Η επικοινωνία μεταξύ ανθρώπων που προέρχονται από διαφορετικές κουλτούρες κρύβει παγίδες και απρόοπτα που πηγάζουν από διαφορετικά πολιτισμικά πρότυπα και νοηματοδοτήσεις. Η «σκληρή» στάση της Γερμανίας απέναντι στην Ελλάδα στο θέμα του Μνημονίου μπορεί να εξηγηθεί, τουλάχιστον εν μέρει, από τα διαφορετικά πολιτισμικά πρότυπα που χαρακτηρίζουν τους δύο λαούς, πρότυπα που εμπνέονται από κυρίαρχες θρησκευτικές αξίες που εμποτίζουν τον δημόσιο βίο.

Οι Γερμανοί στην πλειοψηφία τους είναι προτεστάντες Λουθηρανοί (οι Βαυαροί αποτελούν την Καθολική μειοψηφία). Και είναι ο Λουθηρανισμός, και όχι γενικά και αόριστα ο «προτεσταντισμός», που αποτελεί πηγή της βαθύτερης ηθικής νοηματοδότησης του δημόσιου και του ιδιωτικού βίου των Γερμανών. Σύμφωνα με τον Λούθηρο (1483-1546) λοιπόν, τον Γερμανό ιδρυτή του «Λουθηρανισμού», η δημόσια σφαίρα δεν αποτελεί τον χώρο που διαδραματίζεται η σωτηρία του ανθρώπου. Σε αντίθεση με τον Καλβίνο, ο οποίος έδωσε πρωταρχική αξία στην πολιτική και επαγγελματική δράση του υποκειμένου μέσα στη δημόσια σφαίρα ως τον «τρόπο» της σωτηρίας του, ο Λούθηρος έδωσε πρωταρχική σωτηριακή αξία στην ιδιωτική θρησκευτική πίστη και τον πολιτικό κομφορμισμό (ή αλλιώς υποταγή στην κοσμική εξουσία). Άρα, ούτε η επαγγελματική ευθύνη, ούτε η δημόσια δράση του πιστού αποτελούν για τον Λούθηρο θέματα σημαντικά ή σχετικά με τη σωτηρία του ανθρώπου. Αντίθετα, ο δημόσιος χώρος είναι χώρος ηθικά ουδέτερος, ο χώρος που αναπτύσσονται σχέσεις καθαρά επαγγελματικές και τεχνοκρατικές, σχέσεις φορμαλιστικές, χωρίς να υπεισέρχεται σε αυτές η συμπάθεια ή η ηθική ευθύνη. Για αυτόν τον λόγο στην Γερμανία επιβίωσε η μεσαιωνική θεώρηση των οικονομικών συναλλαγών μεταξύ αγνώστων, ως σχέση caveat emptor, σύμφωνα με την οποία ο πωλητής δεν φέρει ευθύνη απέναντι στον αγοραστή για το προϊόν που του πώλησε μετά το πέρας της συναλλαγής. Από τη στιγμή που δύο μέρη υπογράψουν μία συμφωνία είναι υποχρεωμένα να την πραγματοποιήσουν, έστω και αν αυτή αποδειχθεί επιβλαβής για ένα απ’ αυτά, όχι γιατί έτσι υπαγορεύει ρητά ο Λουθηρανισμός, αλλά επειδή ο τελευταίος άφησε εκτός τής δικαιοδοσίας του μία προϋπάρχουσα, «βάρβαρη» πρακτική. Όσο για τον γερμανικό Καθολικισμό, καθώς αυτός δεν αναγνωρίζει στον δημόσιο βίο κάποια αυτούσια σωτηριακή αξία, λίγα είχε να προσθέσει ή να αντιπαραθέσει στο κοσμοείδωλο του Λουθηρανισμού το οποίο και έγινε κυρίαρχο. Έτσι λοιπόν στη Γερμανία καλλιεργήθηκε ένας ηθικός δυισμός: Από την μία μεριά ο δημόσιος χώρος της σκληρής, τεχνοκρατικής, και άτεγκτης πειθαρχίας όπου ο συναισθηματισμός απαγορεύεται, και από την άλλη ένας ιδιωτικός χώρος ανάπτυξης στενών, συναισθηματικών, προσωπικών σχέσεων αποκομμένος όμως από τον δημόσιο χώρο.

