ενημέρωση 7:16, 25 July, 2026

Πώς να ξεχωρίζετε τις ρέπλικες από τις αυθεντικές τσάντες

Τα 5 μυστικά για το πώς θα ξεχωρίσετε μια αυθεντική designer bag από την απομίμηση.
 
Πόσο συχνά ψάχνουμε στο ίντερνετ για designer bags σε τιμή ευκαιρίας; Πόσο συχνά αναζητούμε online την τσάντα των ονείρων μας σε τιμή πολύ πιο χαμηλή από ότι θα τη βρούμε στο κατάστημα;
 
Οι online αγορές όμως, κρύβουν κινδύνους. Ένας από αυτούς είναι να καταλήξουμε να αγοράζουμε τσάντα-ρεπλίκα και το χειρότερο, χωρίς να το πάρουμε είδηση.
 
Η Ελίζαμπεθ Μπερνστάιν, διευθύντρια του Portero.com (ένα σάιτ που πουλάει αυθεντικά κομμάτια), δίνει 5 συμβουλές για το πώς πρέπει να κάνουμε μια σωστή αγορά καθώς και τα κόλπα για τον εντοπισμό των προϊόντων απομίμησης.
 
1) Πώς ξεχωρίζει το αληθινό από το ψεύτικο

«Έχουμε μία ατελείωτη λίστα με τα σημεία που πρέπει να ελέγχονται ανάλογα με τη μάρκα και το σχέδιο. Στην αγορά κυκλοφορούν και απομιμήσεις με τόσο προσεγμένες λεπτομέρειες που μας υποχρεώνουν να επικεντρωθούμε στην ποιότητα του υλικού, ως σύνολο. Ακόμα και αν μια τσάντα έχει τη σωστή μάρκα φερμουάρ, το σωστό κωδικό ημερομηνίας ή ολόγραμμα, και φαίνεται να έχει όλες τις πρέπουσες λεπτομέρειες, η ποιότητα είναι πάντα το ζητούμενο. Τα είδη πολυτελείας είναι εύκολο να αντιγραφούν από άποψη λεπτομέρειας, αλλά οπωσδήποτε όχι από άποψη ποιότητας. Οι πλαστογράφοι δεν θα ήταν πλαστογράφοι αν ήταν σε θέση να παράγουν την ίδια ποιότητα όπως ένας οίκος, σωστά;»
 
2) Τα 4 σημεία που πρέπει να προσέχουμε
 
1. Είναι το υλικό πραγματικό δέρμα ή πλαστικό που μοιάζει με δέρμα; Το δέρμα μυρίζει όντως σαν δέρμα; 

2. Εάν οι λεπτομέρειες της τσάντας θα πρέπει να είναι επενδυμένες σε χρυσό, είναι όντως από χρυσό; 

3. Εάν η τσάντα πρέπει να είναι ραμμένη στο χέρι, μήπως φαίνεται σαν να την έχει ράψει μηχανή; Τα υλικά που είναι ραμμένα στο χέρι δεν είναι πάντα το ίδιου μεγέθους ούτε σε τέλεια σχήματα, αλλά σίγουρα διαρκούν περισσότερο.

4. Το φερμουάρ της τσάντας τραβιέται με ευκολία ή μήπως κολλάει σε κάποιο σημείο;
 
3) Ποιες είναι οι συνηθέστερες απομιμήσεις;

«Οι απομιμήσεις των Louis Vuitton πωλούνται σε τεράστιες ποσότητες. Είναι εύκολο να αναπαραχθούν, αφού έχουν κυρίως μονόγραμμα σε καμβά και μικρές δερμάτινες λεπτομέρειες. Οι Hermès έχουν επίσης αυξηθεί τα τελευταία χρόνια. Ενδέχεται να τις δείτε να αναπαράγονται  μόνο ως προς το στιλ της Birkin ή της Kelly, ή να αντιγραφούν με ακρίβεια ως προς τις στάμπες, τα φερμουάρ και κάθε μικρή λεπτομέρεια».
 
4) Πώς μπορείτε να διαχωρίσετε online το αυθεντικό από την απομίμηση
 
«Οι αγορές online είναι πάντα πιο δύσκολες. Υπάρχουν πολλά eshops εκεί έξω, που ενώ διαφημίζουν την αυθεντικότητα των προϊόντων τους, καταλήγουν να πωλούν απομιμήσεις. Ο ασφαλέστερος τρόπος για να ψωνίσεις on-line, είναι να αγοράζεις από γνωστές και αξιόπιστες επιχειρήσεις που αναγνωρίζονται από τη βιομηχανία για την άριστη ποιότητά και αυθεντικότητα των προϊόντων τους».
 
