Μάλιστα το όχι και τόσο μακρινό μέλλον, αφού τα περισσότερα είναι σχεδιαστικές προτάσεις που ήδη έχουν εγκριθεί και κατασκευάζονται. Κάποια ίσως δεν τα δούμε ποτέ αλλά σίγουρα μα δίνουν μια ιδέα για τη μορφή των κτιρίων τις επόμενες δεκαετίες.
Torre Bicentenario – Μέξικο Σίτι, Μεξικό
Guggenheim Hermitage Museum – Βίλνιους, Λιθουανία
Campus Center – Μαϊάμι, ΗΠΑ

New Orleans Habitat – Νέα Ορλεάνη, ΗΠΑ

Trump International Hotel και Tower Dubai – Ντουμπάι, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα

Millennium Tower World Business Center – Μπουσάν, Κορέα

Expocenter Project – Μόσχα, Ρωσία

The Cube – Ντουμπάι, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα

Landmark Building – Βουδαπέστη, Ουγγαρία

Dancing Towers – Ντουμπάι, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα

«Το φάρμακο εναντίον της εξαθλίωσης είναι ο πόλεμος. Δεν εξαλείφει την πείνα και τη δυστυχία αλλά τους ίδιους τους πεινασμένους και εξαθλιωμένους. Και δίνει διέξοδο στους επιζώντες να έχουν να απασχολούνται με θρυλικές νίκες και ηρωικές ήττες και να ξεχνούν τα προσωπικά τους βάσανα».

Την πρακτική αυτή συνταγή τη γνώριζαν και ο αυτοκράτορας της Ιαπωνίας και ο τσάρος πασών των Ρωσιών. Εκείνο που δεν μπορούσαν να φανταστούν, κι αυτό αφορά τον τσάρο, είναι το τι συμβαίνει, όταν το φάρμακο αρχίσει να παρουσιάζει παρενέργειες.

Ο Μουτσουχίτο έγινε αυτοκράτορας της Ιαπωνίας το 1867 βάζοντας τέλος στην εποχή των Σογκούν. Όμως, η κατάργηση της φεουδαρχίας έφερε και το τέλος των εσωτερικών πολέμων στα νησιά, στερώντας τους Ιάπωνες από το φάρμακο εναντίον της εξαθλίωσης. Ο Μουτσουχίτο ήταν πρακτικός άνθρωπος και θαυμαστής του δυτικού τρόπου ζωής. Άνοιξε την Ιαπωνία στον δυτικό πολιτισμό κι άρχισε να γλυκοκοιτάζει στην απέναντι ασιατική ακτή, όπου η απέραντη κι αδύναμη Κίνα γινόταν θέατρο ανταγωνισμού για την Αγγλία, τη Γαλλία, τη Γερμανία και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Στα 1894, τη χρονιά που ο Νικόλαος Β’ έγινε τσάρος στην εξαθλιωμένη Ρωσία, τα ιαπωνικά στρατεύματα έκαναν απόβαση στην Κίνα. Τέσσερα χρόνια αργότερα, την είχαν νικήσει.

Η Κίνα έχασε την Κορέα, που απέκτησε την ανεξαρτησία της, και τη Φορμόζα, που προσαρτήθηκε στην Ιαπωνία. Κι ακόμα, έπρεπε να πληρώσει τεράστια αποζημίωση στους νικητές. Για να βρουν τα απαραίτητα χρήματα, οι Κινέζοι άρχισαν να πουλάνε γη. Η Γαλλία αγόρασε ένα κομμάτι της Ινδοκίνας, το σημερινό Βιετνάμ. Η Αγγλία πήρε τη γειτονική Βιρμανία. Η Γερμανία προτίμησε τη χερσόνησο Μάο Τουνγκ, ενώ η Ρωσία θέλησε το Πορτ Άρθουρ στη χερσόνησο Λιάο Τουνγκ της Ματζουρίας, στα ΒΑ της Κίνας.

Ο τσάρος Νικόλαος ήταν ενθουσιασμένος με την αγορά. Οχύρωσε το Πορτ Άρθουρ κι επεξέτεινε ως εκεί τον υπερσιβηρικό σιδηρόδρομο, περνώντας τον μέσα από τη Μαντζουρία. Έτσι, όμως, ερχόταν σε σύγκρουση με τα ιαπωνικά συμφέροντα στον Ειρηνικό, όπου έβαζε πόδι. Οι κινήσεις του αποτελούσαν μια πρώτης τάξεως πρόκληση για τον αυτοκράτορα Μουτσουχίτο, που είχε κάθε λόγο να ανησυχεί: Πρωτ’ απ’ όλα, στον ωκεανό έκοβε βόλτες ο τσαρικός «στόλος του Ειρηνικού». Κι έπειτα, από τη λήξη του πολέμου με την Κίνα είχε περάσει μεγάλο διάστημα επικίνδυνης ειρήνης.

