Γιάννης Κατσίμπας

Τα πιο λεπτά κτήρια του κόσμου!

Ειναι αυτό που λέμε μια λωρίδα γης. Κτήρια με πολύ μικρό πλάτος, στενόμακρα. Προφανώς οι ιδιομορφίες του οικοπέδου δεν έδιναν και πολλές επιλογές στου ιδιοκτήτες και τους αρχιτέκτονες που ανέλαβαν το σχεδιασμό. Προσπάθησαν πάντως να κερδίσουν το χαμένο χώρο σε ύψος.

Δεκεμβρίου 17, 2014
Κατηγορία ΠΕΡΙΕΡΓΑ
0

Μια ευγενέστατη κυρία

Από αυτές που δεν τρέφουν καμία εκτίμηση προς τον Τσίπρα, αλλά θα τον ψηφίσουν

Γράφει ο Χρήστος Χωμενίδης

Έτρωγα προχθές στην Καλαμάτα με κάτι εξαιρετικούς ανθρώπους, από εκείνους που όχι απλώς διαβάζουν βιβλία αλλά και όταν ένα βιβλίο τους αρέσει, καλούν τον συγγραφέα του να τον γνωρίσουν. Η κουβέντα ξεκίνησε από τη λογοτεχνία, πολύ σύντομα όμως –πράγμα αναμενόμενο- λοξοδρόμησε προς την πολιτική.

Οι τρεις άνδρες της παρέας, ένας γιατρός, ένας επιχειρηματίας και ο υποφαινόμενος, είχαμε διαφορετικές ιδεολογικές αφετηρίες, διαφορετική οικογενειακή και οικονομική κατάσταση, συμπίπταμε ωστόσο στην τελική μας εκτίμηση: Πως εάν η τελική ψηφοφορία για την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας αποβεί άκαρπη, εάν προκηρυχθούν βουλευτικές εκλογές, θα μπούμε σε μιαν επικίνδυνη εθνική περιδίνηση. Και πως εάν τα αποτελέσματα της κάλπης δεν δώσουν κυβέρνηση και οδηγηθούμε -όπως το 2012- σε επαναληπτικές εκλογές, τότε το τρένο για την οικονομία της πατρίδας μας μάλλον θα έχει χαθεί οριστικά. Κάθε θυσία των πολιτών κατά την τελευταία πενταετία θα έχει πάει στράφι. Κάθε -δειλή έστω- αρχή μεταρρύθμισης θα ακυρωθεί μέσα στη δίνη της ψηφοθηρίας. Όποιος και αν τελικά επικρατήσει, την άνοιξη του 2015, θα κληθεί να διαχειριστεί απλώς την κατάρρευση.

«Δεν τρέφω καμιά ιδιαίτερη εκτίμηση προς τον Αλέξη Τσίπρα. Μακάρι η αριστερά στην Ελλάδα να είχε ως ηγέτη έναν Μπερλίνγκουερ, έναν Πάλμε έστω. Θα τον ψηφίσω όμως. Από περιέργεια αν μη τι άλλο. Αφού από περιέργεια έχω φτάσει να υπάρχω...»

«Άρα; Να βγάλει στις 29 Δεκεμβρίου η Βουλή Πρόεδρο;» ρώτησε το αυτονόητο για εμάς μία από τις κυρίες της παρέας. «Πάση θυσία!» απαντήσαμε με μια φωνή. «Και πότε να γίνουν εκλογές;» «Το επόμενο φθινόπωρο...» «Και γιατί τότε δεν θα ισχυρίζεστε τα ίδια; Πως η κατάσταση είναι κρίσιμη κι ότι πρέπει να σφίξουμε τα δόντια και τις ζώνες μας μέχρι την άνοιξη του 2016;» «Μακάρι να φτάναμε στην άνοιξη του 2016...» παραδεχθήκαμε. «Τι θα έχει συμβεί μέχρι τότε; Θα έχει απογειωθεί μήπως η οικονομία; Θα έχει θωρακιστεί οριστικά η χώρα από τους κινδύνους;» Η μόνη ειλικρινής απάντηση -την οποίαν διστάσαμε να δώσουμε- ήταν πως απλώς θα έχουν κυλήσει μερικοί σχετικά ήρεμοι μήνες. Πως η ώρα της αλήθειας θα έχει μετατεθεί στο μέλλον, το ορατό μεν μέλλον μα πάντως όχι στη στροφή του δρόμου. Αυτό άλλωστε δεν είναι η ζωή η ίδια, εάν το δούμε αμπελοφιλοσοφικά; Μια διαρκής αναβολή του θανάτου...

