ενημέρωση 7:11, 2 August, 2026

Αυτοπορτρέτο του Πικάσο εκτίθεται για πρώτη φορά

 

Ένα αυτο-πορτρέτο το Πάμπλο Πικάσο που δεν έχει εκτεθεί ποτέ στο κοινό μέχρι σήμερα, θα παρουσιαστεί σε έκθεση στο Λονδίνο αυτή την εβδομάδα.

Ο πίνακας χρονολογείται από το 1901 και δείχνει τον Ισπανό ζωγράφο στην ηλικία των 30 να κοιτάζει προς τον θεατή, ζωγραφίζοντας υπό το φως κεριού.

Το έργο θα εκτεθεί μαζί με αυτο - πορτρέτο του Φράνσις Μπέικον και έργα των Τζεφ Κουνς και Ντάμιεν Χερστ στην γκαλερί Ordovas στο Λονδίνο.
 
Ο τίτλος της έκθεσης είναι Self.
Πηγή:tvxs 
 
 

  • Κατηγορία ART-DISING
  • 0

Ζαν Ρενουάρ: «Η Χρυσή Άμαξα» με την υπέροχη Άννα Μανιάνι

Ο σπουδαίος Γάλλος δημιουργός Ζαν Ρενουάρ, γυρίζοντας πίσω στην πατρίδα του από την Αμερική, ξεκινά ευθύς αμέσως την πραγμάτωση της ταινίας «Η Χρυσή Άμαξα» (Le carrosse d'or / The Golden Coach) (1952). Με πρωταγωνίστρια την υπέροχη Άννα Μανιάνι, το φιλμ αποτελεί το πρώτο μέρος, μιας άτυπης τριλογίας πάνω στην εξιδανίκευση του παρελθόντος και παρουσιάζεται σε επαναπροβολή από την εταιρία διανομής New Star.
 

Μ' ένα ασταμάτητο δέος απέναντι στα μυστήρια της ύπαρξης και της θνητής φύσης, ο Ζαν Ρενουάρ συνέταξε ένα ευαίσθητο σινεμά, το οποίο αγγίζει τα ύψη της ποίησης. Η “Μεγάλη Χίμαιρα - La grande illusion” και ο “Κανόνας του Παιχνιδιού - The Rules of the Game”, τοποθετήθηκαν ανάμεσα στις σημαντικότερες ταινίες του 20ού αιώνα, ενώ φιλμ όπως το “The River” και το “Boudu Saune Des Eaux”, αναγορεύτηκαν σε μοντέλα φιλμικού μοντερνισμού.

Ένας Ιταλικός θίασος φτάνει σε μια μικρή Περουβιανή πόλη τον 18ο αιώνα. Ο επικεφαλής αριστοκράτης στην πόλη, ο αντιβασιλέας, έχει αποκτήσει μια υπέροχη χρυσή άμαξα από την Ευρώπη. Σχεδιάζει να τη δώσει στην ερωμένη του, αλλά στη συνέχεια ερωτεύεται με την Καμίλα (Άννα Μανιάνι), πρωταγωνίστρια του θιάσου και την προσφέρει σε αυτήν.

Η Καμίλα, απολαμβάνοντας την υψηλή ζωή, είναι πλέον ερωμένη του αντιβασιλέα, ενώ έχει αγαπηθεί επίσης από τον αρχηγό του θιάσου και από το τοπικό αστέρι της ταυρομαχίας. Οι υπουργοί του αντιβασιλέα σοκαρισμένοι από την ασωτία του απειλούν να τον καθαιρέσουν. Η Καμίλα τελικά λύνει το πρόβλημα, με την επιστροφή του δώρου στον Επίσκοπο της Λίμα. Η πρωταγωνίστρια επιστρέφει στην μεγάλη της αγάπη, το θέατρο και η ταινία τελειώνει με μία μεγάλη γιορτή...

Η Άννα Μανιάνι (Anna Magnani, Ρώμη, 7 Μαρτίου 1908 – Ρώμη, 26 Σεπτεμβρίου 1973), υπήρξε μία σπουδαία Ιταλίδα ηθοποιός του θεάτρου, αλλά και του κινηματογράφου. Θεωρείται μια από τις μεγαλύτερες ηθοποιούς του 20ου αιώνα και κατά καιρούς την έχουν αποκαλέσει «στοιχείο της Φύσης», «λύκαινα» και «εκρηκτική σαν ηφαίστειο». Κατά την πολυετή καριέρα της ανανέωσε τη φιγούρα της γυναίκας ηθοποιού και μέσα από τη δύναμη της ερμηνείας της, άλλαξε τα καλλιτεχνικά στερεότυπα της εποχής της.

