Παρακολουθούμε από «μέσα» τη στιγμή που εκατομμύρια σπερματοζωάρια καλπάζουν προς το ωάριο. Ένα μόνο τυχερό καταφέρνει να διεισδύσει και να φτάσει στο ωάριο. Παρακολουθούμε πως εισβάλει και το γονιμοποιεί και πως το γονιμοποιημένο πλέον ωάριο βρίσκει τη θέση του και αναπαύεται στη μήτρα. Στη συνέχεια έχει καταγραφεί μέρα με τη μέρα πως το ωάριο γίνεται έμβρυο και πως το έμβρυο γίνεται παιδί. Δείτε το εκπληκτικό βίντεο…
Εντυπωσιακά κτήρια πανεπιστημίων ανά τον κόσμο αυτοσυστήνονται μέσα από το CNN και προκαλούν με την εμφάνισή τους όχι μόνο μελλοντικούς φοιτητές αλλά και επισκέπτες που θα θελήσουν να τα θαυμάσουν Μοντέρνα ή κλασικά κτήρια, με μέταλλο, γυαλί ή χρώμα, ακόμα και αναπαλαιωμένες δομές κερδίζουν τα βλέμεμτα και ξεχωρίζουν το καθένα στη θέση του!
1. Lomonosov State University Main Building, Μόσχα
2. Philologische Bibliothek Freie, Βερολίνο
3. Bradfield Hall, Ηνωμένες Πολιτείες
4. Campus Luigi Einaudi, Ιταλία
5. Graduate Centre, Ηνωμένο Βασίλειο
6. Mode Gakuen Cocoon Tower, Ιαπωνία
7. Run Run Shaw Creative Media Centre, Χονγκ Κονγκ
8. Sharp Centre for Design, Καναδάς
9. Swanston Academic Building, Αυστραλία
10. Universiteitsbibliotheek, Βέλγιο
Οι ταράτσες των κτηρίων χρησιμεύουν συνήθως ως… απλώστρες, βάσεις κεραιών και διαφημιστικών πινακίδων ή -στην καλύτερη περίπτωση- ως χώροι αναψυχής, με την τοποθέτηση μιας πέργκολας ή ενός στέγαστρου που επιτρέπει στους χρήστες να απολαύσουν ωραία θέα. Κι όμως, δημιουργικοί σχεδιαστές και αρχιτέκτονες με πολλή φαντασία εκπλήσσουν με τις δημιουργίες τους στον τελευταίο όροφο κτηρίων. Έτσι στις ταράτσες μην ψάχνετε πια για τα τετριμμένα, αλλά ρίξτε μια ματιά στις φαεινές ιδέες που ακολουθούν… Και θα μείνετε άφωνοι!
1. Εξοχικό σπιτάκι στον 7ο όροφο, Καλιφόρνια
Στην περίπτωση αυτή πρόκειται για δημόσια τέχνη στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια όπου ο Νοτιοκορεάτης καλλιτέχνης Do Ho Suh επέλεξε για να σφηνώσει ένα σπιτάκι στην ταράτσα ενός επταώροφου κτηρίου. Δημιουργική διάθεση για ένα εξοχικό στα ψηλά… πατώματα!
2 . Ιδιωτικός ναός στο ρετιρέ, Κίνα
Στην κορυφή ενός κτηρίου 20 ορόφων δεν μπορεί παρά να έχει άμεση επαφή με τα θεία! Ο ναός στην κορυφή του κτηρίου στη συνοικία Nanshan Shenzhen συνοικία αποτελεί το talk of the town για πολλά χρόνια.
3. Διώροφη βίλα στον ουρανοξύστη, Κίνα
Ο Zhang Biqing είναι επιχειρηματίας από το Πεκίνο και πάντα ήθελε να αποκτήσει ένα εξοχικό. Και το κατάφερε κατασκευάζοντας ένα παραδοσιακό σπίτι στην ταράτσα ενός κτηρίου 26 ορόφων, συμπληρώνοντας το σκηνικό με αληθινά δέντρα!
4. Γήπεδο ποδοσφαίρου στους αιθέρες, Ιαπωνία
Κατασκευάστηκε το 2001 και προσφέρει τη δυνατότητα σε όσους επιθυμούν να… παίξουν μπάλα με φόντο την πόλη του Τόκιο. Τώρα ποιος πιάνει την μπάλα στα άστοχα σουτ των παικτών, δεν γνωρίζω!
5. Πολυτελείς βίλες με θέα, Κίνα
Επειδή στο έδαφος ο χώρος είναι περιορισμένος, ο ιδιοκτήτης ενός εμπορικού κέντρου στην κινεζική πόλη Zhuzhou σκέφτηκε να εκμεταλλευτεί την ταράτσα και να κατασκευάσει τέσσερις βιλίτσες… χάρμα οφθαλμών. Και τώρα ψάχνει για αγοραστές!
6. Λίμνη στον ορίζοντα, Αγγλία
Βρίσκεται στο roof garden του «Selfridges» στο Λονδίνο και προσφέρει μια ρομαντική βαρκάδα, ωραία θέα αλλά και δροσερά κοκτέιλ στους επισκέπτες.
