Βασανίζομαι, όπως έγραφα στο προηγούμενο τεύχος, από μουσικούς και συγκροτήματα της γενιάς μου που φαίνεται να έχουν χάσει την έμπνευσή τους, το κουράγιο τους, τη δημιουργική τους διάθεση, την επαφή με το περιβάλλον και η φλόγα τους τρεμοσβήνει. Να όμως που υπάρχει και η άλλη διάσταση που μου δίνει κουράγιο και ζεσταίνει την ψυχή μου. Πολλοί μουσικοί που είναι πια στην 7η ή 8η δεκαετία της ζωής τους, που έχουν πίσω τους πάνω από 50 χρόνια καριέρας, που κατάφεραν ό,τι ονειρεύτηκαν κι ακόμη περισσότερα, που δεν έχουν ανάγκη από δουλειά ούτε από ένσημα αλλά συνεχίζουν και το κάνουν. Μπορεί να μην είναι επαναστατικοί και ρηξικέλευθοι (όπως στα νιάτα τους), μπορεί να μη φτάνουν τις νεανικές τους επιδόσεις, αλλά έχουν γνώση, μεράκι, ζεστασιά, φροντίδα και αξιοπρέπεια. Είναι οι πατεράδες μας, οι παππούδες μας, οι θείοι ή οι μεγάλοι μας αδερφοί που μας αφηγούνται ωραίες ιστορίες γιατί και οι ίδιοι έχουν ζήσει ωραία. Όχι απλώς ωραία αλλά συναρπαστικά, μαγικά, ζόρικα και με πολλές δυσκολίες που τροφοδοτούν ακόμη την τέχνη τους. Ακούω τις μουσικές τους ιστορίες με ανακούφιση και ευχαρίστηση, είναι σαν να μου χαμογελάνε ή να μου χαϊδεύουν το μάγουλο άτομα που θαυμάζω, που εκτιμώ, που θα ’θελα να ξέρω, να κάνω παρέα μαζί τους, να είναι γνωστοί μου.

Σε εποχές που οι ταχύτητες είναι ιλιγγιώδεις, που μουσικοί εμφανίζονται και εξαφανίζονται δημιουργώντας διαρκώς ένα υπερθέαμα από πεφταστέρια, υπάρχουν άνθρωποι που φέγγουν σταθερά, ίσως όχι με το ίδιο υπέρλαμπρο φως αλλά σαν φθινοπωρινή λιακάδα που σε ζεσταίνει χωρίς να σε καίει. Τα τελευταία χρόνια μάλιστα, που ζούμε την «ολική επαναφορά» στο παρελθόν, το οποίο έχει γίνει κάτι σαν το «νέο παρόν», μυθικά πρόσωπα της ποπ κουλτούρας ξαναζωντάνεψαν όταν διαλύθηκε η ομίχλη του «καινούργιου», αποδεικνύοντας τη διαχρονικότητά τους αλλά και την αδυναμία του χρόνου να τους φθείρει όταν με περίσσια ευκολία κάνει να σκουριάσουν δεκάδες νεότερα συγκροτήματα και μουσικοί. Δεν υποστηρίζω πως κάνουν σπουδαίους δίσκους, αλλά δεν είναι αυτό που περιμένεις από ανθρώπους 70 και 80 χρονών. Αρκεί που είναι ανθρώπινοι, ζεστοί, φτιαγμένοι με μεράκι, με αισθητική αξιοπρέπεια, με δοκιμασμένα υλικά και που δεν σε κάνουν να τους «λυπάσαι».

