ενημέρωση 12:48, 10 August, 2026

Σεξ, ψέματα και ουσίες

Δύο παρεμβάσεις με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα για το Aids

 

Ένας Bρετανός κι ένας Aμερικάνος. Και οι δυο τους ωραίοι, πετυχημένοι και ανοιχτά γκέι. H σημερινή Παγκόσμια Ημέρα κατά του Aids είναι μια καλή ευκαιρία για να ανατρέξουμε στις πρόσφατες παρεμβάσεις τους. Παρεμβάσεις που ξεκίνησαν ζωηρές αλλά χρήσιμες συζητήσεις και στις δύο μεριές του Ατλαντικού για θέματα που «καίνε» την γκέι κοινότητα, αλλά θα πρέπει να απασχολήσουν την κοινωνία και πέρα από τα στενά της πλαίσια.

O 47χρονος Άιβαν Μάσοου (επάνω αριστερά), παιδί μεγαλωμένο από τις υπηρεσίες κοινωνικής πρόνοιας, κατάφερε τη δεκαετία του '90 να κάνει περιουσία πουλώντας φτηνές ασφάλειες σε ομοφυλόφιλους πελάτες που οι υπόλοιπες εταιρείες «τιμωρούσαν» με υψηλότερα ασφάλιστρα λόγω του HIV. Η εταιρεία του υπήρξε η πρώτη που έγινε χορηγός στο Pride του Λονδίνου, ενώ ο ίδιος υπήρξε για ένα διάστημα πρόεδρος του Ινστιτούτου Σύγχρονων Τεχνών της βρετανικής πρωτεύουσας. Αν και μέλος των συντηρητικών, το 2000 μεταπήδησε για λίγο στο κόμμα των εργατικών με σκοπό την κατάργηση της θατσερικής «Τροπολογίας αρ.28» που απαγόρευε κάθε αναφορά στην ομοφυλοφιλία από τα σχολεία και την τοπική αυτοδιοίκηση. Σήμερα διεκδικεί το χρίσμα των συντηρητικών για τη δημαρχία του Λονδίνου στις εκλογές του 2016. Αν τα καταφέρει, το Λονδίνο θα γίνει η τρίτη ευρωπαϊκή πρωτεύουσα μετά το Παρίσι και το Βερολίνο που θα αποκτήσει ανοιχτά γκέι δήμαρχο.

Η διεκδίκηση της δημαρχίας είχε σαν αποτέλεσμα πολλοί να θυμηθούν ένα περσινό άρθρο του που, με αφορμή το Pride του Λονδίνου, καταλόγιζε στην εμπορική γκέι σκηνή της πόλης στείρα ηδονοθηρία και εφησυχασμό απέναντι στις μάστιγες των ναρκωτικών και του HIV.

«Μη με παρεξηγείτε: Χρησιμοποιώ κι εγώ εφαρμογές όπως το Grindr και τις απολαμβάνω όπως όλοι. Έχω διασκεδάσει κι εγώ με ναρκωτικά στο μακρινό παρελθόν. Αλλά σίγουρα δεν είμαι ο μόνος που έχει προσέξει πως η σημερινή γκέι σκηνή μοιάζει να περιστρέφεται γύρω από το σεξ και τα ναρκωτικά. Ανήμπορη να αναλάβει τις ευθύνες της σχετικά με την εξάπλωση του HIV. Παγιδευμένη σε έναν άψυχο κόσμο κενής ηδονοθηρίας. Το βρίσκω δύσκολο να είμαι περήφανος όταν κάθε εβδομάδα περισσότερα νέα παιδιά βρίσκονται νεκρά από υπερβολική δόση σε κλαμπ ή όταν ουσίες όπως η μεθαδόνη και το crystal κάνουν θραύση στα διάφορα sex-parties που ευθύνονται κατά κύριο λόγο για τη διάδοση του HIV. Όταν νέα παιδιά γράφουν στις γκέι εφαρμογές πως ψάχνουν "μόνο bareback", λες και ο HIV είναι μια δυσάρεστη λεπτομέρεια που καλό είναι να μπει γρήγορα στην άκρη. "Μόνο bareback", σαν να λέμε "απαγορεύονται τα προφυλακτικά".