Η σπουδαία ηθοποιός συνεργάστηκε με τους μεγαλύτερους Ιταλούς σκηνοθέτες της εποχής της, όπως ο Ρομπέρτο Ροσελίνι, ο Πιερ Πάολο Παζολίνι, ο Φεντερίκο Φελίνι και ο Λουκίνο Βισκόντι. Ο θεατρικός συγγραφέας Τένεσι Ουίλιαμς υπήρξε φίλος και θαυμαστής της και έχοντας τη φιγούρα της στο μυαλό του έγραψε για εκείνη το έργο «Τριαντάφυλλο στο Στήθος». Η ερμηνεία της στην κινηματογραφική μεταφορά του απέσπασε Βραβείο Όσκαρ.

Στην πλούσια καριέρα της η Άννα Μανιάνι τιμήθηκε τόσο από το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας, όσο και από εκείνο του Βερολίνου. Αποτελεί δε μία από τις τέσσερις προσωπικότητες ιταλικής καταγωγής που διαθέτουν αστέρι στη διάσημη Λεωφόρο της Δόξας του Χόλιγουντ.

Η ηθοποιός έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 65 ετών στις 26 Σεπτεμβρίου του 1973. Στο πλάι της βρίσκονταν ο πολυαγαπημένος γιος της, Λούκα και ο Ρομπέρτο Ροσελίνι, που αν και κάποτε την είχε εγκαταλείψει για την Ίνγκριντ Μπέργκμαν, είχε εξελιχθεί σε παλαιό και ακριβό φίλο. Τον Μάρτιο του 2008, εκατό χρόνια μετά τη γέννηση της ηθοποιού στην Ιταλία διοργανώθηκαν εορταστικές εκδηλώσεις προς τιμήν της με τον γενικότερο τίτλο «Ciao Anna».

Στο φιλμ «Η Χρυσή Άμαξα» (Le carrosse d'or / The Golden Coach) του Ζαν Ρενουάρ, εκτός από την υπέροχη Άννα Μανιάνι, πρωταγωνιστού επίσης οι γνωστοί ηθοποιοί: Οντοάρντο Σπαντάρο (Odoardo Spadaro) και Ντάνκαν Λαμόντ (Duncan Lamont). Ενώ για την ιστορία να σημειώσουμε ότι η ταινία γυρίστηκε ως επί το πλείστων στην Ιταλία, ωστόσο για λόγους μάρκετινγκ οι ηθοποιοί κλήθηκαν να ερμηνεύσουν στα Αγγλικά.

Για τον γεννημένο το 1894 Ζαν Ρενουάρ, γιο του διάσημου ιμπρεσιονιστή ζωγράφου Πιερ Ογκίστ Ρενουάρ, καθοριστικό ρόλο στα πρώτα του βήματα, διαδραμάτισε η πανέμορφη Αντρέ Χόεσλινγκ, νεαρή πρόσφυγας από την Αλσατία, η οποία πόζαρε ως μοντέλο για τον πατέρα του, προτού καταλήξει σύζυγος του Ζαν και λίγο αργότερα, μητέρα του γιου τους.

Ως σκηνοθέτης ο Ζαν Ρενουάρ αποφάσισε στις πρώτες δημιουργίες του, να χρησιμοποιήσει τη σύζυγό του ως πρωταγωνίστρια των ταινιών του, αλλάζοντας όμως το όνομά της στο πιο εύηχο Catherine Hessling και γράφοντας ειδικά γι’ αυτήν το ντεμπούτο του “Une Vie Sans Joie” (Backbiters) το 1924, όπως και το “La Fille De L’ Eau” (Whirlpool of Fate) του 1925.

Ακολούθησε το 1926 η ταινία του “Nana”, ακριβή διασκευή στο μυθιστόρημα του Émile Zola, η οποία και θεωρείται ως η πιο σημαντική δημιουργία, της βωβής περιόδου του. Στη συνέχεια ο σκηνοθέτης πειραματίζεται με δουλειές μικρού μήκους, όπως το ονειρικό “Κοριτσάκι Με Τα Σπίρτα” του 1928. Με το σταδιακό πέρας της εποχής του βωβού, ο Ρενουάρ βρίσκει οικονομική στήριξη και γίνεται εφικτή η πρώτη ομιλούσα ταινία του στα 1931, το “On Purge Bebe”, εξερευνώντας παράλληλα την άγνωστη ακόμη τεχνολογία του ήχου.

