Τα δέντρα μετρούν πολλούς τρόπους για τους οποίους είναι απαραίτητα για τη ζωή μας. Μετατρέπουν το διοξείδιο του άνθρακα στο οξυγόνο που αναπνέουμε, απομονώνουν τον άνθρακα, παρέχουν καταφύγιο για αμέτρητα πλάσματα, ενώ ομορφαίνουν τους χώρους που ζούμε. Πανέμορφα δέντρα στον κόσμο κερδίσουν τις εντυπώσεις ενώ τα παράδοξα χαρακτηριστικά τους τα κάνουν ακόμα πιο ενδιαφέροντα… Η λίστα που ακολουθεί θα σας καταπλήξει…

Ροδοδάφνη, Καναδάς

Wisteria, Ιαπωνία

Ανεμοδαρμένα δέντρα, Νέα Ζηλανδία

Οξιά, Όρεγκον

Κερασιές, Βόννη

Βελανιδιά, Νότια Καρολίνα

Flamboyant, Βραζιλία

Dragonblood, Υεμένη

Σεκόγια, Καλιφόρνια

Ευκάλυπτος-ουράνιο τόξο, Χαβάη

Γιακαράντα, Νότια Αφρική

Baobab, Μαδαγασκάρη

Οξιές, Βόρεια Ιρλανδία

Η λατινική φράση «Universitas magistrorum et scholarium» σημαίνει «κοινότητα των δασκάλων και λογίων» και αποτελεί τον πρόδρομο  της λέξης «University» που χρησιμοποιείται για το πανεπιστήμιο ανάτον κόσμο, η οποία επινοήθηκε από το ιταλικό Πανεπιστήμιο της Μπολόνια. Στη λίστα που ακολουθεί θα δείτε τα 10 παλαιότερα πανεπιστήμια στον κόσμο που είναι σε συνεχή λειτουργία και αποτελούν όχι μόνο εκπαιδευτικά διαμάντια αλλά και αρχιτεκτονικά αριστουργήματα.

10. Πανεπιστήμιο του Βαγιαδολίδ, Ισπανία – 1241

9. Πανεπιστήμιο της Σιένα, Ιταλία – 1240

8. Πανεπιστήμιο της Τουλούζης, Γαλλία – 1229

7. Πανεπιστήμιο Federico II Νάπολης, Ιταλία – 1224

6. Πανεπιστήμιο της Πάντοβα, Ιταλία – 1222

5. Πανεπιστήμιο της Σαλαμάνκα, Ισπανία – 1218

4. Πανεπιστήμιο του Cambridge, Αγγλία – 1209

3. Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, Αγγλία – 1167

2. Πανεπιστήμιο του Παρισιού ή La Sorbonne, Γαλλία – 1150

1. Πανεπιστήμιο της Μπολόνια, Ιταλία – 1088

Φρέσκο πιάτο με καλοκαιρινή ντομάτα να κάνει τον διαιτητή ανάμεσα σε Ελλάδα και Ιταλία. Λαχταριστό ριζότο με ντομάτα και φέτα. Όπως έχουμε ξαναπεί και παλαιότερα, το ριζότο δεν είναι απλώς ένα φαγητό αλλά μια ολόκληρη κουλτούρα και οι παραλλαγές που μπορούν να το απογειώσουν είναι άπειρες. Μπορεί κανείς να δημιουργήσει άνετα και χωρίς κανόνες -γνωρίζοντας πάντα τα σωστά βήματα- σύμφωνα με τις δικές του γευστικές προτιμήσεις. Η φέτα εν προκειμένω με την ελληνικότατη γεύση της και το χαρακτηριστικό της ξινούτσικο άρωμα  ταιριάζει καταπληκτικά στο ριζότο. Το έντονο λευκό τυρί που ξεχωρίζει και μονοπωλεί τον συνδυασμό με τη ντομάτα, δένει απίστευτα με το χυλωμένο ρύζι και το πάντρεμα με το ιταλοφερμένο ριζότο στεριώνει καλά.