Σ'αυτή τη χώρα έχω την εντύπωση ότι σαν κοινότητα έχουμε κερδίσει τα πάντα και τίποτα ταυτόχρονα. Δεν ζητάω να δράσουμε επειδή αυτή η κατάσταση "χαλάει την εικόνα μας". Είμαι ο τελευταίος που είμαι σε θέση να κρίνω τους άλλους. Πάντα μου άρεσε να διασκεδάζω και βρίσκω ότι η διασκέδαση με μέτρο είναι υπέροχο πράγμα. Ζητάω να δράσουμε γιατί δεν μας αξίζει αυτή η αθλιότητα. Η χημεία και το "χημικό σεξ" είναι μια πλαστή σαχλαμάρα. Μια σαχλαμάρα ανιαρή και κενή που μπορεί να οδηγήσει στην κατάθλιψη και τον θάνατο. Γνωρίζω βέβαια ότι για χιλιάδες από μας, παντρεμένοι με τον σύντροφό μας σε κάποιο προάστιο ή μεγαλώνοντας παιδιά, η "γκέι σκηνή" και οι ουσίες δεν σημαίνουν απολύτως τίποτα. Ανησυχώ όμως για το κατά πόσο όλοι αυτοί είναι αντιπροσωπευτικά δείγματα της κατάστασης που αντιμετωπίζει ο μέσος γκέι.»

Όπως μπορεί να φανταστεί κανείς, το άρθρο προκάλεσε έντονες αντιδράσεις από εκείνους που του καταλογίζουν ότι φορτώνει στην γκέι κοινότητα τις αμαρτίες ενός εμπορικού κυκλώματος που «πουλάει» σεξ και ουσίες ή ότι χάνει τη γενικότερη εικόνα όταν δεν βλέπει τα αντίστοιχα προβλήματα (όπως ο αλκοολισμός και οι διαλυμένες οικογένειες) που στην πατρίδα του μαστίζουν τους ετεροφυλόφιλους. Ίσως το χειρότερο που έχει ακούσει μέχρι στιγμής είναι ότι με αυτό τον τρόπο προσπαθεί να αποστασιοποιηθεί δημόσια από την γκέι κοινότητα για να εξυπηρετήσει τις πολιτικές του φιλοδοξίες. Σε όλα αυτά κλήθηκε να απαντήσει σε μια πρόσφατη συνέντευξη:

«Αυτή τη στιγμή αντιμετωπίζουμε ένα τεράστιο πρόβλημα με τα ναρκωτικά, ενώ το σεξ χωρίς προφύλαξη έχει ξεπεράσει κάθε προηγούμενο. Ναρκωτικά όπως το crystal αλλά και ενέσιμες ουσίες απειλούν όσο τίποτα άλλο τη ζωή και την υγεία των γκέι και αμφί ανδρών που ζουν στην πρωτεύουσα. Ένας ετεροφυλόφιλος δήμαρχος δεν μπορεί να αντιμετωπίσει το πρόβλημα αφού θα τον κατηγορούσαν ότι είναι ομοφοβικός. Χρειάζεται ένας γκέι δήμαρχος για να επιβάλλει μια σκληρή γραμμή μέσα από την ίδια την κοινότητα. Νομίζω ότι είναι ένα πολύ δύσκολο πρόβλημα και η αρχή μπορεί να γίνει μόνο αν ξεκινήσουμε μια γενναία συζήτηση μεταξύ μας χωρίς ταμπού.»

Τον 37χρονο Ζάκαρι Κουίντο (πάνω δεξιά) τον γνωρίσαμε μέσα από πρωταγωνιστικούς ρόλους στην τηλεοπτική σειρά «Heroes», την κινηματογραφική μεταφορά του «Σταρ Τρεκ» αλλά και πιο πρόσφατα στο τηλεοπτικό «American Horror Story». Ανοιχτά γκέι εδώ και χρόνια, δεν μάσησε τα λόγια του σε μια πρόσφατη συνέντευξη στο γκέι περιοδικό Out σχετικά με το «μαγικό χάπι» Truvada του οποίου η μαζική, καθημερινή χρήση από όλους τους ομοφυλόφιλους άντρες προτείνεται ως μέσο πρόληψης κατά του HIV. Προκαλώντας αντιδράσεις από εκείνους -όπως ο Κουίντο- που θεωρούν ότι η προώθηση φαρμακευτικών σκευασμάτων σε άτομα που δεν έχουν μολυνθεί από τον ιό στέλνει το λάθος μήνυμα σχετικά με την ανάγκη προφύλαξης κατά τη διάρκεια του σεξ:

