Mεγάλα τμήματα της άγριας φυσικής ομορφιάς της Ευρώπης κινδυνεύουν να καταστραφούν καθώς διεθνείς μεταλλευτικές εταιρίες ετοιμάζονται να δημιουργήσουν ένα δίκτυο εξόρυξης ουρανίου, σιδηρομεταλλεύματος, νικελίου, φωσφόρου και άλλων ορυκτών. Επιμέλεια: Μάρθα Βασίλη

Επιπλέον, οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων υποστηρίζουν ότι η Λαπωνία είναι κοινότητα στην οποία οι κάτοικοί της ζουν από την εκτροφή ταράνδων και την αλιεία κάτι που θα πληγεί όπως ακριβώς και η τουριστική βιομηχανία της περιοχής, η οποία εξαρτάται από την παρθένα φύση.

Το κέρδος για μεταλλευτικές εταιρίες από την Βρετανία, την Αυστραλία, και τον Καναδά, που δραστηριοποιούνται στο χώρο της εξόρυξης στη Λαπωνία ανέρχεται σε δισεκατομμύρια δολάρια.

Μέχρι στιγμής μέσα στο 2014, έχουν γίνει 349 αιτήσεις για άδειες εξόρυξης, εκ των οποίων οι 243 ήταν για τη Φινλανδία. Η κυβέρνηση ήδη έχει εγκρίνει δεκάδες άδειες εξερεύνησης σε μια περιοχή μεγαλύτερη από το ένα όγδοο της φινλανδικής επικράτειας.

Σύμφωνα με ορισμένες μελέτες, η Αρκτική κατέχει πάνω από το ένα πέμπτο των ανεκμετάλλευτων πόρων πετρελαίου και φυσικού αερίου στον κόσμο, καθώς και μεγάλα αποθέματα σπάνιων γαιών, όπως άνθρακα, ουρανίου, χρυσού, ψευδάργυρου, πλατίνας και νικελίου.

Οι επιπτώσεις για την αραιοκατοικημένη φινλανδική Λαπωνία, όπου η κυβέρνηση ενθαρρύνει τη βιομηχανική ανάπτυξη με φοροαπαλλαγές και κρατική βοήθεια θα είναι καταστροφικές.

Αν, όπως αναμένεται, η Φινλανδία συνεισφέρει σε μια σιδηροδρομική σύνδεση της περιοχής εξόρυξης με τη βόρεια Νορβηγία και τη Θάλασσα του Μπάρεντς, αναμένεται να ανοίξουν δεκάδες ορυχεία σε μια από τις πιο, οικολογικά, ευαίσθητες περιοχές της Ευρώπης. Πολλά ορυχεία θα είναι κοντά στα χιονοδρομικά κέντρα, στα εθνικά πάρκα και στις ζώνες άγριας φύσης.

Η νορβηγική εταιρεία λιπασμάτων Yara International σχεδιάζει ένα ορυχείο φωσφόρου μήκους 40-60 τετραγωνικών χιλιομέτρων στο Sokli κοντά στην ανατολική Λαπωνία μεταξύ του εθνικού πάρκου Urho Kekkonen και το πάρκο Värriö. Δισεκατομμύρια λίτρα μολυσμένου νερού σε λίμνες και ποταμούς θα πρέπει να καθαρίζονται κάθε χρόνο αφού τα απόβλητα θα ανέρχονται σε εκατομμύρια τόνους.

«Η Λαπωνία έχει μια πολύ ευάλωτη Αρκτική φύση. Τα ορυχεία θα προκαλέσουν ζημιά που θα διαρκέσει τουλάχιστον χιλιάδες χρόνια», λέει ο Φινλανδός βιοχημικός Jari Natunen, στον Guardian.

«Μικρά ορυχεία θα παράγουν από μερικές δεκάδες εκατομμύρια τόνους αποβλήτων και τα μεγαλύτερα ακόμα περισσότερα. Τα βαριά μεταλλικά απόβλητα συνήθως διαρκούν για εκατοντάδες χρόνια» τονίζει ο Natunen.