Στην ταινία «Η Σκύλα» (La Chienne) του 1931, αν και οι παραγωγοί της ταινίας προσπάθησαν να αλλάξουν το τελικό μοντάζ του φιλμ, ο Ρενουάρ κατάφερε εν τέλει να διατηρήσει τον καλλιτεχνικό έλεγχο και να μας προσφέρει ένα κλασσικό πλέον φιλμ νουάρ. Μία ταινία την οποία θα ξαναγύριζε ο Φριτς Λανγκ μια δεκαετία αργότερα.

Ο Γάλλος δημιουργός Ζαν Ρενουάρ, από το 1946 μέχρι το 1950 βρισκόταν στην Αμερική, όπου γύρισε έξι συνολικά ταινίες. Εκ των οποίων, δύο για λογαριασμό μεγάλου στούντιο, τρεις ανεξάρτητες παραγωγές και μία μικρού μήκους φιλμ. Γυρίζοντας πίσω στην πατρίδα του, ο Ρενουάρ ξεκινά ευθύς την πραγμάτωση της “Χρυσής Άμαξας” (1952). Πρώτο μέρος, μιας άτυπης τριλογίας πάνω στην εξιδανίκευση του παρελθόντος, όπου θα ακολουθήσουν τα φιλμ “French Can Can” και “Η Έλενα και οι Άντρες της”.

Ο σκηνοθέτης παραμένει ενεργός σ’ όλη τη διάρκεια του ’60, επιστρέφοντας στο ανθρωποκεντρικό και αντιπολεμικό πνεύμα, με το “Le Caporal Epingle”. Ενώ τελευταία του ταινία, φτιαγμένη για την τηλεόραση, είναι ένα σπονδυλωτό κουαρτέτο παραβολών που ακούει στο όνομα “Le Petit Theare De Jean Renoir” του 1969.

Με την υγεία του να φθίνει σταδιακά, ο Ζαν Ρενουάρ ολοκλήρωσε τα απομνημονεύματά του, έλαβε ένα τιμητικό Όσκαρ για το σύνολο της καριέρας του, στέφθηκε Ιππότης στη Λεγεώνα της Τιμής από τη γαλλική κυβέρνηση και έφυγε ήσυχα στις 12 Φεβρουαρίου του 1979. Λίγες ημέρες μετά τον θάνατό του, ένας τρυφερός επικήδειος έκανε την εμφάνιση του, στους Los Angeles Times της εποχής. Τον υπέγραφε ο μεγάλος Όρσον Γουέλς και έφερε τον τίτλο: «Ο Σημαντικότερος Όλων Των Σκηνοθετών»!

«Η Χρυσή Άμαξα» (Le carrosse d'or / The Golden Coach) του Ζαν Ρενουάρ αξιοποιεί μοναδικά τα ερωτικά διλήμματα μιας ηθοποιού (Άννα Μανιάνι) και την ηθελημένα προσχηματική υπόθεση δίνοντας έναν ευρηματικό στοχασμό πάνω στις λεπτές ισορροπίες που χωρίζουν την τέχνη από τη ζωή. Η ταινία επανακυκλοφορεί στις Κινηματογραφικές Αίθουσες από την Πέμπτη 9 Οκτωβρίου, σε διανομή της New Star.

«Κανείς δε συνέλαβε την αληθινή φύση της οθόνης καλύτερα από τον Ρενουάρ. Κανείς δεν απαλλάχθηκε με τόση επιτυχία από τις διφορούμενες αναλογίες της με την ζωγραφική και το θέατρο.  Έχοντας στο μυαλό τους, τις παραδοσιακές αναφορές, οι σκηνοθέτες του σινεμά τείνουν να συλλαμβάνουν τις εικόνες εγκλωβισμένες σ’ ένα ορθογώνιο παραλληλόγραμμο, όπως οι ζωγράφοι και οι θεατρικοί σκηνοθέτες. Ο Ρενουάρ αντίθετα, κατανοεί πως η οθόνη δεν είναι απλό παραλληλόγραμμο αλλά ένα ομοθετικό επίπεδο του βιζέρ της κάμεράς του. Το ακριβώς αντίθετο του κάδρου. Η οθόνη είναι μια μάσκα που περισσότερο κρύβει παρά αποκαλύπτει την πραγματικότητα.» Αντρέ Μπαζέν (Κριτικός και θεωρητικός του κινηματογράφου)

 

Alfa Romeo Mito QV 2014


 
Δεν είναι η πρώτη φορά που το θρυλικό "Quadrifoglio Verde" της Alfa Romeo βρίσκει θέση πάνω στις μεταλλικές επιφάνειες της MiTo, δηλώνοντας με αυτόν τον τρόπο πως έχεις να κάνεις με την κορυφαία έκδοση στην γκάμα του ιταλικού super mini.