Παρ’ όλο που οι γείτονές μας Ιταλοί προτιμούν το ριζότο ως πρώτο πιάτο, όντας μαθημένοι στους «κακούς» υδατάνθρακες, εμείς κάλλιστα το σερβίρουμε και ως κύριο, αφού προσθέτοντας διάφορα νόστιμα υλικά που το ενισχύουν, του δίνουμε τη δυνατότητα να σταθεί ως πρωταγωνιστής και να θριαμβεύσει. Η προσθήκη ρόκας μάλιστα (όλα τα λεφτά) δίνει επιπλέον στο πιάτο την πικάντικη γεύση και ολοκληρώνει τον υπέροχο μεσογειακό συνδυασμό. Αν ωστόσο, θέλετε να πειραματιστείτε με άλλο τυρί πέραν της φέτας, σας θυμίζουμε την must δοκιμή με μοτσαρέλα ή την πιο gourmet προσέγγιση με γκρέιπφρουτ.

Προετοιμασία: 10 λεπτά και 20 περίπου το μαγείρεμα. Οι ντομάτες, ξεφλουδίζονται εύκολα αν τις βουτήξετε για μισό λεπτό σε νερό που βράζει. Μην ξεχάσετε να δείτε τα 3 βήματα για σωστό ριζότο. Εύκολη και γρήγορη συνταγή.

Υλικά (για 4 άτομα, πρώτο πιάτο)
υγρά (brodo)
5 φλ. τσαγιού ζωμό λαχανικών
1/2 φλ. λευκό ξηρό κρασί
σοτάρισμα (soffrito)
1 κ.σ. βούτυρο
1 κ.σ. ελαιόλαδο
1/3 φλ. λευκό κρεμμύδι ψιλοκομμένο
ρύζι (riso)
1½ φλ. Carnaroli ή Vialone ή Arborio ή Λαΐς
συνοδευτικά (condimenti)
3 μέτριες ντομάτες χωρίς τη φλούδα, κομμένες σε μικρούς κύβους
100 γραμ. φέτα σε κύβους
1 κ.σ. ανάλατο βούτυρο
4-5 μεγάλα φύλλα ρόκας κομμένα
1/4 φλ. παρμεζάνα τριμμένη (προαιρετικά)
αλάτι, φρεσκοτριμμένο πιπέρι
4 κορυφές βασιλικού για το σερβίρισμα

1. Ζωμός: Βάζετε τον ζωμό σε κατσαρολάκι και τον διατηρείτε καυτό σε σταθερή θερμοκρασία αλλά χωρίς να βράζει.
2. Σοτάρισμα: Ζεσταίνετε το βούτυρο με το ελαιόλαδο σε βαθύ τηγάνι ή κατσαρόλα, σε μέτρια φωτιά. Προσθέτετε το κρεμμύδι και σοτάρετε για 1-2 λεπτά να μαλακώσει χωρίς να αλλάξει χρώμα.
3. Ρύζι: Προσθέτετε το ρύζι και χρησιμοποιώντας μια ξύλινη σπάτουλα ανακατεύετε για 1-2 λεπτά μέχρι όλοι οι κόκκοι να έχουν καλυφθεί καλά από το μίγμα λάδι-βούτυρο. Ρίχνετε το κρασί και ανακατεύετε μέχρι να απορροφηθεί εντελώς.