Eνώ τα ορυχεία στη Φινλανδία προβλέπονται νομικά από την ΕΕ, οι οικολόγοι προειδοποιούν ότι η εποπτεία και ο έλεγχος της βιομηχανίας είναι κακός και η κυβέρνηση συχνά δεν επιβλέπει τις ενέργειες στους χώρους εξόρυξης, επειδή η βιομηχανία και οι αρχές είναι στενά και άρρηκτα συνδεδεμένες.

Τα υπάρχοντα ορυχεία ήδη μολύνουν τα εδάφη διατροφής των ταράνδων, με βαρέα μέταλλα όπως το αντιμόνιο, τον χαλκό, το κοβάλτιο, το νικέλιο και το χρώμιο.
 
«Ο αριθμός των αδειών εξόρυξης στην Λαπωνία είναι πλέον τόσο μεγάλος που πλησιάζουμε σε ένα σημείο καμπής, ένα σημείο χωρίς επιστροφή», λέει στην βρετανική εφημερίδα o Τeo Mustonen, επικεφαλής ερευνητής στην Αρκτική για την βιοποικιλότητα και πρόεδρος του Snowchange Co-operative στη Βόρεια Καρελία, στη Φινλανδία. «Αν και όταν οι τρέχουσες εξερευνήσεις για την δημιουργία ορυχείων γίνουν πραγματικότητα θα είμαστε σε μια κατάσταση όπου οι περισσότερες περιοχές δεν θα μπορούν να αντέξουν τις επιπτώσεις» λέει ο Mustonen.

Πέρυσι, η σουηδική κυβέρνηση ανακοίνωσε ότι σχεδιάζει να τριπλασιάσει τον αριθμό των ορυχείων στη χώρα.

Αμερικάνικοι και Βρετανικοί κολοσσοί εξόρυξης έχουν μεταβεί στην περιοχή Kiruna, όπου έχουν προγραμματιστεί να φτιαχτούν δεκάδες ορυχεία. Μια βρετανική εταιρεία εξόρυξης, η Boewulf, ελπίζει να εξορύξουν 10 τόνους σιδηρομεταλλεύματος ετησίως για 25 χρόνια.

Οι απόψεις διαφέρουν ανάμεσα στους κατοίκους βέβαια, με τους μισούς να διαμαρτύρονται έντονα για την οικολογική καταστροφή και τους υπόλοιπους να θεωρούν πως η περιοχή χρειάζεται επειγόντως επενδύσεις.

Η Βόρεια Νορβηγία, έχει πάνω από 40 ορυχεία, και αναμένεται να αυξηθούν σε περίπου 70 μέσα σε λίγα χρόνια, βέβαια ο χειρισμός των αποβλήτων τους αποδεικνύεται αμφιλεγόμενος.

Πηγή : tvxs

Σαράντα χρόνια μετά την 3η Σεπτέμβρη του 1974, η ίδρυση του ΠΑΣΟΚ εξακολουθεί να επηρεάζει την πολιτική κουλτούρα και την πορεία της χώρας.  Καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξη του ΠΑΣΟΚ έπαιξε η ισχυρή αλλά αντιφατική προσωπικότητα του Παπανδρέου. Στα δημοσιεύματα από το αποκαλυπτικό του βιβλίο «Η ΑΛΛΑΓΗ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΝΩΡΙΣ» (Εκδόσεις ΕΣΤΙΑ) που δημοσιεύσαμε χθες, ο στενός συνεργάτης του Παρασκευάς Αυγερινός, περιέγραφε μια από τις σοβαρότερες καταθλιπτικές κρίσεις του, που ξέσπασε ανοιχτά το 1979. Η ανασφάλεια, ένα ακόμη στοιχείο του χαρακτήρα του Ανδρέα, επηρέασε την πορεία και τον χαρακτήρα που διαμόρφωσε το ΠΑΣΟΚ την μεταπολίτευση.

