Όταν πήγα πριν από κανέναν μήνα στον κινηματογράφο και είδα την ταινία Chef, υπέροχη ταινία πραγματικά, που, όπως και η «Ένα Ταξίδι 30,5 μέτρα Μακριά» (The Hundred Foot Journey), σου ανοίγει την όρεξη και σου φτιάχνει τη διάθεση, θυμάμαι πολύ καλά έναν συγκεκριμένο ήχο που βγήκε από όλους μας σε μία σκηνή του έργου.

Ήταν εκείνος ο δύσκολος αλλά και πολύ χαρακτηριστικός ήχος της λιγούρας (το σάλιο να χτυπά στη γλώσσα και ένας αναστεναγμός γλυκύς να βγαίνει απ’ το στόμα!) που κάνουμε όταν δούμε και δοκιμάσουμε κάτι από άλλο κόσμο.

Κι αυτός ο ήχος ακούστηκε σχεδόν απ’ όλους στην αίθουσα όταν ο Σεφ Jon Favreau, που έγραψε, σκηνοθέτησε και πρωταγωνίστησε στο έργο, πήρε την συμπρωταγωνίστριά του Scarlett Johansson στο σπίτι του, μετά από μια δύσκολη μέρα στο εστιατόριο όπου ο ιδιοκτήτης του είπε να μην αυτοσχεδιάζει στη κουζίνα αλλά να κάνει μόνο τα πιάτα που αρέσουν στους πελάτες, και «έριξε» όλο το μεράκι, όλη τη φαντασία, όλη τη ψυχή του σε μία απλή μακαρονάδα, με σκόρδο, λάδι, φρέσκο μαϊντανό, φρεσκοτριμένο κόκκινο πιπέρι και παρμεζάνα grana padana.

Καθώς την έφτιαχνε, καταλάβαινες ότι δημιουργούσε (εκδικούμενος θαρρείς τον ξενέρωτο ιδιοκτήτη του εστιατορίου όπου δούλευε) ένα πραγματικό γαστρονομικό αριστούργημα, με τα πιο απλά και νόστιμα φρέσκα υλικά που μπορεί κάποιος να φανταστεί.

Η Johansson, με την πρώτη πιρουνιά που έβαλε στο στόμα της, πήρε την έκφραση που μόνο ένας ερωτικός οργασμός μπορεί να σου δώσει. Έκανε «μμμμ» κι έλεγες τώρα θα τελειώσει. Και βλέποντάς την να το κάνει αυτό, παραλίγο να το πάθουμε κι εμείς...

Ήταν, εν πάση περιπτώσει, τόσο δυνατή αυτή η σκηνή που, βγαίνοντας από το σινεμά, άκουσα πολλούς να λένε «αφήστε ρε παιδιά τα σουβλάκια, πάμε να φάμε καμιά τέτοια μακαρονάδα» και πολλά ζευγαράκια να είναι πιο σφιχταγγαλιασμένα απ’ όταν μπήκανε.

Επίσης στο Ίντερνετ έγινε χαμός τις επόμενες μέρες από εκείνους που ρωτούσαν να μάθουν «πώς να φτιάξουμε και εμείς αυτό το σπαγγέτι;» - κάτι που εκμεταλλεύτηκαν πολλοί από τους άπειρους κομπογιαννίτες που έχουν κατασκηνώσει στο Διαδίκτυο και άρχισαν να ανεβάζουν ιμιτασιόν συνταγές «αυτής που αποπλάνησε την Johansson» στα blogs τους και στο YouTube.

Ευτυχώς, το σοβαρό μαγειρικό blog Food & Wine αποκάλυψε ότι τη συνταγή την έφτιαξε για την ταινία (όπως κι όλες τις συνταγές που είδαμε στο έργο) ο διάσημος Αμερικανοκορεάτης σεφ Roy Choi, ο οποίος και δέχτηκε να την μοιραστεί με τους αναγνώστες του blog.

Αυτό το πιάτο, που ο ίδιος ο Choi ονόμασε «transcendence through a handful of humble ingredients» (δηλαδή «υπέρβαση μέσω μιας χούφτας ταπεινών υλικών»), το έφτιαξα ακολουθώντας τη συνταγή του κατά γράμμα και νομίζω ότι πέτυχε! Ίσως να έβγαλα και εγώ στην ψυχωμένη μαγειρική τα απωθημένα μου εναντίον ανθρώπων που διευθύνουν ένα μαγαζί μόνο για να ικανοποιούν συγκεκριμένους πελάτες.

Scarlett για να αποπλανήσω δεν υπήρχε, αλλά επειδή κάτι ένιωσα να με αναστατώνει μέσα μου μόλις γεύτηκα και εγώ την πρώτη πιρουνιά, είπα να αντιγράψω τη συνταγή και να την μοιραστώ μαζί σας, με λίγες παρατηρήσεις έτσι, για να κάνω κι εγώ τον καμπόσο.