5) Ποιες είναι οι επιλογές σας εάν έχετε λάβει μια τσάντα-απομίμηση παρά την «εγγυημένη αυθεντικότητα» της;

«Πρώτον, θα πρέπει να είστε σε θέση να αποδείξετε ότι η τσάντα είναι ψεύτικη. Ο καλύτερος τρόπος να γίνει αυτό είναι να τη στείλετε πίσω στην μπουτίκ και να τους ζητήσετε να σας την επιδιορθώσουν. Αυτό μπορεί να πάρει κάποιο χρόνο και να σας κοστίσει 40 -150 ευρώ, αλλά αν είναι πλαστή θα ειδοποιηθείτε πως η επιδιόρθωση δεν μπορεί να πραγματοποιηθεί. Η εταιρία  δεν μπορεί να επισκευάσει ένα στοιχείο που δεν έχει παραχθεί από αυτήν.
 
Με αυτό τον τρόπο θα έχετε και γραπτώς από το εκάστοτε brand ότι το αντικείμενο σας δεν είναι αυθεντικό. 

Κάθε ιστοσελίδα που πουλάει ρεπλίκες ενώ έχει εγγύηση αυθεντικότητας, θα πρέπει να επιστρέψει στον πελάτη την αξία. Οπότε και πάλι, τονίζω ότι θα είναι καλύτερο να εμπιστεύεστε τις παλαιότερες εταιρείες στον κλάδο αυτό, επειδή οι διαδικασίες τους είναι πιο εγγυημένες».
 
Τέλος, δεν πρέπει να ξεχνάμε πως οι πλαστογράφοι παράγουν τα εμπορεύματά τους σε παράνομα εργοστάσια, εκμεταλλευόμενοι τα παιδικά εργατικά χέρια που υποχρεώνονται να εργάζονται κάτω από ανθυγιεινές συνθήκες εργασίας και με πενιχρό ημερομίσθιο.
 
Για αυτό, πρέπει να πονηρευτούμε και να αντισταθούμε σε εκείνη τη φανταστική καινούρια Celine που πωλείται στο 80-90% της αρχικής της τιμής. Πολύ καλή τιμή, για να είναι αληθινή.
 
 
 

Η επιστροφή του Αντρέι Κοντσαλόφσκι

 
Βενετία, Αποστολή

Ευχάριστη έκπληξη εφέτος στη Μόστρα η εμφάνιση μετά από πολλά χρόνια απουσίας του ρώσου κινηματογραφικού δημιουργού Αντρέι Κοντσαλόφσκι. Ο δημιουργός της «Σιβηριάδας», των «Εραστών της Μαρίας» και του «Τρένου της μεγάλης φυγής» παρουσιάζει την 41η ταινία του με τίτλο «Οι λευκές νύχτες του ταχυδρόμου» που είναι γυρισμένη εξ ολοκλήρου στον ρωσικό Βορρά και με ερασιτέχνες ηθοποιούς στους ρόλους. Η ταινία αφηγείται την ιστορία του Αλεξέι, ενός ταχυδρόμου ο οποίος είναι ο μοναδικός σύνδεσμός των κατοίκων ενός απομονωμένου χωριού με τον υπόλοιπο κόσμο. Η ανατροπή θα γίνει όταν η γυναίκα με την οποία είναι ερωτευμένος αποφασίζει να εγκαταλείψει το χωριό και να φύγει για τη μεγαλούπολη. Αυτό που θα ακολουθήσει είναι ένα ταξίδι αυτογνωσίας του Αλεξέι, μέσα από το οποίο ο Κοντσαλόφσκι υμνεί την πολυτιμότητα του πάτριου εδάφους.

Ο Αντρέι Κοντσαλόφσκι συνέλαβε την ιδέα της ταινίας διαβάζοντας στο Διαδίκτυο ένα άρθρο για την περίπτωση ενός ταχυδρόμου της ρωσικής υπαίθρου. Η στατιστική που εμφανιζόταν στο ίδιο άρθρο ήταν πραγματικά εντυπωσιακή γιατί έλεγε ότι τα τελευταία πέντε χρόνια τα χωριά της Ρωσίας έχουν μειωθεί από 51.000 σε 34.000. Σε πολλά από αυτά τα χωριά οι κάτοικοι δεν υπερβαίνουν τους 10 και αυτοί οι άνθρωποι έχουν πραγματικό πρόβλημα επικοινωνίας με τον υπόλοιπο κόσμο αφού οι δρόμοι βρίσκονται σε άθλια κατάσταση και η πρόσβαση σε υπηρεσίες άμεσης ανάγκης, όπως για παράδειγμα τα νοσοκομεία, είναι εξαιρετικά δύσκολη.
 