«Ήταν μπροστά από την εποχή του, διέθετε δε και μεγάλη πολιτική προίκα από τον πρωτεύοντα ρόλο του στις συγκρούσεις του ’66-67 και τον 6χρονο αγώνα του για την αποκατάσταση της δημοκρατίας. Δεν νομίζω ότι μπορούσε να συγκριθεί με τους άλλους της πολιτικής τότε. Ήταν μεγάλος και ταυτόχρονα αντιφατικός. Μια χαρισματική, όσο και αμφιλεγόμενη προσωπικότητα που καθόρισε σε μεγάλο βαθμό την πολιτική κουλτούρα της μεταπολιτευτικής Ελλάδας και σε σημαντικό βαθμό το πολύπλοκο μωσαϊκό της σημερινής οικονομικής, πολιτικής, κοινωνικής και ηθικής κρίσης.

Λειτουργούσε μέσα σε ένα μεγάλο εύρος σκέψης, απρόβλεπτος στις αποφάσεις του, από το ύψος στο βάθος. Σκληρός αλλά και απέραντα συναισθηματικός. Ήταν όμως παθολογικά ανασφαλής και η ανασφάλειά του, που τον επηρέαζε αρνητικά σε πολλές εκδηλώσεις της ζωής του, ήταν αποτέλεσμα της κατάθλιψης που τον ταλαιπωρούσε και η οποία εκδηλώθηκε με το μείζον καταθλιπτικό επεισόδιο του 1979.

Δεν ερμηνεύεται αλλιώς η ανασφάλειά του γιατί ποτέ κανείς δεν τον αμφισβήτησε. Το κακό όμως στη ζωή του ως κυβερνήτη ήταν ότι την ανασφάλειά του αυτή την καλλιέργησαν, την εκμεταλλεύτηκαν και την αξιοποίησαν κάποιοι δίπλα του, το περιβάλλον του, που τον είχαν πείσει ότι τον προστατεύουν από τους άλλους που τον επιβουλεύονται, περνώντας του τη λογική των «αντρεϊκών απέναντι στους ... αντιαντρεϊκούς»!! Πρέπει δε να πω ότι όχι μόνον τα άκουγε αυτά ο Αντρέας αλλά και τα δεχόταν, έμοιαζε να τα είχε ανάγκη. Έτσι φτιάχτηκε και λειτουργούσε πάντα ο στενός και κλειστός κύκλος των «δικών του ανθρώπων», όπως τους ονόμαζε. Όμοιες καταστάσεις και συμπεριφορές αναφέρονται στην ιστορία καταθλιπτικών μεγάλων ηγετών, που έδειξαν αξιόλογες ηγετικές ικανότητες μέσα από την κατάθλιψή τους για πολλά χρόνια και οι οποίοι παρουσίαζαν συχνά καταθλιπτικές κρίσεις».

Με αυτά τα δεδομένα, όπως αναφέρεται στο βιβλίο, στο κάλεσμα του για την ίδρυση του ΠΑΣΟΚ «ανταποκρίθηκαν άνθρωποι κάθε ηλικίας και πολιτικής καταγωγής. Παλιοί ΕΑΜίτες, το προοδευτικό κομμάτι της παλιάς Ένωσης Κέντρου (ΕΚ), οι περισσότεροι από τους σοσιαλιστές του ΣΚΕ-ΕΛΔ (Σβώλου), ριζοσπάστες, ανένταχτοι αριστεροί, τροτσκιστές, συντηρητικοί (φίλοι του Αντρέα), νέοι από τη γενιά του 114 με τα δικά τους πολιτικά χαρακτηριστικά και της γενιάς του Πολυτεχνείου που απέρριπταν τα παραδοσιακά πολιτικά σχήματα, αγωνιστές της αντίστασης στη χουντική δικτατορία, ακόμη και μικρές ομάδες, παρέες αριστεριστών».

Μια από τις πιο σημαντικές αντιστασιακές οργανώσεις, η Δημοκρατική Άμυνα, εντάχθηκε το 1974 στο ΠΑΣΟΚ για να αποχωρήσει μερικούς μήνες αργότερα.

