Κάποια νησιά μοιάζουν να είναι χωρίς αμφιβολία ο παράδεισος επί της γης με λευκή άμμο και γαλαζοπράσινα νερά. Κάποια διακρίνονται για το απόκοσμο τοπίο τους και τις σκουρόχρωμες ακτές, ενώ άλλα σφύζουν από τουρίστες όλον τον χρόνο. Όλα, όμως, είναι όμορφα με το δικό τους τρόπο. Δύσκολο το έργο λοιπόν για τους αναγνώστες του έγκριτου ταξιδιωτικού περιοδικού Condé Nast Traveller που ψήφισαν τα 10 πιο αγαπημένα τους νησιά για φέτος. Και βέβαια δεν αγνόησαν τα ελληνικά νησιά δίνοντας στη Σαντορίνη τη 2η θέση. Δείτε τη λίστα που ακολουθεί.

1. Μαλδίβες

2. Σαντορίνη

3. Σικελία

4. Saint-Barthélemy, Καραϊβική

5. Ίμπιζα

6. Σεϋχέλλες

7. Κάπρι

8. Μπαρμπάντος

9. Μαυρίκιος

10. Μάλτα

Ιόλη με λένε. Όποτε θυμάμαι πως με λένε δηλαδή, γιατί συνήθως το κεφάλι μου είναι σαλάτα. Να, σου μιλάω και η καρδιά μου πάει να σπάσει, οι ρυθμοί της εμποδίζουν το μυαλό να σκεφτεί. Έτσι ζω χρόνια τώρα.  

Ξεκίνησε ύπουλα με μια ταχυκαρδία που δεν έδωσα σημασία κι έχει γίνει βόας γύρω από τον λαιμό μου. Φοβάμαι τα πάντα, οτιδήποτε μπορεί να μου προκαλέσει πανικό. Απ’ τον πολύ στον λίγο κόσμο. Απ το ασανσέρ και το αεροπλάνο, ως τις μεγάλες πλατείες. Κυκλοφορώ με χάπι στην τσέπη, αν και θέλει αρκετή ώρα να πιάσει, αφού έχω γίνει ρεζίλι να κάθομαι κάτω και να παίρνω αναπνοές. Παντού πήγα, σ’ όλους τους γιατρούς, τίποτα. Εάν δεν ηρεμήσουν τα νεύρα μου, οι κρίσεις πανικού δεν θα περάσουν. Πώς να ηρεμήσουν, άμα είμαι συνέχεια με ταχυπαλμίες και τρόμο, κανείς δεν μου είπε, πουθενά, απλώς γιατί δεν ξέρουν.  

Δικό μου θέμα είναι που έκανα τα νεύρα μου κουρέλια, δικό μου και να λυτρωθώ. Να πάω, λένε, να κάνω ψυχοθεραπεία, να βρω τη ρίζα του κακού, σε τι κλοτσάει το σύστημα. Δεν μπορώ, δεν θα καταλάβει ο άντρας μου, δεν θέλει ν ακούει γι’ αυτά, ούτε οι γονείς μου, είναι επαρχιώτες και δεν καταλαβαίνουν απ’ αυτά, θα νομίζουν ότι τρελάθηκα. Να έχω άντρα και παιδί σε αυτούς αρκεί. Τα ψυχολογικά μου είναι δική μου υπόθεση. Ευτυχώς, έχω ένα μισό νοίκι. Ίσα-ίσα μου φτάνουν να πληρώνω για συνταγές με κόκκινη γραμμή στον φαρμακοποιό για τα ηρεμιστικά μου.  

Είμαι μόνη μου σ’ αυτό. Κουράζω τους γύρω μου με τις φοβίες μου, μην πάμε εδώ, μην πάμε εκεί, γίνομαι βάρος κι αυτό με κάνει ακόμα χειρότερα. Οι φίλοι σιγά-σιγά με κάνουν πέρα, δεν με υπολογίζουν στις εξόδους, μια και παίζει να το ακυρώσω. Βλέπω τους ανθρώπους στον δρόμο και τους ζηλεύω. Όμορφους, άσχημους, όσοι αναπνέουν καθαρά κι όχι με πιεσμένο στήθος μού προκαλούν θαυμασμό. Αυτούς με το γερό νευρικό σύστημα ή τους αταλαιπώρητους από τη ζωή, τους τυχεράκηδες, πόσο τους ζηλεύω αυτούς. Θέλω να ζήσω και δεν μπορώ. Εμποδίζω εγώ η ίδια εμένα να ζήσω. Να τρελαίνεσαι. Να τρέχεις στο νοσοκομείο βράδυ σίγουρη ότι θα πεθάνεις και να σου λένε ότι είσαι μια χαρά και να μην αγχώνεσαι. Και μην ανησυχείτε, έρχεται πάρα πολύς κόσμος τελευταία με τα ίδια συμπτώματα, είναι από την πίεση της ζωής, την καθημερινότητα, μη δίνετε σημασία και θα περάσει κι έξω απ την πόρτα.  

