ενημέρωση 3:30, 4 August, 2026

Πότε έπαψε ο Έλληνας να είναι Οδυσσέας;

Ταξιδεύοντας στο μισοναρκωμενο εθνικό μας λεωφορείο, ο μύθος δίνει την πιο αισιόδοξη για το μέλλον μας απάντηση

Γράφει ο Χρήστος Χωμενίδης

«Πότε έπαψε ο Έλληνας να είναι Οδυσσέας;» αναρωτήθηκα κοιτάζοντας μέσα απ'το ΚΤΕΛ, Πάτρα-Αθήνα, τον φουρτουνιασμένο Κορινθιακό.

Αναρωτήθηκα από μέσα μου, εννοείται. Θα ήταν σχεδόν κωμικό να θέσω τέτοιο προβληματισμό στους μισοναρκωμένους απ'το κούνημα του λεωφορείου και στιβαγμένους στα στενά καθίσματα συνεπιβάτες μου... Χάρη στην κρίση, τα «υπεραστικά» –που στον καιρό της ευμάρειας τα καταδέχονταν μονάχα οι μετανάστες- γνωρίζουν σήμερα μεγάλες δόξες. Η μεσαία τάξη, η οποία κάποτε δεν χαμπάριαζε από βενζίνες και διόδια, κατακλύζει τώρα τους σταθμούς των ΚΤΕΛ. Και ταξιδεύει σχετικά ανθρώπινα κι απρόσωπα. Πού οι παλιές εποχές, τα ηρωικά '70ς, όταν ο οδηγός έβαζε στη διαπασών λαϊκοδημοτικά, οι επιβάτες μεράκλωναν και έπιαναν τον σκοπό ή και τον χορό - καλαματιανοί εν κινήσει στην Εθνική Οδό; Μόνο ένας Κουστουρίτσα ή ένας Πάνος Χ. Κούτρας μπορεί να αναπαραστήσει τέτοια γλέντια...  

Το ερώτημά μου πάντως για τον Οδυσσέα στάθηκε κάθε άλλο παρά ποιητικό.  

Εάν ένας ήρωας αντανακλούσε επί χιλιετίες τον εθνικό μας χαρακτήρα, αυτός δεν ήταν άλλος από τον θρυλικό βασιλιά της Ιθάκης. Όχι ο απρόσιτα ωραίος και γενναίος Αχιλλέας. Ούτε ο απάνθρωπα αλλαζών Αγαμέμνων. Ούτε ασφαλώς ο σοφός Νέστορας...  

Πώς συμπολίτες μας προτιμούν την ασφάλεια από την ελευθερία; Αντιδρούν με πανικό σε ό,τι απειλεί την μίζερη έστω βολή τους; «Εγώ από μικρό παιδί δεν γούσταρα ντράβαλα και περιπέτειες. Να σχολάω ήθελα κάθε μεσημέρι στις δύο και να επιστρέφω ξένοιαστος στο σπίτι μου.»

Αλλά ο εμπνευστής του Δούρειου Ίππου. Ο πολυμήχανος, ο μπαγαπόντης. Εκείνος που ήξερε τους πλάγιους τρόπους, τα πονηρά κόλπα. Που έπαιζε με τις ψυχολογικές αποχρώσεις φίλων και εχθρών - που έπαιζε και με τους θεούς ακόμα. Ο κατ'εξοχήν επιβιωτικός. Ο επί δεκαετία περιπλανώμενος σε μακρινές στεριές και θάλασσες, πότε τραβώντας των παθών του τον τάραχο, πότε απολαμβάνοντας μέρες κρασιού και λουλουδιών στην αγκαλιά της Καλυψώς. Ο καυχησιάρης, που αφού τύφλωσε τον Πολύφημο με το όνομα «Κανένας», μετά δεν άντεξε να μην του συστηθεί, για να θαυμάσει όλος ο ντουνιάς το ανδραγάθημα του, τι κι αν το μάθαινε κι ο πατέρας του Κύκλωπα, ο Ποσειδώνας, και τον καταδίωκε ως τα πέρατα της οικουμένης; «Οδυσσεύς» εξάλλου σημαίνει εκείνον που εξοργίζει τους άλλους... Ο παραμυθάς, ο οποίος μάγεψε τους Κερκυραίους τραγουδώντας τα πάθη του κι έπεισε τον πατέρα της Ναυσικάς να τον στείλει με ασφάλεια στην Ιθάκη. Ο μάστορας, που κατασκεύαζε με τα χέρια του καράβια και κρεββάτια. Εκείνος που εξόντωσε τους μνηστήρες για να ξανακερδίσει το βασίλειο του και την Πηνελόπη όμως αντί να γαληνέψει και να τα χαρεί, άρχισε από την επομένη κιόλας μέρα να σχεδιάζει καινούργια ταξίδια...

