4 κατατοπιστικές απαντήσεις σχετικά με το θέμα των ημερών

Γράφει ο Γιάννης Βαρουφάκης

1) Τι συμβαίνει ξαφνικά με το χρηματιστήριο; Γιατι το ενα κράχ ακολουθεί το άλλο;

Είναι στην μοίρα των φουσκών να σκάνε. Αν δει κανείς ψύχραιμα την κατάσταση στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη τα τελευταία τέσσερα χρόνια θα διαπιστώσει το άνοιγμα της ψαλίδας μεταξύ της «τύχης» των χρηματαγορών, από τη μία, και της «προόδου» πραγματικής οικονομίας από την άλλη. Την περίοδο που οι επενδύσεις στην πραγματική παραγωγή είτε μειώνονταν είτε έμεναν σταθερές σε χαμηλά επίπεδα, τα Χρηματιστήρια έκαναν πάρτυ. Γιατί; Επειδή η κεντρική τράπεζα έστελνε ποταμούς ρευστότητας στο χρηματοπιστωτική σύστημα, την ώρα που ο μικρομεσαίος πολίτης υφίστατο την γνωστή λιτότητα. Κάποια στιγμή αυτή η αναντιστοιχία μεταξύ του καλπάζοντος χηρματοποστωτικού συστήματος και μιας ασθμαίνουσας πραγματικής οικονομίας θα «διορθωνόταν» με το σκάσιμο της φούσκας του πρώτου. Όπερ και εγένετο. Ο Γιάνης Βαρουφάκης Στην Ευρώπη, εδώ και δύο χρόνια, Φραγκφούρτη (δηλαδή ΕΚΤ) και Βερολίνο πασχίζουν να δημιουργήσουν την αίσθηση ότι η Ευρώπη ξεπέρασε την Κρίση του Ευρώ. Οι παρεμβάσεις της ΕΚΤ βοήθησαν στο να περάσει, η Κρίση, από την επιφάνεια στα θεμέλια της οικονομίας. Έτσι, με μια φούσκα, νόμισε η κα Μέρκελ ότι θα «αποδείξει» πως η γενικευμένη λιτότητα και τα στραβά μάτια στις μαύρες τρύπες των τραπεζών θα συγκαλυφθούν. Ιδίως στην βαθειά και συνολικά πτωχευμένη Ελλάδα, προσπάθεια ήταν να δημιουργηθούν δύο φούσκες που θα έδιναν στην κα Μέρκελ και στον κ. Σαμαρά την δυνατότητα να εξαπολύσουν την προπαγανδιστική καμπάνια σύμφωνα με την οποία ο «πόνος» των Μνημονίων έπιασε τόπο. Η μία φούσκα αφορούσε την αγορά ελληνικών ομολόγων και η άλλη της τραπεζικές μετοχές. Μια «στραβή» όμως κίνηση, με την χυδαία προσπάθεια νέας μεταφοράς δανεικών που έλαβε ο έλλην πολίτης στους τραπεζίτες (με τις λεγόμενες «αναβληθείσες φορολογικές υποχρεώσεις» των τραπεζιτών, που τελικά η ΕΚΤ δεν δέχθηκε) ήταν η πινέζα που έσκασε την φούσκα στο ελληνικό χρηματιστήριο. Έτσι άρχισε η κατρακύλα των μετοχών. Αντίθετα μάλιστα με την υπόλοιπη Ευρώπη, όπου οι μετοχές πέφτουν και η αξίατων ομόλογων αυξάνεται, στην Ελλάδα πέφτουν και τα δύο. Γιατί; Επειδή ξεφούσκωσε πλήρως το Greek Success Story...

2) Μπορεί να ανησύχησε τόσο πολυ τους ξένους η πρόθεση του Σαμάρα να βγει απο το μνημόνιο που να επηρέασαν το χρηματιστήριο;

Όπως έλεγα εδώ πριν καιρό πολύ, οι ξένοι δεν ήρθαν για να μείνουν. Γνώριζαν ότι το Greek Success Story θα ξεφούσκωνε και, για αυτό, ήρθαν για να φύγουν την κατάλληλη στιγμή – με το που θα έσκαγε κι αυτή η φούσκα. Είδαν λοιπόν τον γελοίο χειρισμό των «αναβληθεισών φορολογικών υποχρεώσεων» από το Υπουργείο Οικονομικών, συνειδητοποίησαν ότι αυτή η κυβέρνηση δεν είναι ικανή καν να αποδράσει από χαρτοσακκούλα, και αποφάσισαν πως η στιγμή της εξόδου ήρθε. Δεν έτρεφαν ποτέ τις φαντασιώσεις που η συγκυβέρνηση θέλει να καλλιεργήσει στο δικό μας το μυαλό.  

