ενημέρωση 3:19, 9 August, 2026

Μα δεν «λαδώθηκαν» άλλοι πολιτικοί;

Μετά τις αποκαλύψεις για τον Καρατζαφέρη, το «Βήμα» προαναγγέλλει νέες αποκαλύψεις για πληρωμές σε άλλον εν ενεργεία πολιτικό. Επειδή δεν έχω δει τίποτα, δεν θα σας μεταφέρω πληροφορίες που δεν διασταυρώνονται με χαρτιά.

Θα σας μεταφέρω μία ιστορία που έχω διασταυρώσει. Το 2007, γαλλική εταιρία έστειλε στην Ελλάδα πρώην στέλεχος των γαλλικών υπηρεσιών, που εργαζόταν για λογαριασμό της, για να ελέγξει αν αντιπρόσωπός της, που είχε συνεταιριστεί με Ρώσους, προέβαινε σε πράξεις που συνιστούσαν απιστία εις βάρος των γαλλικών συμφερόντων.

Ο έλεγχος δεν έδειξε κάτι. Όμως ο εν λόγω αντιπρόσωπος ελέγχεται τώρα από τις δικαστικές αρχές για πληρωμή ενός ποσού σε κοινοβουλευτικό παράγοντα της εποχής, με βαρύνουσα άποψη για τις αμυντικές προμήθειες. Αυτός ο αντιπρόσωπος εμφανίζεται να διατηρεί καλές σχέσεις με δεκάδες εκπροσώπους του έθνους. Γιατί, όμως, για παράδειγμα, έρχεται σε δύσκολη θέση ο Γ. Καρατζαφέρης και όχι κάποιοι άλλοι;

Βέβαια οι δικαστικές αρχές θα πουν ότι για τον Καρατζαφέρη έλαβαν επιστολές. Θυμίζω ότι προς το παρόν, η έρευνα για τα εξοπλιστικά αφορά δύο πρώην υπουργούς του ΠΑΣΟΚ, έναν γενικό γραμματέα εξοπλισμών (Σμπώκος), τον αναπληρωτή του και τον Γ. Καρατζαφέρη. Άλλα πολιτικά πρόσωπα δεν εμπλέκονται. Προς το παρόν. Επίσης κανένα από αυτά τα πρόσωπα, για τα οποία ακούσαμε μέχρι στιγμής,  δεν προέρχεται από τη Νέα Δημοκρατία. Μα τι γίνεται; Ούτε και στην υπόθεση της Siemens ακούσαμε κάτι χειροπιαστό για πρόσωπα από τη Νέα Δημοκρατία.

Ρώτησα για το θέμα έναν δικαστικό, που είναι πλέον συνταξιούχος. «Ξέρετε, δεν θέλαμε να συγκαλύψουμε κάτι, απλώς ανησυχούσαμε για την σταθερότητα του πολιτικού συστήματος...». Μα είναι δουλειά των δικαστών αυτή;

Πηγή:protagon

  • Κατηγορία BLOGS
  • 0

Είκοσι τρία χρόνια χωρίς τον θρυλικό Freddie Mercury

«Δεν θα γίνω ένας ροκ-σταρ. Θα γίνω ένας θρύλος», είχε πει ο Freddie Mercury. Και βγήκε αληθινός. Έχουν περάσει ήδη είκοσι δύο χρόνια από τον θάνατό του στις 24 Νοεμβρίου του 1991, από επιπλοκές που προκάλεσε η ασθένεια του AIDS. Στο τελευταίο άλμπουμ του με τους Queen είπε ένα υπερήφανο «The show must go on». Έμεινε στη μουσική ιστορία για τις μαγικές φωνητικές του ικανότητες, άφησε ως κληρονομιά τραγούδια που θεωρούνται άπιαστα αριστουργήματα, συγκρινόμενα με τη σύγχρονη μουσική παραγωγή στη Δύση. Και τέλος, «δίδαξε», τη σημασία της σκηνικής παρουσίας στους επόμενους perfomers, με τις «θεατρικές» ερμηνείες του που έκανα τα πλήθη στις συναυλίες του να παραληρούν. 