Μικρούς και μεγάλους Οδυσσείς συναντάμε καθ'όλη τη διαδρομή του Ελληνισμού. Ανθρώπους που φλέγονταν από τη λαχτάρα ενός γυρισμού, γνωρίζοντας ότι και πάλι –ανικανοποίητοι- θα έβγαιναν στο δρόμο. Που ονειρεύονταν το αιώνιο, ποντάροντας στο εντελώς πρόσκαιρο. Που κατακτούσαν με διπλωματία και με γαλιφιά τους ίδιους τους κατακτητές τους.  

Οδυσσέας και Τηλέμαχος σκοτώνουν τους μνηστήρες

Έτσι δεν επιβίωσαν η γλώσσα και η συλλογική μας ταυτότητα υπό αλλεπάλληλους ξένους ζυγούς; Απ'την προσάρτηση της Ελλάδας στην ρωμαϊκή κυριαρχία, το 146 π.Χ., η οποία περισσότερο επηρέασε τους Ρωμαίους παρά τους Έλληνες. Μέχρι τη διακυβέρνηση των παραδουνάβιων χωρών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από Έλληνες ηγεμόνες. Απ'τις απανταχού παροικίες, που ανέθρεφαν δαιμόνιους επιχειρηματίες σαν τον Συγγρό και ποιητές σαν τον Καβάφη, μεγιστάνες σαν τον Ωνάση και σκηνοθέτες σαν τον Καζάν. Από τον Κεφαλλονίτη Κωνσταντίνο Γεράκη, ο οποίος έγινε τον 17ο αιώνα αντιβασιλιάς στο Σιάμ. Έως τον Ανδρέα Κορδοπάτη, τον φτωχό Πελοποννήσιο των αρχών του 20ου αιώνα, που δεν θα το έβαζε κάτω εάν δεν μετανάστευε νόμιμα ή παράνομα στην Αμερική. Που οι Αμερικάνοι του βρόνταγαν στα μούτρα την πόρτα κι εκείνος τρύπωνε από το παράθυρο – τα γράφει απαράμιλλα ο Θανάσης Βαλτινός στο ομώνυμο βιβλίο του...

Πώς από εκεί που δεν ορρωδούσαμε προ ουδενός –«το δισάκι μου στον ώμο και στο δρόμο!»- καταλήξαμε δέσμιοι του ίδιου μας του κράτους; Εναποθέσαμε τις ανάγκες και τις ελπίδες μας σε γραφειοκράτες και σε διαπλεκόμενους πολιτικούς, οι οποίοι ανταλλάσσουν ψήφους με ρουσφέτια, που κάνουν τούμπες για να μπουν στο payroll ή ακόμα και στο σαλόνι κάποιου αντιστοίχως διαπλεκόμενου επιχειρηματία; Πώς γραπωθήκαμε –ισόβια βρέφη- απ'τον μαστό του δημόσιου τομέα κι όταν εκείνος στέρεψε, πάθαμε άρνηση, αγανάκτηση, κατάθλιψη; Πώς συρρικνώσαμε τους πόθους μας σε ένα πανεπιστημιακό αμφιθέατρο υπό διαρκή κατάληψη, σε μια θεσούλα υπαλλήλου που δεν παράγει σχεδόν τίποτα, σε ένα κρεββάτι πληκτικού γάμου και σε ένα ράντζο υπολειτουργούντος νοσοκομείου;

Πώς συμπολίτες μας –οι περισσότεροι, φοβάμαι, συμπολίτες μας, σαράντα αλλά και είκοσι χρονών- προτιμούν την ασφάλεια από την ελευθερία; Αντιδρούν με πανικό σε ό,τι απειλεί την μίζερη έστω βολή τους; «Εγώ από μικρό παιδί δεν γούσταρα ντράβαλα και περιπέτειες. Να σχολάω ήθελα κάθε μεσημέρι στις δύο και να επιστρέφω ξένοιαστος στο σπίτι μου» μου έλεγε, ειλικρινέστατα, τις προάλλες ένας συνομήλικός μου. «Όποιον μου το εξασφαλίσει αυτό, θα τον ψηφίσω...»