Η σύγκρουση του γιαπωνέζικου στόλου με τον ρωσικό ήταν τρομερή: Η ναυμαχία έγινε στις 8 Φεβρουαρίου 1904 και κατέληξε σε θρυλική νίκη για τους Ιάπωνες, ηρωική ήττα για τους Ρώσους. Με τον στόλο του τσάρου να αναπαύεται στον βυθό του ωκεανού.

Η ιαπωνική απόβαση στο Πορτ Άρθουρ ξεκίνησε με τυμπανοκρουσίες στις 26 Ιουνίου 1904. Άρχισε στενή πολιορκία. Οχυρωμένοι από στεριά και θάλασσα, οι Ρώσοι άντεξαν όλες τις επιθέσεις. Την 1η Αυγούστου, όμως, οι Ιάπωνες πήραν τις προχωρημένες γραμμές άμυνας κι έσφιξαν τον κλοιό. Αλλεπάλληλα κύματα Γιαπωνέζων ρίχνονταν καθημερινά ενάντια στην οχυρωμένη πόλη κι αποκρούονταν με βαριές απώλειες. Επί ολόκληρους πέντε μήνες, το Πορτ Άρθουρ αντιστεκόταν στις εφόδους και η άμυνά του έγινε πρωτοσέλιδο θέμα για τον παγκόσμιο Τύπο, καθώς εκατομμύρια άνθρωποι σ’ ολόκληρο τον κόσμο παρακολουθούσαν τις εξελίξεις με θαυμασμό. Ο ηρωισμός δεν ήταν αρκετός για να σωθούν οι Ρώσοι, καθώς η ασφυκτική πολιορκία από στεριά και θάλασσα δεν επέτρεπε τον ανεφοδιασμό τους. Η Ρωσία ήταν πολύ μακριά για να τους βοηθήσει. Την Κυριακή, 2 Ιανουαρίου 1905, υπογράφτηκε η συμφωνία της παράδοσης. Δέκα μέρες αργότερα, ο Ιάπωνας στρατηγός Τόγκι έμπαινε στην πόλη επικεφαλής των στρατευμάτων του, καθιστούσε αιχμαλώτους 40.000 Ρώσους και αποκτούσε λάφυρα 500 κανόνια. Στην Αγία Πετρούπολη, όμως, ο τσάρος είχε άλλα να τον απασχολούν.

Η κατάσταση πήγαινε από το κακό στο χειρότερο στην απέραντη χώρα, όπου επτακόσιες οικογένειες κατείχαν το ένα έκτο της καλλιεργήσιμης γης. Δύο ακόμα έκτα μοιράζονταν 26.500 τσιφλικάδες, ενώ η υπόλοιπη ανήκε σε δέκα εκατομμύρια αγροτικές οικογένειες, που ζούσαν μέσα στη φτώχεια. Εκατοντάδες χιλιάδες πεινασμένοι συνέρεαν στα αστικά κέντρα με την ελπίδα να γίνουν εργάτες στις εκεί βιομηχανίες. Το έδαφος ήταν ιδανικό για να αναπτυχθούν οι μαρξιστικές ιδέες, ενώ καθημερινά ξεφύτρωναν καινούρια εργατικά συνδικάτα, απεργίες ξεσπούσαν και συχνά η καταστολή οδηγούσε σε εξεγέρσεις. Ο τσάρος αγωνιούσε για μια νίκη στον ρωσοϊαπωνικό πόλεμο, μήπως και μπορέσει να την εκμεταλλευτεί και να σιγάσει τη λαϊκή δυσφορία. Αντί γι’ αυτήν, ήρθε κι έσκασε σαν βόμβα το νέο για τη πτώση του Πορτ Άρθουρ: Χιλιάδες νεκροί, δεκάδες χιλιάδες αιχμάλωτοι στο έλεος των Ιαπώνων τζάμπα κι άδικα!

Η δυσφορία έφερε την εξέγερση που εξελίχθηκε σε επανάσταση. Η 9η Ιανουαρίου 1905 έμεινε στη ρωσική ιστορία με το όνομα «Ματωμένη Κυριακή». Την ημέρα εκείνη, οι διαδηλώσεις μετατράπηκαν σε έφοδο του λαού στα χειμερινά ανάκτορα της Αγίας Πετρούπολης. Μόνο που ο λαός ορμούσε άοπλος και στα ανάκτορα ο στρατός είχε παραταχθεί ανοίγοντας πυρ εναντίον του πλήθους. Εκατοντάδες σκοτώθηκαν. Ήταν η σχεδόν αυθόρμητη επανάσταση του 1905, που έδωσε στον τσάρο ευκαιρία να ξεκινήσει την εποχή της άγριας τρομοκρατίας.