Το 1955 ο μικρός Φαρόκ στάλθηκε πίσω στην Ινδία σε ένα οικοτροφείο αρρένων. Εκεί πήρε το παρατσούκλι«Freddie» που θα κρατούσε για όλη του τη ζωή. Ο διευθυντής του σχολείου παρατήρησε το μουσικό ταλέντο και πρότεινε στους γονείς του να πάρει μαθήματα πιάνου. Και έτσι έγινε. Σε ηλικία δώδεκα ετών μπήκε στο μουσικό συγκρότημα The Hectics, με το οποίο έπαιζε σε διάφορες κυρίως σχολικές εκδηλώσεις.

Το 1963 επέστρεψε στη Ζανζιβάρη, που στα τέλη του της ίδιας χρονιάς απέκτησε την ανεξαρτησία της από το Ηνωμένο Βασίλειο. Τον Ιανουάριο του 1964 ξέσπασε βίαιη επανάσταση κατά του σουλτάνου της Ζανζιβάρης και ο δεκαεπτάχρονος τότε Freddie εγκατέλειψε το νησί μαζί με τους γονείς και την αδελφή του. Εγκαταστάθηκαν στο Λονδίνο, όπου ο Mercury σπούδασε γραφιστική στο Ealing College of Art κάνοντας παράλληλα τα πρώτα του μουσικά βήματα.

Λίγο μετά από την ίδρυση των Queen το 1970 ο «Freddie» Bulsara πήρε το καλλιτεχνικό όνομα «Mercury», το ρωμαϊκό αντίστοιχο του αγγελιοφόρου των θεών των αρχαίων Ελλήνων, τον Ερμή. Σύμφωνα με τον Brian May το όνομα αυτό έχει σχέση με το κομμάτι του Freddie Mercury «My Fairy King» στο πρώτο άλμπουμ των Queen, στο οποίο περιέχεται ο στίχος: «Mother Mercury, look what they've done to me, I cannot run I cannot hide». Μετά την ηχογράφηση, ο Freddie ρωτήθηκε αν η «Mother Mercury» του τραγουδιού αναφέρεται στην μητέρα του και αυτός απάντησε: «Ναι, από’ δω και πέρα, θα είμαι ο Freddie Mercury».

Σύντροφος του για αρκετά χρόνια στη δεκαετία του 1970 ήταν η Mary Austin. Χώρισαν όταν ο Freddie της αποκάλυψε ότι ήταν ομοφυλόφιλος, όμως έμειναν πολύ στενοί φίλοι. Αργότερα η Austin έγινε η κύρια κληρονόμος της περιουσίας του.

Σύντροφός του από το 1985 μέχρι το 1991 ήταν ο Jim Hutton που του έμεινε πιστός μέχρι την τελευταία του ημέρα.

Το 1991 οι Queen κυκλοφορούν τον τελευταίο τους δίσκο με τίτλο Innuendo. Στο τελευταίο τραγούδι, το κλασικό πια «The show must go on», οι στίχοι δείχνουν ότι ο Freddie Mercury γνώριζε πως δεν θα ήταν για πολύ καιρό ακόμη στη ζωή. Ήδη τα προηγούμενα χρόνια φούντωναν οι φήμες ότι έπασχε από AIDS, ασθένεια που τότε οδηγούσε ακόμη στον θάνατο.

Καθώς η κατάσταση του Freddie χειροτέρευε, οι φήμες γύρω από την υγεία του γίνονταν ακόμη εντονότερες. Στις 23 Νοεμβρίου του 1991 ανακοίνωσε στον Τύπο, που είχε κατασκηνώσει έξω από το σπίτι του στο Κένσινγκτον στο Λονδίνο, ότι πάσχει από AIDS.

Ένα εικοσιτετράωρο αργότερα άφησε την τελευταία του πνοή στο σπίτι του, στις 24 Νοεμβρίου 1991, σε ηλικία 45 ετών.

Όλο αυτό το διάστημα ήταν κοντά του οι γονείς του, η Mary Austin (πρώην σύντροφός του) και ο σύντροφος του τα τελευταία έξι χρόνια της ζωής του, Jim Hutton.