«Στο Προσυνέδριο του ΠΑΣΟΚ στα μέσα του Μάρτη του ’75, ουσιαστικά οριστικοποιήθηκε η διάσπαση και πρέπει να πω ότι το επεδίωκαν και οι δυο πλευρές. Ένταση, εχθρότητα και βαριές κουβέντες είχε η αντιπαράθεση, χαρακτηριστικά που είχαμε γνωρίσει και σε παλιότερες διασπάσεις στους αριστερούς χώρους. Ο Αντρέας δεν επρόκειτο ποτέ να εκχωρήσει κομμάτι της εξουσίας-ιδιοκτησίας του, δεν θα δεχόταν το ΠΑΣΟΚ που ίδρυσε να εξελιχθεί σε ένα ομοσπονδιακό πολιτικό μόρφωμα. Ήθελε και του ανήκε να ορίζει το παιχνίδι χωρίς συνιδιοκτήτες. Άλλωστε πολυκέφαλα πολιτικά σχήματα δε νομίζω, αν υπήρξαν, να επιβίωσαν.

Η αποχώρηση της Άμυνας στέρησε το κίνημα από ένα μεγάλο και αξιόλογο πολιτικό δυναμικό, μαζί τους έφυγαν και η Αγγέλα Κοκκόλα, η Μελίνα Μερκούρη, η Αμαλία Φλέμινγκ και άλλοι. Τότε περίπου, ή λίγο νωρίτερα, είχε αποχωρήσει και ο Αντώνης Λιβάνης, όχι βέβαια ως Αμυνίτης, είχε διαφωνήσει με τις θέσεις του ΠΑΣΟΚ. Τελικά πρέπει να πω ότι αυτές οι αποχωρήσεις ήταν λιγότερο τραυματικές από ό,τι φοβόμουν και δεν κόστισαν. Ήταν επίσης γνωστό ότι μέχρι την τελευταία στιγμή ήμουν απ’ αυτούς που επέμεναν να αποφευχθεί η διάσπαση, υπέγραψα μάλιστα και το κείμενο που κυκλοφόρησε για αναζήτηση ενωτικής λύσης».

Ηδη από το 1976 όταν ο Α. Παπανδρέου πραγματοποιούσε περιοδείες στην επαρχία κερδίζοντας έδαφος, στο εσωτερικό του κόμματος η κατάσταση δεν ήταν καθόλου καλή.

«Την εποχή εκείνη ως ανώτερο καθοδηγητικό όργανο του Κινήματος λειτουργούσε η τριμελής Γραμματεία από τους Άκη Τσοχατζόπουλο, Δημήτρη Λιβιεράτο και εμένα, η οποία συνεδρίαζε με τον Πρόεδρο δύο φορές τη βδομάδα στο σπίτι του ή στο κίνημα και καποιες φορές στα δικά μας σπίτια. Μας απασχολούσαν περισσότερο τα οργανωτικά προβλήματα γιατί οι γκρίνιες στο εσωτερικό του κινήματος είχαν γίνει ενδημική κατάσταση και οι συγκρούσεις πλήθαιναν.

Όμως, παρά την απογοητευτική κατάσταση στο εσωτερικό μας, το ΠΑΣΟΚ, ή μάλλον πιο σωστά ο Αντρέας, γοήτευε και συσπείρωνε πολιτικά. Υπήρχε μια αντίστροφη σχέση, «ανοδική η πορεία του Κινήματος και προβληματική η οργανωτική του συγκρότηση». Η κατάσταση ήταν ανησυχητική, απογοητευτική η εικόνα στο εσωτερικό μας. Τα κεντρικά δεν έπειθαν, δεν παρήγαγαν έργο, τα γραφεία στελεχώνονταν χωρίς έλεγχο από μέτρια ή ελάχιστα ικανά για καθοδηγητικό έργο πρόσωπα, κυριαρχούσε μια λειτουργία του πρόχειρου, του «δε βαριέσαι», και βέβαια οι ευδιάκριτες παρεΐστικες συμπεριφορές που οδηγούσαν σε ομαδοποιήσεις με συγκεκριμένες αναφορές προς τα πάνω».