3) Αν αυτό συμβαίνει με τον μνημονικό Σαμάρα, τι προβλέπεις οτι θα συμβεί αν η επόμενη κυβέρνηση (ΣΥΡΙΖΑ η οποίος άλλος) θελήσει να διαγράψει το χρέος η να καταργήσει το μνημόνιο; Τι θα συμβεί στα spreads και στο χρηματιστήριο; Και πώς θα μπορέσει μια επόμενη κυβέρνηση να υψώσει το ανάστημα της;

Το χρέος θα διαγραφεί, σε μεγάλο ποσοστό του, όποια κυβέρνηση και να βρίσκεται στα πράγματα. Αυτό συμβαίνει με όλα τα μη βιώσιμα χρέη – κουρεύονται ό,τι απειλές και να εκτοξευτούν από τους δανειστές στον υπερχρεωμένο. Τα Μνημόνια δεν ήταν παρά μια απόπειρα να αναβληθεί για το μέλλον το κούρεμα, έτσι ώστε Αθήνα και Βερολίνο να μην χρειαστεί να παραδεχθούν την χρεοκοπία άμεσα αλλά με κόστος την συρρίκνωση της κοινωνικής οικονομίας της χώρας μεγαλύτερη και πιο μακροπρόθεσμη από εκείνη που θα παρατηρούσαμε αν το κούρεμα είχε γίνει άμεσα. Οπότε, το ζήτημα δεν είναι αν ένα μεγάλο μέρος του χρέους διαγραφτεί. Το ζήτημα είναι να έρθει μια ώρα αρχύτερα η πραγματική αντιμετώπιση του προβλήματος μέσα από μια διαπραγμάτευση που θα μειώσει διαχρονικά το κόστος της χρεοκοπίας τόσο για την Ελλάδα όσο και για τους εταίρους μας. Υπό αυτή την έννοια, η όποια ελληνική κυβέρνηση (και, προφανώς, μια μελλοντική κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ) έχει ιερή υποχρέωση να βάλει μπρος αυτό που δεν έχει γίνει από το 2010: μια πραγματική, σκληρή διαπραγμάτευση της οποίας στόχος θα είναι όχι το να κουκουλωθεί η πτώχευση με νέα δάνεια (τα οποία θα χρησιμοποιούμε για να αποπληρώνουμε τα ήδη μη βιώσιμα υπάρχοντα δάνεια) αλλά να επιλυθεί. Πώς; Με τον συνδυασμό (α) ενός γενναίου κουρέματος του δημόσιου χρέους, (β) της ανάληψης από την ΕΚΤ και τον ESM της διαχείρισης και ανακεφαλαιοποίησης των ελληνικών τραπεζών (τις οποίες ούτε οι τραπεζίτες ούτε το ελληνικό δημόσιο μπορούν να βγάλουν από την μόνιμη χρεοκοπία), και (γ) επενδυτικού προγράμματος για τον ιδιωτικό τομέα. Όσο διαρκεί αυτή η διαπραγμάτευση, δεν έχει απολύτως καμία σημασία πόσο θα πάνε τα spreads ή το χρηματιστήριο. Ας πάνε στο 1000% τα πρώτα και ας επιστρέψει στις 500 μονάδες το δεύτερο. Έτσι κι αλλιώς, τα spreads και οι τιμές των μετοχών της τελευταίας χρονιάς του Greek Success Story ήταν φούσκες. Όσο λοιπόν διαρκεί η διαπραγμάτευση, spreads και μετοχές δεν μας ενδιαφέρουν. Κι αυτό επειδή με το τέλος της διαπραγμάτευσης, εφόσον η Ελλάς ξαναγίνει βιώσιμη οικονομία, τα spreads θα καταβαραθρωθούν και οι μετοχές θα ανέβουν. Άλλωστε αυτά τα νούμερα δεν είναι παρά μια θολή αντανάκλαση της πραγματικότητας. Αυτό που προέχει δεν είναι η αντανάκλαση αλλά η ίδια η πραγματικότητα που μόνο μια σκληρή διαπραγμάτευση μπορεί να πετύχει. Για να προκύψει όμως μια τέτοια διαπραγμάτευση, χρειάζεται μια κυβέρνηση που δεν νοιάζεται για την αντανάκλαση (spreads και Χρηματιστήριο) και δεν φοβάται να χρησιμοποιήσει τα διαπραγματευτικά της χαρτιά: την απειλή βέτο στις Συνόδους Κορυφής και μη αποπληρωμής των παλαιών ομολόγων που, ανοήτως, αγόρασε η ΕΚΤ.  

