Ποτέ δεν χυνόταν τόση χολή δημοσίως, όπως τώρα, στο facebook. Aυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι ήμασταν καλύτεροι άνθρωποι.

Το facebook απελευθέρωσε την αληθινή μας φύση – την υπαρκτή μας επιθετικότητα. Και μας απογύμνωσε από την υποκρισία των «καλών τρόπων».  

Τις προάλλες, ένας καλοθελητής μού έστειλε μερικά screenshots. Ήταν από τον τοίχο ενός (πρώην πια) φίλου, ο οποίος έγραφε μερικά πολύ επιθετικά πράγματα για μένα. Φυσικά, στενοχωρήθηκα. Αλλά δεν εξεπλάγην κιόλας. Αφότου έσκασαν τα μπλογκ και τα social media, είδαμε τον Χριστό φαντάρο. Φίλοι που τα πίνουν μαζί σου αποβραδίς και το πρωί σε συκοφαντούν σε κλειστά φόρουμ. Παραδείγματα άπειρα. Ποτέ πριν στην Ιστορία δεν καταγράφηκαν τόσες ενυπόγραφες ή ανυπόγραφες ύβρεις, δεν χύθηκε τόση χολή δημοσίως από άνθρωπο για άνθρωπο. Όλοι το λουστήκαμε (καμιά φορά, βάλαμε και τα χέρια μας) και τώρα περίπου το συνηθίζουμε.  

Όμως, σε αντίθεση με όσους λένε ότι το facebook επανατοποθετεί την ανθρώπινη ταυτότητα στον χαμηλότερο κοινό παρονομαστή, ότι τα κάνει όλα ένα ηδονικό Κολοσσαίο, όπου ο ένας αποθρασύνεται από τη χαιρεκακία του άλλου και όλα γίνονται τελικά ένα σφαγείο ξεδιαντροπιάς – εγώ πιστεύω ότι ίσως και το facebook απλώς να μας ξεβράκωσε. 

Ο «φίλος» που με έβριζε ποτέ δεν ήταν φίλος. Πριν από το facebook, θα με συναντούσε σε νερόβραστα και ίσως λίγο αμήχανα ραντεβού, θα μου γελούσε ξεντώνοντας τους μυς του, θα με δούλευε κανονικά – σε αυτό το γιγάντιο κοινωνικό θέατρο που ονομάζουμε είτε καλούς τρόπους είτε επιβιωτική ορμή. Θα με μισούσε πάντα, μυστικά, αλλά θα το εξέφραζε μόνο στον άηχο κύκλο του. Και δεν θα το μάθαινα ποτέ, ούτε θα εκφραζόταν γραπτά ποτέ – εκτός αν ξαναδούλευε κάποιος μεγάθυμος ρουφιάνος ή μου έστελνε ανώνυμες επιστολές, ποτισμένες με στρυχνίνη. Το facebook απελευθέρωσε την αληθινή του φύση – την υπαρκτή του επιθετικότητα. Και τον απογύμνωσε από την υποκρισία των «καλών τρόπων».  

Είναι ανεπίτρεπτο να αφήνεις κάποιον να σε τρολάρει δεύτερη φορά. Όλα αυτά τα πάθη και οι επιθετικότητες που μαίνονται στο φαντασιακό πεδίο έχουν το κουμπί τους. Το ban. Νομίζω ότι το facebook, πρώτη φορά, θέτει τους ανθρώπους τόσο αβοήθητους ενώπιον της φύσης τους. Τους επιτρέπει να εκφράσουν όλες τις πλευρές τους, αχαλίνωτα. Να πουν ψέματα. Να πουν αλήθεια. Να είναι καλοί. Ψευτοκαλοί. Ευγενείς. Αγενείς. Καλοί ή σκάρτοι. Έχω, επίσης, την εντύπωση ότι η σούμα κάθε timeline και η γενική συμπεριφορά στο fb (συμπεριλαμβάνω τις τρολιές που σχεδόν πάντα «αποκαλύπτουν» τον δράστη τους), όσο δουλεμένες κι αν είναι, όσο κι αν μεταμφιέζονται, βγάζουν πάντα στο τέλος αυτό που είναι κάποιος πραγματικά.

Και αυτό που είναι πραγματικά οι άνθρωποι, όταν δεν φοβούνται τα αντίποινα, είναι κάτι πολύ επιθετικό και θηριώδες. Κάτι αξεδίψαστο για αίμα. Οπότε, η συζήτηση, νομίζω, πρέπει να μετατοπιστεί. Όχι στη δαιμονοποίηση του μέσου (δεν δέρνεις τη θάλασσα επειδή έχει φουρτούνα!), αλλά στην ασφαλή πλοήγηση κάθε ζωής. Στην ιστορική σημασία που έχει η κατά συνθήκην υποκρισία των καλών τρόπων. Στο κυνήγι των πειρατών της ανοιχτής, αχαλίνωτης θάλασσας. Και στο απόλυτο δικαίωμά σου να βρίσκεις το λιμάνι σου και να αράζεις. Είναι ανεπίτρεπτο να αφήνεις κάποιον να σε τρολάρει δεύτερη φορά. Όλα αυτά τα πάθη και οι επιθετικότητες που μαίνονται στο φαντασιακό πεδίο έχουν το κουμπί τους. Το ban. To πατάς – και δεν υπάρχουν! Ενώ η ζωή συνεχίζεται.  