Πολλά κομματικά γραφεία λειτουργούσαν ως «μαγαζάκια» ενώ οι «πολύ κομματικοί» εμπόδιζαν «την εγγραφή κοινωνικά καταξιωμένων που τους χαρακτήριζαν ως δεξιούς ή όσων έδειχναν ικανοί, και ήταν επόμενο αυτό γιατί η μετριότητα δεν άφηνε την καρέκλα».

«Τα όργανα όμως βάραιναν τον Αντρέα. Ήθελε το κόμμα να είναι δικό του. Όπως αναφέρει ο Π. Αυγερινός: «Ουσιαστικά ο χώρος παρέμενε ιδεολογικά άμορφος και χωρίς στόχο μετάβασης. Πολλοί λίγοι στην αρχή πίστευαν ότι θα εξελισσόμασταν στα ευρωπαϊκά σοσιαλδημοκρατικά πρότυπα. Δεν το μπορέσαμε και μάλλον δεν το θέλαμε, προτιμήσαμε να επιστρέψουμε στα προχουντικά σχήματα με μόνο στόχο το κυνήγι της εξουσίας. Οι αποφάσεις σιγά-σιγά λαμβάνονταν στο Καστρί και μας στέλνονταν στο Εκτελεστικό Γραφείο για επικύρωση. Όσο πέρναγε ο καιρός και ιδιαίτερα μετά το ’81, το Εκτελεστικό τον βάραινε τον Αντρέα, του χρησίμευε όμως ως άλλοθι δημοκρατικής λειτουργίας του κινήματος, έπρεπε απλά να υπάρχει και η φωνή του κόμματος».

Λίγο αργότερα οι άνθρωποι του προέδρου επέμεναν ότι τα κομματικά όργανα τον αμφισβητούν: «Ο [...] Γιάννης Αλευράς [...] αναφερόταν στην αμφισβήτηση του Προέδρου(!!), υπονοώντας το κακό κλίμα που δημιουργείται στα όργανα, τις συνδιασκέψεις και άλλες εκδηλώσεις, κλίμα ανησυχίας, υποβαθμίζοντας γενικά τη χρησιμότητα ύπαρξης κομματικών οργάνων και της άσκησης κριτικής. Το είπε καθαρά, «τα κομματικά όργανα αμφισβητούν τον Αντρέα». Αυτό που μάλλον εννοούσε ήταν ότι «δε χρειαζόμαστε οργανωμένο κόμμα». Αυτή ακριβώς είναι και η λογική της Ένωσης Κέντρου «αρκούν οι κομματάρχες, αρκούν οι βουλευτές και η πελατεία τους, αυτοί δεν αμφισβητούν τον αρχηγό». Γιατί όμως ήρθε αυτό το θέμα; Δε μας είπε σε ποια όργανα υπάρχουν και λειτουργούν αντιπαπανδρεϊκοί. Αυτό ουσιαστικά σήμαινε να μην κρίνεται και να μην κατακρίνεται ο τρόπος που λειτουργούν οι βουλευτές και οι φίλοι του Προέδρου, «οι εξ ορισμού παπανδρεϊκοί». Κάποιοι απ’ αυτούς μάλιστα δήλωναν, με δυνατή φωνή για ν’ ακουστούν, ότι θα πέφτανε και στο πηγάδι αν τους το ζητούσε ο Αντρέας και άλλες τέτοιες κουταμάρες, για να έχουν ασυλία σε ό,τι λένε και ό,τι κάνουν, για να λειτουργούν έξω από τους κανόνες της πολιτικής λειτουργίας ενός δημοκρατικού κόμματος».