«Το Aids δεν εμπνέει πλέον τη φρίκη που προκαλούσε όταν σάρωσε τον πλανήτη κατά τη δεκαετία του '80. Η σημερινή γενιά το βλέπει σαν κάτι με το οποίο μπορείς να ζήσεις και που δεν χρειάζεται να φοβάσαι και τόσο. Και αυτό συνοδεύεται από μια αίσθηση χαλαρότητας γύρω από το θέμα. Σχετικά με τα καινούρια χάπια, θα πρέπει να είμαστε ιδιαίτεροι προσεκτικοί ώστε να μην χρησιμοποιούνται για να διευκολύνουν το σεξουαλικό ξεσάλωμα χωρίς προφυλάξεις. Υπάρχει μια υποβόσκουσα ανευθυνότητα σε αυτό τον τρόπο σκέψης που εκπλήσσει. Δεν γνωρίζουμε ακόμα αρκετά για τέτοιες μορφές φαρμακευτικής αγωγής ώστε να προβλέψουμε που μπορεί να μας οδηγήσουν.»

Στις αντιδράσεις που προκάλεσαν τα σχόλια περί ανευθυνότητας, ο γνωστός ηθοποιός επανήλθε με μια διευκρινιστική δήλωση:

«Παραμένω ακλόνητος υποστηρικτής των δικαιωμάτων της ΛΟΑΔ κοινότητας και συμπάσχω με όσους ζουν με τον HIV και το Aids. Δεν με χαρακτηρίζει εσωτερικευμένη ομοφοβία, ούτε φοβία προς τους οροθετικούς. Έχω διαβάσει και καταλάβει τον τρόπο που λειτουργούν τα νέα φάρμακα και είμαι πρόθυμος να μάθω περισσότερα. Αυτό που με προβληματίζει είναι η νοοτροπία μερίδας της γκέι νεολαίας ότι πλέον μπορούμε να χαλαρώσουμε την επιφυλακή μας απέναντι σε μία νόσο που παραμένει πραγματική απειλή για τη συλλογική μας ύπαρξη. Είχα πολυάριθμες συζητήσεις με νεαρά γκέι παιδιά που έχουν φτάσει να πιστεύουν ότι η απειλή του HIV είναι πλέον τόσο ασήμαντη που δεν παίζει κανένα ρόλο στη ζωή τους. Έχω δει υπερβολικά πολλούς νέους ανθρώπους να χρησιμοποιούν τα χάπια για να αντισταθμίσουν τον κίνδυνο των μη μονογαμικών σχέσεων χωρίς προφύλαξη. Αυτό είναι το μοναδικό πράγμα που με εξοργίζει.

Για δύο δεκαετίες ο τρόπος που κάναμε σεξ επαναπροσδιορίστηκε ερήμην μας εξαιτίας του Aids. Προσπάθησα να τονίσω ότι σε αυτή την καμπή της ιστορίας μας είναι ζωτικό να διατηρήσουμε την επιφυλακή μας και το αίσθημα ευθύνης που έχουμε ο ένας προς στον άλλο . Η ανάπτυξη νέων φαρμάκων αποτελεί τεράστια πρόοδο στη μάχη κατά του ιού. Όμως είναι ακόμα νωρίς - αυτό είναι όλο.»

Πηγή:athensvoice

Βραβείο Πούλιτζερ

Ε, δεν είναι και για Πούλιτζερ, αξίζουν πάντως συγχαρητήρια στους δημοσιογράφους που έχουν απέναντί τους τον οποιονδήποτε πολιτικό αρχηγό και προσπαθούν να τον στριμώξουν με σκληρές ερωτήσεις, όπως συνέβη χθες.
 
Παρακολούθησα χθες βράδυ με μεγάλη προσήλωση δύο πολιτικές συνεντεύξεις. Η μία του Αλέξη Τσίπρα στον Σκάι και η άλλη του Σταύρου Θεοδωράκη στο Mega.
 
Εσείς τώρα μπορεί να περιμένετε συγκρίσεις μεταξύ των δύο πολιτικών, αλλά εμένα άλλο είναι το δικό μου μαράζι.
 
Θέλω, λοιπόν, να συγχαρώ τους δύο δημοσιογράφους που πήραν τη συνέντευξη από τον Αλέξη Τσίπρα. Το λέω με μεγάλη ειλικρίνεια και χωρίς το παραμικρό ίχνος ειρωνείας, πολύ δε περισσότερο συναδελφικής κακεντρέχειας.
 
Ίσως κάποιοι να αμφιβάλλουν για την επαγγελματική επάρκεια της Σίας Κοσιώνη και του Παύλου Τσίμα. Δεν συγκαταλέγομαι ανάμεσά τους, πιστεύω ότι και οι δύο είναι πολύ ικανοί και έμπειροι δημοσιογράφοι.
 
