Τα πανεπιστήμια σε όλον τον κόσμο προσφέρουν ζωτικής σημασίας χώρους στους φοιτητές τους, επενδύοντας σε νέες τεχνολογίες αλλά και σε μοντέρνα σχεδιαστικά στοιχεία. Κορυφαίοι αρχιτέκτονες και σχεδιαστές έχουν «στρατολογηθεί» κατά καιρούς προκειμένου να δημιουργήσουν εντυπωσιακές βιβλιοθήκες μέσα σε διάφορα εκπαιδευτικά ιδρύματα ανά τον κόσμο προσφέροντας πολλά παραπάνω από το διάβασμα ενός βιβλίου, ή καλύτερα ενισχύοντας τη… βιβλιοφαγία με κάθε τρόπο!

10. University of California Geisel Library – Σαν Ντιέγκο, ΗΠΑ

9. Macquarie University Library – Σίδνεϊ, Αυστραλία

8. University of Aberdeen Library – Aberdeen, Σκωτία

>

7. Delft University of Technology Library – Delft, Ολλανδία

6. Free University of Berlin Philological Library – Βερολίνο, Γερμανία

5. Brandenburg University of Technology ICMC – Βρανδεμβούργο, Γερμανία

4. University of Warsaw Library – Warsaw, Πολωνία

3. University of Chicago Joe & Rika Mansueto Library – Σικάγο, ΗΠΑ

2. Galway-Mayo Institute Of Technology Library – Galway, Ιρλανδία

1. Tama Art University Library – Τόκιο, Ιαπωνία

Μούφα press

Η υπεράνθρωπη προσπάθεια που κατέβαλαν «κύκλοι» του πρώην Δημάρχου, να ενημερώσουν όσους τον πήραν τηλέφωνο, ότι στηρίζει τον Νίκο Χιωτάκη, τους εξουθένωσε κυριολεκτικά

• Ο Βασίλης Βάρσος και οι κύκλοι του, εξουθενωμένοι μετά την έμμεση βαρυσήμαντη δήλωσή τους.

Με αυτοθυσία και χωρίς να υπολογίσει την κούραση που θα τον κατέβαλε, ο Βασίλης Βάρσος έκανε τελικά την υπερβαρυσήμαντη δήλωση στήριξης του Νίκου Χιωτάκη, που με τόση προσμονή περίμεναν στη παράταξη Χιωτάκη.

Έτσι, σύμφωνα με πληροφορίες κύκλων του πρώην δημάρχου, ο Βασίλης Βάρσος, βρίσκεται από χθες κλινήρης, με συμπτώματα υπερκόπωσης, ύστερα από τις αλλεπάλληλες τηλεφωνικές συνομιλίες ανήμερα της Παναγίας.

Συγκεκριμένα, ο Βασίλης Βάρσος, είχε δώσει εντολή στους κύκλους του που σήκωναν το τηλέφωνο μιας και ο ίδιος αποφεύγει να μιλήσει, να επαναλαμβάνουν τη φράση «Να στηρίξουμε την παράταξή μας».

Η είδηση της στήριξης Βάρσου, μεταδόθηκε από το BBC, το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων και άλλα σημαντικά ειδησεογραφικά μέσα (Γρηγοράκος-Κηφισιά) και αναμένεται να προσφέρει σημαντική ώθηση στη παράταξη, καθώς πολλοί είναι εκείνοι που θα πειστούν από μια τέτοια βαρυσήμαντη δήλωση. 

Σημείωση: Το παραπάνω κείμενο και η φωτογραφία είναι όλο προϊόν φαντασίας με στόχο τη σάτιρα και σε καμία περίπτωση δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Μπορείτε να το καταναλώσετε άφοβα

Σεπτέμβριος, οι διακοπές τελείωσαν τα σχολεία αρχίζουν σύντομα. Οι κάτοικοι στην μεγάλη πλειοψηφία έχουν επιστρέψει, κάνουν τον προγραμματισμό για την σεζόν που έρχεται.