Ο Α. Παπανδρέου έχει απόλυτη γνώση του τι συμβαίνει στο κόμμα του από πηγές που λειτουργούσαν, βέβαια, ιδιοτελώς: «Πληροφορείται όμως πολλά θέματα για τις κομματικές οργανώσεις από ένα περιβάλλον που λειτουργεί έξω από το οργανωμένο ΠΑΣΟΚ και το οποίο του μεταφέρει λαθεμένες πληροφορίες όχι πάντα με καλή πρόθεση. Κάποιοι, από το χώρο των βουλευτών κυρίως, του μεταφέρουν την αντίθεσή τους με τις οργανώσεις που, όπως του λένε, λειτουργούν αρνητικά στην ανοδική πορεία μας και πολλές φορές καταφέρνουν να τον πείσουν, με αποτέλεσμα να οργίζεται και να κατηγορεί το Εκτελεστικό ότι δεν πληροφορείται σωστά για τις «ζημιές» που γίνονται από την οργάνωση!!

Δυστυχώς, γι’ αυτούς που …ανησυχούν πολύ για το ΠΑΣΟΚ και τον Αντρέα, όπως λένε και συστηματικά κατηγορούν τις οργανώσεις, οι πόρτες του Καστριού είναι πάντα ανοιχτές. Είναι όμως και κάποιοι άλλοι από το οργανωμένο ΠΑΣΟΚ, μέλη της Κ.Ε., που ανησυχούν κι αυτοί και ενημερώνουν τον Πρόεδρο εκτός οργάνων. Γι’ αυτούς το δικό τους πρόβλημα είναι και το κυρίαρχο του ΠΑΣΟΚ, όλα τους φαίνονται στραβά, τίποτα δεν πάει καλά όσο αυτοί δεν είναι στις θέσεις που διεκδικούν για …να τα φτιάξουν».

Παράλληλα πλαισιώνεται κοινωνικά από μια τρίτη ομάδα, οι συμβουλές της οποίας προκαλούν ερωτηματικά στους υπόλοιπους: «...[η] τρίτη κατηγορία, αυτή των «πιστών» φίλων του Προέδρου [...] είναι συνολικά αρνητικοί στη λειτουργία οργανώσεων. Αυτοί λειτουργούν στον κοινωνικό περίγυρο του ΠΑΣΟΚ και μεταφέρουν κατευθείαν, όπως λένε, τις απόψεις του Αντρέα, «είπα στον Αντρέα… μου είπε ο Αντρέας ότι θα το τακτοποιήσει… τον βλέπω ότι ώρα θέλω τον Αντρέα», με αποτέλεσμα και το κύρος του Προέδρου να μειώνεται και η οργάνωση να προκαλείται. Πολλοί απ’ αυτούς είναι μια αστική ελίτ που αρέσει για συντροφιά στον Αντρέα, δεν του πήγαινε και πολύ να βγαίνει με παρέες μέσα από το ΠΑΣΟΚ, άλλωστε δεν διαθέτει το ΠΑΣΟΚ αυτή την κατηγορία πολιτών. Είχε κενά στη ζωή του ο Αντρέας, ήθελε να ζήσει όσα δεν έζησε εγκαταλείποντας την Ελλάδα 19 χρονών παιδί και του άρεσαν τέτοιες παρέες. Το ΠΑΣΟΚ δεν τον έβγαζε από την κατάθλιψή του, παρέα μ’ αυτούς γινόταν άλλος άνθρωπος, έβγαζε την ενέργεια του νέου και μόνιμα ερωτευμένου. Πολλές φορές όμως η ποιότητα αυτής της παρέας δεν ήταν της προκοπής και δημιουργούνταν ερωτηματικά, πώς τέτοιοι άνθρωποι συντροφεύουν και συμβουλεύουν τον Πρόεδρο».

Ο Π. Αυγερινός για όσο ήταν συνεργάτης του γνώρισε δυο πρόσωπα του Αντρέα: «Ο ένας ήταν αυτός που γνώρισα, ο ειλικρινής, ο επαναστάτης που πάλευε για τις ιδέες του, ο πολιτικός που γοήτευε και έπειθε. Ο άλλος ήταν ο γνωστός από παλιά πολιτικός που κυνηγούσε την προβολή και την εξουσία.