7. Διάδρομος προσγείωσης & απογείωσης, Μανχάταν
Και μπορεί οι διάδρομοι για ελικόπτερανα είναι κάτι συνηθισμένο στις οροφές κτηρίων στη Νέα Υόρκη, όμως τι δουλειά έχει εκεί ένα πολεμικό αεροπλάνο του Β’Παγκοσμίου Πολέμου; Ο William Kaufman βρήκε τον τρόπο να σπάσει τη μονοτονία των δεξαμενών νερού που υπάρχουν στις ταράτσες τοποθετώντας στο δικό του κτήριο ένα αντίγραφο πολεμικού αεροπλάνου!
8. Σπιτάκια στην ταράτσα, Ολλανδία
Μια ολλανδική αρχιτεκτονική εταιρεία σχεδίασε το «χωριό» Didden προς χάριν μιας οικογένειας που ήθελε επιπλέον χώρο. Μικρά σπιτάκια σε μπλε χρώμα τοποθετήθηκαν στην ταράτσα που θυμίζουν χωριό, ενώ αυλές, διάδρομοι αλλά και μια μικρή πισίνα συμπληρώνουν ιδανικά το χωριάτικο σκηνικό.
9. Κατοικίες στην ταράτσα εργοστασίου, Κίνα
Η κατασκευή ολοκληρώθηκε το 2011 και αναμένονται οι ιδιοκτήτες των σπιτιών να επιλέξουν τον δικό τους παράδεισο!
10. Upside – Down House, Σλοβακία
Η φαντασία στην υπηρεσία της Τέχνης δεν αφήνει και πολλά περιθώρια για σχόλια. Πάντως η εταιρεία στην Μπρατισλάβα που το σκέφτηκε αύξησε κατά πολύ τις πωλήσεις της καθώς πολλοί από αυτούς που χαζεύουν το αναποδογυρισμένο σπιτάκι αποτελούν και τους μελλοντικούς πελάτες της!
Άλλοτε ως έθνος ανάδελφο, άλλοτε ως περιούσιος λαός, πότε με τη βοήθεια του Θεού της Ελλάδας και πότε με την επίκληση ενός ξεχωριστού DNA, συντηρείται η ιδέα της ελληνικής εξαίρεσης - όχι ως πρόβλημα αλλά ως λύση. Ακόμη και οι εντυπωσιακές ανακαλύψεις της Αμφίπολης αντιμετωπίζονται από ένα σημαντικό κομμάτι του πολιτικού συστήματος ως επιβεβαίωση εθνικής ανωτερότητας και ελληνικού μεγαλείου που, διαχρονικά, προκαλεί παγκόσμιο φθόνο. Δεν αντιμετωπίζεται, αντίθετα, ως αιτία μελαγχολίας με την έννοια ότι η ανάκληση αυτού που είμασταν κάνει να φαίνεται ακόμη πιο θλιβερό αυτό που είμαστε σήμερα.
Ένας από τους σοβαρούς λόγους για τους οποίους η κρίση στη χώρα μας κρατάει τόσο πολύ, έχει τόσο φοβερές επιπτώσεις και έχει προκαλέσει τόσο ακραίες μεταβολές, όπως η ανάδυση του νεοναζισμού, είναι ότι ποτέ δεν έγινε ορθολογική ανάλυσή της.
Από την πρώτη στιγμή κυριάρχησε ο τυφλός διχασμός, μνημόνιο/αντιμνημόνιο, και παραμένουμε τέσσερα χρόνια μετά την υπαγωγή στο μηχανισμό στήριξης σε μια σχεδόν εμφυλιοπολεμική κατάσταση. Αναπτύχθηκαν διάφορες θεωρίες για να εξηγηθεί το κακό που μας βρήκε: Από το ότι η Μέρκελ θέλει να μας μετατρέψει σε φτηνό θέρετρο για τους Γερμανούς συνταξιούχους, μέχρι ότι Αμερικανοί και Ευρωπαίοι μας την έστησαν για να βάλουν χέρι στα πετρέλαια. Επινοήθηκαν διάφορα άλλοθι, με την αξιοποίηση και των λαθών των εταίρων, με αποτέλεσμα να μην έρθει ποτέ η ώρα της ανάληψης ευθύνης και, κυρίως, χωρίς καμία διάθεση σύνδεσης με τον ευρωπαϊκό κόσμο. Αυτή είναι ίσως και η σημαντικότερη αιτία της αδυναμίας εξόδου από το τέλμα.