Α, ναι, Και μην μπείτε στη διαδικασία των ηρεμιστικών απλώς θα εξαρτηθείτε δεν θα λύσετε το πρόβλημα. Κι εμένα τα νεύρα μου κρόσσια. Και να νιώθω όλο και πιο μόνη μέσα σ’ αυτό, κανείς να μην μπορεί να με βοηθήσει. Πείτε μου τι να κάνω. Το ότι παίρνω ηρεμιστικά ισοδυναμεί με κοινωνική αυτοκτονία.

Και να ’μαι εδώ να κρύβω τον φόβο, τη μόνιμη απειλή που νιώθω ότι κάτι κακό θα γίνει ή ότι πεθαίνω. Ο άντρας μου λέει και το άλλο απίθανο, ότι το κάνω επίτηδες για να τραβήξω την προσοχή πάνω μου, ότι τον κούρασα και να συνέλθω.  

Με αντιμετωπίζουν όλοι σαν μια υστερική, μια κακομαθημένη, μία από τις γυναίκες που μισώ. Κανείς δεν μπορεί να καταλάβει ότι ο χρόνος περνά και η ζωή κυλά εν αγνοία μου, κλεισμένη μέσα στο τετράγωνο χωρίς να μπορώ να κουνήσω. Κι έχω γίνει ό,τι σιχαινόμουνα. Άνθρωπος που φοβάται να ζήσει. Και με πιάνει τρέλα και θέλω να ουρλιάξω «δεν είμαι εγώ αυτή, δεν φταίω. Δεν ξέρω γιατί αυτοτιμωρούμαι, λυπηθείτε με. Δεν είμαι ούτε κακομαθημένη, ούτε υστερική».  

Πώς γίνεται να ’σαι έξυπνος, αλλά τόσο εγκλωβισμένος, δεν το καταλαβαίνω, δεν το χωρά το μυαλό μου. Και ο φόβος μ’ έχει κάνει να μοιάζω σ’ αυτό που μισώ, μια ανήμπορη άνευ λόγου γυναίκα.. Δεν τα βγάζω πέρα. Δεν ξέρω ούτε γιατί ούτε πώς. Ξέρω ότι δεν τα βγάζω. Σας παρακαλώ, μη με κρίνετε, αν χρειάζεται να κάνετε κάτι, απλώς δώστε μου λίγο χρόνο. Αλλά, σας παρακαλώ, μη με λυπάστε, εντάξει;

Πηγή:lifo

Είναι πανεύκολο και είναι το ιδανικό κέηκ για σήμερα

Δεν μπορώ να σκεφτώ άλλο γλυκό που  να ταιριάζει με το σημερινό καιρό. Αν το φτιάξεις τώρα, θα είναι έτοιμο – γλασαρισμένο μέχρι το απόγευμα. Ένα καλό τσάι (Earl Grey) και ένα γερό κομμάτι από αυτό το ζουμερό κέηκ με τα χειμερινά μπαχαρικά την καραμελένια γεύση της μαύρης ζάχαρης, τις σταφίδες και τα καρύδια και φυσικά τη γλύκα του χιονάτου frosting από κρεμώδες τυρί. Νομίζω πως αυτό είναι ο ορισμός του χειμώνα. Εγώ μπαίνω στην κουζίνα.