Πόσο διαφορετική είναι η ηθική κοσμοαντίληψη των Ελλήνων! Παρόλο που ούτε η Ορθοδοξία προσδίδει στην επαγγελματική ζωή σωτηριακή αξία (το ορθόδοξο αρχέτυπο του πιστού δεν είναι ο επιτυχημένος επαγγελματίας, ούτε ο ιδιωτεύων πιστός, αλλά ο αναχωρητής-μοναχός που γυρνά την πλάτη του στον εγκόσμιο βίο), εντούτοις συλλαμβάνει τη δημόσια σφαίρα ως τον κατεξοχήν χώρο έκφρασης του συναισθήματος, είτε του ατομικού είτε του συλλογικού. Καθώς η Ορθόδοξη πίστη, σε αντίθεση με τον ατομο-κεντρικό Λουθηρανισμό, είναι συλλογικο-κεντρική, ο δημόσιος χώρος θεωρείται ως φυσικός χώρος έκφρασης του θρησκευτικού συναισθήματος, είτε αυτό εκφράζει τη συμπάθεια προς τον πάσχοντα, είτε εκφράζει την οργή προς τον ένοχο. Σε αυτό ακριβώς το σημείο δημιουργείται ένα παράδοξο φαινόμενο που ένας προτεστάντης (τόσο ένας Λουθηρανός όσο και ένας Καλβινιστής) αδυνατούν να αντιληφθούν παρά μόνο ως υποκριτική ανηθικότητα: Η δημόσια σφαίρα στην Ελλάδα είναι συγχρόνως έντονα ανήθικη και έντονα ηθικοκανονιστική. Αποτελεί χώρο ανάπτυξης τόσο αμοραλιστικών επαγγελματικών πρακτικών (φοροδιαφυγή, συντεχνιασμός, νεποτισμός, πελατειοκρατία, κ/λπ.), όσο και ανάπτυξης πολιτικών αιτημάτων, διαγγελμάτων, και συγκρούσεων διατυπωμένων σε όρους ηθικής τάξης, δηλαδή σε όρους ιερού και βέβηλου, καλού και κακού, δικαίου και αδίκου. Ο Ορθόδοξος συνειρμός «η συμφωνία με ζημιώνει, άρα είναι άδικη, άρα πρέπει να ακυρωθεί» έρχεται σε άμεση σύγκρουση με το γερμανικό caveat emptor, σύμφωνα με το οποίο «ουδέν λάθος αναγνωρίζεται μετά την ολοκλήρωση της συμφωνίας».

Ηθικό δίδαγμα: Μην υπογράφεις διεθνείς συμφωνίες αν δεν γνωρίζεις τι πραγματτικά εννοεί ο συμβαλλόμενος ως συμφωνηθέν – ειδικά αν είναι πιο ισχυρός από εσένα. 

Πηγή:protagon

Αναδουλειές στην εμπόλεμη ζώνη...

Οι δυο βαριά εξοπλισμένοι στρατιώτες πίνουν αραχτοί καφέ, στον πεζόδρομο που επιτηρούν.

Ποιος είπε τι: Οι δηλώσεις του τελευταίου καιρού.

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

«Ήταν μια συζήτηση για δύο μοντέλα: εθνικοποίηση ή ιδιωτικοποίηση. Η εθνικοποίηση κέρδισε με πάνω από 60%... Αυτή η νίκη είναι ένας θρίαμβος για τους αντι-ιμπεριαλιστές και τους αντι-αποικιοκράτες» Ο Έβο Μοράλες θριαμβεύει στις εκλογές στη Βολιβία και το γιορτάζει φωνάζοντας μέσα για να ακούνε έξω.  

«Η τηλεόραση μοιάζει σαν μια γερασμένη σύζυγος, που αφήνει τη θέση της στην όμορφη ερωμένη της, το Internet... Θέλω απόψεις με δύναμη, με άποψη, που να μπορούν να αλλάξουν τα δεδομένα. Εδώ γυρνάμε τρεις δεκαετίες πίσω» Η Βάνα Μπάρμπα με μια απογοήτευση στα σαρκώδη χείλη, που πια δεν γίνονται πράγματα ούτε στην τηλεόραση.  