4) Τι σημαίνει πρακτικά η πτώση του χρηματιστηρίου για την πραγματική οικονομία της χώρας;

Τίποτα απολύτως, όταν η πτώση αφορά μείωση τιμών από επίπεδα φούσκας. Ποτέ καμία πραγματική οικονομία δεν ωφελήθηκε από την φούσκα στο Χρηματιστήριο. Όπερ μεθερμηνευόμενο, το σκάσιμό της δεν αποτελεί λόγο ταραχής – παρά μόνο για τους άφρονες που είχαν επενδύσει πάνω της.  

Πηγή: lifo

Ένας από τους κορυφαίους Αμερικανούς θεατρικούς συγγραφείς, ο Άρθουρ Άσερ Μίλερ γεννήθηκε στις 17 Οκτωβρίου 1915. Μέσω του έργου του, εξέθεσε τα ψεγάδια του «Αμερικανικού Ονείρου», δεχόμενος ισχυρή κριτική στη χώρα του. Ο συγγραφέας του ορόσημου για τη δραματουργική τέχνη.

«Ο θάνατος του εμποράκου» πρωτοπαρουσιάστηκε στο Μπρόντγουεϊ το 1949, καθιερώνοντας τον Μίλερ ως έναν γίγαντα του αμερικανικού θεάτρου, σε ηλικία μόλις 33 ετών. Το ίδιο έτος, γίνεται ο πρώτος που κερδίζει τρία βραβεία, το Βραβείο Πούλιτζερ, το Βραβείο Τόνι και το βραβείο Κριτικών της Νέας Υόρκης.

Εξίσου τεράστιας αξίας είναι και το μετέπειτα έργο του. Τα «Ήταν όλοι τους παιδιά μου», «Μετά την πτώση», «Πάνω από τη γέφυρα», «Οι μάγισσες του Σάλεμ» γνώρισαν διεθνή επιτυχία και διασκευάστηκαν για τον κινηματογράφο. Μόνο τη δεκαετία του '90, ο θεατρικός γίγαντας έγραψε τέσσερα θεατρικά έργα («Κατρακυλώντας από το όρος Μόργκαν», «Σπασμένο γυαλί», «Ο τελευταίος Γιάνκι», «Οι σχέσεις του κυρίου Πίτερς»), δύο σενάρια («Everybody wins» το 1990, με τον Νίκ Νόλτε και την Ντέμπρα Γουίνγκερ και τις «Μάγισσες του Σάλεμ» το 1996, με τον Ντάνιελ Ντέι Λιούις και τη Γουαϊόνα Ράιντερ) και μια νουβέλα («Plain Girl» - «Ένα κοινό κορίτσι», το 1995).

Ο Μίλερ αρθρογραφούσε και στους New Υοrk Times, καταγγέλλοντας την καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, τη λογοκρισία και υπερασπιζόμενος τους διωκόμενους καλλιτέχνες. Έγραφε για τον πόλεμο στο Βιετνάμ και ισραηλοπαλαιστινιακή διαμάχη, και πιο πρόσφατα για τον πόλεμο στο Ιράκ.