Υπήρξαν λοιπόν και οι δύο άψογοι. Ευγενείς αλλά και αυστηροί. Ήπιοι αλλά και επίμονοι. Πάσχισαν με συστηματικό τρόπο να στριμώξουν τον Αλέξη Τσίπρα στα σκοινιά με διεισδυτικές ερωτήσεις σε όποια πεδία θεώρησαν ως αδύναμα σημεία της πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ: Για το περίφημο plan Β σε περίπτωση που οι διαπραγματευτικές κρούσεις της μελλοντικής κυβέρνησης της Αριστεράς δεν ευοδωθούν, για τη σύγκριση των διαπραγματευτικών ικανοτήτων του κ. Τσίπρα με τον κ. Σαμαρά, για τους συνδικαλιστές και τους πολιτικούς που προερχόμενοι από το ΠΑΣΟΚ έχουν προσχωρήσει ή θα προσχωρήσουν στον ΣΥΡΙΖΑ, για την πολιτική των συμμαχιών, για το ενδεχόμενο συνεργασίας με τους «Ανεξάρτητους Έλληνες», το ΠΑΣΟΚ, το Ποτάμι ή το ΚΚΕ σε περίπτωση μη επίτευξης αυτοδυναμίας, για τον εξωραϊσμό των δυσκολιών που αντιμετωπίζει η χώρα, για την επίσκεψη στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ στο City του Λονδίνου, για την πιθανότητα η εκλογή του ΣΥΡΙΖΑ να αποτελέσει θρυαλίδα στα θεμέλια της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Ακόμα και για το ενδεχόμενο να αποσύρουν τις καταθέσεις τους οι Έλληνες φοβούμενοι της πολιτικές του ΣΥΡΙΖΑ τον ρώτησε ο Παύλος Τσίμας, ακροβατώντας στα όρια της δεοντολογίας σε σχέση με την ασφάλεια του εθνικού νομίσματος.
 
Ό,τι πρέπει, δηλαδή, να ρωτάνε και όπως πρέπει να συμπεριφέρονται οι δημοσιογράφοι όταν παίρνουν συνέντευξη, σε κρίσιμη συγκυρία, από έναν πολιτικό αρχηγό.
 
Αν γίνεται αυτή η συζήτηση, αν χρειάζεται να εξαίρουμε τα αυτονόητα, είναι βέβαια γιατί αυτού του είδους η επαγγελματική συμπεριφορά σπανίως επιδεικνύεται από τους δημοσιογράφους των καναλιών και των μεγάλων εφημερίδων για πολιτικούς άλλων χώρων, ιδίως εκείνων που ασκούν εξουσία.
 
Παράξενο βέβαια αυτό. Γιατί ενώ του Τσίπρα δεν έχεις και πολλά να του προσάψεις, σκάνδαλα, οδυνηρές για το λαό αποφάσεις, ευθύνες για την εκτόξευση των spreads, για την έκρηξη της ανεργίας, για τα λουκέτα, για την κατεδάφιση της παιδείας, της υγείας και του κοινωνικού κράτους, για τη διατήρηση του πελατειακού κράτους, για μίζες και για ιδιωτικοποιήσεις, στους πολιτικούς που ασκούν εξουσία τα τελευταία εκατό χρόνια η πλειονότητα των δημοσιογράφων συμπεριφέρονται με μεγάλη αιδημοσύνη και αβρότητα, και όλ’ αυτά τα θέματα τα αφήνουν να περάσουν ασχολίαστα, μετατρέποντας συνήθως τις συνεντεύξεις σε υγιεινούς περίπατους και σε άσκηση δημοσίων σχέσεων.
 
Και όμως, έτσι, όπως χθες το βράδυ, πρέπει να λειτουργούν οι δημοσιογράφοι, ανεξαρτήτως του ποιον έχουν απέναντί τους, χωρίς να λαμβάνουν υπόψη τους τα γαλόνια του ή τα ένσημά του, τον θώκο του, τις διεθνείς σχέσεις του ή την επιρροή του στο τραπεζικό σύστημα. Έτσι πρέπει να συμπεριφέρονται στον αυριανό πρωθυπουργό, όπως άλλωστε και στον εν ενεργεία, τον πρώην ή τον εν αναμονή. Και πιο σκληρά ακόμα, θα έλεγα, με χτυπήματα κάτω απ’ τη ζώνη και με προβοκατόρικες ερωτήσεις, ώστε να τον βγάλουν από τη συνηθισμένη του ατζέντα, ώστε να καταδείξουν τις αντιφάσεις της πολιτικής του ως τις ακραίες συνέπειές της, ώστε να τον μπερδέψουν και να τον παραδώσουν στους τηλεθεατές -αν το μπορούν- όπως είναι πραγματικά, και όχι όπως τον έχουν κατασκευάσει το κύρος της όποιας εξουσίας του και το ταλέντο των ίματζ μέικερς.
 
