: Luc Besson | Σενάριο: Luc Besson | Παίζουν: Scarlett Johansson, Morgan Freeman, Min-sik Choi

 
 
 
 
 
 
 
Πηγή : tvxs

Σαν σήμερα «έφυγε» ο Λυκούργος Καλλέργης

Τρία χρόνια συμπληρώνονται σήμερα από το θάνατο του ηθοποιού Λυκούργου Καλλέργη, ο οποίος στις αρχές της δεκαετίας του 1950 παραχωρούσε το σπίτι του για να συναντώνται παράνομα στελέχη του Κομμουνιστικού Κόμματος, όπως ο Νίκος Μπελογιάννης και ο Νίκος Πλουμπίδης. Ακολουθεί η μαρτυρία του, που δημοσιεύεται στο βιβλίο του Στέλιου Κούλογλου"Μαρτυρίες για τον εμφύλιο και την ελληνική αριστερά".

Το 1951-1952 συνεδρίαζαν στο σπίτι μου, σε τακτικά διαστήματα, ο Νίκος Πλουμπίδης, ο Νίκος Μπελογιάννης, ο Δρομάζος και η Έλλη Παππά. Δεν μετείχα στις συνεδριάσεις τους αλλά τους χαιρετούσα και με χαιρετούσαν. Υπήρχε μια ζεστασιά σε αυτούς τους τέσσερις ανθρώπους. Ο Πλουμπίδης μάλιστα μου είχε ιδιαίτερη συμπάθεια και μου έλεγε: «Εσύ είσαι κάτι σπουδαίο, σε ξέρω εσένα». Ήταν ωραίος άνθρωπος, πολύ ωραίος τύπος. Όπως και ο Μπελογιάννης, ο οποίος ήταν ιδιαίτερα σεμνός και σοβαρός. Κάποια στιγμή τους έχασα, έπαψαν να συνεδριάζουν γιατί είχαν ήδη συλληφθεί ο Μπελογιάννης και η Έλλη.

Κατά σύμπτωση, την εποχή εκείνη έπαιζα στο θέατρο ένα έργο του Εγγλέζου συγγραφέα Τζον Πρίσλεϊ, το οποίο λεγόταν "Ο ανακριτής έρχεται". Ήταν ένα έργο συμβολικό, ο συγγραφέας του ήταν αριστερός και εγώ έπαιζα τον ανακριτή, το πρόσωπο που έφερνε την ειρήνη και την τάξη σε μια χώρα, σε μια οικογένεια. Εκείνο τον καιρό, η τότε σύζυγός μου Μαρία Φωκά είχε πάει στο Παρίσι, όπου είχε συνδεθεί με αριστερούς που της έδωσαν χρήματα για να τα φέρει στο κόμμα. Έλειπε όμως αυτός στον οποίο έπρεπε να παραδώσει τα χρήματα και η Φωκά του άφησε κάποιο σημείωμα. Η αστυνομία έκανε έφοδο στο αρτοποιείο, όπου θα παραδίδονταν τα χρήματα, βρήκε το σημείωμα και ενοχοποίησε τη Φωκά.

Μας συνέλαβαν οικογενειακώς, τη Φωκά, εμένα και την κόρη μας που ήταν τότε πέντε χρονών και μας κουβάλησαν κακήν κακώς στην Ασφάλεια. Καθώς έμπαινα στην Ασφάλεια, όλοι όσοι με έβλεπαν, φώναζαν: «Α! ήρθε ο κύριος Ανακριτής». Παρουσιάστηκα στο διοικητή της Ασφάλειας, ο οποίος με υποδέχτηκε, γιατί και εκείνος είχε δει το έργο, λιγάκι σαν συνάδελφο και μου είπε: «Κύριε Καλλέργη, εδώ είναι το σημείωμα της συζύγου σας, αυτά είναι τα γράμματά της, συνεπώς είναι συνένοχη και την κρατάμε. Εσείς μπορείτε να φύγετε». Έφυγα εγώ με την κόρη μου ενώ η Φωκά μπήκε στην απομόνωση, στο κτίριο της Ασφάλειας στην οδό Καποδιστρίου.

Η Φωκά παραπέμφθηκε σε δίκη μαζί με τον Μπελογιάννη και τους άλλους. Το διάστημα πριν από τη δίκη προσπαθούσα να κάνω κάποιες ενέργειες, να κινητοποιήσω ειδικά το Σωματείο Ελλήνων Ηθοποιών, για τη Φωκά που ήταν καλλιτέχνις, έτσι ώστε να έχει κάποια ειδική μεταχείριση. Σχηματίσαμε λοιπόν μια επιτροπή και πήγαμε στον υπουργό Εσωτερικών και Ασφαλείας, τον Ρέντη, ο οποίος με πήρε ιδιαιτέρως και μου είπε: «Κύριε Καλλέργη, έχετε υπ’ όψιν σας ότι αυτή η δίκη είναι φτιαγμένη έτσι ώστε δεν πρόκειται να αλλάξει το παραμικρό. Οι αποφάσεις έχουν ληφθεί από τους Αμερικανούς και αναγκαστικά και από την κυβέρνηση, η οποία δεν πρόκειται να αλλάξει τίποτε. Μην ασχολείστε λοιπόν, σας συμβουλεύω να σταματήσετε να ενεργείτε για το καλό σας». Το ύφος του ήταν δήθεν φιλικό αλλά επί της ουσίας απειλητικό. Κατάλαβα τότε περί τίνος πρόκειται. Ήταν η καλύτερη εξήγηση που δόθηκε για την υπόθεση αυτή.