Ήταν η προσωπικότητα που προκάλεσε και τάραξε την πολιτική της εποχής του με τα μεγάλα άλματα, αλλά και τις συνεχείς … υποχωρήσεις. Δε φταίγανε μόνο οι «συνήθεις» γύρω του που τον έπειθαν ότι η εξουσία του ανήκε, το ήθελε και το ζητούσε ο ίδιος. Αυτό εξηγεί γιατί στα τελευταία του χρόνια μάζευε γύρω του ανθρώπους να τον υμνούν, πρόσωπα χωρίς κοινωνική καταξίωση και αποδοχή, πρόσωπα πολιτικά ανεπαρκή. Τον τυραννούσε η κατάθλιψη, δεν πίστευε στον εαυτό του, την είχε ανάγκη και τη ζητούσε την επιβεβαίωση.

Με την παιδεία, την ευγένεια, την υψηλή ευφυΐα, το σεβασμό στο διάλογο και την άνεση στο λόγο που διέθετε, ηγεμόνευε στις συζητήσεις σε όποιο επίπεδο κι αν γίνονταν. Ήταν προσωπικότητα που γοήτευε. Ένα μείγμα ρητορικής δεινότητας και προσαρμοστικότητας στις προσδοκίες του ακροατή. Το εύκολο «πέρασμα» από έναν στέρεο επιστημονικό-ακαδημαϊκό λόγο σε μια συναισθηματική ρητορική έπειθε, ήξερε να προσφέρει αυτό που διψούσε να ακούσει ο άλλος. Στις πολιτικές ομιλίες του έμοιαζε να συζητάει με το ακροατήριο. Ένας ηγέτης με πυγμή, με ακαδημαϊκή αναγνώριση στο εξωτερικό και ταυτόχρονα ο άνθρωπος της διπλανής πόρτας, ο μάγκας που χόρευε με πάθος το ζεϊμπέκικο, που ερωτευόταν νέες και όμορφες γυναίκες, που ήθελε να ζήσει και να χαρεί.

Σε ό,τι αφορά τις σχέσεις του είχε πολλά στερητικά πλέγματα από την εφηβεία του κι αυτά τα κενά δεν τον βοηθούσαν να δημιουργήσει ανθεκτικές και αυθεντικές σχέσεις με τους ανθρώπους γύρω του και ίσως και με τα ίδια τα παιδιά του».

*Ο Παρασκευάς Αυγερινός, ιατρός στο επάγγελμα, διετέλεσε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ από το 1974, μέλος του Εκτελεστικού Γραφείου για 15 χρόνια, Υπουργός Υγείας και Πρόνοιας, Ευρωβουλευτής και Βουλευτής Επικρατείας.

Πηγή : tvxs

Κυκλοφορεί στα κοινωνικά δίκτυα και «μοιράζεται» πολλαπλώς. Το βιντεάκι με τίτλο «Η συσκευή που θα αφανίσει τα τάμπλετ», στα ισπανικά, και με υπότιτλους στα αγγλικά, στα ελληνικά και σε άλλες γλώσσες επανεφευρίσκει ένα παραδοσιακό προϊόν και το ξαναρίχνει στην αγορά ως πρωτοποριακό προϊόν της τεχνολογικής εποχής.

«Θα σας παρουσιάσουμε μια συσκευή, ένα σύστημα βιο-οπτικής οργάνωσης της γνώσης, για επαναστατική τεχνολογική ανακάλυψη, το ΒΟΟΚ», λέει το πρόσωπο που εμφανίζεται στην οθόνη. Πρόκειται για μια μικρού μεγέθους φορητή συσκευή, χωρίς καλώδια, που δεν χρειάζεται μπαταρίες, δεν «κολλάει» ποτέ και δεν χρειάζεται επανεκκίνηση. Με μεγάλη δυνατότητα αποθήκευσης πληροφοριών, το ΒΟΟΚ συνοδεύεται από handsfree και πλήθος αξεσουάρ και αποτελεί, σύμφωνα με τον παρουσιαστή, «τη συσκευή που θα μεταμορφώσει την ιδέα μας για τον κόσμο».