Για τη συνέντευξη του Σταύρου Θεοδωράκη στον Γιάννη Πρετεντέρη δεν χρειάζεται να πω πολλά, ήταν ισοδύναμη με τις ανάλογες συνεντεύξεις του Αντώνη Σαμαρά ή του Γιάννη Στουρνάρα, στην ίδια εκπομπή, αν εξαιρέσεις μια εσάνς οικειότητας, η οποία δικαιολογείται από τον μακροχρόνιο επαγγελματικό συγχρωτισμό των δύο ανδρών στα ίδια τηλεοπτικά στούντιο και δημοσιογραφικά γραφεία. Και οι δημοσιογράφοι άνθρωποι είναι.
 
Ήταν μια ωραία ψυχαγωγική εκπομπή, όπως αυτές που μερικές φορές πραγματοποιούν οι έγκυροι τηλεοπτικοί δημοσιογράφοι καλώντας εκτάκτως για συνέντευξη κάποιο αστέρι του καλλιτεχνικού κόσμου ή μια τηλεπερσόνα. Μια συνέντευξη πάντως που αδικεί κατά κάποιον τρόπο το πολιτικό προφίλ του Σταύρου Θεοδωράκη, ο οποίος χρειάζεται να καταδείξει κάποια στιγμή τις ικανότητές του υπό συνθήκες δημοσιογραφικής πίεσης, εφόσον επιδιώκει να κατοχυρώσει το ριζοσπαστικό πολιτικό προφίλ ενός ανθρώπου που παράτησε μια πετυχημένη καριέρα για να επιβάλει στο πεπαλαιωμένο πολιτικό σύστημα την κοινή λογική και έναν νέο πολιτικό άνεμο.
 
Ιδού λοιπόν η ευκαιρία για τους δύο δημοσιογράφους του Σκάι, να συνεχίσουν στο ίδιο μοτίβο την καλή πρακτική τους ζητώντας συνέντευξη από τον Σταύρο Θεοδωράκη, κι έπειτα από τους άλλους αρχηγούς κομμάτων, συμπεριλαμβανομένου του πρωθυπουργού.
 
Αν υποθέσουμε, δηλαδή, ότι θα καταδεχτεί ο πρωθυπουργός να κάνει διάλογο με τον οποιονδήποτε δημοσιογράφο, πράγμα που, από όσο μπορώ να θυμηθώ, έχει να κάνει περισσότερο από ένα χρόνο, σ' εκείνη την εκπομπή του Γιάννη Πρετεντέρη όπου είχε δώσει τη ρητή του υπόσχεση για το δωρεάν Wi Fi σε όλους τους Έλληνες, «επειδή το είχε ψάξει το θέμα».
 
Θα έχουν άλλωστε έτοιμη την πρώτη ερώτηση…
Πηγή:the press project

 

 
  • Κατηγορία BLOGS
  • 0

Βρετανοί και συνεργάτες των ναζί μαζί στον ελληνικό εμφύλιο

 
 

Ο Observer του Guardian παρουσιάζει τα Δεκεμβριανά αναδεικνύοντας, μέσω απόρρητων εγγράφων και αναφορών από ιστορικούς, τον ρόλο της Βρετανίας στην ενορχήστρωση του εμφυλίου πολέμου και την «αποκατάσταση» των συνεργατών των ναζί στην Ελλάδα. Σε καμιά άλλη χώρα στην Ευρώπη οι συνεργάτες των ναζί δεν είχαν τη δυνατότητα να διεισδύσουν σε τέτοιο βαθμό στις κρατικές δομές, στο στρατό και τις δυνάμεις ασφαλείας και στο δικαστικό σώμα. Αυτός είναι και ένας από τους λόγους της αναζωπύρωσης του ναζισμού στην Ελλάδα, με πρωταγωνιστές τους απόγονους των Ταγμάτων Ασφαλείας, υπογραμμίζεται στο αφιέρωμα.