Ο καιρός παραμένει καλός, για βόλτες και για ποδήλατο. Ναι, ποδήλατο, ένα μέσο ξεχασμένο ίσως και λίγο παρατημένο, από πολλούς. Θελήσαμε να δούμε, να μιλήσουμε με τους επαγγελματίες. Να μας πουν τη άποψή τους, τι γίνετε σωστά και τι όχι.

Κάνουμε μόνοι μας μια βόλτα με το ποδήλατο, να δούμε, να αφουγκραστούμε μα τα δικά μας μάτια, τι γίνεται; Πως συμπεριφέρονται οι αυτοκινητιστές, πως είναι η ποδηλατόδρομοι; Κάνουμε κριτική, αλλά υπάρχουν ποδηλατοδρόμοι. Μπορεί, ίσως να μην είναι σωστοί, να μην έχουν τις προδιαγραφές που χρειάζονται, να μην υπάρχει –υποτυπωδώς- κάποια συντήρηση ,αλλά υπάρχουν.

Στην βόλτα μας μέσα στους δρόμους της πόλης, μετά λύπης μου ποδηλατοδρόμους βλέπουμε, αλλά δυστυχώς ποδήλατα δεν υπάρχουν. Έρημοι από ποδήλατα, οι μόνοι που κυκλοφορούν και κάνουν χρήση είναι πεζοί, γενικώς μια μιζέρια. Ένα έργο που έγινε να εξυπηρετήσει τις ανάγκες των πολιτών με τα ποδήλατα, κάνουν χρήση οτιδήποτε άλλο εκτός από αυτά. Και αυτή η συμπεριφορά των συμπολιτών μας με τα αυτοκίνητα απαράδεκτη.

Κάνουμε επισκέψεις στα ποδηλατάδικα της Κηφισιάς. Η πρώτη μας στάση στον πιο παλιό Κηφισιώτη «ποδηλατά», τον κ. Ζενέτο. Μικρός ακόμη ήμουν, ο μόνος ποδηλατάς στη Κηφισιά ήταν ο κ. Ζενέτος. Ήταν –τότε- στη Λ. Κηφισίας, πήγαινα και μου έφτιαχνε το ποδήλατό μου. Ένα ποδήλατο με φρένο κόντρα. Σήμερα δεν υπάρχουν πλέον αυτά, η τεχνολογία έχει προχωρήσει, έχει ξεφύγει.

Πως πάει η δουλειά, η κρίση, πως είναι οι ποδηλατοδρόμοι. Καλά μου απαντά, αυτόματα μου έρχεται μια αισιοδοξία, μίλησα με ένα επαγγελματία που δεν παραπονείται. Και οι ποδηλατοδρόμοι είναι μια χαρά, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα.

Idealbikes, Τιμόθεος Ζενέτος, Νικοτσάρα 4 Κηφισιά

Επόμενος σταθμός αυτού του μικρού ρεπορτάζ είναι ο Αναστάσης Κοσταντώνης. Παλιός πρωταθλητής στο ποδήλατο, έχει γράψει «πολλά χιλιόμετρα» με αυτό. Οι ίδιες ερωτήσεις. Καλά πάει μου απαντά και ο Αναστάσης. Οι ποδηλατόδρομοι όμως είναι μια αποτυχία, αν κυκλοφορήσεις σε αυτούς θα καταλάβεις, χωρίς καμία συντήρηση. Επόμενο είναι, όταν ο σχεδιασμός είναι λάθος, όταν υπάρχει παντελής έλλειψη συντήρησης επόμενο είναι να μην κυκλοφορεί ο κόσμος. Οι ποδηλατόδρομοι είναι μόνο για τις μανάδες ή τις νταντάδες (Φιλιπινέζες) να πάνε βόλτα με τα καροτσάκια.