Η ΕΕ ήταν πάντα για εμάς τα «πακέτα» και η δυνατότητα του εύκολου δανεισμού. Από τις χωματερές μέχρι την κατάσταση των φυλακών, από τη μεταχείριση των ομοφυλόφιλων μέχρι τον ανεφάρμοστο αντικαπνιστικό νόμο, στα μεγάλα και στα μικρά, η απόσταση και η απόκλιση από το ευρωπαϊκό παράδειγμα είναι μεγάλη. Με την κρίση, αυτή η ιδιαιτερότητα έγινε η θηλειά που μας έπνιξε. Γιατί εδώ δεν υπάρχει σοβαρό κράτος, όπως λχ στην Ιταλία, για να λειτουργεί απρόσκοπτα ακόμη και μέσα σε πολιτική αστάθεια, δεν υπάρχει ισχυρή αίσθηση δημόσιου συμφέροντος για να επιτευχθεί στοιχειώδης πολιτική συναίνεση στα κρίσιμα επίδικα, όπως στην Ιρλανδία, δεν υπάρχει βαθιά δημοκρατική κουλτούρα για να αποφευχθούν εξτρεμισμοί και φασιστικά φαινόμενα, όπως στην Ισπανία και την Πορτογαλία. Με το που έφυγε από πάνω μας το λούστρο της ευημερίας, αποκαλύφθηκε το βάθος της ελληνικής καθυστέρησης: Ενα πολιτικό σύστημα ανίκανο να διαχειριστεί δύσκολες καταστάσεις, συστημική διαφθορά, μια ελίτ παρασιτική και κοινωνικά ανεύθυνη, μια διοίκηση τεράστια και αντιπαραγωγική, ένα κοινωνικό κράτος σαθρό και πολύ χαμηλό επίπεδο συλλογικής νοημοσύνης.
Και τώρα; Το μοναδικό πρόγραμμα που υπάρχει είναι το μνημόνιο. Τα κόμματα το δαιμονοποιούν και το κακοποιούν χωρίς να μπορούν να το αντικαταστήσουν με κάτι άλλο. Κυβέρνηση και αξιωματική αντιπολίτευση κηρύττουν μετάβαση σε μια νέα εποχή απεξάρτησης από την Τρόικα την ώρα που δεν έχουν σοβαρή πρόταση με την οποία θα διασφαλίζεται η επιστροφή στις αγορές χωρίς την εγγύηση και τη βοήθεια των πιστωτών. Ο ΣΥΡΙΖΑ μοιράζει λεφτά σε όλους και η κυβέρνηση σε λιγότερους. Ο ΣΥΡΙΖΑ υπόσχεται κατάργηση του ΕΝΦΙΑ, η κυβέρνηση μείωση φόρων. Ο ΣΥΡΙΖΑ εξαγγέλλει διορισμούς, η κυβέρνηση δίνει (ακόμη) συντάξεις στα 50. Και οι δύο πολιτικοί αντίπαλοι καλλιεργούν τον εύφλεκτο ελληνικό ευρωσκεπτικισμό δημιουργώντας την αίσθησή ότι τα προβλήματά μας θα τελειώσουν μαζί με το μνημόνιο και την Τρόικα. Το αφήγημα σε καμία περίπτωση δεν εξηγεί πόσο μεγάλο προνόμιο είναι η παρουσία μας στον σκληρό πυρήνα της ΕΕ, πόσο πιο δύσκολη είναι η ζωή των περισσότερων λαών εκτός ΕΕ, πόσους κινδύνους θα αντιμετωπίζαμε εκτός ευρωπαϊκού πλαισίου, πόσο μοναδικό είναι αυτό που μας συνέβη, να δοθούν 250 δισ. για την ελληνική διάσωση, πόσο αναπόφευκτο ήταν το μνημόνιο αφού δεν υπήρξε ποτέ ελληνική αντιπρόταση, κάποιο εθνικό σχέδιο, πόσο αναγκαία είναι η εποπτεία για να μην ξαναγυρίσουμε στα ελλείμματα, ότι, τελικά, για να νικηθεί ο νεοφιλελευθερισμός πρέπει οι πολέμιοί του να στέκονται στα πόδια τους και όχι να ψάχνουν, απελπισμένα, για δανεικά.
Ακόμη και αν στο τάφο της Αμφίπολης κρύβεται η Ολυμπιάδα ή η Ρωξάνη, το τέλος της ελληνικής κρίσης δεν θα έρθει με το τέλος του μνημονίου και της Τρόικας αλλά με εκείνο των ελληνικών μύθων: Ότι δεν χρωστάμε/μας χρωστάνε, ότι τα πετρέλαια θα μας πλουτίσουν, ότι οι Ρώσοι αδελφοί θα μας σώσουν, ότι λεφτά υπάρχουν, ότι αρκεί να πάρουμε πίσω το κατοχικό δάνειο, ότι η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει.
«Η Ελλάδα πεθαίνει. Πεθαίνουμε σα λαός. Κάναμε τον κύκλο μας, δεν ξέρω πόσες χιλιάδες χρόνια, ανάμεσα σε σπασμένες πέτρες και αγάλματα. Και πεθαίνουμε. Αλλά αν είναι να πεθάνει η Ελλάδα, να πεθάνει γρήγορα. Γιατί η αγωνία κρατάει πολύ και κάνει πολύ θόρυβο».(Το βλέμμα του Οδυσσέα, Θ. Αγγελόπουλος, 1995).
Πηγή:athensvoice