Όπως αναφέρεται στο αφιέρωμα του Observer πολλοί λίγοι στη Βρετανία γνωρίζουν πως «η Βρετανία στήριξε τους υποστηρικτές του Χίτλερ» με τη λήξη του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου. Μερικές εβδομάδες μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας από τους Ναζί, οι αντάρτες στην Αθήνα βρέθηκαν να σφυροκοπούνται από τις βρετανικές δυνάμεις και τους συνεργάτες των ναζί, σημειώνεται στο αφιέρωμα στα Δεκεμβριανά. Μέσα από μια σύντομη αναδρομή στη δικτατορία Μεταξά και την ενίσχυση της ελληνικής Αριστεράς  λόγω της τεράστιας εισροής πολιτικοποιημένων προσφύγων και φιλελεύθερων διανοούμενων από τη Μικρά Ασία, ο Observer φτάνει στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο και την αποχώρηση των ναζί από την Ελλάδα, όταν ο ΕΛΑΣ αριθμούσε δεκάδες χιλιάδες αντάρτες εκτός πρωτεύουσας,

Η πρόθεση της Βρετανικής κυβέρνησης για την μεταπολεμική πορεία της Ελλάδας είχε εκφραστεί ήδη από τον Αύγουστο του 1944. Σε απόρρητη αναφορά του προς τον πρόεδρο των ΗΠΑ, Φρανγκλίνο Ρούζβελτ, με ημερομηνία 17/08/1944, ο Ουίνστον Τσόρτσιλ εκφράζει τις ανησυχίες του για τις εξελίξεις στην Αθήνα και στην Ελλάδα όταν οι Γερμανοί αποχωρήσουν από τη χώρα. «Αν υπάρξει κενό εξουσίας για μεγάλο διάστημα είναι πολύ πιθανό οι εξτρεμιστές του ΕΑΜ και το Κομμουνιστικό Κόμμα να κατέβουν στην πόλη», έγραφε αναφερόμενος στους αντάρτες της ναζιστικής κατοχής.

Η Βρετανία διορίζει άμεσα μια κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Γεώργιο Παπανδρέου την οποία παρουσιάζει αρχικά ως κυβέρνηση εθνικής ενότητας και στέλνει στην Αθήνα τον στρατηγό Ρόναλτ Σκόμπι για να αναλάβει επικεφαλής του στρατού της χώρας με βασικό πρόσταγμα των αφοπλισμό των ανταρτών. Ο καθηγητής ιστορικός Αντρέ Γερολυμάτος στο βιβλίο του για τον ελληνικό εμφύλιο υπογραμμίζει πως ο αφοπλισμός στην πραγματικότητα προωθείται μόνο για τον ΕΛΑΣ και όχι για τους συνεργάτες των ναζί. Οι Βρετανοί, ως επικυρίαρχοι, ήδη στα μέσα Νοεμβρίου αρχίζουν να απελευθερώνουν αξιωματικούς και στρατιώτες των Ταγμάτων Ασφαλείας, οι οποίοι σταδιακά στελεχώνουν τον στρατό και τις δυνάμεις ασφαλείας. Όπως αναφέρεται στον Observer, σε σχετικό σημείωμα της βρετανικής υπηρεσίας SOE, που ήταν υπεύθυνη για την οργάνωση της αντίστασης στις κατεχόμενες χώρες της Ευρώπης, επισημαίνεται πως σε καμία περίπτωση δεν θα πρέπει οι βρετανικές δυνάμεις να εμφανίζονται με αυτές τις πρακτικές.

Το ΕΑΜ λοιπόν έβλεπε ήδη πως στους δρόμους της Αθήνας είχαν επιστρέψει ταγματασφαλίτες και χαφιέδες των ναζί. «Οι ανώτεροι Βρετανοί αξιωματικοί γνώριζαν ακριβώς τι έκαναν, έχοντας εικόνα πως οι ταγματασφαλίτες ήταν τα αποβράσματα στην Ελλάδα», αναφέρει ο κ. Γερολυμάτος. Συνολικά εκτιμάται πως περίπου 12.000 μέλη των ταγμάτων ασφαλείας απελευθερώθηκαν από τις φυλακές και πολλοί εντάχθηκαν στις δυνάμεις ασφαλείας. Οι Βρετανοί σε καμία περίπτωση δεν θα επέτρεπαν να θιγούν τα συμφέροντά τους στην Ελλάδα, στο πλαίσιο που αυτά ορίζονταν από τη «συμφωνία των ποσοστών», που είχε υπογραφεί μεταξύ του Τσόρτσιλ και του Στάλιν στις 9 Οκτωβρίου του 1944 και όριζε τις μεταπολεμικές σφαίρες επιρροής. Η Ελλάδα ήταν στη σφαίρα επιρροής της Βρετανίας, με στόχο η Σοβιετική Ένωση να μείνει μακριά από τη Μεσόγειο.

