ενημέρωση 1:52, 8 August, 2026

Music Key: H νέα συνδρομητική υπηρεσία μουσικής του YouTube

Το YouTube βάζει τέλος στις ενοχλητικές διαφημίσεις - επί πληρωμή

Το YouTube προσφέρει για streaming τη μουσική -χωρίς διαφημίσεις- ακόμα και off line 2 Μετά από μήνες υποθέσεων και φημών τελικά το YouTube ανακοίνωσε προ ολίγου το λανσάρισμα μιας νέας συνδρομητικής υπηρεσίας με την ονομασία "YouTube Music Key" η οποία θα επιτρέπει στους χρήστες - συνδρομητές, την ακρόαση μουσικών άλμπουμ σε υψηλή ποιότητα -ακόμα και offline- μέσω web και μέσω app στο smartphone, καθώς και πρόσβαση στην υπηρεσία Google Play Music που διαθέτει πάνω απο 30 εκατομμύρια τραγούδια.  

Η νέα υπηρεσία που προς το παρόν λειτουργεί μόνο μέσω προσκλήσεων, θα κοστίζει 9,99 δολάρια, ενώ για τους χρήστες των χωρών που θα λειτουργήσει αρχικά η υπηρεσία YouTube Music Key (ΗΠΑ, Μ. Βρετανία, Πορτογαλία, Ιταλία, Φινλανδία, Ιρλανδία και Ισπανία) θα διατεθεί δωρεάν για ένα εξάμηνο. Η νέα συνδρομητική υπηρεσία streaming μουσικής του YouTube To YouTube Music Key, θα είναι διαθέσιμο και από το Web αλλά και μέσω της εφαρμογής του YouTube για smartphones, και ακολουθώντας το επιτυχημένο παράδειγμα άλλων υπηρησιών streaming, θα προτείνει έτοιμα playlists με βάση τις μουσικές σας προτιμήσεις και φυσικά θα εξασφαλίζει την πλήρη απουσία των ενοχλητικών διαφημίσεων στην αρχή κάθε βίντεο.  

Μάθετε περισσότερα για το YouTube Music Key στο βίντεο παρουσίασής του: 

Τα καλύτερα σκαλοπάτια του κόσμου

Τέτοια θέλουμε κι εμείς

image
 

Τα ανεβαίνεις και σε οδηγούν σε διαφορετικούς δρόμους. Κουραστικά για κάποιους που τα αποφεύγουν γιατί προκαλούν λαχάνιασμα. Τα σκαλοπάτια είναι τα παραμελημένα σημεία των πόλεων, που το αυτοκίνητο μας κάνει να τα ξεχνάμε και να μην τα προτιμούμε. Κι όμως υπάρχουν πόλεις σε όλο τον κόσμο, που τα έχουν φροντίσει και τα έχουν μετατρέψει σε ολόκληρα εικαστικά δρώμενα. Χαίρεσαι να τα ανεβαίνεις, και γυμνάζεσαι κιόλας!

image
Μοράγκα, Σαν Φρανσίσκο

image
Τα σκαλοπάτια της ειρήνης, Συρία

image
Μορλέ, Γαλλία

image
Βηρυττός, Λίβανος

image
Τεχεράνη, Ιράν

image
Σεούλ, Νότια Κορέα

image
Κωνσταντινούπολη, Τουρκία

image
Ανζέρ, Γαλλία

image
Ρίο Ντε Τζανέιρο, Βραζιλία

image
Οι σκάλες της ειρήνης, Συρία

image
Ρίο Ντε Τζανέιρο, Βραζιλία

image
Σικελία, Ιταλία

image
Σεούλ, Νότια Κορέα

image
Βαλπαραϊζο, Χιλή

image
Μουσείο Τέχνης, Φιλαδέλφεια, ΗΠΑ

image
Βαλπαραϊζο, Χιλή

Υπερπληροφόρηση, «δημοκρατικός διάλογος» και πνευματική οκνηρία

 

image
 
Γράφει η Σώτη Τριανταφύλλου
 
Ηελευθερία της έκφρασης δεν σημαίνει, απαραιτήτως, ελευθερία της σκέψης: όλοι θα συμφωνήσουμε σ’ αυτό. Συχνά, η χρήση του δικαιώματος αποδεικνύει πόσο λίγα έχουν να πουν οι άνθρωποι –πόσο φτωχή είναι η σκέψη τους, πόσο αστήρικτα είναι τα επιχειρήματά τους. Αν αφιερώσουμε, για παράδειγμα, ένα βροχερό απόγευμα διαβάζοντας γνώμες και ιδέες στο Ίντερνετ– «πρωτότυπες» ή δανεισμένες και ανακυκλωμένες από εφημερίδες και opinion makers- θα βρεθούμε μπροστά σ’ ένα ευρύ φάσμα βλακείας, που αποτελεί, πιθανότατα, το ισχυρότερο ανθρώπινο γνώρισμα. Αλλά κι αν δεν πάρουμε αυτή τη μικρή απόφαση, είμαστε υποχρεωμένοι, από την κουλτούρα που έχουμε αποδεχθεί, να ακούμε και να προσπαθούμε να συνεννοηθούμε με ανθρώπους-φορείς θεοπάλαβων ιδεών. «Σέβομαι την άποψή σας» είναι η επωδός κάθε πολιτισμένης διαμάχης – αλλά, ευτυχώς, λέμε ψέματα: συχνά σεβόμαστε τα άτομα, υπό την έννοια ότι δεν τα χτυπάμε στο κεφάλι με τη βαριοπούλα, αλλά δεν σεβόμαστε τις ανοησίες που αραδιάζουν.

Ο ιδεολογικός πλουραλισμός έχει αναδειχθεί σε υπέρτατη αξία και έχει καταντήσει μια μορφή άκρατου υποκειμενισμού: «έτσι είναι αν έτσι νομίζετε». Ακόμα και οι πιο περιθωριακές, εξωτικές ή και παραληρητικές πεποιθήσεις –συμπεριλαμβανομένων των παροτρύνσεων σε πράξεις μίσους και βίας– γίνονται «σεβαστές»: εκδοτικοί οίκοι εκδίδουν βιβλία τρομοκρατών στο πλαίσιο της ελευθερίας της γνώμης και υπάρχουν αναγνώστες που τα διαβάζουν. Πρόκειται για παρόμοιο φαινόμενο με τη λατρεία της «διαφορετικότητας» στις δυτικές κοινωνίες – μια λατρεία που υποτίθεται ότι συνεπάγεται πρόοδο του νου και των δημοκρατικών ηθών. Σεβόμαστε λοιπόν την ελευθερία έκφρασης των αντιπάλων μας απαντώντας στα επιχειρήματά τους όσο παράλογα και να είναι: μοιραζόμαστε, ατάραχοι, το ίδιο τραπέζι, το «πάνελ», με ανθρώπους που λένε (ή και κάνουν) εξωφρενικά πράγματα. Θυμάμαι τον εαυτό μου να κάθομαι ανάμεσα σε αρνητές του Έιτζ οι οποίοι παρακινούσαν οροθετικούς να σταματήσουν τη φαρμακευτική αγωγή και να συνεχίσουν, ανέμελα, τον βίο τους. Αντί να σηκωθώ και να βάλω τις φωνές, αποφάσισα να «σεβαστώ» την παλαβομάρα. Το ίδιο έχει, φυσικά, επαναληφθεί άπειρες φορές με διαφορετικές παλαβομάρες.

Διαχέεται λοιπόν ένα είδος ριζοσπαστικού σχετικισμού, που σημαίνει αμφιβολία χωρίς όρια: σε ένα πολιτιστικό περιβάλλον που ορίζεται από τη (σχετική, όχι καθολική) κατάρρευση των μεγάλων κοσμοθεωριών και την αύξηση της αβεβαιότητας, παρατηρείται η τάση να τεθούν στο ίδιο επίπεδο όλες οι θεωρίες για τα ιστορικά και τα κοινωνικά γεγονότα. Τα στοιχεία δεν εξετάζονται, δεν ταυτοποιούνται, δεν ταξινομούνται: ακούγονται μόνον οι ερμηνείες των γεγονότων, οι οποίες έχουν, όλες ανεξαιρέτως, κάποια αξία εφόσον όλες ανεξαιρέτως μπορούν να αμφισβητηθούν. Ορισμένοι «αρνητές» της 11ης Σεπτεμβρίου ισχυρίζονται ότι η CIA και το Πεντάγωνο οργάνωσαν το τρομοκρατικό χτύπημα: μα, αγανακτώ, δεν μπορούμε να λέμε ό,τι μας κατεβαίνει! Υπάρχουν ιστορικές εργασίες, έρευνες, ενδείξεις, οι οποίες γίνονται, μέσω κάποιας νόμιμης και λογικής διαδικασίας, αποδείξεις. Οι αποδείξεις δεν κατασκευάζονται κατά βούληση. Τρίτο παράδειγμα που σχετίζεται κι αυτό με μιαν «άρνηση»: οι αρνητές του Ολοκαυτώματος απορρίπτουν την ύπαρξη θαλάμων αερίων στα ναζιστικά στρατόπεδα και οι αρνητές του σοσιαλφασισμού απορρίπτουν την ύπαρξη στρατοπέδων στη διάρκεια του σταλινισμού. Πρόκειται για άρνηση της ιστορικής πραγματικότητας: είναι σαν να λέμε «Η γαλλική επανάσταση είναι μύθος» ή σαν να λέμε ότι βρέχει ενώ ο ήλιος λάμπει. Και φυσικά, τέτοιου είδους παραμορφώσεις έχουν κοινωνικές συνέπειες, δεν είναι απλώς παραξενιές εθελοτυφλούντων ή αμαθών ή μυθομανών.

Αναφέρω την «άρνηση» διότι μοιάζει με καθρέφτη ενός φαινομένου που επηρεάζει αυτόν τον λειψό δημόσιο διάλογο. Τα τελευταία χρόνια έχει καθιερωθεί ένας επιστημολογικός μηδενισμός (δανείζομαι τον όρο από τον Πιερ-Αντρέ Ταγκιέφ) ο οποίος αίρει το νόημα και την αξία της αλήθειας. Μέσα από τη μόνιμη αμφιβολία και τη γενικευμένη καχυποψία καταργείται η δυνατότητα να κρίνουμε το σωστό και το λάθος: η ιεραρχία των κρίσεων και των τρόπων ερμηνείας δεν έχει πια καμιά χρησιμότητα. Όλες οι θεωρίες περνιούνται για αποδεκτές ή νόμιμες, άρα μπορούν να συζητηθούν.

Στον κόσμο του «πλουραλισμού» ο σεβασμός των πεποιθήσεων δεν έχει όρια: όποιος αρνείται να ακούσει την κυρίαρχη σχετικιστική άποψη, κατηγορείται για μισαλλοδοξία. Νομίζω πως η καινούργια παγκοσμιοποιημένη λαϊκή κουλτούρα –την οποία δημιούργησε το Διαδίκτυο– ευνοεί αυτόν τον σχετικισμό: έτσι, εκμηδενίζεται η διάκριση μεταξύ αληθινού και ψεύτικου, ενώ η κριτική σκέψη πάει περίπατο. Ως εκ τούτου, «όλοι είναι ίσοι» ή, ακριβέστερα, ο καθένας έχει το δικαίωμα να μιλάει, και όλα τα λόγια είναι ίσα, έχουν την ίδια αξία της «αλήθειας», ή τουλάχιστον την ίδια αξία για να συζητηθούν. Το δόγμα είναι: «ο καθείς και η αλήθεια του» (σ’ αυτό έχει παίξει ρόλο ο ανθρωπολογικός-εθνολογικός σχετικισμός αλλά πρόκειται για μακρά συζήτηση). Πάντως, ο γνωσιολογικός σχετικισμός φτάνει στο συμπέρασμα ότι η αλήθεια δεν υπάρχει, ότι είναι προσωρινή κι ότι αύριο θα αποδειχθεί ψέμα. Η ισότητα που επικρατεί στο εσωτερικό της κοινότητας του Διαδικτύου δεν είναι ισότητα: είναι χυδαία δημοκρατικίστικη ισοπέδωση.

Επισημαίνω εδώ την αύξηση των πληροφοριών, οι οποίες μερικές φορές προηγούνται του γεγονότος: το εφευρίσκουν, το δημιουργούν. Η αληθινή, ψευδής ή αμφισβητήσιμη πληροφορία ταξιδεύει με μεγάλη ταχύτητα, ενώ η επαλήθευση των γεγονότων απαιτεί χρόνο, κόπο, ενέργεια. Η αυξανόμενη ταχύτητα των πληροφοριών ευνοεί την ερμηνευτική πλάνη εφόσον στερείται εμπειρικής βάσης και στηρίζεται απλώς στην ευπιστία του κοινού – το οποίο είναι, ταυτοχρόνως, μωρόπιστο και παρανοϊκό. Η κριτική σκέψη ακολουθεί, εξ ορισμού, το γεγονός: είναι κατ’ ανάγκην καθυστερημένη σε σχέση με την ψευδή ή την αναξιόπιστη πληροφορία. Δηλαδή, έρχεται πολύ αργά, όταν η ζημιά έχει γίνει. Μόλις η φήμη μπει σε τροχιά, διαδίδεται ανεξέλεγκτα και ο ενδεχόμενος παραλογισμός της δεν της αφαιρεί τίποτα από τη δημοτικότητά της. Η αφθονία των πληροφοριών χωρίς διαλογή, προτεραιότητα και ιεράρχηση, το κουτσομπολιό, η δυσφήμηση, η λασπολογία αυξάνουν την αβεβαιότητα και την ανησυχία: «Τι να πρωτοπιστέψω;» «Γίνεται μύλος!» «Επικρατεί χάος!»

Το παράδοξο αποτέλεσμα του πλούτου των πληροφοριών μπορεί να οριστεί ως εξής: όσο περισσότερες πληροφορίες παρέχουν τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, τόσο περισσότεροι καταναλωτές υποθέτουν ότι «κάποιοι» αποκρύπτουν τις «σωστές» πληροφορίες. Και τότε αρχίζει το κυνηγητό που εξαπολύουν οι «αντιστασιακοί» έναντι της υποτιθέμενης επίσημης παραπληροφόρησης: μαχόμενοι δημοσιογράφοι και αντισυστημικοί πολιτικοί καταγγέλλουν τους ξεπουλημένους και τα τσιράκια της εξουσίας ενώ οι ίδιοι παρουσιάζουν τον εαυτό τους ως αδιάφθορους ερευνητές της αλήθειας, ήρωες μιας μεγάλης πνευματικής περιπέτειας, μιας αδιάκοπης και ευγενούς μάχης για το Καλό. Πρόκειται για αυταπάτη, πλην όμως δίνει νόημα στη ζωή τους – στη δική τους ζωή, όχι στη δική μας.

Στον Καρλ Μαρξ άρεσε να επαναλαμβάνει μια φράση του Κίρκεγκαρντ: «De omnibus dubitandum» («Να αμφιβάλλετε για όλα»). Φαίνεται σωστό, αλλά δεν είναι καλή συμβουλή για την εποχή μας. Το να αμφιβάλλει κανείς για όλα οδηγεί στην υπερ-κριτική, σε έναν επιφανειακό τρόπο να είμαστε δύσπιστοι, να αμφιβάλλουμε συνεχώς για τα πάντα. Η αληθινή γνώση δεν μπορεί να στηριχθεί σε υπερ-κριτική στάση. Δίπλα σ’ εκείνους που είναι πρόθυμοι να μην πιστέψουν τίποτα, υπάρχουν και εκείνοι που είναι πρόθυμοι να πιστέψουν οτιδήποτε: σ’ αυτή τη διαλεκτική συνύπαρξη στηρίζεται σήμερα ο δημόσιος διάλογος. Αλλά το να αμφιβάλλουμε για τα πάντα ή να πιστεύουμε στα πάντα είναι δυο εξίσου βολικές λύσεις που μας απαλλάσσουν από το να σκεφτόμαστε.

Πηγή:athensvoice

  • Κατηγορία BLOGS
  • 0

Sol Invictus σε Αθήνα

Για 2 εμφανίσεις επισκέπτονται τη χώρα μας οι Sol Invictus, Tony Wakeford και Clive Giblin, τον Νοέμβριο: στις 14 (Αθήνα) και 15 (Θεσσαλονίκη). Ενεργοί μουσικά για σχεδόν 30 χρόνια δίχως διακοπές, με πλούσια δισκογραφία, κατατάσσονται στις πιο ενεργές μπάντες του είδους τους. Από τη δημιουργία τους, οι Sol Invictus αποτελούν δημιούργημα του πολυτάλαντου Tony Wakeford ο οποίος είναι και το μοναδικό σταθερό μέλος της μπάντας. Κατά καιρούς μια πληθώρα αξιόλογων μουσικών έχουν ενταχθεί στο σχήμα. Ξεκινώντας από το πολιτικό punk των Crisis και από κει στους Death in June, το 1987 αποφάσισε να ακολουθήσει το προσωπικό του μονοπάτι έκφρασης μέσω των Sol Invictus. Δείτε τι μας είπε ο ίδιος.

Οι Sol Invictus (Ο ήλιος που δεν κατακτιέται, στα λατινικά) ως εγχείρημα, δείχνει ότι προχωράτε τη μουσική αναζήτησή σας στο επόμενο στάδιο. Από το μπάσο που αγαπήσαμε σε ένα εντελώς νέο κόσμο (σας ευχαριστώ για αυτό). Τι σας ώθησε να κάνετε αυτήν την αλλαγή;

Tony Wakeford: Θα έλεγα ότι δεν υπάρχει νόημα να ηχογραφείς το ίδιο άλμπουμ ξανά και ξανά, ακόμη και με κίνδυνο να αποξενώσω κάποιους ακροατές, προτιμώ να προχωρώ, αν όχι προς τα εμπρός τουλάχιστον πλαγίως.

Μόλις κυκλοφορήσατε το νέο σας δίσκο «Once Upon a Time». Τι μπορείτε να μας πείτε για αυτό;

T.W.: Είναι ένα νεύμα προς την κατεύθυνση της Prog, ενός είδους μουσικής που μέχρι πρόσφατα δεν τολμούσαμε να πούμε το όνομά της. Είναι επίσης το πρώτο άλμπουμ που χρησιμοποιώ έναν κιθαρίστα εκτός του συγκροτήματος, τον Don Anderson από τους Aggoloch.

Τι θα ακούσουν οι Έλληνες θαυμαστές σας την Παρασκευή 14 Νοεμβρίου στη σκηνή της Death Disco;

T.W.: Θα είμαι εγώ μαζί με την ικανή υποστήριξη του Clive Giblin, που είναι ο νέος κιθαρίστας των Sol Invictus. Και που ήταν και μέλος μας πολλά χρόνια πριν. Κάνουμε μια σειρά από συναυλίες σόλο, σαν αυτή. Θα είναι κυρίως ένα ταξίδι σε τραγούδια που ως μια μπάντα δεν έχουμε παίξει αρκετό καιρό τώρα.