«Η Παιδεία είναι σαν τη στύση, αν την έχεις φαίνεται»

Ο ποπ σταρ Ricky Martin με λίγα λόγια στον λογαριασμό του στο Twitter για πράγματα που δεν κρύβονται.  

«Η Δημοκρατία της Τουρκίας δεν θα ήταν ένα κράτος, αν δεν ήταν σε θέση να ελέγξει μερικούς κακοποιούς... Μπορούν να κάψουν, αλλά θα πληρώσουν το τίμημα. Θα φροντίσουμε εμείς» Ο Ερντογάν που σφυρίζει αδιάφορα για τις δολοφονίες δίπλα στα σύνορα του επαναστατεί στα λόγια με τις δολοφονίες Κούρδων μέσα σε αυτά.  

«Είμαι μία από τις μεγαλύτερες φαν σου, αν όχι η μεγαλύτερη... Είσαι τόσο όμορφος, που δεν μπορώ καλά καλά να μιλήσω!» Η ηθοποιός Γκουίνεθ Πάλτροου, κουραστικά γοητευμένη μπροστά στον Μπάρακ Ομπάμα.  

«Όταν λέτε, «δεν έχω τίποτα να κρύψω», αυτό που ουσιαστικά λέτε είναι πως δεν σας νοιάζει για το δικαίωμα αυτό, ενώ αυτός που θα πρέπει κανονικά να λογοδοτήσει είναι η κυβέρνηση» Ο Έντουαρντ Σνόουντεν, με αφορμή τις παρακολουθήσεις, για τα παράθυρα που πρώτα άνοιξαν από μέσα.  

«Σαν να μην έφτανε που έκλεψε τον πιο ποθητό εργένη του κόσμου, τώρα φαίνεται ότι θέλει να κλέψει και τα πιο ποθητά γλυπτά του κόσμου. Ή να τα απελευθερώσει, ανάλογα με το πώς το βλέπετε» Οι «Times» με αφορμή την πρωτοβουλία της Αλαμουντίν για τα Μάρμαρα, δήθεν με αστεϊσμούς, στο βάθος.  

«Θυμάμαι τη βράβευση του Αλμπέρ Καμύ και των άλλων. Μου φαίνεται κάπως εξωπραγματικό να συγκρίνομαι με τους ανθρώπους που θαύμαζα» Ο Γάλλος συγγραφέας Πατρίκ Μοντιανό που τιμήθηκε με το Νόμπελ Λογοτεχνίας κοιτάζει προς το παρελθόν και εκστασιάζεται.  

«Έχουμε σκοτώσει πολύ περισσότερους μουσουλμάνους απ' όσους δικούς μας έχουν σκοτώσει αυτοί» Ο ηθοποιός Μπεν Άφλεκ προσπαθεί να επιχειρηματολογήσει κατά της ισλαμοφοβίας και ξεσηκώνει τα συντηρητικά πάθη.  

Τώρα στην πόλη μας, -μια και περί παιδείας ο λόγος-, έχουμε το νέο Δήμαρχο Γ. Θωμάκο που εντελώς απροετοίμαστος –ίσως ακόμη να μην το έχει συνειδητοποιήσει – ότι εκλέχτηκε στο ανώτερο της πόλης, αξίωμα έχοντας εκ των προτέρων είχε αποκλείσει τον πρώην Δήμαρχο.

Μέσα σε αυτή την αναμπουμπούλα, έχοντας αποδεδειγμένα διεφθαρμένους συνεργάτες, που έχουν καταπατήσει σε ότι πιο ιερό και όσιο υπάρχει και, κατακλέψει από το «παγκάρι μικρών παιδιών», στελέχη όπως τον Χρ. Καλό, κάνει αδιακρίτως -στοχευμένες- μηνύσεις, είναι άλλωστε κάτι που μόνο γνωρίζει.

Δεν έχει τελειωμό αυτή η υπόθεση, δεν έχει πάτο –δυστυχώς- η κατάντια.

Και η παιδεία από τους διοικούντες την πόλη μας θυμίζει ένα αφιλόξενο, σκληρό, άγονο περιβάλλον, κάπου στην Αρκτική, ή στη Σαχάρα, δηλαδή μηδέν-