Η ζωή του μέσα από φωτογραφίες 


Στα 4α γενέθλιά του στη Ζανζιβάρη.

Πηγαίνοντας προς τον Ναό της Φωτιάς για τον εορτασμό των γενεθλίων του. Η οικογένειά του πήγαινε εκεί συνήθως με τοπικά ταξί, όμως η μητέρα του Jer ήθελε να βιώσει ο Freddie την παραδοσιακή βόλτα με το χειροκίνητο ταξί.

Από τα 7 του χρόνια, ο Freddie άρχισε να φοιτά σε ένα αγγλικό οικοτροφείο αρρένων στην Ινδία, στο Panchgani, 250 χμ περίπου από τη Βομβάη (το σημερινό Mumbai). Εδώ με ένα βραβείο για τον «πιο επιτυχημένο» μαθητή.

Σπούδασε στο Ealing Art College. Ήταν τότε που άρχισε να σκέφτεται μια καριέρα στη μουσική. Στο τελευταίο του έτος στο κολλέγιο, εντάχθηκε στους Ibex. Εδώ σε στιγμές χαλάρωσης με άλλα μέλη του συγκροτήματος στο Κένσινγκτον, στο δυτικό Λονδίνο.

Για φωτογράφηση των Queen που έγινε στο διαμέρισμα του Freddie στο Holland Park, στο δυτικό Λονδίνο.

Ο Freddie σε μια φωτογράφηση στο Primrose Hill στο βόρειο Λονδίνο, τον Σεπτέμβριο του 1974.

Με τους γονείς τους, Jer και Bomi Bulsara, σε μια επίσκεψή τους στο διαμέρισμα του Freddie στο Κένσινγκτον.


Στα παρασκήνια του Rainbow Theatre, στο Λονδίνο, το Νοέμβριο του 1974.

Φωτογραφίες που τραβήχτηκαν από τον Brian May, τον κιθαρίστα των Queen, χρησιμοποιώντας μια στερεοφωνική κάμερα. Με τη χρήση ενός stereo viewer, οι φωτογραφίες αυτές φαίνονται ιδιαίτερα αληθινές, μοιάζοντας με 3D εικόνες.

Το Duck House, το σπίτι στην άκρη της λίμνης της Γενεύης, στο Μοντρέ στην Ελβετία, έγινε το καταφύγιο του Freddie, μακριά από τα ΜΜΕ, κατά τη διάρκεια της τελευταίας φάσης της καριέρας του. Ήταν το σπίτι του ενόσω ηχογραφούσε τα τελευταία τραγούδια με τους Queen, στα Montreux's Mountain Studios. Εκεί έγραψε το τελευταίο τραγούδι του «A Winter's Tale» (Ένα χειμωνιάτικο Παραμύθι).

Ωστόσο το τελευταίο τραγούδι που έγραψε σε συνεργασία (με τον May) και η τελευταία του ερμηνείαήταν το «Mother Love». Δεν πρόλαβε να συνεχίσει την ηχογράφηση, γι' αυτό ακούγεται μόνο στο πρώτο μισό του.

Μία από τις πολλές «θεατρικές» εμφανίσεις του.

Σε μια ερμηνεία του στη Νέα Υόρκη, στη διάρκεια της περιοδείας «A Night at the Opera». Ο Freddie αγάπησε τη Νέα Υόρκη και για ένα διάστημα είχε ένα διαμέρισμα εκεί. Είχε πει σε φίλους του ότι στη Νέα Υόρκη ένιωθε ότι μπορούσε να συμπεριφερθεί περισσότερο ως «συνηθισμένο άτομο».


Σε μια συναυλία στη Βρετανία, στο πλαίσιο της περιοδείας «Α Night at the Opera».

Στο πάρτι για τα 39α γενέθλιά του στο club Mrs Henderson 's στο Μόναχο στη Γερμανία. Κάλεσε τους στενούς του φίλους  να διασκεδάσουν μέσα από το cross-dressing (μεταμφίεση - παρενδυσία) και στη συνέχεια βιντεοσκοπήθηκε το βίντεο-κλιπ του σόλο single του,«Living on my own».