Πηγή : Το Βήμα 

Eνα πειραματικό αντικαρκινικό φάρμακο, που δοκιμάστηκε από μια διεθνή επιστημονική ομάδα με συμμετοχή ελλήνων επιστημόνων, αφήνει πολλές υποσχέσεις για το «φρενάρισμα» της επέκτασης του καρκίνου του προστάτη στα οστά.

Πρόκειται για το Dovinitib, μία ουσία, η οποία αναστέλλει τον λεγόμενο αυξητικό παράγοντα ινοβλαστών (FGF), που διευκολύνει την ανάπτυξη των κυττάρων του καρκίνου.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον ογκολόγο Σινχάι Γουάν του Αντικαρκινικού Κέντρου MD Anderson του Πανεπιστημίου του Τέξας, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο διεθνούς κύρους ιατρικό περιοδικό «Science Translational Medicine», δοκίμασαν το νέο φάρμακο σε μια μικρή ομάδα ανδρών καρκινοπαθών. Η θεραπεία μείωσε τις μεταστάσεις στα οστά και βελτίωσε την ποιότητα των τελευταίων. Επίσης, οι ασθενείς ανέφεραν ότι ένιωθαν πλέον λιγότερο πόνο.

Είχαν προηγηθεί πειράματα σε ποντίκια, που έδειξαν ότι το Dovinitib «δουλεύει» μπλοκάροντας τις αλληλεπιδράσεις των καρκινικών κυττάρων του προστάτη με τα κύτταρα των οστών, εμποδίζοντας έτσι την εξάπλωση των μεταστάσεων.
Οι ερευνητές σχεδιάζουν σε επόμενο στάδιο να ανακαλύψουν βιοδείκτες, που θα βοηθούν τους γιατρούς να εντοπίζουν εκείνους τους ασθενείς, οι οποίοι θα μπορούσαν να βοηθηθούν περισσότερο από τη νέα θεραπεία. Επίσης, θα αναζητήσουν νέα φάρμακα, που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν σε συνδυασμό με το Dovinitib, βελτιώνοντας έτσι περαιτέρω την αποτελεσματικότητα της θεραπείας.

Μερικές φορές ο καρκίνος του προστάτη επεκτείνεται πέραν του προστατικού αδένα, εισχωρώντας στους γειτονικούς ιστούς και στα οστά. Ενώ ο περιορισμένος τοπικά καρκίνος του προστάτη είναι δυνατό να θεραπευτεί, όταν υπάρχουν μεταστάσεις, οι προοπτικές για αντιμετώπιση του καρκίνου μειώνονται δραματικά.

Προηγούμενες έρευνες σε πειραματόζωα είχαν δείξει ότι τα καρκινικά κύτταρα του προστάτη που διεισδύουν στα οστά, προωθούν την ανάπτυξη του καρκίνου και σε αυτά, ενεργοποιώντας τον παράγοντα FGF, ένα πρωτεϊνικό μόριο που παίζει σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη των οστών. Η ενεργοποίηση του FGF διευκολύνει, επίσης, τον πολλαπλασιασμό και την επιβίωση των καρκινικών κυττάρων, οπότε η εν λόγω πρωτεΐνη αποτελεί πλέον βασικό στόχο της αντικαρκινικής θεραπείας και σε αυτό ακριβώς αποσκοπεί το νέο φάρμακο.

Από ελληνικής πλευράς, στην έρευνα και κλινική δοκιμή συμμετείχαν ο ογκολόγος Χριστόφορος Λογοθέτης του Αντικαρκινικού Κέντρου MD Anderson του Πανεπιστημίου του Τέξας (ο οποίος αποφοίτησε από την Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών το 1974 και συνέχισε την μεταπτυχιακή εκπαίδευση και καριέρα του στις ΗΠΑ), καθώς και η παθολόγος - ογκολόγος Ελένη Ευσταθίου, επίκουρος καθηγήτρια της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών.