Τα κάστρα ήταν κάποτε κατοικίες βασιλιάδων, εκεί ζούσαν πρίγκιπες και πριγκίπισσες και στα δωμάτια δίνονταν μεγαλοπρεπείς χοροί με λαμπερούς καλεσμένους. Ονειρικοί τόποι, περιτριγυρισμένοι από πλούσια βλάστηση έγιναν οι ιδανικές τοποθεσίες για τα κάστρα που θα δείτε στη συνέχεια. Και όταν τα φώτα έσβησαν σε όλα τα δωμάτια, πρίγκιπες και πριγκιποπούλες κοιμήθηκαν για πάντα τότε αυτά μεταμορφώθηκαν από το μαγικό ραβδί κάποιας νεράιδας σε εκπληκτικά ξενοδοχεία για να συνεχίσουν να… στοιχειώνουν τα όνειρά μας. Τα παραμύθια εκεί καλά κρατούν! Δείτε λοιπόν στη συνέχεια κάστρα που έγιναν πολυτελή resort…

1. Ashford Castle County Mayo, Ιρλανδία

2. Parador de Carmona, Ανδαλουσία, Ισπανία

3. Castello delle Quattro Torra, Σιένα, Ιταλία

4. Schloss Sommersdorf, Βαυαρία, Γερμανία

5. Château du Peyruzel, Aquitaine, Γαλλία

6. Castello del Nero Hotel and Spa, Τοσκάνη, Ιταλία

7. Hôtel de la Cité, Carcassonne, Γαλλία

8. Swinton Park, Masham, Αγγλία

9. Burg Wernberg, Γερμανία

10. Schönburg Castle, Γερμανία

Το Guoliang είναι ένα μικρό χωριό στην επαρχία Huanan της Κίνας. Μέχρι το 1972, το χωριό ήταν σχεδόν αποκλεισμένο από τον υπόλοιπο κόσμο, αφού ο μοναδικός δρόμος που έφτανε εκεί ήταν ένα στενό μονοπάτι στην πλαγιά ενός βουνού. Τότε, οι απελπισμένοι κάτοικοι του χωριού αποφάσισαν να κάνουν κάτι για αυτό.
Έτσι ξεκίνησαν να κατασκευάσουν οι ίδιοι ένα δρόμο που να συνδέει το χωριό τους με την υπόλοιπη περιοχή. Και τα κατάφεραν.

Αρχηγός του χωριού εκείνη την περίοδο ήταν ο Shen Mingxin. Με δικές του εντολές, όλοι οι κάτοικοι συνέβαλαν με κάποιο τρόπο στο παράτολμο αυτό εγχείρημα. Άλλοι με το να πουλήσουν ότι μπορούσαν για να βρεθούν αρκετά χρήματα για τα εργαλεία που θα χρειαζόταν και άλλοι με το να ασχοληθούν με την ίδια την κατασκευή του δρόμου.
Όταν συγκεντρώθηκαν τα απαραίτητα εργαλεία, μια ομάδα 13 χωρικών ξεκίνησαν να σκαλίζουν το βράχο του βουνού. Η ομάδα σύντομα μεγάλωσε και έπειτα από  προσπάθειες 5 ετών, μέσα στα οποία κάποιοι από τους εργάτες σκοτώθηκαν σε ατυχήματα, οι κόποι τους απέδωσαν.

Ο δρόμος που έφτιαξαν είναι ουσιαστικά ένα τούνελ στην πλαγιά του βουνού, με μήκος που ξεπερνάει τα 1.500 μέτρα. Το πλάτος του είναι περίπου 3,5 μέτρα και το ύψος του αγγίζει τα 4,5 μέτρα. Κατά μήκος της εξωτερικής πλευράς του τούνελ υπάρχουν 30 ανοίγματα που μοιάζουν με παράθυρα, τα οποία μάλλον χρησιμεύουν για την είσοδο φωτός -μιας και ο ηλεκτρισμός είναι ανύπαρκτος στο δρόμο- αν και υπάρχει η άποψη ότι ανοίχτηκαν ώστε οι χωρικοί να μπορούν να πετάνε από εκεί το χώμα και τις πέτρες που έβγαζαν από το βράχο.

Όταν αρκετά χρόνια μετά την ολοκλήρωση του δρόμου τα κινεζικά σύνορα άνοιξαν για τους τουρίστες, το χωριό εξελίχθηκε σε ένα πολύ δημοφιλή προορισμό. Πλέον, αρκετές χιλιάδες τουρίστες επισκέπτονται κάθε χρόνο το άλλοτε άσημο Guoliang.
Φυσικά σε αυτό συνέβαλε σε ένα τεράστιο ποσοστό και ο δρόμος που κατασκεύασαν οι χωρικοί. Εκτός του ότι αποτελεί από μόνος του ατραξιόν για τους τουρίστες κυρίως εξαιτίας της ιστορίας του, εξακολουθεί ακόμα και σήμερα να είναι ο μοναδικός τρόπος να φτάσει κανείς στο απομακρυσμένο χωριό της κινεζικής επαρχίας.
Σημειώνεται ότι ο συγκεκριμένος δρόμος, ακόμα και αν δεν είναι πολυσύχναστος, θεωρείται από τους πιο επικίνδυνους του κόσμου λόγω του μικρού του πλάτους.

Απονεμήθηκε η ύψιστη λογοτεχνική διάκριση

Ο Πατρίκ Μοντιανό, Παρίσι (2007).

Πριν από λίγο, ανακοινώθηκε το βραβείο Νόμπελ λογοτεχνίας, το οποίο η Σουδική Ακαδημία απένειμε στον Πατρίκ Μοντιανό. Ο Πατρίκ Μοντιανό γεννήθηκε το 1945 στο Boulogne-Billancourt. Από το 1967 ασχολείται επαγγελματικά με το γράψιμο. Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους Γάλλους συγγραφείς.

Έχει τιμηθεί με το μεγάλο βραβείο μυθιστορήματος της Γαλλικής Ακαδημίας το 1972, με το βραβείο Goncourt το 1976, με το βραβείο του Ιδρύματος Pierre de Monaco το 1984 και με το μεγάλο βραβείο λογοτεχνίας Paul Morand, για το σύνολο του έργου του, το 2000 Στα ελληνικά κυκλοφορούν τα βιβλία του:

"Οδός σκοτεινών μαγαζιών" (Κέδρος),

"Κυριακές του Αυγούστου" (Καστανιώτης),

"Ντόρα Μπρούντερ" (Πατάκης),

"Η χαμένη γειτονιά" (Χατζηνικολή),

"Άνθη ερειπίων" (Οδυσσέας) και "Το άρωμα της Υβόννης "(Λιβάνης).

Έχει γράψει το σενάριο για την ταινία του Λουί Μαλ "Lacombe Lucien". Άλλα έργα του:

"La place de l 'etoile",

"Livret de famille",

"Une jeunesse",

"De si παλικάρια σερβιτόρους",

"Vestiaire de l' enfance",

"Voyage de noces",

"Un cirque passe" ,

"Du plus loin de l 'oubli",

"Des inconnues",

"Παρίσι tendresse".    

(2013) Η μικρή Μπιζού, Πόλις (2008) Στο café της χαμένης νιότης, Πόλις (2005) Νυχτερινό ατύχημα, Πόλις (2004) Ήταν όλοι τους τόσο καλά παιδιά ..., Πόλις (1999) Ντόρα Μπρούντερ, Εκδόσεις Πατάκη (1996) Κυριακές του Αυγούστου, Εκδόσεις Καστανιώτη (1995) Το άρωμα της Υβόννης, Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη (1992) Άνθη ερειπίων, Οδυσσέας (1988) Οδός σκοτεινών μαγαζιών, Κέδρος (1987) Η χαμένη γειτονιά, Χατζηνικολή   

«Πυροβολήστε με δειλοί. Θα σκοτώσετε έναν άνθρωπο, όχι τις ιδέες μου»