Όπως υπογραμμίζει ο Αντρέ Γερολυμάτος το λογικό και το προφανές θα ήταν να ενσωματωθεί ο ΕΛΑΣ στον ελληνικό στρατό, όπως εξάλλου συνέβη με τις αντάρτικές ομάδες και στις υπόλοιπες χώρες της Ευρώπης, για παράδειγμα στη Γαλλία. Ωστόσο η Βρετανία είχε αποφασίσει από την αρχή πως οι αξιωματικοί του ΕΛΑΣ και οι στρατιώτες του δεν θα γίνονταν δεκτή στο νέο «εθνικό στρατό». Ένας από τους λόγους που ο Τσόρτσιλ επιθυμούσε μια αναμέτρηση με την Αριστερά ήταν πως επιδίωξή του ήταν η παλινόρθωση της Βασιλείας, η οποία θα φρόντιζε να αποκατασταθεί η «νομιμότητα» και τα συμφέροντα της προπολεμικής άρχουσας τάξης. Το ΕΑΜ – ΕΛΑΣ, ανεξάρτητα από τη σχέση του με το ΚΚΕ, αντιπροσώπευε μια επαναστατική δύναμη και μια αλλαγή. Οι Βρετανοί προετοιμάζονται για αυτή τη σύγκρουση και απελευθερώνει τους ταγματασφαλίτες. «Τα Τάγματα Ασφαλείας είχαν πολεμήσει τους αντάρτες του ΕΛΑΣ κατά την ναζιστική κατοχή και θα επαναλάμβαναν με ευχαρίστηση αυτή τη σύγκρουση».

Στις 3 Δεκεμβρίου του 1944 μια ομοβροντία πυρών έπνιξε στο αίμα τη διαδήλωση του ΕΑΜ στο Σύνταγμα με δεκάδες νεκρούς. Το σκηνικό επαναλαμβάνεται και την επομένη. Στη σφαγή το ΕΑΜ απαντάει παίρνοντας τα όπλα και ο Σκόμπι επιβάλει στρατιωτικό νόμο, διατάσσοντας τον αεροπορικό βομβαρδισμό. Η Μάχη της Αθήνας είχε ξεκινήσει. Τα γερμανικά τανκς αντικαταστάθηκαν από βρετανικά και τα SS από Βρετανούς στρατιώτες και πρώην ταγματασφαλίτες.

Ωστόσο ο Observer αναφέρει πως πολλοί Βρετανοί στρατιώτες δεν γνώριζα με ποιον πολεμούσαν. Σε έγγραφα αξιωματικών αναφέρεται πως πολλοί είχαν την εντύπωση ότι απέναντί τους βρίσκονται «Ούννοι», όρος που χρησιμοποιούσε η βρετανική προπαγάνδα από τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο για τους Γερμανούς. «Ρωτούν γιατί πρέπει να δώσουμε τη ζωή μας για τις πολιτικές ελληνικές διαφορές. Τους απαντώ πως είναι όλα μέρος του πολέμου κατά των Ούννων και πρέπει να τους εξολοθρεύσουμε», ανέφερε ένας αξιωματικός σε έγγραφό του. Η βρετανική ηγεσία πάντως, από τα έγγραφα, προκύπτει πως είχε εξαρχής σχέδιο της ερήμωση και την κατάληψη της Αθήνας. Τα βρετανικά στρατεύματα ενισχύθηκαν τις ημέρες που ακολούθησαν και μέχρι το τέλος του Δεκεμβρίου είχαν το πάνω χέρι στους δρόμους της Αθήνας. Εκείνες τις ημέρες θα φτάσει και ο Τσώρτσιλ στην Αθήνα.