Πηή : tvxs

Sodade, που θα πει Cesaria…

Σαν σήμερα, στις 27 Αυγούστου του 1941 γεννιέται η διεθνώς αναγνωρισμένη τραγουδίστρια Σεζάρια Εβόρα. Είχε το προσωνύμιο «ξυπόλητη ντίβα» εξαιτίας της προτίμησής της στο να τραγουδά χωρίς να φορά τα παπούτσια της ως ένδειξη διαμαρτυρίας για τη φτώχεια που επικρατούσε στην πατρίδα της.

Γεννήθηκε στην πόλη Μιντέλο στο Πράσινο Ακρωτήριο. Σε ηλικία 7 ετών έμεινε ορφανή από πατέρα. Μετά το θάνατό του, η μητέρα της αγωνίστηκε να την μεγαλώσει με τα πενιχρά της εισοδήματα που εξασφάλιζε από την εργασία της ως μαγείρισσα. Τελικά, την οδήγησε σε ορφανοτροφείο και στη χορωδία του ιδρύματος εκείνου η μικρή Σεζάρια έμαθε να τραγουδά.

Η Έβορα συνάντησε όταν ήταν 16 ετών έναν ναυτικό από το Πράσινο Ακρωτήριο, ο οποίος ονομαζόταν Εντουάρντο. Ήταν ο άνθρωπος που την δίδαξε τα παραδοσιακά μουσικά στιλ των coladeiras καιmornas. Τα τελευταία αποτελούν τραγούδια της λύπης, της μελαγχολίας και της νοσταλγίας. Η Σεζάρια ξεκίνησε να τραγουδά σε τοπικά μπαρ και ξενοδοχεία. Με τη βοήθεια τοπικών μουσικών, θα επεδείκνυε τις ικανότητές της και αργότερα θα ανακηρυσσόταν "Βασίλισσα των Μόρνας" από τους θαυμαστές της. Την εποχή εκείνη ήταν διάσημη στο νησί της, σχετικά άγνωστη όμως διεθνώς.

Η τραγουδίστρια είχε έναν θείο, ο οποίος ήταν ένας διάσημος μουσικός και τραγουδοποιός, χρησιμοποιώντας το όνομα B. Leza. Αυτός έγραψε πολλά τραγούδια για την Έβορα.

Η ξυπόλητη αοιδός παρέμεινε διάσημη, χωρίς όμως να έχει και επιτυχία στα οικονομικά. Η δυσχερής οικονομική και πολιτική κατάσταση στη νησιωτική της χώρα, σε συνδυασμό με τα προσωπικά και οικονομικά της προβλήματα, την οδήγησαν στην απόφαση να σταματήσει το τραγούδι, ώστε να υποστηρίξει οικονομικά την οικογένειά της. Επί δέκα χρόνια δεν τραγούδησε και η ίδια τα περιγράφει ως "σκοτεινά χρόνια." Την ίδια περίοδο πάλεψε με τον αλκοολισμό.

Έπειτα από ενθάρρυνση ενός εξόριστου μουσικού και προστάτη των τεχνών από το Πράσινο Ακρωτήριο, ο οποίος ζούσε στην Πορτογαλία, η Έβορα ξανάρχισε να τραγουδά. Ο άνθρωπος αυτός ήταν ο Μπάνα, ο οποίος προσκάλεσε τη Σεζάρια να τραγουδήσει σε συναυλίες σε πορτογαλικό έδαφος, με τη χρηματοδότηση μιας τοπικής οργάνωσης γυναικών.

Ο Ζοζέ ντα Σίλβα, ένας Γάλλος με καταγωγή από το Πράσινο Ακρωτήριο την έπεισε να μεταβεί στο Παρίσι, όπου ηχογράφησε το άλμπουμ La Diva Aux Pieds Nus (Η Ξυπόλητη Ντίβα) το 1988. Το τραγούδι "Sodade" ήταν η πρώτη της διεθνής επιτυχία και η πρώτη της επιτυχία στη Γαλλία που δεν ήταν στα γαλλικά. Αυτό σηματοδότησε την απαρχή της παγκόσμιας φήμης για την τραγουδίστρια από την Αφρική. Ο πορτογαλικός όρος saudade έχει περίπλοκη σημασία, που είναι δύσκολο να μεταφραστεί. Σημαίνει γενικά νοσταλγία, πόθο, λύπη και μετάνοια. Η έκφραση της "sodade" αποτελεί εσωτερικό στοιχείο στη μουσική του Πράσινου Ακρωτηρίου. Το άλμπουμ εκείνο επαινέθηκε από τους κριτικούς και με αυτό ξεκίνησε την καριέρα της, συνεχίνοντας με το άλμπουμ του 1992, Miss Perfumado, το οποίο σημείωσε ακόμα μεγαλύτερη επιτυχία. Έτσι, η τραγουδίστρια έγινε διεθνές αστέρι σε ηλικία 47 ετών.

Ο πρώην αρχηγός του συγκροτήματος Talking Heads Ντέιβιντ Μπέρν έχει τραγουδήσει συχνά το τραγούδι της Έβορα "Ausencia" σε δεύτερη εκτέλεση σε συναυλίες του.

Τον Σεπτέμβριο του 2011 ανακοίνωσε πως θέτει τέλος στη μουσική της καριέρα, ακυρώνοντας τις προγραμματισμένες συναυλίες της, καθώς βρισκόταν «σε κατάσταση μεγάλης εξάντλησης». Η Έβορα είχε υποβληθεί το 2010 σε επέμβαση ανοιχτής καρδιάς, στο Παρίσι, έπειτα από σοβαρά προβλήματα που παρουσίασε στην στεφανιαία αορτή. 

Έφυγε από τη ζωή στις 17 Δεκεμβρίου 2011, μετά από βραχεία νοσηλεία στην εντατική νοσοκομείου της πατρίδας της.