4. Συνοδευτικά: Προσθέτετε τις κομμένες ντομάτες με το ζουμί τους και ανακατεύετε με το ίδιο τρόπο. Αρχίστε να ρίχνετε τον ζωμό, 1/2 φλυτζάνι τη φορά, ανακατεύοντας. Η φωτιά είναι μέτρια προς χαμηλή, ανάλογα με τις εστίες σας και διατηρείται σταθερή σε όλη τη διάρκεια του μαγειρέματος. Περιμένετε μέχρι ο ζωμός που ρίχνετε να απορροφηθεί σχεδόν όλος, πριν προσθέσετε νέα ποσότητα. Συνεχίζετε έτσι μέχρι τέλους, κρατώντας μόνον το τελευταίο 1/3 φλυτζάνι χωριστά στην άκρη. Ανακατεύετε πάντα καλά ώστε το ρύζι να μην κολλήσει.
Mετά από περίπου 18 λεπτά (15 περίπου αν χρησιμοποιείτε Vialone Nano), όταν το ρύζι έχει μαλακώσει αλλά παραμένει σφιχτό, ρίχνετε το ζωμό που είχατε κρατήσει. Αποσύρετε αμέσως από τη φωτιά και προσθέτετε όλα τα υπόλοιπα υλικά, δηλαδή το βούτυρο, τη φέτα, τη ρόκα (και την παρμεζάνα, αν την χρησιμοποιήσετε) και φρεσκοτριμμένο πιπέρι. Μην βάλετε αλάτι, πριν δοκιμάσετε. Ανακατεύετε γρήγορα ώστε να “δέσουν” τα υλικά με το ρύζι.
Σερβίρισμα: Βάζετε το ριζότο με ντομάτα και φέτα σε ζεστή (ανάλογα και με την εποχή) πιατέλα ή σε πιάτα προσθέτοντας τις κορυφές του βασιλικού.

Ο Αλφρέντο Πατσίνο αγαπάει τη Βενετία και έρχεται συχνά, αλλά φέτος έχει την τιμητική του με δύο ταινίες στο επίσημο πρόγραμμα, με μια (ήσσονος σπουδαιότητας) ειδική βράβευση ήδη, και με το κύπελλο Volpi για την ερμηνεία του στο Manglehorn εξαιρετικά πιθανή.  

Στην ταινία του Ντέϊβιντ Γκόρντον Γκριν Manglehorn υποδύεται έναν κλειδαρά που βρίσκεται στη δύση της ζωής του, χωρίς συντροφιά εκτός από την αγαπημένη του γάτα, αποξενωμένο από τον γιό του, χωρισμένο από τη γυναίκα του, πληγωμένο από μια λάθος ερωτική επιλογή του παρελθόντος. Είναι κοινωνικά ευγενικός αλλά απροσπέλαστος- ένα κουβάρι από θυμό και παραίτηση, φυλακισμένος σε μια ζωή μηχανική και άχαρη. Καταλαβαίνουμε οτι κάποτε υπήρξε ένας άνδρας που προκαλούσε έμπνευση, από εκείνους που σημαδεύουν τη ζωή κάποιου αλλά δεν μπορούν να πάρουν χαρά από τη δική τους. Το επώνυμο του, Manglehorn, μεταφράζεται ως κατακρεουργημένο κέρατο, και ο χαρακτήρας είναι τόσο αψύς και οξύθυμος όσο υπονοοεί το όνομα του. Για τον Πατσίνο, αυτός είναι ο καλύτερος ρόλος εδώ και πολύ καιρό, σε ένα πορτρέτο που βασίζεται πάνω στις αρετές του, δηλαδή στην ικανότητα του να βρυχάται σαν λιοντάρι που ορμάει, και την επόμενη στιγμή, να ψιθυρίζει τα πιο τρυφερά λόγια, ακούγοντας την καρδιά του. Η ταινία παρασύρεται συχνά σε έναν σχηματικό λυρισμό, κι αν δεν ήταν ο Πατσίνο να μαζέψει τις άκυρες φαντασιακές εξάρσεις του Γκριν, θα φαινόταν πιο ανάγλυφα η αδυναμία του σεναρίου του Πολ Λόγκαν να αναπτύξει την όποια περιφερειακή υπόθεση.  