«Σε πολλές περιπτώσεις ο ταχυδρόμος είναι στην κυριολεξία ο μόνος κρατικός  εκπρόσωπος σε αυτά  τα χωριά» είπε ο σκηνοθέτης, επισημαίνοντας τον πολλαπλό ρόλο του. «Δεν μεταφέρει μόνο αλληλογραφία και συντάξεις αλλά φαγητό, φάρμακα, εργαλεία και πετρέλαιο. Και όλα αυτά δεν βρίσκονται στις αρμοδιότητές του αλλά γίνονται επειδή έχει τη διάθεση να βοηθήσει τους συνανθρώπους του».
Δεν είναι η πρώτη φορά που ο Κοντσαλόφσκι συνεργάζεται με ερασιτέχνες ηθοποιούς, κάτι που έκανε για να παραμείνει πιστός στην ντοκιμαντερίστικη δομή του σεναρίου (η «Ιστορία της Αζια», το «Σπίτι των τρελών» και το «Kurochka Ryaba» είναι ταινίες στις οποίες δεν εμφανίζονται γνωστοί ηθοποιοί). Σύμφωνα με τον σκηνοθέτη η έρευνα και μόνο για τον κατάλληλο ταχυδρόμο που παίζει στην ταινία διήρκεσε οκτώ μήνες. Το όνομά του, Αλεξέι Τριαπίτσκιν.
 
Ολη η ταινία γυρίστηκε στον Βορρά στην περιοχή Αρκχανγελσκ, όπου βρίσκεται η μεγάλης έκτασης λίμνη Κενοζέρο και ένα τεράστιο εθνικό πάρκο. Η λίμνη είναι περικυκλωμένη από πολλά χωριουδάκια και η απόσταση του ενός από το άλλο είναι εξίσου μεγάλη. Η ομορφιά της ρωσικής φύσης στη συγκεκριμένη περιοχή δεν έπαιξε ρόλο ώστε να γίνουν εκεί τα γυρίσματα. Απλώς ο ταχυδρόμος βρέθηκε εκεί, επομένως ο δικός του χώρος θα γινόταν ο χώρος και της ταινίας. Οι μόνοι επαγγελματίες ηθοποιοί της ταινίας είναι η Ιρίνα Ερμόλοβα και ο Τιμούρ Μπονταρένκο που σύμφωνα με την ιστορία επισκέπτονται το χωριό από την πόλη.
 
Η γραφή του σεναρίου του «Ταχυδρόμου» άλλωστε άρχισε μετά την ανεύρεση του πρωταγωνιστή της ταινίας. «Ποτέ δεν υπήρξε πραγματικό σενάριο, παρά μόνο μια γραμμή αφήγησης» είπε η Ελενα Κισέλαβα, σεναριογράφος της ταινίας. «Ακόμα και αυτή η γραμμή όμως άλλαξε περί τις 25 φορές από τη στιγμή που άρχισαν τα γυρίσματα γιατί ήταν αδύνατον να προβλέψει κανείς τα γεγονότα της επόμενης μέρας, τα οποία είχαν πάντοτε ενδιαφέρον».

Πηγή : Το Βήμα 

 

Το σουτιέν δεν αυξάνει τον κίνδυνο καρκίνου του μαστού για τις γυναίκες, λένε οι επιστήμονες

Δεν έχει σημασία αν μια γυναίκα φοράει στηθόδεσμο, τι είδους και πόσες ώρες μέσα στη μέρα, όσον αφορά τον κίνδυνο εμφάνισης καρκίνου του μαστού, σύμφωνα με μια νέα αμερικανική επιστημονική έρευνα. Η επιδημιολογική μελέτη έρχεται να διαλύσει τις κατά καιρούς φοβίες των γυναικών ότι μπορεί να παίζει ρόλο στην υγεία των μαστών τους το αν θα φορούν σουτιέν (κυρίως αυτά με ειδική ενίσχυση) ή όχι.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τη Λου Τσεν του Τμήματος Επιδημιολογίας της Σχολής Δημόσιας Υγείας του Πανεπιστημίου Ουάσιγκτον και του Κέντρου Αντικαρκινικών Ερευνών Φρεντ Χάτσινσον, που έκαναν τη σχετική δημοσίευση στην επιστημονική επιθεώρηση Cancer Epidemiology, Biomarkers & Prevention της Αμερικανικής Ένωσης Ερευνών για τον Καρκίνο, μελέτησαν περίπου 1.500 γυναίκες ηλικίας 55 έως 74 ετών (όλες μετά την εμμηνόπαυση), από τις οποίες τα δύο τρίτα είχαν καρκίνο του μαστού και οι υπόλοιπες όχι.