Όπως το 2008, έτσι και σήμερα το τετράφυλλο τριφύλλι στη MiTo συνδέεται με τους 170 ίππους ενός υπερτροφοδοτούμενου κινητήρα 1,4 λίτρων, αλλά και με τα εξοπλιστικά -κατά κύριο λόγο- χαρακτηριστικά που αναλαμβάνουν να υποστηρίξουν τον τίτλο της κορυφαίας έκδοσης. 

Βέβαια, η "γενιά" του 2014 πραγματοποιεί ένα ακόμα βήμα στην προσπάθειά της να διαφοροποιηθεί, τόσο από τις συμβατικότερες επιλογές που προσφέρει η εξαιρετικά πλούσια γκάμα της MiTo όσο και από τις προτάσεις που έχει να παρουσιάσει ο ανταγωνισμός της.

To ματ, γκρι χρώμα του αμαξώματος (Magnesium Grey στη γλώσσα των Ιταλών) αποτελεί ένα από τα χαρακτηριστικά που σου επιτρέπουν να διακρίνεις τη MiTo QV από απόσταση, παρά το γεγονός ότι θα το συναντήσεις στον κατάλογο του προαιρετικού εξοπλισμού ταπεινότερων εκδόσεων.

Το ίδιο μπορείς να ισχυριστείς και για τις ζάντες των 17 ιντσών, όχι όμως και για τις κόκκινες δαγκάνες που διακρίνονται στο εσωτερικό τους. Βάζοντας μια άνω τελεία στην απαρίθμηση των ιδιαίτερων στιλιστικών χαρακτηριστικών που κοσμούν τις εξωτερικές επιφάνειες του αμαξώματος, οφείλεις να αναφερθείς στο τετράφυλλο τριφύλλι, το οποίο απολαμβάνει την φιλοξενία των δύο μπροστινών φτερών.

Στο εσωτερικό της ισχυρότερης MiTo, οι μαύρες δερμάτινες επενδύσεις των καθισμάτων σε βάζουν από νωρίς στο κλίμα, την ίδια στιγμή που ο εξοπλισμός άνεσης και ασφάλειας επιχειρεί να δικαιολογήσει το υψηλό, για τα δεδομένα της κατηγορίας, κόστος απόκτησης της εν λόγω έκδοσης.

Το γνωστό, πλέον, "mannettino" -στη βάση της κεντρικής κονσόλας- εξακολουθεί να προσφέρει τη δυνατότητα παραμετροποίησης συγκεκριμένων χαρακτηριστικών του αυτοκινήτου, ενώ πρόσβαση στις εφαρμογές ενημέρωσης και ψυχαγωγίας εξασφαλίζει, λίγα εκατοστά ψηλότερα, η έγχρωμη οθόνη αφής των 5 ιντσών.

Είναι σαφές ότι τα εξοπλιστικά και τα ποιοτικά χαρακτηριστικά της MiTo QV δεν παραπέμπουν σε αυτοκίνητο πόλης, ωστόσο, τα 270 λίτρα του χώρου αποσκευών και πολύ περισσότερο το στενό άνοιγμα το οποίο καλείσαι να… διασχίσεις ώστε να βρεθείς στην πίσω σειρά καθισμάτων, υπενθυμίζουν την αφετηρία αλλά και τον προορισμό του αυτοκινήτου.

Η Quatrifoglio Verde ήταν και παραμένει η ταχύτερη έκδοση στην γκάμα της MiTo καθώς η παρουσία του ημι-αυτόματου κιβωτίου διπλού συμπλέκτη στον βασικό εξοπλισμό δεν θα μπορούσε να αλλάξει σημαντικά τα αριθμητικά δεδομένα και κατά συνέπεια τις ισορροπίες.

Μάλιστα, από την προσθήκη του εξατάχυτου TCT στις προδιαγραφές του αυτοκινήτου μόνο οφέλη έχουν προκύψει, παρατηρώντας τις τιμές κατανάλωσης καυσίμου-εκπομπών ρύπων να περιορίζονται και τον χρόνο που απαιτείται για την τυπική διαδικασία του "0-100 χλμ./ώρα" να ακολουθεί ανάλογη πορεία (7,3 αντί για 7,5 δευτερόλεπτα).

