Η εφαρμογή Stickered γεμίζει με αυτοκόλλητα σκίτσα τις φωτό που ανταλάσσετε στο FB Messenger

To Facebook ανακοίνωσε προ ολίγου μια νέα εφαρμογή για smartphones και tablets η οποία συνδέετε με το messenger κι επιτρέπει στους χρήτες να κολλάνε emoticons και εικονίδια σαν αυτοκόλλητα στις φωτογραφίες τους, πριν τις μοιραστούν με τους συνομιλητές τους στο Facebook Messenger.  

Η εφαρμογή είναι διαθέσιμη για δωρεάν κατέβασμα σε συσκευές Android κι "έρχεται σύντομα" και για συσκευές της Apple με iOS

Σύμφωνα με την ανακοίνωση του Facebook, ότι εκτός από την έυχρηστη και διασκεδαστική εφαρμογή Stickered, δίνει στους χρήστες του Messenger να διακοσμούν τα μηνύματά τους με χριστουγεννιάτικες εικόνες και animations. Το Stickered, είναι ήδη διαθέσιμο για δωρεάν κατέβασμα σε συσκευές Android, ενώ σύντομα θα κυκλοφορήσει και η έκδοση για iOS.  

Όπως αναφέρει το Recode, το Facebook με την εφαρμογή Stickered, που αποτελεί περιοσσότερο ένα πείραμα παρά μια εμπορική κίνηση, στοχεύει να κάνει τo Facebook Messenger ακόμη πιο ελκυστικό στους χρήστες, δίνοντάς τους έναν ακόμα λόγο να το επιλέξουν ανάμεσα στις δεκάδες ανταγωνιστικές εφαρμογές ανταλλαγής μηνυμάτων. 

Aναφέρει ότι αντέγραψε «κατά 99%» αγγλικό μυθιστόρημα για το Βυζάντιο και το παρουσίασε ως δικό του-Αντίδραση του βουλευτή

Διαδικτυακές διαστάσεις λαμβάνει δημοσίευμα της Εφημερίδας των Συντακτών του Σαββάτου σύμφωνα με το οποίο ο Άδωνις Γεωργιάδης προχώρησε σε πλαστογραφία αγγλικού ιστορικού μυθιστορήματος που εκδόθηκε το 1857 στο Λονδίνο με τίτλο «Theodora Phranza: or, the Fall of Constantinople» και το παρουσίασε σαν δικό του λογοτεχνικό βιβλίο με τίτλο «Θεοδώρα Φραντζή, η Άλωσις».  

Η στήλη του Ιού (Δημήτρης Τρίμης) στην εφημερίδα αναφέρει ότι ο Γεωργιάδης προχώρησε σε μια «φιλολογική απάτη» κάνοντας «πιστή αντιγραφή κατά 99% ενός αγγλικού ιστορικού μυθιστορήματος».  

Ο επίσης συντάκτης της εφημερίδας Δημήτρης Κανελλόπουλος αναφέρει σε δικό του άρθρο:  

«Προκαλέσαμε τον Άδωνη μέσω twitter να μας απαντήσει γι' αυτό. Και άρχισε το πανηγύρι. «Μεγαλύτερη γελοιότητα δεν έχω ακούσει» μας γράφει στο @tetRadio. «Αυτά τα γράφω στον πρόλογο του βιβλίου! Τι γελοίοι; Δεν ντρέπεστε; "Θεώρησα κρίμα να πάει χαμένο και το χρησιμοποίησα αλλάζοντας τη γλώσσα και λίγο την ιστορία κλπ" γράφω στον πρόλογο. Στο διαδίκτυο αναφέρω από κάτω όλα τα της διασκευής και αγοράστε και κανένα επί τη ευκαιρία... Γελοίος ΙΟΣ».  

Και συνεχίζει ο βουλευτής (και συγγραφέας;) απαντώντας σε διάφορους που ξεκίνησαν την καζούρα: «Ποια λογοκλοπή κύριε; Ένα κείμενο 150 ετών άνευ δικαιωμάτων, μεταφράστηκε από κάποιον ανώνυμο τότε στα ελληνικά της εποχής. Και το διασκεύασα! Διότι δεν κυκλοφορεί εδώ και 150 χρόνια! Τι λέτε; Κανένα βιβλίο στον κόσμο δεν έχει δικαιώματα μετά τον θάνατο του συγγραφέα. Αυτό εξεδόθη στην Ελλάδα προ 120 ετών».  

Ο δημοσιογράφος χαρακτηρίζει τα όσα απαντά ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της Ν.Δ. «αστείες, φαιδρές δικαιολογίες».    