Η εταιρεία παραγωγής του βίντεο, το απαγόρευσε. Το πλήρες βίντεο κλιπ δημοσιοποιήθηκε το 1993, με την επανακυκλοφορία του τραγουδιού.

Ο Freddie στο Μόναχο, δουλεύοντας το πρώτου του σόλο άλμπουμ, «Mr Bad Guy».


Ο Freddie Mercury λάτρευε τις γάτες του, τόσο πολύ, που όποτε βρισκόταν σε περιοδεία, έπαιρνε τακτικά τηλέφωνο για να δει τι κάνουν. Η πρώην σύντροφός του και πολύ καλή του φίλη Mary Austin, κρατούσε τις γάτες κοντά στο τηλέφωνο ώστε ο Freddie να μπορεί να τους μιλάει.

Είχε επίσης πολλά πορτραίτα τους. Είχε γράψει μάλισταένα τραγούδι για την αγαπημένη του γάτα, τηνDelilah (η δεύτερη γάτα πίσω).

*Οι περισσότερες φωτογραφίες από το βιβλίο Freddie Mercury, The Great Pretender, A Life in Pictures, αναδημοσιευμένες στοtelegraph.co.uk.

 

Στίβεν Χόκινγκ: Η εκδίκηση της επιστήμης

Στα 72 του, προβάλλει ως το αρχέτυπο του θεωρητικού που εξοικείωσε τη σύγχρονη κουλτούρα με τις έννοιες της κοσμολογίας
 
Με τους όρους της επιστημονικής παραγωγής ιδεών η ηλικία του είναι κάτι παραπάνω από σεβάσμια. Είναι αυτή στην οποία κάθε εξέχων θεωρητικός φυσικός έχει κερδίσει το προνόμιο να εξαργυρώνει τους κόπους της νεότητάς του: να γέρνει σε έναν αναπαυτικό καναπέ και να περιμένει πότε οι μαθητές ή οι λοιποί εργάτες του πεδίου του θα αποδείξουν πειραματικά την ισχύ των θεωρημάτων του για να εισπράξουν το Νομπέλ που τους αξίζει. Πάνω-κάτω, δηλαδή, ό,τι έπραξε η ομάδα του CERN το 2013 για τον 86χρονο Πίτερ Χιγκς και το μποζόνιό του.

Στα 72 του όμως ο Στίβεν Χόκινγκ, διευθυντής Ερευνας του Κέντρου Θεωρητικής Κοσμολογίας του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ, παρά το ότι, συμμορφωνόμενος προς τις ακαδημαϊκές ρυθμίσεις, συνταξιοδοτήθηκε το 2009 από την έδρα των Μαθηματικών όπου κάποτε δίδασκε ο Ισαάκ Νεύτων και την οποία ο ίδιος κατείχε για 30 χρόνια, δεν μοιάζει ακριβώς διατεθειμένος να αποχωρήσει από την ενεργό δράση. Ισως γιατί η προσωπικότητά του διαπνέεται από μια θεμελιώδη δίψα για το νέο, όπως δείχνει η είσοδός του στον κόσμο του Facebook τον περασμένο Οκτώβριο. Ισως γιατί διακρίνεται από μια γνήσια επιδίωξη της δημόσιας φιλονικίας, όπως φανερώνει μια μακρά αλυσίδα αμφιλεγόμενων δηλώσεων - ότι οι ιοί των υπολογιστών είναι μια μορφή ζωής, ότι το ανθρώπινο είδος πρέπει να υιοθετήσει τις μεθόδους της γενετικής μηχανικής προκειμένου να μην ξεπεραστεί σε ευφυΐα από την τεχνητή νοημοσύνη, ότι υπάρχουν εξωγήινοι και καλό θα είναι να αποφύγουμε την επαφή μαζί τους, ότι η εισβολή στο Ιράκ αποτελεί «έγκλημα πολέμου», ότι το μποζόνιο του Χιγκς δεν θα ανακαλυφθεί ποτέ. Ισως, τέλος, γιατί ένας άνθρωπος που στα 21 του έλαβε διορία δύο ετών ζωής από τους γιατρούς του και βρίσκεται επί 45 χρόνια καθηλωμένος σε αναπηρική πολυθρόνα δεν μπορεί να ταυτίζει την ακινησία με την ανάπαυση.
 
Εκ φύσεως άλλωστε ο Χόκινγκ έμοιαζε πάντα να απεχθάνεται τη στάση. Ως φοιτητής στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης υπήρξε μέλος της κωπηλατικής ομάδας, παντρεύτηκε την πρώτη του σύζυγο, Τζέιν Γουάιλντ, σε ηλικία 23 ετών το 1965 και μαζί απέκτησαν τρία παιδιά, χώρισε το 1990 και, σύμφωνα με τον ίδιο, έζησε έναν «παθιασμένο και θυελλώδη γάμο» με τη δεύτερη σύζυγό του, Ιλέιν Μέισον, ως το 2006, δεν έπαψε ποτέ να ταξιδεύει ανά τον κόσμο για τις ανάγκες της επιστήμης του και, παρά το ότι η υγεία του προοδευτικά χειροτέρευε, παλαιότερα δεν δίσταζε να συμμετάσχει ως τις πρώτες πρωινές ώρες στα πάρτι που έκλειναν τα επιστημονικά συνέδρια. «Ηταν μια λαμπρή περίοδος. Ημουν ζωντανός και έκανα έρευνα στη θεωρητική φυσική. Ηθελα να γνωρίζω γιατί υπάρχει το Σύμπαν - γιατί υπάρχει κάτι μεγαλύτερο από το τίποτε», συνοψίζει ο ίδιος στην αυτοβιογραφία του με τίτλο «Το χρονικό της ζωής μου» (εκδ. Τραυλός). Παράλληλα δημοσίευε καινοτόμες προσεγγίσεις στην κοσμολογία (με γνωστότερη συνεισφορά την πρόταση πως οι μαύρες τρύπες εκπέμπουν μια μορφή ακτινοβολίας που τιμητικά φέρει το όνομά του), έγραφε οκτώ βιβλία εκλαϊκευμένης φυσικής για ενηλίκους και τρία για παιδιά, συμμετείχε σε τηλεοπτικές σειρές και ντοκιμαντέρ και δίδασκε στο πανεπιστήμιο. Διόλου παράξενο που εξελίχθηκε σε εμβληματική μορφή, στον διασημότερο εν ζωή επιστήμονα.
 
Στη δεκαετία του '80 ο Στίβεν Χόκινγκ είχε ήδη ενδυθεί τον μανδύα του διαδόχου του Αϊνστάιν. Το «Time» και το «Newsweek», κατ' εξοχήν διαμεσολαβητές των εξελίξεων ακόμη για ένα διεθνές κοινό, αφιέρωναν εξώφυλλα στον άνθρωπο που, κατά την έκφρασή του, επιχειρούσε να διαβάσει «το μυαλό του Θεού» (αν και σε πολλές διατυπώσεις περί της σχέσης φυσικών νόμων και Υπέρτατου Οντος δεν άφηνε σπουδαία περιθώρια ελιγμών στο δεύτερο) και προωθούσαν μια εκλαϊ-κευμένη όψη της κοσμολογίας του. Σύμφωνα με αυτήν, ο Χόκινγκ συνέχιζε το έργο του Αϊνστάιν φιλοδοξώντας να ολοκληρώσει μια «Θεωρία των πάντων» η οποία θα πάντρευε τις θεμελιώδεις δυνάμεις της φυσικής μεταξύ τους στο πρότυπο που είχε οραματιστεί ο εμπνευστής της Θεωρίας της Σχετικότητας. Βέβαια, πρόγονος και επίγονος είχαν τις διαφορές τους: ο Αϊνστάιν αναζητούσε τρόπους να παρακάμψει την «αρχή της απροσδιοριστίας» του Βέρνερ Χάιζενμπεργκ, ακρογωνιαίο λίθο της κβαντομηχανικής, υποστηρίζοντας ότι εισήγαγε στους νόμους της φυσικής ένα ανεπίτρεπτο στοιχείο αβεβαιότητας («είμαι πεπεισμένος ότι ο Θεός δεν παίζει ζάρια», όπως το έθετε), ενώ ο Χόκινγκ στην πρόβλεψή του για μια πιθανή συνένωση σχετικότητας και κβαντικής θεωρίας δεν είχε τέτοιες προκαταλήψεις. Πέρα ωστόσο από τη γοητεία των υποατομικών σωματιδίων που γέμιζαν τις σελίδες του διεθνούς Τύπου με παραστάσεις και διαγράμματα, η περίπτωση του επιφανούς φυσικού ήταν το ίδιο ή και περισσότερο δημοφιλής ως «human interest story».