Xωρίς να σου στερεί τις υπηρεσίες του start&stop, το ημι-αυτόματο κιβώτιο διπλού συμπλέκτη κάνει τη ζωή σου πιο εύκολη μέσα στην πόλη, γεγονός που σου επιτρέπει να παραβλέψεις το μικρό κόμπιασμα που χαρακτηρίζει τις αλλαγές στην πλήρως αυτοματοποιημένη λειτουργία του.

Αναλαμβάνοντας εσύ να επιλέξεις τη σχέση μετάδοσης, είτε μέσω των paddles είτε μέσω του παραδοσιακού επιλογέα, ο χρόνος αντίδρασης του διπλοσύμπλεκτου κιβωτίου περιορίζεται, τα περιθώρια βελτίωσης, ωστόσο, παραμένουν.

Από τη δική του πλευρά, ο υπερτροφοδοτούμενος κινητήρας των 1,4 λίτρων τεχνολογίας MultiAir, κινείται μάλλον διστακτικά μέχρι η βελόνα του στροφόμετρου να βρεθεί πάνω από τις 3.000 σ.α.λ. και εσύ να απαιτήσεις με το αποφασιστικό βύθισμα του δεξιού πεντάλ την πλήρη ισχύ του.

Ο ήχος θα σε αποζημιώσει, το ίδιο και ο ρυθμός με τον οποίο θα εξαντλήσεις τα μέτρα της ευθείας που ακολουθεί. Σε περίπτωση, πάντως, που δεν επιλέξεις εσύ την επόμενη σχέση μετάδοσης, τότε λίγο πριν τον κόφτη το ηλεκτρονικό σύστημα διαχείρισης του κιβωτίου θα το κάνει, κάτι που ως πληροφορία ενδέχεται να αποδειχθεί χρήσιμη για τη συνέχεια.

Mε το Alfa DNA στη θέση Dynamic, η μέγιστη τιμή της ροπής αυξάνεται από τα 230 στα 250 Nm, ο βαθμός της υποβοήθησης του συστήματος διεύθυνσης περιορίζεται και το σημαντικότερο, ο χρόνος αλλά και ο τρόπος παρέμβασης του ηλεκτρονικού συστήματος δυναμικής ευστάθειας μεταβάλλεται.

Ακόμα και υπό αυτές τις συνθήκες, η πρόσφυση που εξασφαλίζουν τα χαμηλοπρόφιλα ελαστικά των 17 ιντσών είναι αρκετή για να "συναντήσουν" ή ακόμα και να υπερκαλύψουν τις δυνατότητες του μέσου οδηγού.

Αναζητώντας το κάτι παραπάνω, πολύ σύντομα συνειδητοποιείς ότι η ποιότητα των πληροφοριών που μεταφέρει στα χέρια σου το άμεσο κατά τ’ άλλα τιμόνι δεν επαρκεί, γεγονός που σε συνδυασμό με την βαριά αίσθηση που αποκομίζεις από τις αντιδράσεις του πλαισίου, μετριάζει την ακρίβεια τοποθέτησης των τροχών σου στην άσφαλτο.

Και παρά το γεγονός ότι για την εμφάνιση της υποστροφής θα πρέπει να προσπαθήσεις, η αποσταθεροποίηση του πίσω άξονα θα έρθει με μεγαλύτερη ένταση, παραμένοντας παρ’ όλα αυτά ελεγχόμενη με τη βοήθεια του διακριτικού μεν, αποτελεσματικού δε VDC.

 

  • Κατηγορία AUTO-MOTO
  • 0

ΠΟΙΗΜΑΤΑ 1945-1998 (Μίλτος Σαχτούρης)