Η συνταγή είναι για 4 άτομα αλλά αν σκοπεύετε να την εκτελέσετε για κάποιο πρόσωπο special, κάντε την για 4 – είναι ιδανικές οι αναλογίες εδώ και δύσκολα πετυχαίνεις το ίδιο για 2. Και να περισσέψει λίγη, την τρώτε εσείς το πρωί στα κρυφά!

Υλικά:

Εκτέλεση
Βράζουμε αλατισμένο νερό σε μια κατσαρόλα, προσθέτουμε το σπαγγέτι και ψήνουμε μέχρι al dente – αν στη συσκευασία λέει 8-10 λεπτά, ψήστε τα ως τα 8 και μέχρι να τα συνθέσετε με τα άλλα υλικά και να τα σερβίρετε θα είναι just right. Πριν τα στραγγίξουμε πάντως, φυλάμε ένα φλιτζάνι από τον ζωμό τους.

Όσο θα ψήνονται τα μακαρόνια, θερμαίνουμε σε ένα βαθύ, μεγάλο τηγάνι το λάδι. Τσιγαρίζουμε το σκόρδο σε μέτρια φωτιά, ανακατεύοντας συχνά, μέχρι να μαραθεί και να πάρει ένα ελαφρύ καφετί χρώμα. Προσθέτουμε το θρυμματισμένο και βάζουμε και λίγο αλατοπίπερο. Προσθέτουμε τα στραγγισμένα μακαρόνια στο βαθύ τηγάνι, τα ανακατεύουμε και προσθέτουμε τον ζωμό που φυλάξαμε από το βράσιμο – σχεδόν να τα σκεπάσει αλλά όχι να τα πνίξει.

Αποσύρουμε το τηγάνι από τη φωτιά, προσθέτουμε τον μαϊντανό και την παρμεζάνα και «γυρίζουμε» τα μακαρόνια τινάζοντάς τα. Δοκιμάζουμε και, εάν χρειαστεί, προσθέτουμε κι άλλο αλάτι για γεύση.  Έπειτα μπαίνει ο χυμός του λεμονιού, γαρνίρουμε με λίγη ακόμα παρμεζάνα και σερβίρουμε με μία λεπτή φέτα λεμονιού σε κάθε πιάτο και λίγο ακόμα θρυμματισμένο κόκκινο πιπέρι από πάνω.

Αυτό είναι όλο. Καλή όρεξη κι ό,τι ήθελε προκύψει...

Γράφει η Δρ Αναστασία Μοσχοβάκη

ΙΟΣ ΕΜΠΟΛΑ: ΑΠΑΝΤΗΣΕΙΣ ΣΕ ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ

Η ανταλλαγή αίματος (π.χ. τρύπημα από μολυσμένη βελόνα), η άμεση και παρατεταμένη επαφή με το δέρμα ή τα σωματικά υγρά του πάσχοντος, η επεξεργασία αίματος ή σωματικών υγρών του πάσχοντος χωρίς την λήψη ειδικών προφυλάξεων, η άμεση επαφή με το νεκρό σώμα μολυσμένου ατόμου κατά την ετοιμασία του προς ταφή αποτελούν δραστηριότητες υψηλού κινδύνου. Εάν έχετε επιστρέψει από χώρες με επιδημική έξαρση του ιού ή έχετε έρθει σε σωματική επαφή με πρωτεύοντα στις χώρες αυτές (π.χ. χιμπαντζήδες)  πρέπει να είστε σε επιφυλακή για έκλυση συμπτωμάτων 21 ημέρες μετά την επιστροφή σας.

Σημαίνει ότι το δέρμα ή τα υγρά του σώματος (αίμα, σάλιο, βλέννα, εμετός, ούρα σπέρμα ή κόπρανα) από ένα μολυσμένο άτομο (ζωντανό ή νεκρό) έρχονται σε επαφή με τα μάτια, τη μύτη, το στόμα, μικροτραύματα δέρματος ή τρίβονται πάνω στο δέρμα.

Η απάντηση είναι όχι ο ιός δεν μεταδίδεται αερογενώς. Εάν ωστόσο ευρίσκεστε σε παρατεταμένη στενή μη σωματική επαφή σε απόσταση μικρότερη του μέτρου παρουσιάζετε έκθεση χαμηλού κινδύνου.