Οντας καθηλωμένος σε αναπηρική πολυθρόνα από πλάγια μυοτροφική σκλήρυνση ήδη από την ηλικία των 20 ετών, αποτελούσε την προσωποποίηση του ηθικού σθένους. Επιπλέον, η εικόνα του έδινε το κατάλληλο έναυσμα για δημοσιογραφική ανακίνηση του αιώνιου διπόλου για το σώμα και τη διάνοια: «Είναι σχεδόν πλήρως παράλυτος, άφωνος, περιορισμένος σε αναπηρική καρέκλα, ικανός να κινεί μόνο τους μυς του προσώπου του και δύο δάχτυλα του αριστερού του χεριού. (...) Επικοινωνεί αποκλειστικά μέσω ενός συνθετητή φωνής, τον οποίο χειρίζεται πληκτρολογώντας κοπιαστικά λέξεις σε έναν υπολογιστή προσαρμοσμένο στη μηχανοκίνητη καρέκλα του» - «Αιχμάλωτος στο ίδιο του το σώμα, όμως η διάνοιά του τον μεταφέρει στις εσχατιές του Σύμπαντος» διάβαζε κανείς σε δύο χαρακτηριστικά κείμενα του «Time» το 1988 και το 1992.

Το 1988, άλλωστε, όταν το «Newsweek» έθετε σε δεύτερη μοίρα τη συνάντηση κορυφής Ρίγκαν - Γκορμπατσόφ στη Μόσχα προκειμένου να ανακηρύξει στο εξώφυλλό του τον Χόκινγκ «Κυρίαρχο του Σύμπαντος», συνέπεσε με την έκδοση του βιβλίου μέσω του οποίου οι περισσότεροι θα τον γνώριζαν για πρώτη φορά. «Το χρονικό του χρόνου» (εκδόσεις Κάτοπτρο) ήταν ένα παράδοξο μπεστ σέλερ: από το πουθενά σχεδόν η σκληρόδετη έκδοση είχε ήδη πουλήσει ένα εκατομμύριο αντίτυπα, πράγμα πρωτοφανές για κείμενο εκλαϊκευμένης επιστήμης που πραγματευόταν τις δυσνόητες έννοιες της σύγχρονης φυσικής. Η εξομολόγηση του συγγραφέα στον πρόλογο ήταν από τη μια μεριά ενδεικτική της πραγματικότητας, από την άλλη χαρακτηριστική της τόλμης του εγχειρήματος: «Κάποιος μου είπε πως κάθε εξίσωση που θα έβαζα στο βιβλίο θα μείωνε τις πωλήσεις του στο μισό. Τελικά όμως αναγκάστηκα να βάλω μία: την περίφημη του Αϊνστάιν E=mc². Ελπίζω αυτό να μη μου κοστίσει τους μισούς αναγνώστες μου». Συνεχείς επανεκδόσεις, μεταφράσεις σε 40 γλώσσες και δέκα εκατομμύρια πωλήσεις παγκοσμίως σε 20 χρόνια κατέστησαν το «Χρονικό» τομή στην παγκόσμια βιβλιογραφία της εκλαϊκευμένης επιστήμης. Προλείαναν έτσι το έδαφος για τη διαχρονική κατόπιν επιτυχία βιβλίων που τακτικά μεταβιβάζουν την ουσία της αιχμής της φυσικής σε ευρύτερα στρώματα: ευαγγέλια της εκλαϊκευμένης επιστήμης όπως «Το σωματίδιο του Θεού» του Λέον Λέντερμαν ή «Το κομψό Σύμπαν» του Μπράιαν Γκριν δεν θα είχαν τη μορφή ή την απήχηση που απέκτησαν, ίσως και να μην είχαν δει καν το φως της δημοσιότητας, αν δεν είχε προηγηθεί εκείνο. Γιατί η δουλειά του Χόκινγκ οικοδόμησε ένα υπόβαθρο γνώσης εξοικειώνοντας ένα πολυπληθές κοινό με ορισμούς που κάποτε λογίζονταν περίπλοκοι και παραδίδοντας έννοιες όπως ο «ορίζοντας των γεγονότων» ή «το βέλος του χρόνου» προς χρήση στην καθημερινή γλώσσα.  
 
