Στους πλούσιους δεν φτάνει να είναι πλούσιοι. Θέλουν να φαίνονται και ανώτεροι.

Τα social media έχουν ορμή, αλλά δεν έχουν κύρος. Μπορούν να στείλουν ένα πλήθος να κάψει τη Βουλή, αλλά δεν μπορούν να σφυρηλατήσουν μια νέα αξία...  

Yπάρχει κάτι ανήμερο μέσα στον πλούσιο, που δεν τον αφήνει να απολαύσει τη ζωή του με ησυχία. Όταν έχει τον πλούτο, θέλει τη δύναμη. Κι όταν αποκτήσει τη δύναμη, θέλει τον στέφανο της αρετής.  

Υπάρχει κάτι ανήμερο μέσα στον πλούσιο, που δεν τον αφήνει να απολαύσει τη ζωή του με ησυχία. Όταν έχει τον πλούτο, θέλει τη δύναμη. Κι όταν αποκτήσει τη δύναμη, θέλει τον στέφανο της αρετής.

Ο Νονός (τα ομηρικά έπη του καπιταλισμού) το δείχνει αναλυτικά και έξοχα. Ο γκάγκστερ δεν ησυχάζει, παρά μόνο όταν πατήσει πόδι στο Βατικανό. Ο αγράμματος στην Ακαδημία κ.ο.κ. Στη διψασμένη πορεία του βρίσκει (με το αζημίωτο) πολλούς εύκαιρους συνεργάτες. Δημοσιογράφους (ει δυνατόν, «άτεγκτους»), εφημερίδες (ει δυνατόν, «έγκριτες»), δημοσιοσχεσίτες (ει δυνατόν, αόρατους).

Κανείς δεν του αντιστέκεται. Στο πρώτο νεύμα του, περίπου όλοι κλίνουν το γόνυ.

Υπάρχει, όμως, ένα καινούργιο πράγμα που όχι μόνο δεν γονατίζει, αλλά και ρίχνει ξύλο κανονικά: τα social media. Μπορεί η ακηδεμόνευτη αντάρα κι η βουή τους να λειτουργήσει ως αντισταθμιστικός παράγων;

Παίζεται! Υπό το κράτος της κραυγής, πολλοί ισχυροί (μπράντες και άνθρωποι) έχουν αναγκαστεί να συμμαζέψουν τις υπερβολές τους. Αλλά αν παρατηρήσεις, εν ευθέτω χρόνω, οι ισχυροί κάνουν τελικά ακριβώς αυτό που θέλουν. Με το καλό είτε με το άγριο (το πολύ άγριο, καμιά φορά!).

Τα social media έχουν ορμή, αλλά δεν έχουν κύρος. Μπορούν να στείλουν ένα πλήθος να κάψει τη Βουλή, αλλά δεν μπορούν να σφυρηλατήσουν μια νέα αξία. Η δύναμή τους είναι αποφασιστική για πράγματα του χώρου τους (το ίδιο το Ίντερνετ και τις μπίζνες του) – δύσκολα όμως κάμπτουν το σκληρό χρήμα του κόσμου μας.

Αντίθετα, τα συστημικά media, αν και βαθύτατα διεφθαρμένα και εξωνημένα τα περισσότερα, προέρχονται από μια ρίζα ευγενή: τη ρίζα της δημοσιογραφίας – που αξιολογεί την είδηση και τα πρόσωπα, προάγει τις αξίες της κοινωνίας, καταγράφει με ελευθερία τα γεγονότα ως έχουν. Σχήματα νεκρά πια τα περισσότερα, απτά ωστόσο.

Γι' αυτό και στην ανέλιξή τους προς το Βατικανό, οι Νονοί πάντα χρειάζονται τα συστημικά media – όχι τον ζωηρό, ασυμμάζευτο παίκτη του Ίντερνετ.  

Αλλά αν παρατηρήσεις, εν ευθέτω χρόνω, οι ισχυροί κάνουν τελικά ακριβώς αυτό που θέλουν. Με το καλό είτε με το άγριο (το πολύ άγριο, καμιά φορά!)  

Πηγή:lifo

H αντιμνημονιακή στάση της κυβέρνησης κράτησε μέχρι να τους κατσαδιάσουν ΔΝΤ και Eurogroup.

Γράφει ο Στέλιος Κούλογλου

Κανείς δεν παίρνει αυτή την κυβέρνηση στα σοβαρά. Τις προάλλες, απείλησε ότι «θα σκίσει» τα μνημόνια, σπέρνοντας την καταστροφή: στο Χρηματιστήριο σημειώθηκε ένα μίνι κραχ, τα επιτόκια δανεισμού έφτασαν στα επίπεδα του 2010, όταν η χώρα δεν μπορούσε να δανειστεί από πουθενά, ενώ διεθνώς ξεκίνησε ξανά η κουβέντα για την αθεράπευτη κρίση της ευρωζώνης.