Το πότε και το πώς έπαψε ο Έλληνας να είναι Οδυσσέας σηκώνει πολυποίκιλες ερμηνείες. Ιστορικές, κοινωνιολογικές, ψυχολογικές. Την πιο αισιόδοξη ωστόσο για το δικό μας μέλλον απάντηση την δίνει ο ίδιος ο πανάρχαιος μύθος: Καμιά διάθεση δεν είχε ο ίδιος ο Οδυσσέας να εγκαταλείψει την Ιθάκη και να τρέχει στην Τροία. Τόσο εξαρτημένος ήταν από τη βολή του μικρού του νησιού –στο οποίο ήταν όμως βασιλιάς- ώστε όταν τον κάλεσαν στην Αυλίδα, όπου συγκεντρωνόταν ο ελληνικός στόλος, υποδύθηκε τον τρελό. Πήγε σε ένα χωράφι του και άρχισε να σπέρνει αλάτι. Και μόνο αφού ο Παλαμήδης ακούμπησε μπροστά στο άροτρο του τον νεογέννητο Τηλέμαχο, πέταξε ο Οδυσσέας τη μάσκα και φόρεσε την πανοπλία. Έπρεπε να τον φέρουν δηλαδή στο μη παρέκει. Ίσως και εμείς να μην έχουμε φτάσει ακόμα στο μη παρέκει.

Για αυτό και δίνουμε ακόμα βάση σε έωλες υποσχέσεις μέτριων δημαγωγών. Και μισοναρκωμένοι ταξιδεύουμε μέσα στο εθνικό μας λεωφορείο.

Πηγή: lifo

  • Κατηγορία BLOGS
  • 0

24 Οκτωβρίου 1963: Ο Γιώργος Σεφέρης τιμάται με το Νόμπελ Λογοτεχνίας

Στις 24 Οκτωβρίου 1963 ο Γιώργος Σεφέρηςέγινε ο πρώτος Έλληνας που τιμήθηκε με τοΝόμπελ Λογοτεχνίας. Οπως είχε ανακοινώσει τότε η Σουηδική Ακαδημία, ο Σεφέρης τιμάται με το βραβείο «για το υπέροχο λυρικό ύφος του, που είναι εμπνευσμένο από ένα βαθύ αίσθημα για το ελληνικό πολιτιστικό ιδεώδες».
 

Η ομιλία του κατά την τελετή απονομής

Τούτη τὴν ὥρα αἰσθάνομαι πὼς εἶμαι ὁ ἴδιος μία ἀντίφαση. Ἀλήθεια, ἡ Σουηδικὴ Ἀκαδημία, ἔκρινε πὼς ἡ προσπάθειά μου σὲ μία γλώσσα περιλάλητη ἐπὶ αἰῶνες, ἀλλὰ στὴν παροῦσα μορφή της περιορισμένη, ἄξιζε αὐτὴ τὴν ὑψηλὴ διάκριση. Θέλησε νὰ τιμήσει τὴ γλώσσα μου, καὶ νὰ - ἐκφράζω τώρα τὶς εὐχαριστίες μου σὲ ξένη γλώσσα. Σᾶς παρακαλῶ νὰ μοῦ δώσετε τὴ συγνώμη ποὺ ζητῶ πρῶτα -πρῶτα ἀπὸ τὸν ἑαυτό μου.