Εδώ μπορεί να εντοπίσει κανείς κατά μία έννοια τις ρίζες της διάχυσης στη σύγχρονη κουλτούρα τόσο της ορολογίας της θεωρητικής φυσικής όσο και της ανάγκης της επιστημονικής ακρίβειας. Πριν από τον Στίβεν Χόκινγκ ο τίτλος του «Βέλους του χρόνου», του μυθιστορήματος του δημοφιλούς βρετανού συγγραφέα Μάρτιν Εϊμις, που αφηγείται ανάποδα τη ζωή ενός ναζί εγκληματία γιατρού, θα ήταν απλώς μια κρυπτική αναφορά. Πριν από τον Στίβεν Χόκινγκ η ποπ κουλτούρα σπάνια επεδίωκε την πιστότητα της επιστήμης που βρίσκει κανείς στο σενάριο των Αρθουρ Κλαρκ και Στάνλεϊ Κιούμπρικ για το «2001: Οδύσσεια του Διαστήματος». Προτιμούσε τα διαστημικά παραμύθια του Τζορτζ Λούκας για έναν «Πόλεμο των άστρων» - ταινίες όπου το στοιχείο της φαντασίας υπερείχε τόσο ώστε καθιστούσε την επιστήμη άχρηστο επιθετικό προσδιορισμό. Αν το σημερινό «Interstellar» του Κρίστοφερ Νόλαν έχει ανάγκη από την παρουσία του πρωτοπόρου κοσμολόγου Κιπ Θορν για να λειτουργήσει πειστικά για τον θεατή, αυτό οφείλεται και στην εξοικείωση του κοινού με τις έννοιες που διέσπειραν τα εκατομμύρια αντίτυπα του «Χρονικού του χρόνου». Αν η πρωταγωνίστρια της ταινίας Αν Χάθαγουεϊ κάνει λόγο για την αντίληψή της περί φυσικής της ως «έναν κόκκο άμμου από την ακτή της γνώσης του Κιπ Θορν», σε αυτήν έχει συμβάλει έμμεσα και ο Στίβεν Χόκινγκ.

Οπως σημειώνει ο Τζέφρι Κλούγκερ σε άρθρο του για το φιλμ που δημοσιεύθηκε σε πρόσφατο τεύχος του «Time», «ο κινηματογράφος έχει καταστεί αληθινή πηγή επιστημονικής διερώτησης για εκατομμύρια ανθρώπους σε μια εποχή που η ίδια η επιστήμη μπορεί να αποβεί εξαιρετικά μπερδεμένη και πολύπλοκη για να γίνει κατανοητή». Ο Στίβεν Χόκινγκ μπορεί τελικά να μη διατύπωσε τη «Θεωρία των πάντων» και ως εκ τούτου η ομότιτλη βιογραφική ταινία που βγήκε στους αμερικανικούς κινηματογράφους πριν από δέκα ημέρες να αφηγείται τα γεγονότα της προσωπικής ζωής του, όχι το πώς προσπέρασε τον Αϊνστάιν στη λεωφόρο της υστεροφημίας, δικαιούται όμως να επαίρεται ότι απλοποίησε τη γεωμετρία ενός χαοτικού Σύμπαντος για τα μάτια του μέσου ανθρώπου.