Πηγή:lifo

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Έρευνα για όλες τις άδειες υγειονομικού ενδιαφέροντος, μαθαίνω ότι έχει αποφασίσει η διοίκηση Θωμάκου. Από το σύνολον των καταστημάτων υγειονομικού ενδιαφέροντος πολλά δεν έχουν όλα τα απαραίτητα δικαιολογητικά για την οριστική άδεια. Λειτουργούσαν με προσωρινή άδεια.

Έτσι και την οριστική άδεια ο πρώην μηχανισμός δεν τους έδινε και υπογείως γίνονταν άλλες διεργασίες.

Όλα αυτά τα άκρως διαφωτιστικά μαθαίνω ότι έχει βάλει σαν στόχο η νέα αρχή.

Ήδη οι γνωστοί και μη εξαιρετέοι έχουν πιάσει τα πόστα, όλα τα στενά που οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στην νέα κονομησιά. Το ζητούμενο είναι ένα, πόσα από τα καταστήματα που δεν έχουν –από ότι λένε- όλες τις προϋποθέσεις θα κλείσουν; Φοβάμαι ότι θα βρεθούμε προ μεγάλων εκπλήξεων. Δεν πρόκειται να γίνει τίποτα απολύτως. Θόρυβος πολύς και η ουσία, που αφορά τους υπόλοιπους πολίτες την ησυχία τους, μηδέν.

Απλά, εν κατακλείδι χρήματα θα αλλάξουν προορισμούς, που θα αλλάξουν τους παραλήπτες. Και αυτό είναι το τελικό ζητούμενο, αυτής της κατά άλλα φασαρίας.   

Θα περιμένουμε να δούμε τις εξελίξεις και για ποιους χτυπά η καμπάνα. Θα γελάσει και το παρδαλό κατσίκι. 

Λόγια και υποσχέσεις

Το μελάνι δεν πρόλαβε να στεγνώσει και άρχισαν –δειλά-δειλά- τα όργανα. Πήρε τελικά την οριστική άδεια το σουβλατζίδικο επί της Χ. Τρικούπη 156, στην Ν. Ερυθραία. Ας θυμηθούμε λίγο τα γεγονότα. Όταν ξεκίνησε την ανακαίνιση οι κάτοικοι του οικ. Τετράγωνου 300 – τον Σεπτέμβριο 2013 επί δημαρχίας Χιωτάκη- προσέφυγαν στην πολεοδομία Περισσού. Μετά τους ελέγχους η πολεοδομία επέβαλε πρόστιμα και ο επιχειρηματίας αφού πλήρωσε το ελάχιστο –του προστίμου- και αφού υπέγραψε ότι θα διορθώσει τις παρανομίες. Τον Ιούνιο του 14 έκανε αίτηση, χωρίς καμία διευθέτηση της αρχικής παρανομίας. Για την προέγκριση της άδειας και ο Δήμος αφού δεν του απάντησε, την έλαβε μετά το πέρας 15 ημερών. Επί Δημαρχίας Χιωτάκη, από τον νομικό σύμβουλο του Δήμου Λ. Λώρα.

Μετά έκανε αίτηση για οριστική άδεια, αφού κανείς δεν απήντησε –πάλι-την έλαβε από τον νέο Νομικό σύμβουλο του Δήμου και υπεύθυνο για τα καταστήματα υγειονομικού ενδιαφέροντος κ. Παπανικολόπουλο, της νέας Δημοτικής αρχής, Δημαρχίας Θωμάκου. Δηλαδή το κατάστημα έχει πλείστες όσες παρανομίες, δεν πληροί τις προϋποθέσεις του ΥΠΕΚΑ, και χωρίς να λάβει γνώση τον νέο Δημοτικό Συμβούλιο. Εν κατακλείδι πήρε την άδεια από τις υπηρεσίες χωρίς να λάβει γνώση το καθ’ ύλη αρμόδιο Δημοτικό Συμβούλιο. Μάλλον, από ότι έδειξε η ουσία, όλα θα πρέπει να τα βάλουν «στο αυτόματο πιλότο» οι υποψήφιοι, μελλοντικοί επιχειρηματίες .

Και μάλιστα πήρε άδεια για 436 άτομα έξω και 114 μέσα. Στο παρελθόν λειτουργούσε πάλι εστιατόριο αλλά με λιγότερα από το μισό άτομα. Και χωρίς μπαρ με στερεοφωνικό στο πίσω μέρος του οικοπέδου, εκεί που δίπλα υπάρχουν κατοικίες.

Επειδή τα γεγονότα από μόνα τους επιβραβεύουν τις παρανομίες, επειδή από ότι οσμίζομαι η νέα Δημοτική αρχή που πήρε την σκυτάλη από την διεφθαρμένη διοίκηση Χιωτάκη με μια υπόσχεση. Όχι άλλες παρανομίες, τέλος στα κάτω από το τραπέζι γεγονότα, ισχυρίζονταν, ευαγγελίζονταν. Οφείλω μετά λύπης μου να πω ότι «άλλαξε ο Μανωλιός και έβαλε τα ρούχα του αλλιώς»

Οι κάτοικοι βέβαια από σήμερα ξέρουν ότι πρέπει να «αξιοποιήσουν» τα σπίτια τους, τις περιουσίες τους και, να μετακομίσουν αλλού. Να μπορέσουν να έχουν λίγο ησυχία. Δεν είναι τζιμάνια πολιτικής σκέψης στο Δημαρχείο, αλλά αυτό τουλάχιστον είναι σε θέση να το καταλάβουν, πιστεύω. 

Όλοι οι δρόμοι οδηγούν στο Μαρούσι

Με μα λιτή και άκακη –σαν πρώτη ανάγνωση- η νέα δημοτική αρχή κάλεσε όλους όσους είχαν ή ακόμη έχουν εκκρεμότητες με τα νόμιμα έγγραφα να τα προσκομίσουν άμεσα.

Αυτή η ανακοίνωση φαίνετε σαν πρώτη φάση καλή κι επιβεβλημένη. Το πάρτι της ανομίας, της ρεμούλας, των κάθε είδους εκβιασμών, του χρηματισμού κάτω από το τραπέζι σίγουρα έπρεπε να σταματήσει.

Θα σταματήσει όμως, αναρωτιούνται πολλοί ή θα είναι μια από τα ίδια.

Όποιον και να ρωτήσετε που έχει έστω κάποια ιδέα της διοίκησης στον Ελληνικό χώρο και στον Δήμο Κηφισιάς θα γελάσει και θα πει ότι είσαστε νυχτωμένοι. Ή, αν είναι γνωστός σας θα αναρωτηθεί αν έχετε πυρετό ή παίρνετε ληγμένα.

Η κατάσταση κάπως έτσι είναι ακριβώς. Δεν πρόκειται να γίνει τίποτα απολύτως. Οι ιδιοκτήτες των καταστημάτων ξέρουν και ήδη έχουν βρει την γιατρειά. Οι μόνοι που θα πληρώσουν το μάρμαρο την λυπητερή είναι δυστυχώς οι πιο φτωχοί, οι πιο αδύναμοι.

Κανένα από τα καταστήματα δεν πρόκειται να κλείσει μόνιμα, θα υπάρξουν, αν υπάρξουν κάποιες προσωρινές αφαιρέσεις αδειών και ξανά προς τη δόξα τραβά, η Ελλάδα.

Όλοι οι δρόμοι οδηγούν, μετά το φιρμάνι του «πασά», στο γειτονικό Μαρούσι, σε Δικηγορικό γραφείο. Και από εκεί σε λογιστικό γραφείο στη Κηφισιά. Προς το παρόν το άλλο, ανταγωνιστικό, λογιστικό γραφείο έχει ήδη αρχίσει τις υπόγειες- προς το παρόν- διαμάχες, ανταγωνισμούς. Ως πότε όμως;

Η ώρα που θα φανεί περίτρανα, το μαλακό υπογάστριο έφθασε. Φθάνει η ώρα της μεγάλης σφαγής.    

Στην ζωή του υγρού στοιχείου, της θάλασσας ζούσαν κάποτε οι διάφορα είδη ψαριών. Από το μικρά μέχρι τα μεγαλύτερα και τους καρχαρίες. Επειδή υπήρχαν διενέξεις αποφάσισαν και έβαλαν το «σοφό ψάρι» να τους συμβουλεύει.

Κάποτε λοιπόν υπήρχε διένεξη ανάμεσα σε καρχαρία και ψάρι μικρό. Το μικρό αδικούταν από τον καρχαρία ποικιλοτρόπως αποφάσισε πήγε στο σοφό ψάρι, Αφού του εξομολογήθηκε τον δίκαιο πόνο του και αφού του πήγε και τροφή, για την μεσολάβησή του, περίμενε το δίκιο του.

Αντ’ αυτού, ο γείτονας, ο καρχαρίας, έμαθε αμέσως, την ίδια στιγμή όλα τα «ατού» του μικρού ψαριού.

Όπως είναι φυσικό, από την ιστορία χαμένο βγήκε το μικρό. Η λαϊκή σοφία το περιλαμβάνει εύστοχα. «το μεγάλο ψάρι τρώει το μικρό» Σημασία έχει όμως η απάντηση και όχι η ερώτηση, την οποία δεσμεύτηκα να μη σας αποκαλύψω. Τουλάχιστον στην παρούσα φάση...-

Πηγή:ΤΑ ΝΕΑ της ΚΗΦΙΣΙΑΣ