«Γιατί δεν το λέτε καθαρά;» μας στρίμωξε τότε μια κυρία εξηνταπέντε Μαϊων, η οποία μας είχε προηγουμένως εντυπωσιάσει με την ευρυμάθεια της περί τα λογοτεχνικά. «Γιατί δεν το ομολογείτε ότι απλώς δεν θέλετε να βγει ο Σύριζα;»

«Προφανώς και δεν θέλουμε να βγει ο Σύριζα!» σηκώσαμε το γάντι που μας πέταξε. «Ποιος λογικός άνθρωπος θα επιθυμούσε να κυβερνηθεί από ένα κόμμα, το οποίο δεν έχει πείσει για το στοιχειώδες έρμα του; Το οποίο όταν δεν ανεμίζει τα λάβαρα της επανάστασης –"θα μας δώσει πετρέλαιο ο Τσάβες!", "θα καταργήσουμε τα μνημόνια με έναν νόμο του ενός άρθρου!", "θα παίζουμε νταούλι και θα χορεύουν οι αγορές!"- όταν δεν μπουκώνει τους Έλληνες με εύκολες υποσχέσεις, όταν θέλει να σοβαρέψει, εμφανίζεται στο Λονδίνο με ένα power point τόσο προχειροφτιαγμένο, ώστε τα γραφήματα του δεν έχουν καν μεταφραστεί από τα ελληνικά στα αγγλικά; Πώς να εμπιστευθούμε σοφές κεφαλές οι οποίες προφανώς αγνοούν στην πράξη τη λειτουργία της οικονομίας; Που φλερτάρουν –με ελαφρότητα μαθητευόμενων μάγων- με τα πιο ζοφερά ενδεχόμενα, με τον εσωτερικό δανεισμό λόγου χάριν; Δηλαδή με τη δέσμευση ποσοστού των τραπεζικών καταθέσεων; Που εξαγγέλλουν όχι απλώς το τέλος των ιδιωτικοποιήσεων –ανάθεμα κι αν έγινε τόσα χρόνια μία ιδιωτικοποίηση της προκοπής- αλλά και μια νέα κρατική "Ολυμπιακή";»

«Ωραία όλα αυτά» χαμογέλασε μειλίχια η εξηνταπεντάχρονη κυρία. «Θα αντισταθώ στον πειρασμό να σας θυμίσω τι υποσχόταν ο Αντώνης Σαμαράς στα "Ζάππεια" και πώς έκανε εν μια νυκτί στροφή στο κατώφλι της εξουσίας. Δεν θα ασχοληθώ καν με τα ταμεία και με τους ιδιώτες κατόχους ομολόγων του ελληνικού δημοσίου, που είδαν τις οικονομίες τους να εξανεμίζονται όταν προ τριετίας επετεύχθη το περίφημο "κούρεμα" του χρέους. Θα σας ενημερώσω μόνο για την προσωπική μου κατάσταση:

Η σύνταξή μου ανέρχεται στο ιλιγγιώδες ποσό των εννιακοσίων ευρώ – καλούμαι δηλαδή να ζήσω με τριάντα ευρώ την ημέρα, να τρώω απλώς και να πληρώνω την ΔΕΗ, τα τσιγάρα μου κι ένα βιβλίο τον μήνα. Το σπίτι μου το αγόρασα με δάνειο, που έχω πάψει εξ αδυναμίας να εξυπηρετώ, δεν θα εκπλαγώ συνεπώς εάν μου το πάρουν και με στείλουν πίσω στο ερειπωμένο πατρικό μου στο χωριό. Στην τράπεζα έχω λιγότερα από πέντε χιλιάρικα. Με τις πρόσφατες αλλαγές στην Υγεία, συμφέρει περισσότερο να αγοράζεις τα φάρμακα σου ως ιδιώτης παρά να σου τα γράφει ο γιατρός του ταμείου σου... Γιατί συνεπώς να φοβάμαι τον Σύριζα; Μην με πετάξει στο δρόμο; Μην με αναγκάσει στα στερνά μου να ζητιανεύω; Έχετε την εντύπωση πως απέχω παρασάγγας από αυτό; Γεννήθηκα σε μιαν αυλή στο Αιγάλεω όπου τρώγαμε μισή ρέγγα κάθε Σάββατο και κρέας στις γιορτές. Σε μια παρόμοια κατάσταση ίσως να'ναι γραμμένο μου να πεθάνω. Θα έχουμε απλώς έγχρωμη τηλεόραση, που θα παίζει πρωινάδικα...

Δεν τρέφω καμιά ιδιαίτερη εκτίμηση προς τον Αλέξη Τσίπρα. Μακάρι η αριστερά στην Ελλάδα να είχε ως ηγέτη έναν Μπερλίνγκουερ, έναν Πάλμε έστω. Θα τον ψηφίσω όμως. Από περιέργεια αν μη τι άλλο. Αφού από περιέργεια έχω φτάσει να υπάρχω...»

Κοιταχτήκαμε αμήχανα – τι να της πούμε; Ότι η Ευρώπη ως ήπειρος γερνάει και το κοινωνικό της κράτος μοιραία διαλύεται; Ότι η Ιστορία θα περάσει ως οδοστρωτήρας από πάνω της; Πως είτε με την νυν κυβέρνηση είτε με τον Σύριζα ή όποιον άλλον, η ίδια δεν προβλέπεται να σηκώσει ποτέ κεφάλι;

Αυτά δεν λέγονται σε ένα δείπνο, μεταξύ τυρού και αχλαδιού.

«Ας επιστρέψουμε όμως στην λογοτεχνία. Πώς σου φάνηκε η "Καρδερίνα" της Ντόνας Ταρτ;» με ρώτησε η ευγενέστατη κυρία, βγάζοντας μας απ'τη δύσκολη θέση.

Πηγή: lifo

Δεκεμβρίου 17, 2014
Κατηγορία ΑΝΙΧΝΕΥΟΝΤΑΣ
0

ψάχνει η Google, το 2014

Η ανασκόπηση της χρονιάς βάσει των δικών μας αναζητήσεων

Το 2014 τρισεκατομμύρια απορίες και λήμματα απαντήθηκαν στο ψαχτήρι της πιο δημοφιλούς μηχανής αναζήτησης στον κόσμο. «Τι σημαίνουν αυτές οι αναζητήσεις για μας; Αναζητούμε την ελπίδα περισσότερο από το φόβο, την επιστήμη και όχι τους μύθους. Αναζητούμε αυτά που αγαπάμε», λέει η Google σε ένα όμορφο βίντεο που ετοίμασε εν είδει ανασκόπησης για τη χρονιά που φεύγει σε λίγες μέρες. Μέσα σε 1.32 λεπτά περνούν μερικά από τα σημαντικότερα γεγονότα του 2014 και κυρίως οι άνθρωποι που έφυγαν αλλά δεν θα ξεχαστούν.«Συνεχίστε την αναζήτηση».

Δεκεμβρίου 17, 2014
Κατηγορία DIGITAL LIFE
0

Phil Stern, ο φωτογράφος των πιο λαμπερών σταρ του Χόλιγουντ

«Τον αποκαλώ τον Καρτιέ Μπρεσόν ή τον Ρόμπερ Φρανκ του Χόλιγουντ. Δεν επέτρεπε τις στημένες φωτογραφίες. Τραβούσε αυθεντικά πραγματικές φωτογραφίες, κάτι το οποίο στο πλαίσιο του Χόλιγουντ, είναι κάπως περίεργο.»Λίγες γραμμές από τον ιδιοκτήτη κάποιας γκαλερί στο Λος Άντζελες, οι οποίες πραγματικά χαρακτηρίζουν το έργο του Phil Stern.

Oθρυλικός φωτογράφος, με τα πιο αυθόρμητα πορτρέτα του Χόλιγουντ, πέθανε στις 13 Δεκεμβρίου 2014 σε ηλικία 95 ετών, από εμφύσημα και καρδιακή ανεπάρκεια. Ο Phil Stern, έχει κερδίσει δικαίως πολλά βραβεία για το φωτογραφικό του έργο, και έχει αφήσει μια μεγάλη κληρονομιά, κυρίως με πορτρέτα από τις πιο ηχηρές φωνές της τζαζ και τα πιο φωτεινά ονόματα του κινηματογράφου, σε πόζες «ανθρώπινες», «ειλικρινείς» και καθόλου στημένες.

Marylin Monroe, 1953

Ο Phil Stern γεννήθηκε στις 3 Σεπτεμβρίου του 1919 στη Φιλαδέλφεια της Πενσυλβάνια. Άρχισε να φωτογραφίζει στο πεδίο μάχης του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου ως πολεμικός φωτογράφος και οι φωτογραφίες του, κυρίως από την εισβολή των Συμμάχων στην Σικελία το 1943, περιλαμβάνονται στα πιο σημαντικά αρχεία για τα χρονικά της μάχης. Εργάστηκε για πολλά περιοδικά, ανάμεσα στα οποία ήταν το Life και το Look magazine καθώς και για δισκογραφικές εταιρείες, φωτογραφίζοντας εξώφυλλα δίσκων. Έχει απαθανατίσει διάσημους όπως η Μέριλυν Μονρό, ο Μάρλον Μπράντο, ο Λουίς Άρμστρονγκ, ο Φρανκ Σινάτρα, η Σοφία Λόρεν και πολλούς ακόμη, δημιουργώντας «ανεξίτηλα» πορτρέτα, που κοιτάζοντας τα διακρίνεις μια ιδιαίτερη πτυχή των αστέρων καθώς και το υπέρμετρο ταλέντο του φωτογράφου.

James Dean, 1955