Μια από τις πιο σκοτεινές φυσιογνωμίες της βρετανικής δράσης στην Ελλάδα ήταν ο Τσάρλς Γουίγκχαμ, ο επικεφαλής της RUC της ειδικής δύναμης καταστολής στη Βόρεια Ιρλανδία. Οι πρακτικές της RUC έφτασαν και στην Ελλάδα, καθώς ο Γουίγκχαμ είναι αυτός που δημιουργεί τα νέα σώματα ασφαλείας, στα οποία εντάχθηκαν και οι ταγματασφαλίτες των ναζί. Όσο για τα στρατόπεδα, όπου δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι εξορίστηκαν βασανίστηκαν και δολοφονήθηκαν, αυτά σημειώνεται στο αφιέρωμα του Observer δεν χρειαζόταν αν δημιουργηθούν, καθώς υπήρχαν ήδη από την εποχή του Μεταξά.  Μπορεί όπως αναφέρεται οι Βρετανοί να μην δημιούργησαν στρατόπεδα συγκεντρώσεις, αν και υπάρχουν και αντίθετες απόψεις για αυτό - εξάλλου πολλοί στάλθηκαν και σε βρετανικά στρατόπεδα στη Μέση Ανατολή-, είχαν όμως παρουσία σε αυτά, μαζί με τους πρώην συνεργάτες των ναζί. Ο Τσάρλς Γουίγκχαμ γνώριζε με ποιους συνεργαζόταν. Γνώριζε πως ήταν οι ίδιοι άνθρωποι που κατά τη διάρκεια της κατοχής εκτελούσαν και βασάνιζαν ανθρώπους.

«Σε καμιά άλλη χώρα στην Ευρώπη, όπως συνέβη στην Ελλάδα, οι συνεργάτες των ναζί δεν είχαν τη δυνατότητα να διεισδύσουν στις κρατικές δομές, τον στρατό, τις δυνάμεις ασφαλείας, το δικαστικό σώμα και μάλιστα τόσο αποτελεσματικά. Η αναζωπύρωση των νεοναζί στην Ελλάδα με την άνοδο της Χρυσής Αυγής συνδέεται άμεσα με την μη εκκαθάριση μεταπολεμικά. Πρόκειται για απογόνους των ταγμάτων ασφαλείας, όπως ήταν και οι υποστηρικτές της Χούντας των Συνταγματαρχών», επισημαίνει το βρετανικό περιοδικό.

Πηγή:tvxs

Περιστέρια κάθισαν στους ώμους του Ν. Χιωτάκη!

Ξεκάθαρη απόδειξη της αθωότητας του, θεωρεί ο πρόεδρος του συνδυασμού του και πρώην Δήμαρχος την εμφάνιση του Αγίου Πνεύματος, που σαν από θαύμα, ήρθε εντελώς ξαφνικά ενώ βρισκόταν στο φυτώριο και κάθισε με τη μορφή δύο περιστεριών στους ώμους του.

Η συγκλονιστική στιγμή που το Άγιο Πνεύμα, με τη μορφή δύο περιστεριών, δίνει για άλλη μια φορά την ετυμηγορία του υπέρ του Νίκου Χιωτάκη

Ήταν η στιγμή που ο Νίκος Χιωτάκης, προσπαθούσε να εξηγήσει γιατί τον πολεμάνε εκβιάζοντάς τον να μιλήσει για τα χρήματα που έχουν κάνει «φτερά»  ώστε να ξεπληρώσουν τις δικές τους αμαρτίες.

Τότε, εντελώς ξαφνικά, μετά το διαφημιστικό διάλειμμα, δύο λούτρινα περιστέρια, βρέθηκαν καθισμένα στους ώμους του σα να ήθελαν να του συμπαρασταθούν για άλλη μια φορά – όπως τότε που είχαν καθίσει στο κεφάλι του κατά τη διάρκεια του Αγιασμού, δίνοντάς του τη Θεία Φώτιση.

Εμφανώς συγκινημένος ο Πρώην Δήμαρχος, εξήγησε στους πολίτες, ότι αφού έχει τη συμπαράσταση του Θεού, που του έστειλε ως συμπαραστάτη το Άγιο Πνεύμα για άλλη μια φορά, δεν χρειάζεται να εξηγήσει τίποτα άλλο.

«Δεν χρειάζεται να εξηγήσω τίποτα άλλο» είπε με δάκρυα στα μάτια ο Νίκος Χιωτάκης. Και τόνισε πως ότι έκανε, το έκανε με τη Θεία Φώτιση που του είχε δώσει εκείνη η δεκαωχτούρα. Κατά συνέπεια η αισχρή σκευωρία εναντίον του δεν έχει θρησκευτική βάση και θα καταρρεύσει.

«Εξάλλου», κατέληξε μετά από μια μεγάλη, κατανυκτική παύση, «το όνομα Varsos, που έχω αναφέρει στην ομιλία μου πολλές φόρες, μου το είχε πει το ίδιο το Άγιο Πνεύμα και όπως ξέρουν όλοι, αναφέρεται στο Ευαγγέλιο».

Σημείωση: Το παραπάνω κείμενο και η φωτογραφία είναι όλο προϊόν φαντασίας με στόχο τη σάτιρα και σε καμία περίπτωση δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Μπορείτε να το καταναλώσετε άφοβα