Λοιπόν. Πρώτα βουτυρώνω ένα ταψί 20cm και καλύπτω τη βάση του με λαδόκολλα που έχω κόψει στο σχήμα του πάτου του ταψιού. Να πούμε πως με το ταψί μπορεί να πειραματιστείτε. Να χρησιμοποιήσετε αυτό που σας προτείνω, ή να έχετε δύο ταψιά, μικρότερα, να ψήσετε δύο κέηκ χαμηλότερου ύψους και να τα ενώσετε σε ένα, να βάλετε ένα τετράγωνο τσέρκι και αφού το τελειώσετε να το κόψετε σε παστάκια, να πάρετε το μείγμα και να το κάνετε cupcakes, η επιλογή είναι δική σας. Εγώ που θέλω λιγότερη φασαρία σήμερα το βάζω σε ένα. Προθερμαίνω και το φούρνο στους 170 βαθμούς κελσίου.  

Χωρίζω κρόκους από ασπράδια σε τρία αυγά και χτυπάω τα ασπράδια σε μαρέγκα. Σε ένα μπολ περνάω από σίτα 250γρ αλεύρι που φουσκώνει μόνο του, 1 κουταλάκι baking powder, μισό κουταλάκι μαγειρική σόδα, 1 κουταλάκι κανέλα και από μισό γαρύφαλλο αλεσμένο, τζίντζερ, λίγο – ελάχιστο πιπέρι φρεσκοαλεσμένο και μια πρέζα αλάτι.  

Στον κάδο του μίξερ βάζω 250γρ ζάχαρη. Εδώ μπορούμε να πειραματιστούμε με τις μαύρες και ανεπεξέργαστες μορφές ζάχαρης που κυκλοφορούν στην αγορά. Αποφύγετε αυτές τις κρυσταλικές που είναι οι κρύσταλοι σαν παγόβουνα και που είναι για άλλες χρήσεις. Εγώ σήμερα χρησιμοποιώ μια μαύρη ζάχαρη muscovado. Θα την βρείτε παντού. Έχει σκούρο χρώμα, έντονη καραμελένια γεύση και δένει τέλεια με τα μπαχαρικά του κεηκ. Μαζί με τη ζάχαρη βάζω και 2οο ml ηλιέλαιο ή καλαμποκέλαιο. Χτυπώ στο μίξερ μέχρι να ενωθούν τα δύο υλικά, να έχουμε μια αφράτη κρέμα. Μην περιμένετε να γίνει κάτι σαν αυτό που έχετε δει όταν χτυπάτε βούτυρο με ζάχαρη στο μίξερ, δεν θα γίνει. Αυτό που ζητάμε εδώ είναι να έχουμε ένα ομογενοποιημένο μείγμα βασικά. Δύο τρία λεπτά στο μίξερ και είμαστε οκ. Σε αυτό το σημείο προσθέτουμε και τους τρεις κρόκους αυγών και συνεχίζουμε στο μίξερ μέχρι να ενσωματωθούν στο μείγμα. Βγάζουμε τον κάδο του μίξερ από το υπόλοιπο μηχάνημα διότι όλη η υπόλοιπη διαδικασία θα γίνει με τη χρήση μιας κουτάλας.  

Στο μείγμα λάδι – ζάχαρη προσθέτω 150γρ καρότα αλεσμένα. Ανακατεύω και προσθέτω, 150γρ καρυδόψιχα χοντροκομένη, 100γρ σταφίδες, τον χυμό από μισό λεμόνι, ξύσμα ενός πορτοκαλιού και λίγη βανίλια για έξτρα άρωμα. Αφού ανακατέψω να ενωθούν τα υλικά, προσθέτω το μείγμα με το αλεύρι και τα υπόλοιπα στερεά υλικά και ανακατεύω. Συνεχίζω με τα ασπράδια τα οποία προσθέτω στο μείγμα και αναδεύω απαλά και με κυκλικές κινήσεις για να τα εντάξω στο μείγμα χωρίς να αφαιρέσω τον αέρα που θα μου δώσουν για να γίνει το κέηκ μου ελαφρύ στην υφή.  

Αδειάζω στο ταψί και ψήνω για περίπου 45 λεπτά. Δοκιμάζω το κέηκ αν είναι έτοιμο, εισχωρώντας ένα μυτερό μαχαίρι στη μέση του κέηκ. Αν το μαχαίρι βγεί στεγνό χωρίς λασπωμένο μείγμα στη λάμα του, τότε είμαστε έτοιμοι. Κάπου εδώ έχεις μεθύσει από τα αρώματα που έχουν κατακλύσει και το σπίτι σου. Όταν ψηθεί το κέηκ, αφήνουμε για ένα δεκάλεπτο στο ταψί, βγάζουμε, αφαιρούμε τη λαδόκολλα και αφήνουνε να κρυώσει.  