Επί μακαρθισμού, επηρεασμένος από τον αντικομουνισμό και το «κυνήγι μαγισσών» εναντίον εκπροσώπων του πνευματικού κόσμου, γράφει και παρουσιάζει το αλληγορικό έργο-κατηγορητήριο «The Crucible» (Δοκιμασία), για το οποίο βραβεύτηκε με Τόνι το 1953 και έμελλε να γίνει ένα από τα πιο πολυπαιγμένα έργα του, παρουσιαζόμενο, κατά το συγγραφέα, κάθε φορά που σε κάποια χώρα έμπαιναν σε κίνδυνο οι πολιτικές ελευθερίες ή διαφαινόταν η άνοδος ολοκληρωτικού καθεστώτος. «Εν μέρει ήταν πολιτικό θέμα και πολύς κόσμος το φοβόταν. Επίσης το κόστος του ανεβάσματος ήταν υψηλό γιατί είναι μεγάλη παραγωγή. Υπήρχαν και μερικοί που έλεγαν ότι η γλώσσα του έργου δεν θα γίνονταν κατανοητή από όλους. Δεν υπήρξε όμως τέτοιο πρόβλημα. Όλοι κατάλαβαν τη γλώσσα που χρησιμοποίησα», είχε πει ο ίδιος για το έργο.

Το 1954, του αφαιρείται το διαβατήριο κι έτσι δεν καταφέρνει να παραστεί στην πρεμιέρα της «Δοκιμασίας» στις Βρυξέλλες. Οδηγείται για κατάθεση, κατηγορούμενος ότι είχε διασυνδέσεις με αριστερούς. Αρνείται να καταδώσει ονόματα υπόπτων για κομουνιστική δράση, καταδικάζεται από το Κογκρέσο το 1957, αλλά αθωώνεται από το Ανώτατο Δικαστήριο το 1958. Οι συνθήκες στο Χόλιγουντ εκείνη την εποχή, λόγω της «Μαύρης Λίστας» και όσων είχαν καταδώσει ονόματα υπόπτων, οδήγησαν στην αποξένωση του Μίλερ από τον Ελία Καζάν, με τον οποίο ήταν συνεργάτες σε πολλά από τα έργα του και τους συνέδεε φιλία, καθώς ο Μίλερ είχε μιλήσει ανοιχτά εναντίον της κίνησης του Καζάν να κατονομάσει κατηγορούμενους συναδέρφους του. Σύμφωνα με το βιογράφο του, Μάρτιν Γκότφριντ, «σπάνια ένας καλλιτέχνης έχει δεχτεί τόσες πολλές επιθέσεις και συκοφαντίες στην πατρίδα του και ταυτόχρονα έχαιρε βαθιάς εκτίμησης σε όλον τον κόσμο».

Ο Άρθουρ Μίλερ έφυγε από τη ζωή στις 10 Φεβρουαρίου 2005, σε ηλικία 89 ετών. «Τι περιμένω πια από τη ζωή μου ύστερα από ένα βραβείο Πούλιτζερ; Μα, φυσικά, το Νόμπελ Λογοτεχνίας. Δεν σκοπεύω να πεθάνω αν δεν το αποκτήσω!» είχε δηλώσει. Τελικά, δεν κατάφερε να το αποκτήσει...

Πηγή:tvxs

Διεθνής επιστημονική ομάδα ανέπτυξε ένα νέο διαγνωστικό τεστ για τον καρκίνο των ωοθηκών, που θα βοηθήσει τους γιατρούς να ξεχωρίζουν έγκαιρα και καλύτερα τους καλοήθεις από τους κακοήθεις όγκους και να επιλέγουν μια πιο αποτελεσματική θεραπεία. Επίσης αρκετές γυναίκες δεν θα χρειάζεται πια να κάνουν αφαίρεση ωοθηκών χωρίς λόγο.

Οι ερευνητές από τη Βρετανία και το Βέλγιο, με επικεφαλής τον καθηγητή Τομ Μπερν του Κολεγίου Ιμπέριαλ του Λονδίνου, που έκαναν σχετική δημοσίευση στο επιστημονικό έντυπο British Medical Journal, δήλωσαν ότι το τεστ ADNEX, έχει μεγάλη ακρίβεια στη διάγνωση των διαφορετικών τύπων όγκων (σε ποιό στάδιο βρίσκεται ο καθένας, αν είναι μεταστατικός κ.λπ.).

Ο καρκίνος των ωοθηκών είναι ο πιο επιθετικός γυναικολογικός καρκίνος, καθώς μόνο το 40% των ασθενών επιβιώνουν πέντε χρόνια μετά την αρχική διάγνωση. Αν η διάγνωση γίνει στα πρώτα  στάδια της νόσου, το ποσοστό επιβίωσης αυξάνει στο 90%, αν όμως γίνει σε προχωρημένο στάδιο, η επιβίωση στην πενταετία δεν ξεπερνά το 22%.