Kifissiabike, Αναστάσης Κοσταντώνης, Λ. Κηφισίας 306 & Κρήτης 1 Κηφισιά

Μένω στο συμπέρασμα ότι, οι ποδηλατόδρομοι υπάρχουν, ποδήλατα πολλά, ίσως κάθε σπίτι και από ένα τουλάχιστον, οι βόλτες στους ποδηλατοδρόμους στην Κηφισιά είναι κάτι μοναδικό, κάτι αξέχαστο για όλους. Η βόλτα με το ποδήλατο, η άσκηση, μας κάνει καλό και στην υγεία μας.

Παίρνω το ποδήλατο μου και κάνω τις βόλτες μου στην Κηφισιά, σε αυτή την υπέροχη πόλη. Πάω στον ποδηλατά, να μου βάλει ένα κουδούνι όπως παλιά, στην βόλτα μου θα το κουδουνίζω, χαιρετώ όλους τους συμπολίτες μου. Είναι τόσο όμορφη η Κηφισιά.          

«- Ναι, καλημέρα σας και καλό μήνα. Λέγομαι Έτσι και θα ήθελα να μιλήσω με τον κ. Τάδε».

«- ...»

«- Ναι;»

«- Δεν είναι εδώ»

«- Θα μπορούσα να αφήσω ένα μήν...»

«- ...(κλικ)...».

Είναι η αμήχανη στιγμή της εβδομάδας. Εκεί που αισθάνεσαι λίγο βλάκας, λίγο εξωγήινος, κάτι σα να «δουλεύεις» με άλλο λογισμικό, λίγο παλιό. Ξαναπαίρνω.

«- Τον κύριο Τάδε».

«- Δεν είναι εδώ».

«- Γνωρίζετε τι ώρα θα επιστρέψει;»

«- Ποιά είσαι;» «- Γαλανοπούλου»

«- Περίμενε».  

Μη συνεχίσω. Έκοψα τις ευγένειες, η δουλειά έγινε, ο κύριος Τάδε βρέθηκε, αλλά αυτό το αμήχανο «τσακ», κάθε φορά που σκάει στα μούτρα η λαστιχιά του χοντροκομμένου, δεν συνηθίζεται.  

Ναι, ναι, υπάρχουν κι οι ενοχλητικοί. Ναι, ναι, έχουμε ντράβαλα, προβλήματα, απλήρωτους λογαριασμούς, σκοτούρες, δεν είμαστε για ευγένειες και κορδελίτσες.  

Ναι, ο πληθυντικός, κάποιους τους μπερδεύει, τους φέρνει ανακάτεμα στα στομάχια και, ναι, δεν υπάρχει μεγαλύτερο παραμύθι ότι με την ευγένεια και ένα χαμόγελο, κερδίζεις.  

Τρίχες. Στις πολύ «βάρβαρες» περιπτώσεις (δημόσιες υπηρεσίες, γκισέ τραπεζών και εφορίας, νοσοκομεία, οπουδήποτε βασιλεύει χάρβαλο τελοσπάντων), κερδίζεις βλέμματα συμπάθειας, στην καλύτερη, περιφρονητικό «άδειασμα» στη μέτρια και ελαφρύ σατραπιλίκι στη χειρότερη.   Και ειλικρινά δεν είναι ο πληθυντικός το θέμα.  

Ειδικά, αν δεν συνοδεύεται από χαμόγελο (που το ακούς και στο τηλέφωνο ή το ραδιόφωνο) ή από γελαστά μάτια στις «από-κοντά» συναλλαγές, βράστα. Η γλίτσα περιβάλλει τους εμπλεκόμενους και τα αποτελέσματα είναι για γέλια. Ή για σφαλιάρες.  

Το θέμα είναι στο πόσο έτοιμοι, διατεθειμένοι, πρόθυμοι είμαστε να είμαστε θρασείς. Να πούμε (και να γράψουμε) μία χοντράδα, επειδή... μπορούμε.