Στην ελληνική τραγωδία, η λυδία λίθος είναι το μη βιώσιμο χρέος. Με τα 7 περίπου δισ. που δίδονται κάθε χρόνο για την εξυπηρέτησή του, δεν υπάρχει καμιά περίπτωση ανάκαμψης. Η υπόθεση θυμίζει Σίσυφο και οι δανειστές έχουν φροντίσει για όλα: ακόμη και από αυτό το περιβόητο «πρωτογενές πλεόνασμα» που πρέπει κάθε χρόνο να βγάζουμε κάνοντας το σκ... μας παξιμάδι, το 70% πάει κατευθείαν στο ταμείο τους. Όμως, η κυβέρνηση, όπου σταθεί κι όπου βρεθεί, δηλώνει ότι το χρέος είναι βιώσιμο. Αυτό ακριβώς υποστηρίζουν και οι δανειστές, που θέλουν να πάρουν όλα τα λεφτά τους πίσω, χωρίς κανένα «κούρεμα». Είναι σαν να χρωστάτε σε μια τράπεζα ένα ποσό που όλοι γνωρίζουν ότι είναι αδύνατο να βρείτε χρήματα για να ξεπληρώσετε. Να πηγαίνετε μπροστά στον τραπεζίτη, να του λέτε ότι δεν αμφισβητείτε το δάνειο και κατόπιν να δηλώνετε με ύφος ότι θα βρείτε τα χρήματα από αλλού. Θα σας πάρει στα σοβαρά;  

Στην πραγματικότητα, η κυβέρνηση έχει περάσει σε θέση άμυνας απέναντι στην Τρόικα, μετά την ήττα της.

Ήταν μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία: η κυβέρνηση κατηγορούσε χρόνια τον ΣΥΡΙΖΑ ότι αν προσπαθήσει να ακυρώσει τα μνημόνια που έχουν υπογραφεί με τους δανειστές, θα επέλθει το χάος. Τώρα που το έχει προκαλέσει η ίδια, το γύρισε ξανά στην αξιωματική αντιπολίτευση: «Βλέπετε τι θα πάθουμε, αν κάνετε αυτά που λέτε, τα οποία ήδη... κάναμε εμείς;». Αλλά, πέρα από το χρέος, η κυβέρνηση δεν διαπραγματεύθηκε γενικώς ούτε μια εβδομάδα. Δεν το έχει κάνει μέχρι στιγμής ούτε στο ελάχιστο, ενώ η κουλτούρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης στηρίζεται ακριβώς στη διαπραγμάτευση. Αν γίνει από μια κυβέρνηση με λαϊκή υποστήριξη, σχέδιο και εναλλακτικές λύσεις, χωρίς τυχοδιωκτισμούς και επικοινωνιακά τερτίπια, θα αποδώσει καρπούς. Το πόσους, θα εξαρτηθεί και από τον γενικότερο συσχετισμό των δυνάμεων στην Ευρώπη.

Η αλήθεια είναι, άλλωστε, ότι η κυβέρνηση δεν το εννοούσε ποτέ στα σοβαρά. Απλώς, μετά τις ευρωεκλογές του Μαΐου βρέθηκε σε εξαιρετικά δύσκολη θέση και αποφάσισε να σκίσει τα μνημόνια στα λόγια, με διπλό στόχο. Στην Ελλάδα τους ψηφοφόρους και τους 180 βουλευτές που θέλει να συσπειρώσει για να εκλεγεί Πρόεδρος της Δημοκρατίας και στο εξωτερικό να αποσπάσει από τη Μέρκελ, το ΔΝΤ και τους άλλους δανειστές κάποιες δημόσιες υποσχέσεις για τη ρύθμιση του ελληνικού προβλήματος, τις οποίες θα «πουλούσε» μετά στην ελληνική κοινή γνώμη.  

Η αντιμνημονιακή εξέγερση κράτησε μέχρι να τους κατσαδιάσει η Λαγκάρντ στο ΔΝΤ και οι Σόιμπλε και Σία στο Εurogroup...

Έτσι, ο κ. Σαμαράς πήγε στο Βερολίνο και άρχισε να λέει ότι η Ελλάδα δεν χρειάζεται άλλα χρήματα, ούτε καν τις δόσεις του ΔΝΤ για το 2015. Αμέσως μετά τα επιτόκια δανεισμού άρχισαν να ανεβαίνουν και είναι τότε που στο Μέγαρο Μαξίμου επικράτησε ο τυχοδιωκτισμός: συνέχισαν να υποστηρίζουν ότι θα βγουν στις αγορές, ό,τι και αν λένε οι δανειστές. Χωρίς να έχουν καθόλου υπολογίσει τι θα γίνει αν οι τελευταίοι δεν «τσιμπήσουν» για να βάλουν πλάτη, χωρίς κανένα plan B στην περίπτωση που τα επιτόκια συνεχίζουν να ανεβαίνουν, οπότε δεν σε δανείζει ούτε η μάνα σου.