Στον τόμο αυτό περιλαμβάνεται το σύνολο του έργου του Μίλτου Σαχτούρη, ενός ποιητή από τους πιο χαρακτηριστικούς της μεταπολεμικής πρωτοπορίας, η τέχνη του οποίου εξακολουθεί να επηρεάζει τις νεότερες γενιές. Περιλαμβάνονται οι ποιητικές συλλογές: Η ΛΗΣΜΟΝΗΜΕΝΗ (1945), ΠΑΡΑΛΟΓΑΙΣ (1948), ΜΕ ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ (1952), ΟΤΑΝ ΣΑΣ ΜΙΛΩ (1956), ΤΑ ΦΑΣΜΑΤΑ ή Η ΧΑΡΑ ΣΤΟΝ ΑΛΛΟ ΔΡΟΜΟ (1958), Ο ΠΕΡΙΠΑΤΟΣ (1960), ΣΦΡΑΓΙΔΑ ή Η ΟΔΓΟΗ ΣΕΛΗΝΗ (1964), ΤΟ ΣΚΕΥΟΣ (1971), ΧΡΩΜΟΤΡΑΥΜΑΤΑ (1980), ΕΚΤΟΠΛΑΣΜΑΤΑ (1986), ΚΑΤΑΒΥΘΙΣΗ (1990), ΕΚΤΟΤΕ (1996), ΑΝΑΠΟΔΑ ΓΥΡΙΣΑΝ ΤΑ ΡΟΛΟΓΙΑ (1998).

Τα ποιήματά μου εγώ δεν τα γράφω κομματιαστά. Ούτε τα ανακαλύπτω σιγά-σιγά. Το είπα και άλλοτε, μου ξεπηδάνε από μέσα μου μονοκόμματα. Καμιά φορά δύσκολα, αλλά ολόκληρα. Άλλη ιστορία, αν μερικά τα παιδεύω και βδομάδες ολόκληρες, από δω και από κει. Είχα ταξιδέψει, θυμάμαι, ένα καλοκαίρι εκδρομή με τη Γιάννα. Εγώ κλείστηκα και δούλευα τρία ποιήματα μαζί: το «Κύριε», το «Πράσινο απόγευμα» και το «Καφενείο». Και τα τρία ταυτόχρονα. Ούτε κατάλαβα αν πήγα και που πήγα εκδρομή: Αίγινα; Πόρος;

Τον ποιητή τίποτε δεν εγγίζει, ούτε ο χρόνος. Γιατί έχει μέσα του το παιδικό, το γεροντικό και το δαιμονικό συγχρόνως.
Μ.Σ. 
ΑΥΤΟΣΧΟΛΙΑ, σελ. 253-259, 
στο βιβλίο Ο ποιητής Μίλτος Σαχτούρης, του Γιάννη Δάλλα, Κέδρος 1997

[…] Ο Σαχτούρης είναι, λοιπόν, για τους «μοντέρνους καιρούς» μας ένας ποιητής αρχετυπικών συμβόλων. Το υπέδαφος της ψυχής του είναι και σε αυτόν ο χθόνιος χώρος ενός ομαδικού υποσυνείδητου. Το εγώ του λειτουργεί με έκτακτη αφαιρετική δύναμη σαν ρουφήχτρα. Προς εκεί χωρούν κι κείθε αναχωρούν για τη γνωστή περιπέτεια – «περίπατος» κατά τον Σαχτούρη – όλα τα αιχμηρά και βάναυσα της σύγχρονης ιστορίας: αντικείμενα, συμβάσεις, ραδιουργίες ιδιωτικές ή δημόσιες. Γιατί ο Σαχτούρης έχει τη χάρη και τα πιο «ευτελή» του κοινωνικού περιβάλλοντος να τα κατεβάζει στο υπέδαφος του ποιητικού εγώ του και πάλι να τα ανεβάζει μια αρχετυπική δύναμη στην κοινωνική επιφάνεια. Και αυτή η επιφάνεια, με την κάθε λογής, κατοχικής και μεταπολεμική, τερατωδία της, πολύ συμβάλλει να γίνονται τα πράγματα στοιχειακά και στοιχειωμένα μαζί μέσα του. Αυτός είναι και ο μόνος διάλογός του με την κοινωνική πραγματικότητα. 
Αλλιώς η ποίησή του δεν επιδέχεται ετικέτες• δεν γίνεται να καταταχθεί στην κατηγορία ούτε της ιδιωτικής ούτε της κοινωνικής αγωνίας. Ακόμη πιο λάθος, να ερμηνευθεί με κλειδιά σχετικά πρόσφατα. 
[…]
Σε μια εποχή με φωνές μπερδεμένες μες στα φαινόμενα, αυτός έχει μια στερεότητα σχεδόν ορυκτή. Και με την αρχετυπική γλώσσα του έχει τη δύναμη να μεταμορφώνει – κυριολεκτικά και τελετουργικά – το περιβάλλον της τρέχουσας «ιστορίας» μας. 
Γιάννης Δάλλας, Ο ποιητής Μίλτος Σαχτούρης, Κέδρος 1997