Ἀνήκω σὲ μία χώρα μικρή. Ἕνα πέτρινο ἀκρωτήρι στὴ Μεσόγειο, ποὺ δὲν ἔχει ἄλλο ἀγαθὸ παρὰ τὸν ἀγώνα τοῦ λαοῦ, τὴ θάλασσα, καὶ τὸ φῶς τοῦ ἥλιου. Εἶναι μικρὸς ὁ τόπος μας, ἀλλὰ ἡ παράδοσή του εἶναι τεράστια καὶ τὸ πράγμα ποὺ τὴ χαρακτηρίζει εἶναι ὅτι μας παραδόθηκε χωρὶς διακοπή. Ἡ ἑλληνικὴ γλώσσα δὲν ἔπαψε ποτέ της νὰ μιλιέται. Δέχτηκε τὶς ἀλλοιώσεις ποὺ δέχεται καθετὶ ζωντανό, ἀλλὰ δὲν παρουσιάζει κανένα χάσμα. Ἄλλο χαρακτηριστικὸ αὐτῆς τῆς παράδοσης εἶναι ἡ ἀγάπη της γιὰ τὴν ἀνθρωπιά, κανόνας της εἶναι ἡ δικαιοσύνη. Στὴν ἀρχαία τραγωδία, τὴν ὀργανωμένη μὲ τόση ἀκρίβεια, ὁ ἄνθρωπος ποὺ ξεπερνᾶ τὸ μέτρο, πρέπει νὰ τιμωρηθεῖ ἀπὸ τὶς Ἐρινύες.

Ὅσο γιὰ μένα συγκινοῦμαι παρατηρώντας πῶς ἡ συνείδηση τῆς δικαιοσύνης εἶχε τόσο πολὺ διαποτίσει τὴν ἑλληνικὴ ψυχή, ὥστε νὰ γίνει κανόνας τοῦ φυσικοῦ κόσμου. Καὶ ἕνας ἀπὸ τοὺς διδασκάλους μου, τῶν ἀρχῶν τοῦ περασμένου αἰώνα, γράφει: «... θὰ χαθοῦμε γιατί ἀδικήσαμε ...». Αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος ἦταν ἀγράμματος. Εἶχε μάθει νὰ γράφει στὰ τριάντα πέντε χρόνια τῆς ἡλικίας του. Ἀλλὰ στὴν Ἑλλάδα τῶν ἡμερῶν μας, ἡ προφορικὴ παράδοση πηγαίνει μακριὰ στὰ περασμένα ὅσο καὶ ἡ γραπτή. Τὸ ἴδιο καὶ ἡ ποίηση. Εἶναι γιὰ μένα σημαντικὸ τὸ γεγονὸς ὅτι ἡ Σουηδία θέλησε νὰ τιμήσει καὶ τούτη τὴν ποίηση καὶ ὅλη τὴν ποίηση γενικά, ἀκόμη καὶ ὅταν ἀναβρύζει ἀνάμεσα σ᾿ ἕνα λαὸ περιορισμένο. Γιατί πιστεύω πὼς τοῦτος ὁ σύγχρονος κόσμος ὅπου ζοῦμε, ὁ τυραννισμένος ἀπὸ τὸ φόβο καὶ τὴν ἀνησυχία, τὴ χρειάζεται τὴν ποίηση. Ἡ ποίηση ἔχει τὶς ρίζες της στὴν ἀνθρώπινη ἀνάσα - καὶ τί θὰ γινόμασταν ἂν ἡ πνοή μας λιγόστευε; Εἶναι μία πράξη ἐμπιστοσύνης - κι ἕνας Θεὸς τὸ ξέρει ἂν τὰ δεινά μας δὲν τὰ χρωστᾶμε στὴ στέρηση ἐμπιστοσύνης.

Παρατήρησαν, τὸν περασμένο χρόνο γύρω ἀπὸ τοῦτο τὸ τραπέζι, τὴν πολὺ μεγάλη διαφορὰ ἀνάμεσα στὶς ἀνακαλύψεις τῆς σύγχρονης ἐπιστήμης καὶ στὴ λογοτεχνία. Παρατήρησαν πὼς ἀνάμεσα σ᾿ ἕνα ἀρχαῖο ἑλληνικὸ δράμα καὶ ἕνα σημερινό, ἡ διαφορὰ εἶναι λίγη. Ναί, ἡ συμπεριφορὰ τοῦ ἀνθρώπου δὲ μοιάζει νὰ ἔχει ἀλλάξει βασικά. Καὶ πρέπει νὰ προσθέσω πὼς νιώθει πάντα τὴν ἀνάγκη ν᾿ ἀκούσει τούτη τὴν ἀνθρώπινη φωνὴ ποὺ ὀνομάζουμε ποίηση. Αὐτὴ ἡ φωνὴ ποὺ κινδυνεύει νὰ σβήσει κάθε στιγμὴ ἀπὸ στέρηση ἀγάπης καὶ ὁλοένα ξαναγεννιέται.