H σορός του Τσε Γκεβάρα  

Ήταν Κυριακή 9 Οκτωβρίου του 1967, όταν ο επαναστάτης Αργεντίνος και ηγέτης των Γκερίλα Τσε Γκεβάρα, θα έπεφτε νεκρός από τις σφαίρες του βολιβιανού στρατού σε ηλικία 39 ετών. Αποτέλεσε σύμβολο των εξεγερμένων σε όλη την υφήλιο, ενώ η φωτογραφία που τραβήχτηκε το 1960 από τον Alberto Korda με τον χαρακτηριστικό μπερέ εμφανίστηκε σε αμέτρητες αφίσες και T-shirts.   Η εμβληματική εικόνα του επαναστάτη  

Η λήψη της φωτογραφίας από τον Alberto Korda  

Βολιβιανοί στρατιώτες, με την υποστήριξη της CIA, εντόπισαν μετά από πληροφορίες χωρικών, τον Τσε Γκεβάρα στις 8 Οκτωβρίου στην τοποθεσία Κεμπράδα Ντελ Ιούρο. Δόθηκε σκληρή μάχη. Οι περισσότεροι από τους 17 συντρόφους του Τσε σκοτώθηκαν, μεταξύ των νεκρών ήταν και οι σωματοφύλακές του, Αντόνιο και Πάντσο. Oι υπόλοιποι, κατάφεραν να διαφύγουν. Ο Τσε τραυματίστηκε από πυρά στο πόδι και συνελήφθη. Όπως θα υποστηρίξουν κάποιοι στρατιώτες, τους είπε: «Μη με πυροβολείτε. Είμαι ο Τσε Γκεβάρα και αξίζω περισσότερο ζωντανός παρά νεκρός», άλλοι θα πουν ότι ο Τσε φώναξε: «Μη με πυροβολείτε. Είμαι ο Τσε Γκεβάρα και απέτυχα».  

Μετά τη σύλληψή του στη Βολιβία  

Την επόμενη μέρα (9 Οκτωβρίου), ο Τσε μεταφέρθηκε στην αίθουσα ενός εγκαταλελειμμένου σχολείου στο χωριό Λα Χιγκέρα. Η διαταγή του δικτάτορα Μπαριέντος, ήταν σαφής. Ο Τσε έπρεπε να πεθάνει. Ωστόσο όλα θα έπρεπε να συνηγορούν ότι σκοτώθηκε στη μάχη. Παρά το γεγονός ότι πολλοί ήταν αυτοί που θέλησαν να δώσουν τη χαριστική βολή στον μεγάλο επαναστάτη, ο άνθρωπος από τον οποίο θα έπεφτε νεκρός, ήταν ο λοχίας Μάριο Τεράν. Όταν αντιλήφθηκε τι επρόκειτο να συμβεί, φώναξε:«Πυροβολήστε με δειλοί. Θα σκοτώσετε μόνο έναν άνθρωπο, όχι τις ιδέες μου». Συνολικά 9 σφαίρες "τρύπησαν" τον Τσε, στο θώρακα και το στήθος.  

Ήταν 5 το απόγευμα της 9ης Οκτωβρίου στο αεροδρόμιο έξω από τη μικρή πόλη της Βαγιεγκράντε στη νοτιοανατολική Βολιβία. Το σώμα του Τσε μεταφέρθηκε δεμένο στα πέδιλα προσγείωσης ενός ελικοπτέρου. Τον περίμενε ένα αυτοκίνητο μαζί με περισσότερους από τους 10.000 κατοίκους της πόλης Βαγιεγκράντε. Οι Βολιβιανοί στρατιώτες προσπάθησαν να κρατήσουν μακριά το πλήθος, αλλά μόλις το ελικόπτερο προσγειώθηκε, έχασαν τον έλεγχο. Ακόμη και οι ίδιοι έτρεξαν να δουν τον νεκρό. Το σώμα του Τσε μεταφέρθηκε στο αυτοκίνητο και ο οδηγός κατευθύνθηκε γρήγορα στο νοσοκομείο της Βαγιεγκράντε, προκειμένου να επιδειχθεί η σορός στους εκπροσώπους του Τύπου.  