Ο Σίλας περιγράφει την επικαιρότητα

Μια εντυπωσιακή τοιχογραφία και ένα παρεκκλήσι

Ο Ανρί Ματίς, ήταν ένας από τους πιο σημαντικούς καλλιτέχνες του εικοστού αιώνα, του οποίου οι στυλιστικές καινοτομίες (μαζί με εκείνες του Πάμπλο Πικάσο) μετέβαλαν ριζικά την πορεία της σύγχρονης τέχνης και επηρέασαν την τεχνοτροπία πολλών γενιών νεότερων ζωγράφων. Στο τεράστιο έργο του συμπεριλαμβάνονται η ζωγραφική, το σχέδιο, η γλυπτική, οι γραφικές τέχνες (χαρακτικά, χαρακτικά σε λινόλαιο, λιθογραφίες), καθώς και εικονογράφηση βιβλίων. Τα θέματά του ποικίλλουν, από τοπία, νεκρές φύσεις, προσωπογραφίες, εσωτερικοί  χώροι, ενώ ο καλλιτέχνης επικεντρώνεται ιδιαίτερα στη γυναικεία φιγούρα.  

Το κορυφαίο επίτευγμα της καριέρας του Ματίς ήταν το παρεκκλήσι του Ροζάριο στη Vence της γαλλικής Ριβιέρας, για το οποίο ο ίδιος δημιούργησε όλες τις τοιχογραφίες, τα έπιπλα, τους 14 σταθμούς του σταυρού, τα βιτρό παράθυρα, ακόμη και τα άμφια των ιερέων  

Notre Dame 1902  

Le bonheur de vivre (Η χαρά της ζωής) 1905-06  

Σπούδασε Νομικά στο Παρίσι και έδειξε ενδιαφέρον για την τέχνη όταν ήταν ήδη 21 ετών. Το 1891, αποφάσισε να κάνει σπουδές γύρω από την τέχνη και ακολούθησε την παραδοσιακή ακαδημαϊκή πορεία του δέκατου ένατου αιώνα, πρώτα στην Académie Julian (χειμώνας 1891-1892, με το συντηρητικό William-Adolphe Bouguereau), και στη συνέχεια, στην École des Beaux-Arts (1892, με το ζωγράφο του συμβολισμού Gustave Moreau). Το πρώιμο έργο του, το οποίο ξεκίνησε να εκθέτει το 1895, χαρακτηρίζεται από τη στεγνή ακαδημαϊκή γνώση, η οποία ήταν ιδιαίτερα εμφανής στα σχέδιά του. Ανακαλύπτοντας όμως τα καλλιτεχνικά κινήματα που συνυπήρχαν ή διαδέχτηκαν το ένα το άλλο, όπως ο νεοκλασικισμός, ο ρεαλισμός, ο ιμπρεσιονισμός, και ο νεο-ιμπρεσιονισμός, άρχισε να πειραματίζεται με μια ποικιλία από στυλ, χρησιμοποιώντας νέα είδη στις πινελιές του, προσθέτοντας φως, για να δημιουργήσει τη δική του εικαστική γλώσσα.  

Flowers in a Pitcher (Λουλούδια σε κανάτα) 1906  

Madras Rouge (The Red Madras Headress) 1907  

Στην παλέτα και την τεχνική του, το πρώιμο έργο του Ματίς είχε επιρροές της παλαιότερης γενιάς των συμπατριωτών του: Εντουάρ Μανέ και Πολ Σεζάν. Το καλοκαίρι του 1904, κατά την επίσκεψη στον φίλο του καλλιτέχνη Πολ Σινιάκ στο Σαν Τροπέ, ο Ματίς ανακάλυψε το λαμπρό φως της νότιας Γαλλίας, το οποίο αργότερα, συνέβαλε σε μια πολύ πιο φωτεινή παλέτα. Οι πίνακες με τα φωτεινά χρώματα άρχισαν να πολλαπλασιάζονται μετά το 1917, όταν ο ίδιος περνούσε πολύ χρόνο στη γαλλική Ριβιέρα, στη Νίκαια. Εκείνη την εποχή αντανακλά στο έργο του το αισθησιακό χρώμα του περιβάλλοντός. Τότε ολοκληρώνει και ορισμένα από τα πιο συναρπαστικά έργα του. Κύριο αντικείμενο παρέμεινε η γυναικεία φιγούρα ή μια δούλα ντυμένη με ανατολίτικη φορεσιά.  