Για το γλάσο θα χρειαστείς γύρω στα 500γρ κρεμώδες τυρί. Εδώ και πάλι μπορείς να πειραματιστείς. Φιλαδέλφια και μασκαρπόνε σε ίσες δόσεις είναι το πιο διαβολικό πράγμα που μπορείς να βάλεις πάνω σε αυτό το κέηκ. Εγώ αυτό κάνω σήμερα.

Τα βάζω λοιπόν στο μίξερ μαζί με 150γρ ζάχαρη άχνη και λίγο ξύσμα πορτοκάλι. Χτυπώ τα τυριά μέχρι να αφρατέψουν και να ενωθούν.   Όταν είναι έτοιμο το κέηκ, το μοιράζω στη μέση για να έχω δύο «ορόφους» και βάζω το μισό μείγμα από τα τυριά στη μέση, κλείνω με το υπόλοιπο κέηκ και τελειώνω με το frosting  στην κορυφή. Αν έχεις όρεξη στολίζεις και με καρύδια.   Καλή επιτυχία! 

Τρώγονται και ζεστές και κρύες, ενώ η κρέμα τυριού διατηρείται στο ψυγείο για τρεις ημέρες και είναι ιδανική για άλειμμα σε τοστ 

Για τη ζύμη 

350 γρ. σκληρό αλεύρι 

4 γρ. ξηρή μαγιά 

1 πρέζα αλάτι 

1 πρέζα ζάχαρη

2 κ.σ ελαιόλαδο

240 ml νερό, χλιαρό

Για την κρέμα τυριού 

300 γρ. τυρί μετσοβόνε, τριμμένο 

200 ml κρέμα γάλακτος 

2 κρόκους, χτυπημένους 

5-6 καρδιές αγκινάρας τουρσί*, ξεπλυμένες και κομμένες σε λεπτές φέτες (στα σουπερμάρκετ)

μαύρο πιπέρι, φρεσκοτριμμένο (προαιρετικά) 

ΕΚΤΕΛΕΣΗ

Σε καθαρό πάγκο εργασίας αναμειγνύουμε όλα τα υλικά της ζύμης και ζυμώνουμε καλά για 10 λεπτά. Σκεπάζουμε τη ζύμη με διάφανη μεμβράνη και την αφήνουμε να φουσκώσει για περίπου 1 ώρα. 


Μοιράζουμε τη ζύμη σε 4 κομμάτια, τα πλάθουμε σε μπάλες και τα αφήνουμε να σταθούν για 30 λεπτά. Σε αλευρωμένο πάγκο, ανοίγουμε με τα δάχτυλά μας κάθε μπάλα ζύμης σε ορθογώνιο παραλληλόγραμμο. Bάζουμε μια λαμαρίνα στον φούρνο και προθερμαίνουμε στους 200°C.

Σε ένα μπολ αναμειγνύουμε το τυρί με την κρέμα γάλακτος και τους κρόκους. Απλώνουμε το μείγμα επάνω στα κομμάτια της ζύμης. Προσθέτουμε από πάνω τις φέτες της αγκινάρας. Αν θέλουμε, πασπαλίζουμε με φρεσκοτριμμένο μαύρο πιπέρι. 

Μεταφέρουμε τις πίτσες στην καυτή λαμαρίνα και τις αφήνουμε να ψηθούν για περίπου 15 λεπτά, έως ότου ροδίσει η κρέμα.     

*Μπορείτε να αντικαταστήσετε τις αγκινάρες τουρσί με φρέσκες μαριναρισμένες: κόβουμε τα κεφάλια από 3 αγκινάρες στα τέσσερα, αφαιρούμε τα σκληρά φύλλα και το εσωτερικό χνούδι και τις βράζουμε για λίγα λεπτά σε νερό. Αφού κρυώσουν, τις κόβουμε σε πιο λεπτές φέτες, τις πασπαλίζουμε με αλάτι και τις περιχύνουμε με ξίδι και ελαιόλαδο. Τις αφήνουμε να σταθούν για 30 λεπτά προτού τις χρησιμοποιήσουμε.