Κυνηγημένη, ξέρει ποὺ νἄ ῾βρει καταφύγιο, ἀπαρνημένη, ἔχει τὸ ἔνστικτο νὰ πάει νὰ ριζώσει στοὺς πιὸ ἀπροσδόκητους τόπους. Γι᾿ αὐτὴ δὲν ὑπάρχουν μεγάλα καὶ μικρὰ μέρη τοῦ κόσμου. Τὸ βασίλειό της εἶναι στὶς καρδιὲς ὅλων τῶν ἀνθρώπων τῆς γῆς. Ἔχει τὴ χάρη ν᾿ ἀποφεύγει πάντα τὴ συνήθεια, αὐτὴ τὴ βιομηχανία. Χρωστῶ τὴν εὐγνωμοσύνη μου στὴ Σουηδικὴ Ἀκαδημία ποὺ ἔνιωσε αὐτὰ τὰ πράγματα, ποὺ ἔνιωσε πὼς οἱ γλῶσσες, οἱ λεγόμενες περιορισμένης χρήσης, δὲν πρέπει νὰ καταντοῦν φράχτες ὅπου πνίγεται ὁ παλμὸς τῆς ἀνθρώπινης καρδιᾶς, ποὺ ἔγινε ἕνας Ἄρειος Πάγος ἱκανὸς νὰ κρίνει μὲ ἀλήθεια ἐπίσημη τὴν ἄδικη μοίρα τῆς ζωῆς, γιὰ νὰ θυμηθῶ τὸν Σέλλεϋ, τὸν ἐμπνευστή, καθὼς μᾶς λένε, τοῦ Ἀλφρέδου Νομπέλ, αὐτοῦ τοῦ ἀνθρώπου ποὺ μπόρεσε νὰ ἐξαγοράσει τὴν ἀναπόφευκτη βία μὲ τὴ μεγαλοσύνη τῆς καρδιᾶς του.

Σ᾿ αὐτὸ τὸν κόσμο, ποὺ ὁλοένα στενεύει, ὁ καθένας μας χρειάζεται ὅλους τοὺς ἄλλους. Πρέπει ν᾿ ἀναζητήσουμε τὸν ἄνθρωπο, ὅπου καὶ νὰ βρίσκεται.

Ὅταν στὸ δρόμο τῆς Θήβας, ὁ Οἰδίπους συνάντησε τὴ Σφίγγα, κι αὐτὴ τοῦ ἔθεσε τὸ αἴνιγμά της, ἡ ἀπόκρισή του ἦταν: ὁ ἄνθρωπος. Τούτη ἡ ἁπλὴ λέξη χάλασε τὸ τέρας. Ἔχουμε πολλὰ τέρατα νὰ καταστρέψουμε. Ἂς συλλογιστοῦμε τὴν ἀπόκριση τοῦ Οἰδίποδα.

Πηγή:tvxs

Πειραματικό φάρμακο εκριζώνει τους καρκινικούς όγκους των πνευμόνων

Πειραματικό φάρμακο εκριζώνει τους καρκινικούς όγκους των πνευμόνων

Σικάγο, Ίλινοϊς
Το πειραματικό σκεύασμα OTS964 αποδεικνύεται αποτελεσματικό κατά του καρκίνου των πνευμόνων, όπως προκύπτει από τις δοκιμές που έγιναν σε πειραματόζωα στις ΗΠΑ. 

Όπως αναφέρεται σε σχετικό άρθρο του επιστημονικού εντύπου Science Translational Medicine, επιστημονική ομάδα του Πανεπιστημίου του Σικάγο, με επικεφαλής τον Δρ Γιουσούκε Νακαμούρα, πέτυχε εκρίζωση των καρκινικών όγκων του πνεύμονα σε ποντίκια στα οποία χορηγήθηκε το OTS964.