Οι επιστήμονες έκαναν προσωπικές συνεντεύξεις, συνέλεξαν πλήθος πληροφοριών για το ιατρικό ιστορικό και ειδικότερα για τις συνήθειες κάθε γυναίκας, όσον αφορά την χρήση ή μη στηθόδεσμων. Δόθηκε έμφαση στο πότε ακριβώς κάθε γυναίκα ξεκίνησε να φοράει σουτιέν, τι είδους (σκληρό ή μαλακό), τι μέγεθος, αν οι συνήθειές της σε αυτό το θέμα είχαν αλλάξει στην πορεία της ζωής της κ.α.

 Το τελικό συμπέρασμα ήταν ότι ο στηθόδεσμος από καμία άποψη δεν αποτελεί παράγοντα αυξημένου κινδύνου για τον καρκίνο του μαστού. Η διαπίστωση αυτή «πρέπει να καθησυχάσει τις γυναίκες που φορούν στηθόδεσμο», ανέφεραν οι ερευνητές.

 Τα τελευταία χρόνια είχαν εκφραστεί κάποιες ανησυχίες μήπως για τη συχνότερη εμφάνιση καρκίνου του μαστού στις ανεπτυγμένες χώρες, σε σχέση με τις φτωχότερες, παίζει ρόλο ότι στις πρώτες οι γυναίκες φοράνε συχνότερα σουτιέν. Η νέα μελέτη δείχνει ότι δεν υπάρχει λόγος να «ενοχοποιούνται» ούτε τα σουτιέν με μπανέλες (για τα οποία είχν εκφραστεί οι περισσότεροι φόβοι), ούτε κανένα άλλο είδος στηθόδεσμου.

Διαλέξαμε

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Η πρόσφατη ιστορία με τους ακροβατισμούς, τακτισμούς Χιωτάκη αναδεικνύει για μια ακόμη φορά τον γνωστό κανόνα ότι δηλαδή στις ευνουχισμένες διοικήσεις οι οικονομικές αποφάσεις που λαμβάνονται δεν ευνοούν κατ' ανάγκη την πλειοψηφία αλλά κυρίως μικρές συμπαγείς ομάδες συμφερόντων, αλλά το πρώτο και κύριο λόγο τους εαυτούς τους. Αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι το κόστος μιας οποιασδήποτε απόφασης που ευνοεί μια μικρή ομάδα διαχέεται (στην ευρύτερη κοινωνία) ενώ τα οφέλη συγκεντρώνονται (στην ομάδα). Αυτό με τη σειρά του σημαίνει ότι τα μέλη της ωφελούμενης ομάδας έχουν ισχυρότερα κίνητρα να ενεργοποιηθούν και να υποστηρίξουν την πρόταση σε σχέση με τα κίνητρα που έχουν τα μέλη της ευρύτερης κοινωνίας να ενεργοποιηθούν για να την καταπολεμήσουν. 

Σταδιακά, καθώς περνάει ο καιρός, η προ της κρίσης εποχή ξεθωριάζει και τα κενά της μνήμης μας υποκαθίστανται από τη φαντασία. Η ελληνική "μπελ επόκ" των ετών 1995-2009 αποκτά την αίγλη ενός χαμένου παραδείσου, όπου όλοι -μα όλοι- έτρωγαν με χρυσά κουτάλια κι έδεναν τα σκυλιά με τα λουκάνικα. Όπως και ο τελευταίος Μικρασιάτικης καταγωγής πρόσφυγας θα σού έλεγε ιστορίες με τσουβάλια λίρες και στρατιές από Τούρκους και Αρμένιους υπηρέτες πριν από την Καταστροφή, έτσι και ο τελευταίος Ελλαδίτης αναπολεί τις κουρσάρες, τις κουκλάρες, τη "χλίδα" γενικά μέσα στην οποίαν κολυμπούσε δήθεν προ της χρεοκοπίας. Παράλληλα -κι αυτό είναι το παράδοξο- συνηθίζουμε ανεπαισθήτως στην παρούσα κατάσταση. Ο εγωισμός μας θίγεται ολοένα και λιγότερο επειδή πίνουμε μπύρες σε παγκάκια και καπνίζουμε στριφτά. Αποκτούμε συνείδηση έκπτωτων, οι οποίοι πασπαλίζουν με τη χρυσόσκονη των αναμνήσεων τη δύσκολη πραγματικότητά τους.