ΝΟΣΗΜΑΤΑ ΑΠΟ ΠΑΘΟΛΟΓΙΚΑ ΠΡΙΟΝ ΣΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ

Γράφει η Δρ. Αναστασία Μοσχοβάκη

Τα νοσήματα από παθολογικά πρίον από την πρώτη στιγμή που εντοπίστηκαν το 1730 σε πρόβατα και κατσίκες, άλλαξαν πολλά από όσα γνωρίζαμε για την βιολογία των θηλαστικών. Ανέδειξαν επίσης ορισμένες από  τις πιο βλαπτικές συνέπειες που προκάλεσε η  αλλαγή στις μεθόδους εκτροφής των ζώων αλλά και στις κρεοφαγικές συνήθειες του δυτικού ανθρώπου όπως προοδευτικά μετασχηματίστηκαν σε όλη την διάρκεια του δέκατου όγδοου δέκατου ένατου και εικοστού αιώνα.  

Η νόσος των τρελών αγελάδων στα βοοειδή και η τρομώδης νόσος των προβάτων είναι νοσήματα που χαρακτηρίζονται από διατάραξη της φυσιολογικής εγκεφαλικής λειτουργίας των ζώων κυρίως λόγω βρώσης κρεατάλευρων και ιχθυάλευρων και μετάδοσης ενός  παθολογικού μολυσματικού παράγοντα (πρίον).Το παθολογικό πρίον είναι ένα είδος πρωτεΐνης που προκαλεί αλλοιώσεις σε φυσιολογικές πρωτεΐνες του εγκεφάλου. Τα νοσήματα prion στον άνθρωπο εκδηλώνονται  κυρίως ως ασθένεια Creutzfeldt-Jakob με τις παραλλαγές της,  σύνδρομο Gerstmann-Sträussler-Scheinker και kuru και προκαλούνται κατά κύριο λόγο από βρώση μολυσμένων με πρίον κρεάτων.

 Οι ασθένειες αυτές έχουν αλληλεπικαλυπτόμενα σημεία και συμπτώματα. Τα συμπτώματα περιλαμβάνουν ταχέως αναπτυσσόμενη άνοια, δυσκολία στο περπάτημα και αλλαγές στο βάδισμα, ψευδαισθήσεις, μυϊκή δυσκαμψία, σύγχυση, κούραση, δυσκολία στην ομιλία.  Οι ασθένειες αυτές ονομάζονται και σπογγώδεις εγκεφαλοπάθειες λόγω του τύπου των αλλοιώσεων που προκαλούν στον εγκέφαλο όταν εξετάζεται στο μικροσκόπιο: Εμφανίζονται περιοχές βλάβης που μοιάζουν με σφουγγάρι.

Tα νοσήματα prion επί μήνες έως και δεκαετίες δεν παρουσιάζουν συμπτώματα, ακόμη και αν η διαδικασία παθολογικής μετατροπής της φυσιολογικής πρωτεΐνης έχει αρχίσει. Τα prion δεν μεταδίδονται με την απλή επαφή με τον πάσχοντα και δεν καταστρέφονται με το μαγείρεμα. Yπάρχει επίσης και ιατρογενής οδός μετάδοσης (π.χ. επιμολυσμένα με prion μοσχεύματα).

Η διάγνωση της νόσου γίνεται από τα κλινικά ευρήματα σε συνδυασμό με μία σειρά εξετάσεων. Οι εξετάσεις στον άνθρωπο περιλαμβάνουν:

  • Μαγνητικές τομογραφίες του εγκεφάλου
  • Οσφυονωτιαία παρακέντηση
  • Ηλεκτροεγκεφαλογράφημα
  • Εξετάσεις αίματος.
  • Σήμερα η μαγνητική εγκεφάλου υψηλής ακρίβειας που έχει ενσωματώσει λήψεις με diffusion-weighted images (DWI) and fluid-attenuated inversion recovery (FLAIR) images, παρέχει υψηλή διαγνωστική ακρίβεια.
  • Η λήψη βιοψίας εγκεφάλου  προσφέρει την τελική επιβεβαίωση της νόσου.
  • Κατηγορία ΥΓΕΙΑ
  • 0