Το τραγούδι «In a Garden Green» ίσως είναι ένα από τα καλύτερα που έχετε γράψει ως τώρα, τουλάχιστον για μένα. Αλλά δεν μπορώ να ξεχάσω πως ξανά έγινα θαυμαστής καθώς άκουσα το «An English Garden'», και αργότερα το «Mr Cruel». Και γεμάτος δέος με το «The Path Less Travelled». Από πού πηγάζει αυτή η έμπνευση;

T.W.: Δεν έχω ιδέα για να είμαι ειλικρινής. Είναι αυτό που κάνω. Προσπαθώ να μην αναλύω πάρα πολύ τη δουλειά μου, στην περίπτωση που σταματήσει αυτή η ροή που το κάνει να συμβαίνει. Άλλοι είναι φυσικά ελεύθεροι να το αναλύουν όσο θέλουν.

Μου αρέσουν τα πουλιά και ειδικά λατρεύω τη χρήση των κοράκων. Είναι μερικά από τα πιο έξυπνα πουλιά που έχει χαρίσει η φύση στον κόσμο μας. Τα χρησιμοποιείτε και στους Sol Invictus αλλά και σε άλλα μουσικά σας εγχειρήματα. Τι σας τραβάει σ’ αυτά; Ή ισχύει ότι τα κοράκια είναι οι καλύτεροι φίλοι των ποιητών;

T.W.: Λατρεύω τα πουλιά και έχουμε έναν παπαγάλο διάσωσης στο σπίτι. Είναι ένα δώρο από τον Θεό ή τη φύση ή ο,τιδήποτε άλλο. Ένας κόσμος χωρίς πουλιά θα είναι ένα τρομακτικό μέρος. Σιχαίνομαι τους ανθρώπους που τα κυνηγούν για «αθλητισμό» ή χόμπι.

Έχετε βαρεθεί να σας ρωτάνε για τους Death in June ή τους Current 93 και αν πρόκειται να υπάρξει επανένωση;

T.W.: Ναι. Και δεν πρόκειται... ποτέ!

Ποιες είναι οι σκέψεις σας για την Ευρωπαϊκή Ένωση ως σύνολο;

T.W.: Δεν είμαι μεγάλος θαυμαστής της για να πω την αλήθεια, αλλά οι εναλλακτικές δεν με γεμίζουν με χαρά.

Βρίσκετε κάτι νέο, φρέσκο και ενδιαφέρον στη σκηνή που εσείς δημιουργήσατε στην ουσία;

T.W.: Δεν είμαι σίγουρος ότι αξίζω ή και θέλω αυτόν τον τίτλο. Υπάρχουν κάποιοι καλλιτέχνες που κάνουν ενδιαφέροντα πράγματα και αρκετοί που είναι σχεδόν σαν παρωδία. Το Neo-folk είναι ενδιαφέρον είδος για να ’ναι η εκκίνηση κάποιου, αλλά όχι αν είναι ο προορισμός του.

Ποιος θα είναι ο επόμενος προορισμός σας; Πού ταξιδεύετε μετά την Ελλάδα;

T.W.: Αν μιλάμε με όρους γεωγραφίας, πηγαίνω στην αγαπημένη φίλη της Ελλάδας, τη Γερμανία. Αυτό θα γίνει τον Μάιο. Πιο πριν θα κάνουμε περιοδεία στην Ιταλία, όπως έχει σχεδιαστεί. Μουσικά, δουλεύω πάνω στο νέο δίσκο για το σχήμα Sol Invictus, με προσωρινό τίτλο, «Necropolis».

Περισσότερες πληροφορίες:

Μαζί με Sieben. 

Supporting Act: Manos Six and the Muddy Devils

Death Disco, Ψυρρή, Ωγύγου 16 και Λεπενιώτου.

Ώρα έναρξης 21:00 και είσοδος 18€

Πάρτε μια γεύση από το παρακάτω βίντεο: