Όχι μόνο δεν είμαι φαν του Λεός Καράξ, αλλά δεν έχω δει καν το Holy Motors που όλοι μιλούσαν γι' αυτό δυο χρόνια πριν. Κατέβηκα το Σάββατο το βράδυ μέχρι την Ταινιοθήκη για να δω το πρώτο του φιλμ, το Boy meets girl, που γύρισε στην ηλικία των 24, και χθες, Κυριακή, το φιλμ που ουσιαστικά τον καθιέρωσε, το Mauvais Sang (Κακό Αίμα από το ποίημα του Ρεμπό και με ελληνικό τίτλο Η δική μας νύχτα), και τα δύο με πρωταγωνιστή του Ντενί Λαβάντ – λίγο σαν alter ego του, αφού έχει παίξει στις περισσότερες ταινίες του και στις δύο πρώτες έχει το όνομα Άλεξ, που είναι και το πραγματικό του σκηνοθέτη. Στο Mauvais Sang παίζουν επίσης ο Μισέλ Πικολί, η Ζιλιέτ Μπινός, με την οποία διατηρούσε για πολλά χρόνια σχέση, και η μόλις 16 χρονών τότε Ζιλί Ντελπί. Η ταινία, εντυπωσιακά γυρισμένη σε στούντιο, μου άρεσε πολύ περισσότερο από την πρώτη, κι έτσι, όταν εμφανίστηκε στο τέλος της προβολής ως τιμώμενος προσκεκλημένος, είχα μεγάλο ενδιαφέρον να ακούσω τι είχε να πει. Λιγομίλητος, όπως και ο χαρακτήρας της ταινίας του, απαντούσε με δυσκολία τις σχετικές ερωτήσεις και σχεδόν ομολόγησε ότι δεν του είναι εύκολο να αναλύει το έργο του, πόσο μάλλον μια ταινία που γύρισε 28 χρόνια πριν. Σε κινηματογραφική σχολή, πάντως, δεν πήγε ποτέ. Του άρεσε από μικρός να βλέπει σινεμά κι έτσι οι όποιες επιρροές του είναι περισσότερο ασυνείδητες και λιγότερο αναφορές σε genre – κατηγορίες και δημιουργούς.  

O Leos Carax στην εκδήλωση της Ταινιοθήκης της Ελλάδος Μισή ώρα αργότερα βρισκόμουν δίπλα του για ποτό σε μπαρ της οδού Ηπίτου στην Πλάκα, χάρη στη φίλη Νίνα Βελιγράδη που οργάνωσε το αφιέρωμα και είναι υπεύθυνη για τη φιλοξενία του, το διάστημα που θα μείνει στην Αθήνα. Όση ώρα καθόταν μαζί μας δεν έβγαλε ούτε τα γυαλιά ηλίου που φορούσε από την πρώτη στιγμή, ούτε το καπέλο του. Ζήτησε να πιει ένα τσάι, παρέμεινε σιωπηλός και κάπνιζε συνεχώς. Το πακέτο με τα τσιγάρα ήταν και η απάντησή του σε κάποιον που στην Ταινιοθήκη τον ρώτησε γιατί οι χαρακτήρες του καπνίζουν τόσο πολύ. Άρπαξα την ευκαιρία να του πιάσω την κουβέντα, καθώς η ομήγυρη ένιωθε κάποια αμηχανία απέναντι στον πενηντατετράχρονο Γάλλο σκηνοθέτη, παρόλο που σχεδόν όλοι τον βλέπουν ως ίνδαλμα, λόγω κυρίως του Holy Motors.  

Ο Σπύρος Γιανναράς δίπλα μου, του λέει σε άπταιστα γαλλικά ότι για έναν ξένο σκηνοθέτη που έρχεται πρώτη φορά στην Ελλάδα είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον να δει το εκτυφλωτικό φως του Σουνίου. Πείθεται, και λέει ότι θα κοιτάξει να προλάβει και τα δύο. Να δει και την πορεία και να κάνει το μικρό αυτό ταξίδι.    