La leçon de musique (Μάθημα Μουσικής) 1917  

Φιγούρα που κάθεται 1918  

Τα δύο σπουδαία έργα του Ματίς   Το 1929, ο Ματίς σταματάει για λίγο τη ζωγραφική στο ατελιέ του. Ταξίδεψε στην Αμερική, πήγε στην Αϊτή και επέστρεψε στη Νέα Υόρκη, τη Βαλτιμόρη, το Μέριλαντ και την Πενσυλβάνια. Ένας σημαντικός συλλέκτης έργων σύγχρονης τέχνης, και ιδιοκτήτης των μεγαλύτερων έργων του Ματίς στην Αμερική, ο Δρ Albert Barnes, ανέθεσε στον καλλιτέχνη να ζωγραφίσει μια μεγάλη τοιχογραφία για την πινακοθήκη του αρχοντικού του. Ο Ματίς επέλεξε το θέμα του χορού, ένα θέμα που τον απασχολούσε από τις αρχές του Φωβισμού. Η τοιχογραφία (σε δύο εκδόσεις, λόγω ενός λάθους σε διαστάσεις) εγκαταστάθηκε τον Μάιο του 1933 και παραμένει μέχρι σήμερα στη θέση της στο Ίδρυμα Barnes (Merion, PA.). Στη σύνθεσή του υπογράμμισε την απλότητα των γυναικείων μορφών σε πληθωρική κίνηση με γεωμετρικό υπόβαθρο.  

H τοιχογραφία στο Merion  

H τοιχογραφία στο Merion  

Ο Ματίς πειραματιζόταν όλη του τη ζωή με το σχέδιο. Ως η πιο άμεση έκφραση των σκέψεων του καλλιτέχνη, συχνά τον βοήθησε να εξασκηθεί στη σύνθεση, να λύσει υφολογικά προβλήματα ή να κατεβάσει νέες ιδέες. Στα μέσα της δεκαετίας του 1930, δημιούργησε μια σειρά σχεδίων από στυλό και μελάνι, ενώ στις αρχές του 1940 ασχολήθηκε με γραμμές πιο κομψές, ασκίαστες, σχεδιάζοντας απλουστευμένες γυναικείες μορφές και νεκρή φύση. Στα τέλη της δεκαετίας του 1940 και στις αρχές της δεκαετίας του '50, τα σχέδιά του έγιναν πιο τολμηρά, η γραμμή περιγράμματος παχύτερη και οι μορφές ακόμη πιο απλουστευμένες απαλλαγμένες από κάθε λεπτομέρεια. Τα τελευταία μεγάλα σχέδια του, τα έκανε με ένα παχύ πινέλο που τοποθετούσε σε ένα μακρύ ραβδί και αποτελούνταν μόνο από περίγραμμα.  

Ο Ματίς ζωγραφίζει την τοιχογραφία με ένα πινέλο σε ξύλο μπαμπού 1931  

Η γλυπτική ήταν άλλη μία τέχνη με την οποία καταπιάστηκε ο Ματίς από τα πρώτα χρόνια του και έγινε πηγή έμπνευσης για τη ζωγραφική. Περισσότερα από τα μισά γλυπτά του είχαν ολοκληρωθεί μεταξύ 1900 και 1910. Η δημιουργικότητα του Ματίς είχε επεκταθεί στο χώρο των γραφικών τεχνών και της εικονογράφησης βιβλίων.  

Αλλά το κορυφαίο επίτευγμα της καριέρας του Ματίς ήταν το παρεκκλήσι του Ροζάριο στη Vence της γαλλικής Ριβιέρας (1948-1951), για το οποίο ο ίδιος δημιούργησε όλες τις τοιχογραφίες, τα έπιπλα, τους 14 σταθμούς του σταυρού, τα βιτρό παράθυρα, ακόμη και τα άμφια των ιερέων. Η ομορφιά και η απλότητα αυτού του έργου αποτέλεσε το πνευματικό Gesamtkunstwerk (συνολικό έργο) του Ματίς και επιβεβαίωσε τη δημιουργική ιδιοφυΐα του. Το 1941 ο Ματίς είχε διαγνωστεί με καρκίνο του δωδεκαδακτύλου και ήταν μόνιμα καθηλωμένος σε αναπηρικό καροτσάκι. Ήταν σε αυτή την κατάσταση όταν ολοκλήρωσε το μαγευτικό παρεκκλήσι του Ροζάριο.  

Το παρεκκλήσι του Ροζάριο στη Vence  

το παρεκλήσι του Ροζάριο στην Vence

Το παρεκκλήσι του Ροζάριο στη Vence  

O Mατίς έγινε αρχικά διάσημος ως "βασιλιάς της Φωβιστών", ένα ακατάλληλο όνομα για αυτή την ευγενική πνευματική υπόσταση: δεν υπήρχε αγριάδα σε αυτόν, αν και υπήρχε πολύ πάθος. Η έννοια φωβισμός προέρχεται από τη γαλλική λέξη -fauve που μπορεί να μεταφραστεί άγριο θηρίο (χρησιμοποιείται πολλές φορές για να δηλώσει και τα αιλουροειδή) και δεν θα έπρεπε να συγχέεται με την ελληνική λέξη -φόβος. Χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά το 1905 στην πρώτη έκθεση της ομάδας των φωβιστών στο Παρίσι. Ο σπουδαίος ζωγράφος πέθανε στις 3 Νοεμβρίου του 1954, από καρδιακή προσβολή.

Πηγή: lifo