Αλλά και ο λαός, που απαξιώνει όλους τους πολιτικούς του, και αποθεώνει τον «Κανένα», είναι άραγε έτοιμος και ώριμος να δεχθεί κάποιον νέου τύπου πολιτικό, που να μη χαϊδεύει αυτιά; Σήμερα δεν υπάρχει ούτε ένας μη λαϊκιστής. Έτσι και εμφανιστεί κάποιος και πει σκληρές αλήθειες, φοβάμαι πως ο λαός θα ξαναψηφίσει τους ίδιους λαϊκιστές Καραγκιόζηδες που τον βολεύουν. Και η απορία: «Μπρε Χατζηαβάτη, ούτε εγώ δεν θα ψήφιζα τόσους καραγκιόζηδες!»

Όσο πιο επαρχιώτικη είναι μια κοινωνία τόσο πιο εύκολα κάποιος που απλώς πουλάει τρελλίτσα, περνιέται για μεγάλος πολιτικός, μοιραίος, καταραμένος και τα ρέστα.

Εκείνο που εγώ έχω καταλάβει είναι πως αν δεν βρέξεις κώλο, ψάρι δεν τρως. Αν θες να αφήσεις κάποιο ίχνος πίσω σου, πρέπει να σκιστείς στη δουλειά. Ακόμα και η μέθη σου οφείλει να είναι νηφάλια. Τα υπόλοιπα ανήκουν στην παραφιλολογία των φτηνών ρομάντζων.

Σήμερα, τριανταπέντε χρόνια αργότερα, αντιμετωπίζουμε μια φαρσική ή τραγική ίσως επανάληψη του ίδιου φαινομένου. Εγώ ωστόσο δεν είμαι διατεθειμένος να πάσχω όσο ο πατέρας μου. Ας γίνει ότι θέλει η πλειονότητα των Ελλήνων. Κάθε γενιά, στο κάτω-κάτω, έχει δικαίωμα στη δική της πλάνη. Σήμερα τόσα χρόνια αργότερα, αντιμετωπίζουμε μα φαρσική ή τραγική επανάληψη του ίδιου φαινομένου. Ας γίνει ότι θέλει η πλειονότητα όλων των Κηφισιωτών. Κάθε γενιά στο κάτω- κάτω έχει το δικαίωμα στην δική της πλάνη. 

Στα θετικά της παραπάνω εκδοχής περιλαμβάνεται η κινητοποίηση των πιο δημιουργικών μας δυνάμεων. Θα ανασκουμπωθούμε όλοι για να επιβιώσουμε. Θα συνειδητοποιήσουμε επίσης ότι οι γνησιότερες απολαύσεις στη ζωή προσφέρονται έτσι κι αλλιώς δωρεάν (και πόρρω απέχουν από το life style και το shopping therapy). Η Κηφισιά  θα ξαναζωντανέψει πραγματικά– οι σχέσεις των ανθρώπων θα συσφιχτούν, αφού η αλαζονεία των «καλών» καιρών θα δώσει μοιραία τη θέση της στην αλληλεγγύη.
Οι Κηφισιώτες, από την άλλη, θα θυσιάσουν τα όνειρα και τα ταλέντα τους στο βωμό της ανάγκης. Η φτώχεια είναι πολύ κακός σύμβουλος: Εντείνει τον –εγγενή στον homo sapiens- φθόνο, την προκατάληψη, τη μιζέρια. Ωθεί σε οδυνηρούς και άδικους συμβιβασμούς.

Υπάρχουν δύο ειδών πόλεις της «Κηφισιάς»: η μία χρεοκοπεί, πέφτει, ξανασηκώνεται, ανασκουμπώνεται, μεταναστεύει, ονειρεύεται, σχεδιάζει, θριαμβεύει. Η άλλη, η μονίμως "αγανακτισμένη", φθονεί, οργίζεται, καταγγέλλει. Της μίας έμβλημα το καραβάκι. Της άλλης το μαγαζάκι. Διαλέξτε