Η πειραματική χορήγηση έγινε σε έξι τρωκτικά στα οποία είχαν εμφυτευθεί ένας εξαιρετικά επιθετικός καρκινικός όγκος των πνευμόνων. Όταν το μέγεθος του όγκου έφτασε τα 150 κυβικά χιλιοστά, οι επιστήμονες άρχισαν την ενδοφλέβια χορήγηση του OTS964 δύο φορές την εβδομάδα επί τρεις εβδομάδες.

Οι όγκοι συρρικνώθηκαν πολύ γρήγορα και συνέχισε η συρρίκνωσή τους ακόμη και μετά τη διακοπή της θεραπείας. Σε πέντε από τα έξι ποντίκια οι καρκινικοί όγκοι εξαφανίστηκαν τελείως σε 25 έως 29 ημέρες από την έναρξη της θεραπείας - χωρίς ορατές παρενέργειες.

Ανάλογη αποτελεσματικότητα παρατηρήθηκε και στη δεύτερη δοκιμή, που αφορούσε τη χορήγηση του ίδιου φαρμάκου από το στόμα κάθε μέρα επί δύο εβδομάδες. Και στα έξι ποντίκια υπήρξε πλήρης εξαφάνιση των καρκινικών όγκων στους πνεύμονες. Η μόνη παρενέργεια ήταν η μείωση του αριθμού των λευκοκυττάρων στο αίμα των πειραματόζωων μετά τη λήξη της θεραπείας, αλλά το πρόβλημα αποκαταστάθηκε μετά από δύο εβδομάδες.

Το OTS964 λειτουργεί αναστέλλοντας τη δράση της πρωτεΐνης ΤΟΡΚ, η οποία υπερπαράγεται σε αρκετά είδη καρκινικών όγκων, όπως των πνευμόνων και του μαστού. Χωρίς την εν λόγω πρωτεΐνη, τα καρκινικά κύτταρα αδυνατούν να ολοκληρώσουν τη διαδικασία κυτταρικής διαίρεσης και τελικά πεθαίνουν. 

Οι επιστήμονες είχαν ανακαλύψει τη συγκεκριμένη πρωτεΐνη- στόχο πριν από μια σχεδόν δεκαετία, αλλά χρειάστηκε να δοκιμάσουν περίπου 300.000 φυσικές δραστικές ουσίες και πάνω από 1.000 συνθετικές μέχρι να καταλήξουν στο φάρμακο ΟΤS964. 

«Πιστεύουμε ότι έχουμε πλέον στα χέρια μας κάτι πολλά υποσχόμενο», δήλωσε ο Δρ Νακαμούρα και συμπλήρωσε ότι «είναι σπάνιο να δει κανείς πλήρη καταστροφή καρκινικών όγκων στα ποντίκια. Πολλά φάρμακα μπορούν να αναστείλουν την ανάπτυξη των όγκων, αλλά είναι ασυνήθιστο να βλέπει κανείς το ξερίζωμά τους. Κάτι τέτοιο σπανιότατα έχει αναφερθεί».

Οι επιστήμονες ευελπιστούν ότι το πειραματικό σκεύασμα θα είναι χρήσιμο και σε άλλους όγκους, όπως του εγκεφάλου, του ήπατος, της ουροδόχου κύστης, καθώς και σε μερικά είδη λευχαιμίας. Ήδη, σε συνεργασία με ογκολόγους του Πανεπιστημίου του Σικάγο, σχεδιάζουν την πρώτη κλινική δοκιμή σε ανθρώπους, η οποία θα ξεκινήσει έως το φθινόπωρο του 2015.

Πηγή:in

  • Κατηγορία ΥΓΕΙΑ
  • 0

«Άγρια Ζωή» σε εννέα βραβευμένες εικόνες!

Πενήντα χρόνια ζωής συμπληρώνει φέτος ο διαγωνισμός «Φωτογράφος Άγριας Ζωής» του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας του Λονδίνου, ένας από τους σημαντικότερους διαγωνισμούς φωτογραφίας στον κόσμο. Το γενικό βραβείο απέσπασε ο Aμερικανός Μάικλ Νίκολς με την ασπρόμαυρη, δραματική φωτογραφίας μιας αγέλης λιονταριών στο Εθνικό Πάρκο Σερενγκέτι της Τανζανίας. Χρησιμοποιώντας υπέρυθρο φιλμ για να επεκτείνει το βάθος της εικόνας μέχρι τον ορίζοντα, ο βετεράνος φωτογράφος του National Geographic απαθανάτισε πέντε λέαινες με τα κουτάβια τους να ξεκουράζονται πάνω στα βράχια. Ας δούμε μερικούς ακόμα νικητές και φιναλίστ στις επιμέρους κατηγορίες.