Camila Sola, Al Pacino και Lucila Sola στο κόκκινο χαλί πριν την προβολή της ταινίας 'Manglehorn στο 71 φεστιβάλ Βενετίας. Αν το Manglehorn είναι μια καλή ευκαιρία για τον σπουδαίο ηθοποιό να αντιτάξει την προσωπικότητα του σε ένα ισχνό σενάριο, το Humbling μας κάνει να αναρωτιόμαστε που τελειώνει ο πρωταγωνιστικός χαρακτήρας και που ξεκινάει ο ίδιος η ηθοποιός που τον υποδύεται. Ο Πατσίνο είχε αγοράσει τα δικαιώματα του μυθιστορήματος του Φίλιπ Ροθ, και με ελάχιστα χρήματα, ολοκλήρωσε τα γυρίσματα στο σπίτι του σκηνοθέτη Μπάρι Λέβινσον, στο Κονέκτικατ. Είναι σαφές τι τον τράβηξε στην υπόθεση: πρόκειται για την βαθύτατη υπαρξιακή κρίση ενός θεατρικού ηθοποιού που γερνάει, αδυνατεί να θυμηθεί τα λόγια του, αισθάνεται πως το κοινό δεν τον παρακολουθεί πλέον, χάνει την επιθυμία του να ξανανέβει στη σκηνή, και τα φτιάχνει με τη νεότατη, λεσβία κόρη μιας παλιάς του γκόμενας, απρόθυμα αν και πονηρά, μήπως και η σχέση αποτελέσει ελιξήριο για έναν απογοητευμένο εγωπαθή. Παρά την ελεύθερη διασκευή, ο πεσσιμισμός του Ροθ είναι διάχυτος, ωστόσο ο Πατσίνο κυριαρχεί, μπαινοβγαίνοντας αυτοβιογραφικά στην καριέρα του, την εικόνα του, και την αγωνιώδη αναμέτρηση του ηθοποιού μπροστά στους μεγάλους ρόλους και την αναπόφευκτη φθορά- σαν κακομαθημένο παιδί που εξελίσσεται σε αυτοκτονικό τέρας.  

Ο έμπειρος Λέβινσον δε μπορεί να αντισταθεί στη σαρωτική προσέγγιση του Πατσίνο, ενός "υποκριτή" που αν δεν έχει υλικό, ορμάει με πάθος και καταβροχθίζει ότι βρει μπροστά του. Απολαυστικός; Σίγουρα. Ικανός να εντοπίσει αποχρώσεις με το σώμα, τα μάτια και τη φωνή; Αναμφισβήτητα. Αμολημένος όμως στο γήπεδο που γνωρίζει τόσο καλά, χωρίς το φρένο του συγκεκριμένου σεναρίου, μοιάζει με ταύρος σε υαλοπωλείο. Για την ολισθηρή πίστα της υποκριτικής, την περίπλοκη ψυχοσύνθεση των ηθοποιών και τα δόκανα στα οποία η φαντασία παγιδεύει έναν γερασμένο σταρ, έχουμε δει καλύτερες, πιο ολοκληρωμένες ταινίες. Τον Αμπιγιέρ, για παράδειγμα. Ακόμη και το Birdman του Αλεχάντρο Γκονζάλες Ινιάριτου, πριν από μερικές ημέρες, εδώ στη Βενετία. Αλλά από το Humbling, που διαθέτει μερικές στιγμές εμπνευσμένης μαύρης κωμωδίας, θα μείνει αξέχαστη η σκηνή όπου ο Πατσίνο έχει πάθει λουμπάγκο και του χορηγείται παυσίπονη ένεση για άλογα, με αποτέλεσμα να αποκρίνεται μουγκρίζοντας ακατάληπτα, ανήμπορος και ναρκωμένος. Σε αυτόν τον ηθοποιό αξίζει μια καλύτερη κωμωδία από το Jack and Jill του Άνταμ Σάντλερ, αν και εδώ που τα λέμε, ο Δικηγόρος του Διαβόλου, ήταν όντως κωμωδία- τουλάχιστον έτσι την "διάβασε" ο Πατσίνο...

Στη συνέντευξη τύπου (για να μην ανησυχείτε για την ψυχολογική κατάσταση του) ο Πατσίνο ήταν ορεξάτος και εξομολογητικός, μίλησε πολύ για τον εαυτό του, τις ανησυχίες, τις κατακτήσεις και τις απώλειες του, τα παιδιά του, τη σχέση του με το Χόλιγουντ (λέγοντας μάλιστα πόσο ενθουσιάστηκε με τους Φύλακες του Γαλαξία!) και μίλησε εκτεταμένα για την κατάθλιψη, δηλώνοντας πως, ευτυχώς, δεν γνωρίζει την έκφραση της και αν έχει την έχει περάσει στη ζωή του, διαχωρίζοντας την από τη λύπη και τη θλίψη.  

Πηγή: lifo