ενημέρωση 1:07, 14 August, 2026

Πιάνουν θέσεις...

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Παρατηρώ τον τελευταίο καιρό και με ιδιαίτερη ένταση τις τελευταίες εβδομάδες, τις δημόσιες πολιτικές παρεμβάσεις αρκετών δημοσιογράφων. Είτε από τις εφημερίδες στις οποίες εργάζονται, είτε από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Αυτό που μ' εντυπωσιάζει, είναι πόσο πολλοί ξαφνικά άρχισαν να συμπαθούν τον Θωμάκο. Και πολύ μάλιστα. Υπερβολικά. Σχεδόν ύμνους πλέκουν στον Θωμάκο, σε συγκεκριμένα στελέχη του, σε ανακοινώσεις που βγάζει η νέα δημοτική αρχή κ.ο.κ.

Αυτό σημαίνει προφανώς, πως αυτοί οι συγκεκριμένοι δημοσιογράφοι (δεν αναφέρομαι σ' αυτούς που είχαν μια μακροχρόνια, ανιδιοτελή, συνεπή και συνεχή φιλική στάση προς την παράταξη;), γοητεύτηκαν από τον πολιτικό λόγο και εξαγγελίες του Γ. Θωμάκου; τα οποία δεν είχαν ανακαλύψει έως σχετικά πρόσφατα. Έως τότε δηλαδή -λίγα χρόνια πριν- που είχαν ανακαλύψει τις χάρες άλλων παρατάξεων που... έτυχε να είναι παράταξη εξουσίας προς τα οποία επίσης φερόντουσαν με ιδιαίτερο πολιτικό τακτ.

Ενδεχομένως, βέβαια, να σημαίνει και κάτι άλλο.

Πως οι συγκεκριμένοι δημοσιογράφοι έχουν προσδοκίες. Ενδεχομένως για το καλό της πόλης, ενδεχομένως για το καλό το δικό τους. Άλλωστε, δεν είναι ξένο και άγνωστο φαινόμενο για την πολιτικοδημοσιογραφική ιστορία της πόλης, κάποιοι δημοσιογράφοι να μπερδεύουν τον ρόλο τους και αντί να βρίσκονται απέναντι από κάθε είδους εξουσία, να βρίσκονται πλάι της. Ένα μπέρδεμα που έχει πολλαπλά οφέλη και για τις δυο πλευρές.

Και για να γίνω πιο ξεκάθαρος θα αναφέρω τον γνωστό εκδότη. Προεκλογικά ήταν απέναντι στον Δήμαρχο Γ. Θωμάκο, με πολλές κάτω από την μέση κάλπικες αναφορές. Που είναι το άγνωστο; Πουθενά, είναι γνωστός –μόνο- για τις δόλιες μεθοδεύσεις του. Και εκεί που τα πράγματα ήταν από όλες τις μεριές «πιασμένα» -νόμιζε- ήλθαν τα πάνω κάτω.

Τι θα κάνω τώρα, τώρα μετά όσα του έχω σύρει; Διερωτάται, τρόπος του λέγειν διότι είναι γνωστό τις πάση ο άπιαστος τρόπος που διενεργεί τις κυβιστήσεις. Τις κωλοτούμπες πιο λαϊκά. Μια και δυο γυρίζει τον δίσκο και το «τροπάριο» αλλάζει πάραυτα. Και ξαφνικά ο Γ. Θωμάκος είναι ο άμεμπτος, ο υπέροχος, ο άξιος …. Για να μην αναφερθώ στα σάλια.     

Ο Γ. Θωμάκος βρίσκεται είναι αυτή την στιγμή στην εξουσία. Άρα, αναμενόμενο και το συγκεκριμένο φαινόμενο. Έχουν κάθε λόγο ωστόσο και οι δυο πλευρές, να σκεφτούν πώς θα το διαχειριστούν για να μην επαναληφθεί. Η συγκεκριμένη παράταξη γιατί επικαλούμενη ένα διαφορετικό πρόσημο, δεν έχει λόγους να ταυτιστεί με πρακτικές των προηγούμενων, αλλά ν' ακολουθήσει στοιχειώδεις αρχές αξιοκρατίας στις όποιες επιλογές του.

Οι δημοσιογράφοι ως κλάδος για να διαφυλάξουν ότι μπορεί να διαφυλαχτεί από το όποιο κύρος έχει απομείνει στο επάγγελμα...-

Φωτογραφία της χρονιάς τα παιδιά του σεξοτουρισμού

UNICEF

 
 

Ζουν με το στίγμα των παιδιών ιερόδουλων. Η πιο λευκή ή σκούρα επιδερμίδα τους, τα ανοιχτά μαλλιά ή σε άλλες περιπτώσεις μάτια τους τα ξεχωρίζουν από τα άλλα παιδιά στις Φιλιππίνες. Είναι τα παιδιά του σεξοτουρισμού.

«Ίσως οι μητέρες τους ήλπιζαν ότι εκείνος ο άντρας θα τις έβγαζε από τη δυστυχία, ίσως αναγκάστηκαν να πουλήσουν το κορμί τους. Οι μητέρες υπέκυψαν σε ξένους άντρες, Ευρωπαίους, Αυστραλούς, Αμερικανούς. Το αποτέλεσμα: παιδιά χωρίς πατέρες, επειδή οι άντρες αυτοί εξαφανίστηκαν. Ζουν με το στίγμα των παιδιών ιερόδουλων, ανεξάρτητα από το παρόν επάγγελμα των μητέρων τους. Και από το αν ήταν ενδεχομένως απλώς καρποί αγάπης », αναφέρεται στην ιστοσελίδα της UNICEF.

Οι δύο φωτογράφοι έβγαλαν τη φωτογραφία που βραβεύτηκε σε ένα κέντρο φιλοξενίας μιας οργάνωσης που δίνει καταφύγιο σε θύματα σεξουαλικής βίας και σεξοτουρισμού. Όπως τους μετέφεραν οι υπεύθυνοι του κέντρου ρωτούν συχνά τη μητέρα τους για τον πατέρα τους και έχουν την παιδική ελπίδα ότι μια μέρα αυτός θα εμφανιστεί και θα γίνουν οικογένεια.

Πηγή:tvxs

  • Κατηγορία BLOGS
  • 0

Sodade, που θα πει Cesaria…

 
  
Σαν σήμερα, πριν 3 χρόνια σίγησε πάντα μία από τις σπουδαιότερες φωνές της παγκόσμιας μουσικής σκηνής, αυτή της Σεζάρια Εβόρα. Είχε το προσωνύμιο «ξυπόλητη ντίβα» εξαιτίας της προτίμησής της στο να τραγουδά χωρίς να φορά τα παπούτσια της ως ένδειξη διαμαρτυρίας για τη φτώχεια που επικρατούσε στην πατρίδα της.

Γεννήθηκε στην πόλη Μιντέλο στο Πράσινο Ακρωτήριο. Σε ηλικία 7 ετών έμεινε ορφανή από πατέρα. Μετά το θάνατό του, η μητέρα της αγωνίστηκε να την μεγαλώσει με τα πενιχρά της εισοδήματα που εξασφάλιζε από την εργασία της ως μαγείρισσα. Τελικά, την οδήγησε σε ορφανοτροφείο και στη χορωδία του ιδρύματος εκείνου η μικρή Σεζάρια έμαθε να τραγουδά.

Η Έβορα συνάντησε όταν ήταν 16 ετών έναν ναυτικό από το Πράσινο Ακρωτήριο, ο οποίος ονομαζόταν Εντουάρντο. Ήταν ο άνθρωπος που την δίδαξε τα παραδοσιακά μουσικά στιλ των coladeiras καιmornas. Τα τελευταία αποτελούν τραγούδια της λύπης, της μελαγχολίας και της νοσταλγίας. Η Σεζάρια ξεκίνησε να τραγουδά σε τοπικά μπαρ και ξενοδοχεία. Με τη βοήθεια τοπικών μουσικών, θα επεδείκνυε τις ικανότητές της και αργότερα θα ανακηρυσσόταν "Βασίλισσα των Μόρνας" από τους θαυμαστές της. Την εποχή εκείνη ήταν διάσημη στο νησί της, σχετικά άγνωστη όμως διεθνώς.

Η τραγουδίστρια είχε έναν θείο, ο οποίος ήταν ένας διάσημος μουσικός και τραγουδοποιός, χρησιμοποιώντας το όνομα B. Leza. Αυτός έγραψε πολλά τραγούδια για την Έβορα.

Η ξυπόλητη αοιδός παρέμεινε διάσημη, χωρίς όμως να έχει και επιτυχία στα οικονομικά. Η δυσχερής οικονομική και πολιτική κατάσταση στη νησιωτική της χώρα, σε συνδυασμό με τα προσωπικά και οικονομικά της προβλήματα, την οδήγησαν στην απόφαση να σταματήσει το τραγούδι, ώστε να υποστηρίξει οικονομικά την οικογένειά της. Επί δέκα χρόνια δεν τραγούδησε και η ίδια τα περιγράφει ως "σκοτεινά χρόνια." Την ίδια περίοδο πάλεψε με τον αλκοολισμό.

Έπειτα από ενθάρρυνση ενός εξόριστου μουσικού και προστάτη των τεχνών από το Πράσινο Ακρωτήριο, ο οποίος ζούσε στην Πορτογαλία, η Έβορα ξανάρχισε να τραγουδά. Ο άνθρωπος αυτός ήταν ο Μπάνα, ο οποίος προσκάλεσε τη Σεζάρια να τραγουδήσει σε συναυλίες σε πορτογαλικό έδαφος, με τη χρηματοδότηση μιας τοπικής οργάνωσης γυναικών.

Ο Ζοζέ ντα Σίλβα, ένας Γάλλος με καταγωγή από το Πράσινο Ακρωτήριο την έπεισε να μεταβεί στο Παρίσι, όπου ηχογράφησε το άλμπουμ La Diva Aux Pieds Nus (Η Ξυπόλητη Ντίβα) το 1988. Το τραγούδι "Sodade" ήταν η πρώτη της διεθνής επιτυχία και η πρώτη της επιτυχία στη Γαλλία που δεν ήταν στα γαλλικά. Αυτό σηματοδότησε την απαρχή της παγκόσμιας φήμης για την τραγουδίστρια από την Αφρική. Ο πορτογαλικός όρος saudade έχει περίπλοκη σημασία, που είναι δύσκολο να μεταφραστεί. Σημαίνει γενικά νοσταλγία, πόθο, λύπη και μετάνοια. Η έκφραση της "sodade" αποτελεί εσωτερικό στοιχείο στη μουσική του Πράσινου Ακρωτηρίου. Το άλμπουμ εκείνο επαινέθηκε από τους κριτικούς και με αυτό ξεκίνησε την καριέρα της, συνεχίνοντας με το άλμπουμ του 1992, Miss Perfumado, το οποίο σημείωσε ακόμα μεγαλύτερη επιτυχία. Έτσι, η τραγουδίστρια έγινε διεθνές αστέρι σε ηλικία 47 ετών.
 

Ο πρώην αρχηγός του συγκροτήματος Talking Heads Ντέιβιντ Μπέρν έχει τραγουδήσει συχνά το τραγούδι της Έβορα "Ausencia" σε δεύτερη εκτέλεση σε συναυλίες του.

Τον Σεπτέμβριο του 2011 ανακοίνωσε πως θέτει τέλος στη μουσική της καριέρα, ακυρώνοντας τις προγραμματισμένες συναυλίες της, καθώς βρισκόταν «σε κατάσταση μεγάλης εξάντλησης». Η Έβορα είχε υποβληθεί το 2010 σε επέμβαση ανοιχτής καρδιάς, στο Παρίσι, έπειτα από σοβαρά προβλήματα που παρουσίασε στην στεφανιαία αορτή. 

Έφυγε από τη ζωή στις 17 Δεκεμβρίου 2011, μετά από βραχεία νοσηλεία στην εντατική νοσοκομείου της πατρίδας της.