Το πόσο βολικό μας έρχεται να σούρνουμε την παντόφλα, την κακή μας διάθεση, το λυτό μας ζωνάρι, στο τηλέφωνο, στο εκδοτήριο εισιτηρίων (σχεδόν κανείς μας δεν λέει «καλημέρα» στον δόλιο υπάλληλο), στο ταξί, στη σύσκεψη.  

Το πόσο ορεξάτα θα διακόψουμε τον άλλο για να πούμε (μια βλακεία, συνήθως), το πόσο χαϊλίδικα θα αποφασίσουμε ότι το τελευταίο μας όπλο για να μπούμε ή να βγούμε από κάπου είναι η σπρωξιά, το πόσο δεν θέλουμε να είμαστε ευχάριστοι, για να μην μας πουν φλώρους, να μη μας πάρουν τον «αέρα», να μην μας πιάσουν τον κώλο (συγνώμη).  

Το πόσο σίγουροι είμαστε ότι για να μας ακούσουν, πρέπει να γκαρίξουμε, να τραμπουκίσουμε, να «σκίσουμε τη γάτα» (το βλέπεις σε όλο το ζωντανό κοινωνικό δίκτυο: από τους security των νοσοκομείων, μέχρι τις συζητήσεις στα κανάλια).  

Το πόσο μεγάλη ιδέα έχουμε για τον εαυτό μας. Το «ξέρεις ποιός είμαι εγώ, ρε;», μπορεί να μας εγκατέλειψε ως ατάκα – αξεσουάρ, αλλά έχει τόσο «γράψει» μέσα μας, που ξεχύνεται γαϊδουρινά, όταν τα πράγματα ζορίζουν σε μια ουρά, ας είναι και θερινού σινεμά.  

Ας είναι και σ’ ένα γραφείο, όπου μεταξύ ίσων, πάντα θα πεταχτεί ο πιο ανεπαρκής για να πουλήσει μούρη. Πήζουμε από τέλειους και τέλειες, που δεν λένε «καλημέρα». Και που την ίδια στιγμή, έχει έρθει ο κόσμος τόσο κοντά τους – ας όψεται η ψευδαίσθηση που δημιουργούν τα social media – που θεωρούν ότι η «απόσταση» καταργήθηκε και μπορούν να πουν και να γράψουν τα πάντα, με την ίδια άνεση, αγνοώντας την «απόσταση» που υπάρχει για κάποιο λόγο.  

Και το πόσο φανερό έχουμε πλέον το «κεντρί» μας. Δεν είμαστε μέλισσες να το χάσουμε, θα είναι πάντα εκεί να μας εξυπηρετεί, οπότε ας το χρησιμοποιήσουμε.  

Θα απαντάμε με ειρωνεία, θα διακόπτουμε, θα τσιρίζουμε στο κινητό σε δημόσιους χώρους, δεν θα χτυπάμε ποτέ τις ρημάδες τις πόρτες πριν μπούμε κάπου, θα χαρακτηρίζουμε, απλώς, γιατί μπορούμε, γιατί βγαίνει πιο εύκολα, πιο αυθεντικά, χωρίς κόπο, τόσο κόπο, όσο χρειάζεται μια καλή κουβέντα και το να μην είσαι δυσάρεστος. Μεγαλειώδες.   Εξαιρέσεις; Ευτυχώς, είναι πολλές, υπάρχουν.  

Αλλά, εκείνο το πράμα, που στο τέλος της ημέρας νιώθεις αδύναμος, χαζούλης, από άλλο πλανήτη στη χειρότερη περίπτωση, ή σαν τη Μιράντα Μυράτ στη «Βίλλα των Οργίων» (- «Μιλάτε μου στον πληθυντικό θα με υποχρεώσετε, είμαι κόρη ναυάρχου») στην καλύτερη, ειλικρινά; Δεν αντέχεται.

Πηγή:lifo