Και αναφέρει μερικές χαρακτηριστικές αντιδράσεις χρηστών στο Twitter:    

«Δηλαδή Άδωνη πρέπει να περάσουν άλλα 10+ χρόνια για να γράψω τον καπετάν Μιχάλη; Φτου, κι είχα έμπνευση...» «Να μας πει ο Άδωνις ποια βιβλία μετά τα 70 χρόνια έβαλε στο μάτι...» «Εάν πάρω Εθνικό Ύμνο κι αλλάξω μία στροφή αποκτώ δικαιώματα;» «Πόσα χρόνια πριν πέθανε ο Αΐνστάιν να δω αν με παίρνει να διασκευάσω;» «Κι εμείς το διασκεδάζουμε που το παίζετε Εμ.Ροϊδης...» «Πλάτωνα ήθελα να "βελτιώσω" και λίγο Όμηρο εγώ το τέλος της Αντιγόνης... από μηχανής θεοί και μαλακίες» «Δεν διασκευάζεις το "Συμπόσιο" να το λανσάρεις με το όνομά σου;» «Εισάγεται ο νέος θεσμός του γενόσημου βιβλίου». «Λογοκλοπή αλλά λίγο, όπως λέμε ολίγον έγκυος». «Η λογοκλοπή και η αντιγραφή είναι ευγενές σπορ κάθε ατάλαντου...»  

Ο ίδιος ο Άδωνις Γεωργιάδης απαντά με αυτή την ανάρτηση στον προσωπικό του λογαριασμό:      

Τι γράφει ο Γεωργιάδης στο οπισθόφυλλο του βιβλίου:    

Εν τω μεταξύ τα σχόλια κάτω από την ανάρτηση του βουλευτή συνεχίζονται:      

Πηγή:lifo

Ηγραβάτα του και τα γάντια της βγήκαν στο ασανσέρ. Τα υπόλοιπα στην είσοδο του σπιτιού, άλλα έξω, άλλα μέσα. Τέταρτο μετά η Λίζα κλεινόταν στο ντους σφυρίζοντας αδιάφορα. Αυτός στο λευκό πουκάμισο έπινε το ποτό του βυθισμένος στη μεγάλη πολυθρόνα.

Όταν αυτή βγήκε απ’ το μπάνιο, τυλιγμένη στην πετσέτα σώμα και μαλλιά, του είπε «Μείνε. Θα παίξουμε φουστάνια». Και στρατιωτάκια να του έλεγε, εκείνος θα καθόταν. Το «Θα παίξουμε» ήταν το περισσότερο κάθε φορά.

Το κόκκινο φουστάνι. Μετάξι σε δέρμα νωπό ακόμα απ΄το ντους. «Σ’ αρέσει;», του λέει. «Μ’ αρέσει», της λέει. Του χαμογελά και ξαναμπαίνει στο δωμάτιο με τη μεγάλη ντουλάπα κάνοντας πιρουέτες.

Το σμαραγδί φουστάνι. Βελούδινο. Ευαίσθητο. Απαλό. Αταίριαστο στο χαρακτήρα της. «Σ’ αρέσει;», του λέει. «Μ’ αρέσει», της λέει. Χαμογελούν μαζί και ξαναμπαίνει στο δωμάτιο με τη μεγάλη ντουλάπα, βαδίζοντας σαν μοντέλο σε υπερβολή. Αστεία.

Το μαύρο. Δερμάτινο. Στενό πολύ. Το φόρεσε και βγήκε μπροστά του ξυπόλυτη στις μύτες των ποδιών. «Σ’ αρέσει;», του λέει. «Μ’ αρέσει», της λέει. Τον πλησιάζει, παίρνει το ποτήρι του με το ποτό και το αδειάζει πάνω και στα τρία φορέματα. Εκείνος έκπληκτος την κοιτά σχεδόν να τα καταστρέφει. «Τώρα όμως δεν έχω φόρεμα για το ρεβεγιόν. Κρίμα…», ψιθυρίζει στο αυτί του σχεδόν αθώα.

Εκείνος βγάζει το πουκάμισό του και της το φοράει. Κλείνει το μεσαίο κουμπί και της ρίχνει μια ματιά. «Ανέβα στις γόβες σου», της λέει κι αυτή το κάνει. Της δένει σφιχτά τη γραβάτα γύρω απ’ τους καρπούς αντί για βραχιόλια. «Έτοιμη» της λέει και την σηκώνει σαν αρνί στον ένα ώμο βαδίζοντας προς το δωμάτιο με τη μεγάλη ντουλάπα.

Οι καλικάντζαροι του σπιτιού είχαν αρχίσει να πιστεύουν πως η Λίζα είναι μια απ’ αυτούς...