Είναι η πρώτη σου φορά στην Ελλάδα; «Όχι, είχα έρθει παιδί ένα καλοκαίρι με τους γονείς μου, στον Πόρο και την Πάρο. Ξαναήρθα στα 20 μου με τη φίλη μου, κάνοντας οτοστόπ, και κατέληξα πάλι στην Πάρο» μου λέει. «Και τώρα πέφτεις επάνω σε επέτειο του Πολυτεχνείου», του σχολιάζω, «πιθανόν να γίνεις μάρτυρας επεισοδίων». «Εσύ πού θα βρίσκεσαι εκείνη την ώρα;» με ρωτάει. Του απαντάω ότι δεν θα συμμετάσχω στην πορεία, αλλά ίσως για εκείνον να έχει ενδιαφέρον να δει από κοντά τι θα συμβεί. Η Νίνα σχεδιάζει να τον πάει μέχρι το Σούνιο και του περιγράφω πόσο μαγευτική τοποθεσία είναι, με τον Ναό του Ποσειδώνα από τη μια και το Αιγαίο από την άλλη. Ο Σπύρος Γιανναράς δίπλα μου, του λέει σε άπταιστα γαλλικά ότι για έναν ξένο σκηνοθέτη που έρχεται πρώτη φορά στην Ελλάδα είναι ιδιαίτερα ενδιαφέρον να δει το εκτυφλωτικό φως του Σουνίου. Πείθεται, και λέει ότι θα κοιτάξει να προλάβει και τα δύο. Να δει και την πορεία και να κάνει το μικρό αυτό ταξίδι.

Δειλά-δειλά τον ρωτάω αν του έχει αρέσει ποτέ κάποια ελληνική ταινία. Μου λέει ότι δεν έχει δει ελληνικές ταινίες. Ούτε καν του Αγγελόπουλου, που είναι δημοφιλής στη Γαλλία; «Όχι, δεν νομίζω, δεν τον ξέρω» μου απαντάει κι εκπλήσσομαι. Τότε θα ξέρει τον Νίκο Παπατάκη, σε ταινία του οποίου έχει πρωταγωνιστήσει και ο «δικός» του Μισέλ Πικολί. «Ναι, τον έχω ακουστά, αλλά δεν έχω δει κάτι δικό του». «Ούτε καν τις Αβύσσους, την ταινία που αναστάτωσε τις Κάννες το '63, είσαι σίγουρος;». «Όχι, δεν νομίζω. Τον μόνο Έλληνα σκηνοθέτη που γνώρισα στα 19 μου, και τότε τουλάχιστον μου άρεσαν οι ταινίες του, ήταν ο Σταύρος Τορνές». Σκέφτηκα ότι ίσως να γνωρίζει, λόγω του ότι ζει στο Παρίσι και κάνει διεθνή καριέρα, τον διευθυντή φωτογραφίας Γιώργο Αρβανίτη. «Όχι, δεν μου λέει κάτι το όνομά του. Ξέρω μόνο αυτούς με τους οποίους συνεργάζομαι και, όπως και να 'χει, τα τελευταία χρόνια δεν παρακολουθώ ταινίες. Μου πήρε 13 χρόνια να ολοκληρώσω το Holy Motors». Η Νίκη Χειλάκου που είναι μαζί μας του λέει ότι θεωρεί αυτή την ταινία ό,τι σημαντικότερο έχει δει τα τελευταία χρόνια και ότι κατά τη γνώμη της αδικήθηκε που δεν πήρε τον Φοίνικα. «Ήταν η χρονιά του Amour, του Χάνεκε» της υπενθυμίζει. Άλλωστε, ο ίδιος δεν έχει βραβευτεί ποτέ στο Φεστιβάλ των Καννών. Μας εξηγεί ότι οι ταινίες του δεν είναι ιδιαίτερα δημοφιλείς στη Γαλλία και ότι μόνο οι Εραστές της Γέφυρας έφεραν λεφτά. Το Pola Χ που ακολούθησε ήταν παταγώδης αποτυχία. Έκανε πολλά χρόνια να επιστρέψει στο σινεμά. Σε ποια χώρα είναι πιο πολύ αγαπητός, τον ρωτάω. «Στην Ασία» μου απαντάει. «Στην Ιαπωνία και στην Κορέα. Έχω κάνει και μια σπονδυλωτή ταινία στο Τόκιο».    

Αναρωτιέμαι αν αυτός ανακάλυψε κι επέβαλε τον Λαβάντ ως ηθοποιό, αφού το παράξενο φιζίκ του μόνο εκείνος θα μπορούσε να το εκμεταλλευτεί σε πρωταγωνιστικούς ρόλους. «Όχι, ήταν καλλιτέχνης του τσίρκου. Δεν του αρέσει τόσο να κάνει κινηματογράφο, προτιμάει να παίζει στο θέατρο. Δεν μας συνδέει ιδιαίτερη φιλία με τον Λεβάντ, τον βλέπω συχνά επειδή μένουμε στην ίδια γειτονιά, αλλά δεν κάνουμε παρέα και, απ' όσο θυμάται, δεν έχουμε φάει ποτέ μαζί. Ως σκηνοθέτης προτιμώ να είμαι πιο κοντά στις γυναίκες ηθοποιούς μου από τους άντρες» λέει αστειευόμενος.  

Ο Λεός Καράξ, ψευδώνυμο-αναγραμματισμός του πραγματικού του ονόματος, που σημαίνει «Le Oscar aX» (Το Όσκαρ πάει στον Χ), ζει στην πρώην υποβαθμισμένη περιοχή Belleville του Παρισιού που τώρα είναι της μόδας, έχει μια κόρη δέκα χρονών και φιλοξενεί αρκετά κατοικίδια. Όταν επισκέπτεσαι μια ξένη πόλη του αρέσει να περπατά στους δρόμους της και να παρατηρεί τη ζωή. Η Αθήνα θα έχει μεγάλο ενδιαφέρον για σένα, του λέω. Θα δεις την πρωτεύουσα μιας περίπου διαλυμένης χώρας, αλλά να μη χάσεις το ταξίδι στο Σούνιο! Είχε πάει 1:30 το πρωί, μόλις πριν λίγες ώρες είχε ταξιδεύσει από το Παρίσι, τον καληνυχτίσαμε και του δώσαμε ραντεβού για τις επόμενες προβολές στην Ταινιοθήκη.  

Πηγή: lifo

Ενώ ετοιμάζεται να δραστηριοποιηθεί στην Ελλάδα, στο εξωτερικό γίνεται ολοένα και πιο αντιπαθητική

Για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα η Uber ήταν ταυτόχρονα το αγαπημένο start-up της Silicion Valley αλλά και ο φόβος και ο τρόμος των οδηγών ταξί και κάθε άλλου οργανισμού ή συνδικάτου που τους εκπροσωπεί στις 200 πόλεις που δραστηριοποιείται παγκοσμίως...  

Η καινοτόμος υπηρεσία εύρεσης ταξί, μέσω smartphone, που έρχεται σύντομα και στην Ελλάδα, έχει δημιουργήσει έναν μικρό χαμό γύρω από το όνομά της. Εκτός από τις αντιδράσεις –που έφτασαν μέχρι το σημείο μιας πανευρωπαϊκής απεργίας– των Ευρωπαίων οδηγών ταξί αλλά και των τοπικών κυβερνήσεων που έσπευσαν να αναθεωρήσουν τι είναι και τι δεν είναι νόμιμο στον χώρο των μισθωμένων οχημάτων, η Uber πέφτει από τη μία λακκούβα στην άλλη.  

Το ευέλικτο μοντέλο μίσθωσης οχημάτων απέφερε στην Uber εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια από επενδυτές, οπουδήποτε κι αν έχει δραστηριοποιηθεί έως τώρα. Για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα η Uber –και οι παραλλαγές του ευέλικτου προϊόντος της–, που φτάνει να βαφτίζει «οδηγό ταξί» οποιονδήποτε διαθέτει μόνο ένα όχημα, όχι όμως και άδεια, την έκανε ταυτόχρονα το αγαπημένο start-up της Silicion Valley αλλά και τον φόβο και τον τρόμο των οδηγών ταξί και κάθε άλλου οργανισμού ή συνδικάτου που τους εκπροσωπεί στις 200 πόλεις που δραστηριοποιείται παγκοσμίως.  

Αν και γεννημένη στη Silicon Valley, εκεί όπου χτυπάει η καρδιά του τεχνολογικού καπιταλισμού, η Uber δείχνει να αποτυγχάνει στην προσπάθειά της να γίνει κοινωνός κάποιων βασικών αξιών της.   Δεν άργησαν, όμως, να έρθουν στην επιφάνεια, από μια μεγάλη μερίδα του Τύπου, και αρκετές αμφιλεγόμενες πρακτικές της Uber σχετικά με το πώς αντιμετωπίζει τον ανταγωνισμό, και κυρίως την αντίπαλη εταιρεία που παρέχει παρεμφερείς υπηρεσίες, τη Lyft. Πρακτικές που πολλοί ειδικοί με φήμη ανεπηρέαστης άποψης ισχυρίστηκαν ότι έφταναν σε επίπεδο bullying, με αντικίνητρα σε οδηγούς ταξί, ώστε να επιλέξουν την Uber έναντι της Lyft, αλλά και παρεμβάσεις για ακύρωση μισθώσεων κ.ο.κ.  