Ο Leonard Cohen μάς κάνει δώρο για τα 80ά του γενέθλια το 13ο άλμπουμ του «Popular Problems» και μας ψιθυρίζει ανθρώπινες ιστορίες, καθώς προσεύχεται με μπλουζ και γκόσπελ, ενώ τα γυναικεία φωνητικά δροσίζουν τις μελαγχολικές του ιστορίες. Ο «σακατεμένος» Ginger Baker, στα 75 του πια, μετά από 16 χρόνια σιωπής χτυπάει τα τύμπανα μ’ έναν τρόπο που δεν μπορείς να περιφρονήσεις κι αναρωτιέται «Why?» σ’ ένα άλμπουμ που φλερτάρει με την τζαζ και το αφρο-μπιτ και με τον Pee Wee Ellis άξιο συμπαραστάτη στο σαξόφωνο. Η τσακισμένη φωνή της Marianne Faithfull φτύνει αλήτικα τις λέξεις, ποτισμένες από τον καπνό του τσιγάρου που βγαίνει από το στόμα της στο εξώφυλλο του «Give My Love To London», καθώς τραγουδάει τις μελωδίες του Nick Cave, του Roger Waters, της Anna Calvi, του Steve Earle, του Tom McRae ή του Ed Harcourt. O Robert Plant αποδεικνύει για μία ακόμη φορά με το «Lullaby and… the Ceaseless Roar» ότι έχει κάτι περισσότερο να πει από το να κάνει το γεροροκά με μια προσοδοφόρα επανασύνδεση των Led Zeppelin τραγουδώντας τα παλιά.

Πηγή:athensvoice

Πηγή:protagon

Μάθαμε λοιπόν γιατί δεν πατάει το πόδι του στο Κοινοβούλιο ο κ. Σαμαράς. Γιατί δεν τον ικανοποιεί το επίπεδο. Δεν είναι του γούστου του το είδος της αντιπολίτευσης που τού κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ και, όπως είπε καθαρά και ξάστερα, αν η Αξιωματική αντιπολίτευση θέλει διάλογο μέσα στη Βουλή θα πρέπει να διορθώσει τους τρόπους της. Το ακούσαμε και τούτο στην εποχή αυτήν των τεράτων. Πρωθυπουργός ειδικής μεταχειρίσεως, που αν ξεφεύγεις από τις προδιαγραφές του ούτε στη Βουλή θα πατάει να απαντήσει ούτε θα καλεί τους πολιτικούς αρχηγούς για ενημέρωση. Κάτι δεν έχει καταλάβει ο Πρωθυπουργός- δεν μιλάμε για ποιους θέλει να καλεί στο σπίτι του ούτε για ποιες προσκλήσεις σε πάρτι θα αποδέχεται. Μιλάμε για τη θεμελιώδη θεσμική του υποχρέωση, στην οποία οφείλει να ανταποκρίνεται χωρίς καμιά απολύτως προϋπόθεση.

Δεν πηγαίνει γιατί του κάνουν σκληρή πολεμική και οξύνουν το πολιτικό κλίμα, λέει ο εμπνευστής της θεωρίας των δύο άκρων, ο καταγγέλλων την Αξιωματική αντιπολίτευση για εκλεκτικές σχέσεις με τρομοκράτες, ο άνθρωπος που διάλεξε να εκπροσωπείται από την κ. Βούλτεψη. Αλλά ακόμα και αν δεν ήταν ο ίδιος τέτοιος και πάλι δεν θα είχε δικαιολογίες- στην πολιτική δεν διαλέγεις ούτε αντιπάλους ούτε κλίμα. Άλλωστε, ως ο βασικότερος παίκτης είναι εκ των πραγμάτων συνδιαμορφωτής του πολιτικού κλίματος και αν δεν του αρέσει το επίπεδο του κοινοβουλευτικού διαλόγου ας πάει στη Βουλή να το ανεβάσει. Ο κατεξοχήν θεματοφύλακας θα έπρεπε να είναι, όχι ο φυγάς.