Έτσι, η επιτυχής θεραπεία του ωοθηκικού καρκίνου εξαρτάται σε σημαντικό βαθμό από το πόσο ακριβής θα είναι η έγκαιρη διάγνωση του όγκου, πράγμα συχνά δύσκολο. Αρκετά συμπτώματα, όπως φούσκωμα ή πόνος στην κοιλία, μπορεί να οφείλονται σε άλλες κοινές αιτίες. Εξαιτίας αυτού του γεγονότος, πολλές γυναίκες με καρκίνο δεν στέλνονται έγκαιρα για χειρουργική επέμβαση ή, αντίθετα, κάποιες με αβλαβή όγκο μπορεί να υποστούν μια σοβαρή αλλά περιττή επέμβαση, π.χ. αφαίρεση ωοθήκης, χωρίς κάτι τέτοιο να χρειάζεται.

Η νέα διαγνωστική μέθοδος -που είναι έτοιμη για άμεση κλινική εφαρμογή- συνδυάζει κλινικά στοιχεία του ασθενούς, ένα τεστ αίματος και υπέρηχο. Ο βαθμός ακρίβειας της διάγνωσης εκφράζεται ως ποσοστό για κάθε περιστατικό. Οι γιατροί μπορούν να χρησιμοποιήσουν το τεστ online, καθώς και μέσω μιας σχετικής εφαρμογής για «έξυπνο» κινητό τηλέφωνο (στη διεύθυνση www.iotagroup.org/adnexmodel).

«Προς το παρόν, ο τρόπος που αξιολογούμε τις γυναίκες με κύστες στην ωοθήκη για τυχόν παρουσία καρκίνου και η επιλογή θεραπείας δεν έχουν ακρίβεια. Η νέα τεχνική ταξινόμησης των ωοθηκικών όγκων μπορεί να βοηθήσει τους γιατρούς να πάρουν τις σωστές αποφάσεις, πράγμα που θα βελτιώσει την έκβαση των περιπτώσεων γυναικών με καρκίνο. Επίσης θα μειώσει την πιθανότητα γυναίκες με κάθε είδους κύστη να υποστούν υπερβολική ή περιττή θεραπεία, η οποία μπορεί να έχει αρνητική επίπτωση στη γονιμότητά τους», δήλωσε ο Τομ Μπερν.

Οι ερευνητές ανέπτυξαν το τεστ μελετώντας στοιχεία για 3.500 ασθενείς από δέκα ευρωπαϊκές χώρες, διερευνώντας ποιές πληροφορίες ήσαν πιο χρήσιμες για τη διάγνωση πριν από την χειρουργική επέμβαση. Στη συνέχεια, έλεγξαν την αξιοπιστία του τεστ σε άλλες 2.400 ασθενείς.

Η μεγαλύτερη σκάλα στον κόσμο βρίσκεται στις πλαγιές του όρους Niesen στις Ελβετικές Άλπεις. Έχει ούτε λίγο ούτε πολύ 11.674 σκαλιά τα οποία “τρέχουν” παράλληλα με το τελεφερίκ Niesenbahn, που πηγαίνει στο Mülenen (υψόμετρο 693 μέτρα). Κατά τη διάρκεια της βόλτας των 28 λεπτών, το τελεφερίκ -το οποίο άνοιξε το 1910- ταξιδεύει μέσα από τα καταπράσινα δάση των Άλπεων, περνά από πολλές σήραγγες και προσφέρει μια μοναδική διαδρομή.

Η σκάλα χρησιμοποιείται μόνο από το προσωπικό συντήρησης, ενώ ανοίγει μία φορά το χρόνο τον Ιούνιο για τον περίφημο αγώνα Niesenlauf στον οποίο παίρνουν μέρος αθλητές από όλον τον κόσμο, που προσπαθούν να πετύχουν μια αξιοπρεπή ανάβαση μέχρι την κορυφή! Το ρεκόρ ανάβασης μέχρι στιγμής είναι 1 ώρα και 2 λεπτά για τους άντρες και 1 ώρα και 9 λεπτά για τις γυναίκες.