Ένας στρατιωτικός γιατρός τού ακρωτηρίασε τα δύο χέρια ως αποδεικτικό στοιχείο και στη συνέχεια το υπόλοιπο της σορού του τάφηκε σε άγνωστο σημείο. Ο τάφος του αποκαλύφθηκε το 1997 κοντά στο αεροδρόμιο του Βαγιεγκράντε από μια ομάδα κουβανών ιατροδικαστών. Τα οστά του μεταφέρθηκαν στην Κούβα και τάφηκαν στο Μαυσωλείο της Σάντα Κλάρα. Στην τελετή παρευρέθηκε ο Πρόεδρος Φιντέλ Κάστρο και χιλιάδες Κουβανοί.  

Ο Τσε Γκεβάρα (πάνω αριστερα) με την οικογένειά του  

Σε ηλικία 22 ετών (1951)  

Στη Γάζα το 1959  

Με τον Ζαν Πολ Σαρτρ και τη Σιμόν Ντε Μποβουάρ 1960  

Ο Τσε Γκεβάρα      

Φιντέλ Κάστρο και Τσε Γκεβάρα

Ο Ernesto Rafael Guevara de la Serna γεννήθηκε σε μια εύπορη οικογένεια στην Αργεντινή το 1928. Παράλληλα με τις σπουδές ιατρικής στο Πανεπιστήμιο του Μπουένος Άιρες, ταξίδεψε στη Νότια Αμερική με τη μοτοσικλέτα του. Έγινε μάρτυρας της φτώχειας και της καταπίεσης των κατώτερων τάξεων. Πήρε το πτυχίο της ιατρικής το 1953 και συνέχισε τα ταξίδια του στη Λατινική Αμερική. Τότε ξεκίνησε να ασχολείται με αριστερές οργανώσεις. Στα μέσα της δεκαετίας του 1950, ο Γκεβάρα συναντήθηκε με τον Φιντέλ Κάστρο και την ομάδα των εξόριστων επαναστατών στο Μεξικό. Έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην ανάληψη της εξουσίας του Κάστρο από τον Κουβανό δικτάτορα Φουλχένσιο Μπατίστα το 1959 και αργότερα υπηρέτησε ως το δεξί χέρι του Κάστρο και υπουργός βιομηχανίας. Αντιτάχθηκε σθεναρά στην κυριαρχία των ΗΠΑ στη Λατινική Αμερική και τάχθηκε υπέρ των αγροτών που επαναστατούσαν για την καταπολέμηση της κοινωνικής αδικίας. Ο Κάστρο τον περιέγραψε αργότερα ως "καλλιτέχνη του επαναστατικού πολέμου."  

Ο Τσε Γκεβάρα παραιτήθηκε-μερικοί λένε ότι απολύθηκε- από τη θέση του στην κουβανική κυβέρνηση τον Απρίλιο του 1965, πιθανότατα λόγω των διαφορών που είχε με τον Κάστρο για την οικονομική και εξωτερική πολιτική της χώρας. Στη συνέχεια εξαφανίστηκε από την Κούβα, ταξίδεψε στην Αφρική και τελικά επανήλθε στη Βολιβία, όπου και σκοτώθηκε. Μετά το θάνατό του, ο Γκεβάρα έγινε σύμβολο αντι-ιμπεριαλισμού και  επανάστασης.  Ωστόσο, δεν τον θεωρούν όλοι ήρωα: Κατηγορείται, μεταξύ άλλων, ότι ευθύνεται για τους θανάτους εκατοντάδων ανθρώπων σε φυλακές της Κούβας κατά τη διάρκεια της επανάστασης.  

Η είδηση του θανάτου του βύθισε στο πένθος ένα μεγάλο κομμάτι του πλανήτη.

Πηγή: lifo