Τελευταία κεφάλαια στην κατρακύλα που φαίνεται να χαρακτηρίζει την πορεία της Uber, ιδίως στην Αμερική, όπου έγκριτα έντυπα και site, όπως το «Time», δημοσιεύουν οδηγούς για το πώς οι χρήστες θα ξεριζώσουν την εφαρμογή από τις συσκευές τους, αποτελούν: Η είδηση της φερόμενης ως κατασκοπείας μιας δημοσιογράφου του BuzzFeed από τον διευθυντή του παραρτήματος της Uber στη Νέα Υόρκη, μέσω ενός software ονόματι «God's View», στο οποίο έχουν πρόσβαση μόνο τα μεγαλοστελέχη της εταιρείας. Το τσουνάμι που επακολούθησε, το οποίο οδήγησε την Uber στο σημείο να θέλει να λανσάρει αντιδιαφημιστική καμπάνια εναντίον μιας άλλης «σκιώδους», όπως τη χαρακτήρισε, γυναίκας δημοσιογράφου, της Sarah Lacy, του επιδραστικού Pando.com και του BuzzFeed. Και, φυσικά, κατόπιν αυτών σύσσωμη η αντίδραση του αμερικανικού Τύπου εναντίον της Uber, την οποία κατηγορεί για άκρατο μισογυνισμό και σεξισμό και απόπειρα φίμωσης του Τύπου.  

Τα παραπάνω συσσωρευμένα ατοπήματα της εταιρείας, σε συνδυασμό με την κακή φήμη για συνεργασία της με υπηρεσίες γυναικών συνοδών στο Παρίσι, που αποκάλυψε το BuzzFeed, δεν είναι εύκολο να σβηστούν με μια δημόσια συγγνώμη του CEO της Uber, Travis Kalanick. Ιδίως όταν εφημερίδες, όπως η «Guardian», αναρωτιούνται με άρθρο τους εάν η Uber είναι «η πιο μισητή εταιρεία της Silicon Valley».  

Αν και γεννημένη στη Silicon Valley, εκεί όπου χτυπάει η καρδιά του τεχνολογικού καπιταλισμού, η Uber δείχνει να αποτυγχάνει στην προσπάθειά της να γίνει κοινωνός κάποιων βασικών αξιών της. H κακή αυτή διαχείριση μιας κρίσης P.R. αποδεικνύεται μέχρι στιγμής ένα επικίνδυνο επικοινωνιακό μπούμερανγκ που στρέφεται εναντίον της αλλά και εναντίον της κουλτούρας των start-up, που καλώς ή κακώς δεν συγχωρεί την αλαζονεία.  

Πηγή:lifo

Το καλλιτεχνικό project του Sterling Crispin μας υπενθυμίζει τον τρόπο που μας "βλέπουν" οι μηχανές

To καλλιτεχνικό project 'Data Masks' του Αμερικανού εικαστικού Sterling Crispin, αποτελείται από μια σειρά ζοφερών πορτραίτων που, στην ουσία, δεν απεικονίζουν καποιο συγκεκριμένο πρόσωπο.  

Αντ' αυτού, χρησιμοποιούν πρωτογενή data για να δείξουν τον τρόπο με τον οποίο η τεχνολογία 'αντιλαμβάνεται' το ανθρώπινο είδος.   Πολυεπίπεδα πρόσωπα - κολλάζ φτιαγμένα από πρωτογενή δεδομένα  

Ο καλλιτέχνης, έχοντας επέμβει προγραμματιστικά σε κάποιον αλγόριθμο αναγνώρισης προσώπων τροφοδοτεί τις εικόνες που παράγει εκεί, στο λογισμικό εντοπισμού προσώπων του Facebook για να υπενθυμίσει στο κοινό του τις έννοιες της παρακολούθησης από μηχανές, επί 24ώρου βάσης.   Χακεύοντας τον αλγόριθμο αναγνώρισης προσώππων, ο Crispin δημιουργεί αυτά τα εξώκοσμα ΄πορτραίτα'  

"Το Facebook δημιουργεί παρόμοιες μάσκες από τα πρόσωπα που εμφανίζονται σε φωτογραφίες που δημοσιεύονται εκεί", εξηγεί ο Crispin, "Το κοινωνικό δίκτυο αναλύει καθε πρόσωπο που εμφανίζεται σε φωτογραφίες που ποστάρουν οι χρήστες του και αποθηκεύονται στους σέρβερ του, και στη συνέχεια τις μετατρέπει σε τρισδιάστατα μοντέλα. Αυτό συμβαίνει με τις φωτογρφίες όλων μας, ανεξάρτητα από το αν γινόμαστε tag, σε αυτές ή όχι".  

Ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί ως πρώτη ύλη, φωτογραφίες από διάσπαρτες βάσεις δεδομένων προσώπων χρηστών του internet  

Ο Crispin συλλέγει μοτίβα από πρόσωπα χρηστών του internet από βάσεις δεδομένων, όπως την 'Labeled Faces in the Wild', και στη συνέχεια τα χρησιμοποιεί ως πρώτη ύλη για να συνθέσει μια δισδιάστατη εικόνα την οποία μετατρέπει σε 3D, ακολουθώντας περίπου την ίδια διαδικασία με το Facebook. H διαφορά είναι ότι ο καλλιτέχνης διακόπτει την  διαδικασία πριν ο αλγόριθμος δημιουργήσει ένα τέλειο πρόσωπο, με αποτέλεσμα τις περίεργες μεταλλάξεις των 'πορτραίτων' του που σύμφωνα με τον ίδιο "μπορούν να αποτελούνται από το φρύδι ενός προσώπου και το πηγούνι κάποιου άλλου."   "Δείτε για παράδειγμα, το παρακάτω πρόσωπο. Δεν μοιάζει με φάντασμα; Εϊναι πολύ ενοχλητικό. Ο αλγόριθμος δημιούργησε από μόνος του κάτι που μοιάζει με το χαμόγελο της Σφίγγας".  

Ένα αινιγματικό πρόσωπο που μοιάζει με το "χαμόγελο της Σφίγγας"  

Στο 99% των περιπτώσεων, όταν οι εικόνες μου σκανάρονται από το λογισμικό ανίχνευσης προσώπων του Facebook, εκείνο τις περνάει για κανονικά πρόσωπα. Ένας άνθρωπος όμως δεν θα ξεγελιόταν ποτέ.    Με δεδομένο ότι οι κυβερνήσεις δημιουργούν ολοένα και περισσότερες βιομετρικές βάσεις δεδομένων, όπως για παράδειγμα το Next Generation Identification του FBI, είναι πολύ σημαντικό να γνωρίζουμε ότι οι ταυτότητές μας γίνονται αντικείμενο ανάλυσης και επεξεργασίας από τις τεχνολογίες που υιοθετούμε, ακόμα κι από το Facebook. Και το έργο του Crispin αποτελεί μια ηχηρή υπενθύμιση.   

Αυτά είναι τα υλικά για το γιγαντιαίο ψητό που σερβιρίστηκε σε παμπ της Καλιφόρνια

Μια ομάδα σεφ συνεργάστηκαν ώστε να φέρουν εις πέρας ένα φαινομενικά ακατόρθωτο μαγειρικό επίτευγμα για την γιορτή των Ευχαριστιών στην Καλιφόρνια.  

Ο γιγαντιαίος όγκος κρέατος που βλέπετε στις φωτογραφίες βαφτίστηκε 'lambpigcow' και σερβιρίστηκε στο εστιατόριο Bourbon Steak and Pub της Σάντα Κλάρα ανήμερα της γιορτής.    

Η πρωτότυπη αυτή συνταγή συνδυάζει 7 διαφορετικά είδη κρέατος. Για την παρασκευή της χρησιμοποιήθηκαν 12 κοτόπουλα, 8 πάπιες, 6 γαλοπούλες, 2 αρνιά, 1 γουρούνι και το κρέας μιας πλευράς ενός μοσχαριού.  

Eκτός από τα επτά διαφορετικά κρέατα το 'lambpigcow' αλείφτηκε με ένα μείγμα μυρωδικών που βοήθησε στο να δέσει η κατασκευή και να γίνει πιο νόστιμη.   Το πελώριο ρολό πρωτεΐνης που προέκυψε τυλίχθηκε με σύρμα που χρησιμοποιείται για περίφραξη και ψήθηκε για αρκετές ώρες σε ένα επίσης μεγάλο γκριλ. Το συνολικό του βάρος παραμένει άγνωστο ενώ εμπνευστής της ιδέας είναι ο σεφ David Varley ενώ το lambpigcow' συνοδεύτηκε από μια σάλτσα gravy βασισμένη στην ουσία του ψητού      

Έμπνευση για αυτή την συνταγή στάθηκαν δύο θρυλικές αναγεννησιακές συνταγές