1. Πρώτο βραβείο στην κατηγορία ασπρόμαυρης φωτογραφίας και γενικό πρώτο βραβείο φωτογράφου Άγριας Ζωής – Michael Nichols (ΗΠΑ) Πέντε λέαινες και τα κουτάβια τους ξεκουράζονται στο Εθνικό Πάρκο Σερενγκέτι της Τανζανίας.

perierga.gr - «Άγρια Ζωή» σε εννέα βραβευμένες εικόνες!

2. Νικητής στην κατηγορία «Ο Κόσμος στα Χέρια μας» – Bruno D’amicis (Ιταλία) Παιδί στην Τυνησία προσπαθεί να πουλήσει μια αλεπουδίτσα ηλικίας τριών μηνών.

perierga.gr - «Άγρια Ζωή» σε εννέα βραβευμένες εικόνες!

3. Φιναλίστ στην κατηγορία «Ο Κόσμος στα Χέρια μας» – Rodrigo Friscione Wyssmann (Μεξικό) Σε μια ριψοκίνδυνη κίνηση, καρχαρίας προσπαθεί να κλέψει το δόλωμα από παραγάδι.

perierga.gr - «Άγρια Ζωή» σε εννέα βραβευμένες εικόνες!

4. Νικητής στην κατηγορία «Περιβάλλοντα της Γης» – Francisco Negroni (Χιλή) Εικόνα αποκάλυψης στο ηφαιστειακό σύμπλεγμα Πουγέγουε-Κορντόν Κάουγε στις χιλιανές  Άνδεις.

perierga.gr - «Άγρια Ζωή» σε εννέα βραβευμένες εικόνες!

5. Φιναλίστ στην κατηγορία «Υδρόβια Είδη» – Fabien Michenet (Γαλλία) Μικροσκοπικό καλαμάρι του πλαγκτού περίπου 20 μέτρα κάτω από την επιφάνεια της Ταϊτής στη Γαλλική Πολυνησία.

perierga.gr - «Άγρια Ζωή» σε εννέα βραβευμένες εικόνες!

6. Φιναλίστ στην κατηγορία «Πτηνά» – Jan van der Greef (Ολλανδία) Το κολιμπρί Ensifera ensifera είναι το μόνο πτηνό με ράμφος μακρύτερο από το σώμα του. Εδώ υπερασπίζεται την περιοχή του από ένα διαφορετικό κολιμπρί του Εκουαδόρ.

perierga.gr - «Άγρια Ζωή» σε εννέα βραβευμένες εικόνες!

7. Νικητής στην κατηγορία «Φωτογράφοι 15 έως 17 ετών» – Anton Lilja (Σουηδία) Αρσενικός βάτραχος σε λίμνη της Σουηδίας γονιμοποιεί τα αβγά του θηλυκού μόλις γεννηθούν.

perierga.gr - «Άγρια Ζωή» σε εννέα βραβευμένες εικόνες!

8. Φιναλίστ στην κατηγορία «Φωτογράφοι 11 έως 14 ετών» – Will Jenkins (Βρετανία) Ένα πράσινο ιγκουάνα έπεσε από τη στέγη και προσγειώθηκε μπροστά στον νεαρό φωτογράφο στο ξενοδοχείο του στην Κόστα Ρίκα.

perierga.gr - «Άγρια Ζωή» σε εννέα βραβευμένες εικόνες!

9. Νικητής στην κατηγορία «Φωτογράφοι κάτω των 10 ετών» και γενικός νικητής στην κατηγορία «Νεαρός Φωτογράφος Άγριας Ζωής» – Carlos Perez Naval (Ισπανία) Κοινός κίτρινος σκορπιός λιάζεται στην Ισπανία.

perierga.gr - «Άγρια Ζωή» σε εννέα βραβευμένες εικόνες!