Η αντιμνημονιακή εξέγερση κράτησε μέχρι να τους κατσαδιάσει η Λαγκάρντ στο ΔΝΤ και οι Σόιμπλε και Σία στο Εurogroup. Το κραχ ξεκίνησε και η κυβέρνηση έκανε στροφή 180 μοιρών. Η κυβερνητική εκπρόσωπος δήλωσε ότι δεν υπάρχει περίπτωση να βγούμε από το μνημόνιο, αν δεν συμφωνήσει η Τρόικα. Ο δε πρωθυπουργός έκανε την ανάγκη φιλοτιμία: «Θα διαπραγματευθούμε με την Τρόικα μια προληπτική γραμμή χρηματοδότησης». Χα, χα, χα, που γράφουμε στα SMS και στα social media.

Στην πραγματικότητα, η κυβέρνηση έχει περάσει σε θέση άμυνας απέναντι στην Τρόικα, μετά την ήττα της. Η Τρόικα θα έρθει στην Αθήνα ζητώντας με ακόμη μεγαλύτερη επιμονή όσα η κυβέρνηση ήθελε να αναβάλει για μετά τις προεδρικές εκλογές: νέο μειωμένο μισθολόγιο, ασφαλιστικό, παράταση του ΕΝΦΙΑ και για το 2015, λοκ άουτ και ομαδικές απολύσεις στο Δημόσιο, εδώ και τώρα. Θα είναι το αντάλλαγμα για τις δηλώσεις που έκαναν για να ηρεμήσουν οι «αγορές», τις οποίες είχαν παρενοχλήσει οι κ.κ. Σαμαράς και Βενιζέλος με τους τυχοδιωκτισμούς τους. Στην τελευταία παράγραφο της σχετικής δήλωσης του κομισάριου Κατάινεν, παρατηρούσε η εφημερίδα «Real», «υπήρχε ο όρος fiscal buffer, τον οποίο στο υπουργείο Οικονομικών ουδείς είχε ξανακούσει. Κατάλαβαν πως –εκτός από το νέο πρόγραμμα για να ανοίξει μια απευθείας πιστωτική γραμμή από τον Μηχανισμό Σταθερότητας– ζητάει από την Ελλάδα ένα ισχυρό δημοσιονομικό απόθεμα το 2015, το οποίο φυσικά δεν υπάρχει. Και ούτε πρόκειται να βρεθεί».  

Πηγή: lifo

Oι εμβληματικές λέαινες στο πάρκο Σερενγκέτι

The last great picture/ Michael ‘Nick’ Nichols - Η φωτογραφία που επικράτησε ανάμεσα σε 42.000 συμμετοχές από 96 χώρες.  

O φωτογράφος Nick Nichols επεδίωκε να απαθανατίσει μια αρχετυπική εικόνα που θα αποτύπωνε την εμβληματική ομορφιά και δύναμη των λιονταριών.  

Η αγέλη Vumbi του Εθνικού Πάρκου Σερενγκέτι είναι μια υπερήφανη ομάδα λιονταριών που με την θεαματική μεταξύ τους συνεργασία κυριαρχεί στην περιοχή, λέει ο Nick. Εδώ οι πέντε λέαινες βρίσκονται σε κατάσταση απόλυτης ηρεμίας με τα μικρά τους σε μια βραχώδη προεξοχή. Λίγο νωρίτερα είχαν επιτεθεί και εκδιώξει δύο αρσενικά λιοντάρια και τώρα ήταν ξαπλωμένες χωρίς να αισθάνονται τον παραμικρό φόβο.  

Είχαν αντιληφθεί την παρουσία του φωτογράφου, αλλά τον είχαν πια συνηθίσει μια και επί 6 μήνες παρακολουθούσε στενά κάθε βήμα της αγέλης, χωρίς ποτέ να ενοχλήσει ή να φανεί απειλητικός.  

Ο Michael 'Nick' Nichols είχε αγαπήσει την αγέλη και το φωτογραφικό του πρότζεκτ από τη ζωή των λιονταριών στο Σερενγκέτι δημοσιεύτηκε στο Νational Geographic. Μερικούς μήνες αργότερα έμαθε πως η αγέλη βρέθηκε εκτός της περιφραγμένης περιοχής και τρεις λέαινες σκοτώθηκαν.