Αλήθεια, φαντάζεστε κάποιον από τους Πρωθυπουργούς των παρελθόντων ετών να ακολουθεί παρόμοια τακτική; Δεν αγαπούσαν όλοι το ίδιο τη Βουλή αλλά ουδείς διανοήθηκε να παραγγείλει πολιτικό διάλογο της προτίμησής του προκειμένου να εμφανιστεί εκεί. Τι θα έπρεπε να  κάνει, ας πούμε, ο Μητσοτάκης που τη μία τον κατηγορούσαν ότι ξεπουλούσε τη δημόσια περιουσία και την άλλη ότι ξεπουλούσε τη χώρα; Τι θα έπρεπε να κάνει ο Σημίτης που εφτά χρόνια άκουγε από τον Καραμανλή ότι είναι ο αρχιερέας της διαπλοκής; Όλοι τους περνούσαν δύσκολα, αυτή είναι η μοίρα των Πρωθυπουργών, και αν σκεφτόντουσαν όπως ο σημερινός δεν θα βλέπαμε Πρωθυπουργό στη Βουλή για χρόνια. Απλώς αυτοί γνώριζαν ότι η πολιτική είναι σκληρό άθλημα και όχι άσκηση καλών τρόπων, σε αντίθεση με τον  υπερευαίσθητο αριστοκράτη κ. Σαμαρά που συμπεριφέρεται σαν την Πριγκίπισσα με το μπιζέλι.

Αν δεν ήταν θλιβερό θα ήταν κωμικό, ειδικά αν το δεις και αλλιώς. Η Ν.Δ. κατηγορεί τον ΣΥΡΙΖΑ για ολοκληρωτική, αντιδημοκρατική νοοτροπία επειδή κάνει την κουταμάρα να μην προσέρχεται στα πάνελ του Πρετεντέρη ή σε αυτά που συμμετέχει ο Άδωνις Γεωργιάδης. Ενώ ο Πρωθυπουργός που δεν προσέρχεται, όχι στα πάνελ αλλά στη Βουλή, επειδή δεν του αρέσει ο τρόπος που τού μιλάει ο αρχηγός της Αξιωματικής αντιπολίτευσης, είναι απλώς θιασώτης του ποιοτικού διαλόγου.

Πηγή:protagon

Η νέα πρόταση των Βαυαρών για την κατηγορία των σπορ τουριστικών μοτοσυκλετών.

Το πάνω μέρος του φέρινγκ προσφέρει την απαραίτητη προστασία (με τη ζελατίνα να ρυθμίζεται καθ ύψος) ενώ το κάτω μισό λάμπει δια της απουσίας του αφήνοντας τον κινητήρα εκτεθειμένο στην κοινή θέα ενώ παράλληλα δίνει την απαραίτητη σπορ εικόνα γλυτώνοντας το σύνολο από περιττό όγκο και πολύτιμα κιλά.

Το ίδιο συμβαίνει και στο πίσω μέρος, όπου το υποπλαίσιο και τα μαρσπιέ συνεπιβάτη εντυπωσιάζουν με τη μηχανική τους κατεργασία χωρίς να καλύπτονται από άχαρα πλαστικά.

Ο κινητήρας είναι φυσικά ο ίδιος υγρόψυκτος boxer που χρησιμοποιείται και στην υπόλοιπη R σειρά με τη μέγιστη απόδοση του να φτάνει του 125 ίππους και τη ροπή του, σύμφωνα με τη BMW, να είναι ελαφρώς βελτιωμένη στις χαμηλομεσαίες στροφές χάρη στην καλύτερη εισαγωγή αέρα (νέο φιλτροκούτι).

Στον περιφερειακό εξοπλισμό δε θα μπορούσε φυσικά να λείπει το ABS και το ASC (traction control) ενώ η λίστα με τον προαιρετικό εξοπλισμό είναι ανεξάντλητη περιλαμβάνοντας το γνωστό σύστημα Dynamic ESA (ενεργητικές αναρτήσεις) και από πλαϊνές βαλίτσες μέχρι διαφορετικούς συνδυασμούς ύψους/σκληρότητας για τις σέλες οδηγού και συνεπιβάτη.