Ταυτόχρονα, ο Νικόλαος επιδίωξε να πάρει μια ρεβάνς από τους Ιάπωνες. Δεν του βγήκε. Στο Μούκδεν (σημερινό Σεν Γιαγκ, πρωτεύουσα της Μαντζουρίας), η ρωσική αμυντική γραμμή κατέρρευσε στις 10 Μαρτίου, ενώ Ρώσοι και Ιάπωνες μέτρησαν 120.000 νεκρούς στο πεδίο της μάχης.

Ο τσάρος αποτόλμησε μια ακόμα κίνηση: Έβγαλε στον Ειρηνικό ωκεανό τον ρωσικό στόλο της Βαλτικής. Ο Μουτσουχίτο του έστειλε τον ναύαρχο Τόγκο, επικεφαλής του ιαπωνικού στόλου. Οι δυο στόλοι συναντήθηκαν στη θάλασσα της Τσουσίμα, ανάμεσα στην Ιαπωνία και την Κορέα. Η ναυμαχία έγινε στις 27 Μαΐου 1905, και κατέληξε σε συντριβή των Ρώσων. Ο πόλεμος τέλειωσε εκεί. Ο Μουτσουχίτο είχε κάθε λόγο να είναι ευχαριστημένος. Όχι, όμως κι ο Νικόλαος.

Λίγες μόνο μέρες μετά την πανωλεθρία στη θάλασσα της Τσουσίμα, τον Ιούνιο του 1905, κάποιοι αξιωματικοί είχαν τη φαεινή ιδέα να δώσουν στους ναύτες του θωρηκτού Ποτέμκιν να φάνε το σάπιο κρέας που υπήρχε στο πλοίο, αντί να το πετάξουν. Η ανταρσία ξέσπασε βίαιη, οι αξιωματικοί βρέθηκαν στη θάλασσα, οι ναύτες εξέλεξαν δική τους ηγεσία, όρισαν κυβερνήτη τον σημαιοφόρο Αλεξέγεβιτς και ύψωσαν κόκκινη σημαία, ιδρύοντας πλωτή κομμούνα. Ο Αλεξέγεβιτς οδήγησε το θωρηκτό στην Οδησσό, όπου ξεκίνησε γενική απεργία, ενώ κόκκινη σημαία σήκωσε και το εκεί αγκυροβολημένο θωρηκτό Ποβιεντονοσίετς.

Ήραν 29 Ιουνίου του 1905, όταν ανοιχτά της Οδησσού φάνηκε ο τσαρικός στόλος έχοντας επικεφαλής τον ναύαρχο Κρούγερ. Απέκλεισε το λιμάνι. Το Ποβιεντονοσίετς παραδόθηκε. Η απεργία εκφυλίστηκε. Το Ποτέμκιν διέσπασε τον αποκλεισμό και βγήκε στ’ ανοιχτά. Περιπλανήθηκε μερικές μέρες στη Μαύρη θάλασσα και κατέληξε στην Κωστάντζα της Ρουμανίας. Το πλοίο παραδόθηκε στις εκεί αρχές. Η πλωτή κομμούνα έζησε δέκα μέρες. Το φθινόπωρο ξέσπασαν νέες απεργίες. Τον Οκτώβριο, στην Πετρούπολη ιδρύθηκε το πρώτο σοβιέτ (συμβούλιο) των εργατών. Τον επόμενο χρόνο δημιουργήθηκε η Δούμα, το πρώτο κοινοβούλιο στην ιστορία της Ρωσίας.

Ο αυτοκράτορας Μουτσουχίτο έζησε ως το 1912. Ο τσάρος Νικόλαος εκτελέστηκε το 1918.

Πηγή:protagon

Ένα εξαιρετικό και σπάνιο βίντεο από ολόκληρη μια συναυλία των Talking Heads από το 1980 ανέβηκε πρόσφατα στο YouTube όπως έγινε γνωστό από το site Dangerous Minds που συχνά ξεθάβει παρόμοιους θησαυρούς. Η συναυλία διαρκεί 80 λεπτά και βλέπουμε τους Talking Heads στο απόγειο της καριέρας τους.    

Το βίντεο τραβήχτηκε κατά την διάρκεια μιας εμφάνισης τους στο Capitol Theatre στο New Jersey για τις ανάγκες τις περιοδείας τους Remain in Light. Ήταν από τους ελάχιστους χώρους εκείνη την εποχή που είχε ένα ειδικό σύστημα από κάμερες για αυτό το λόγο.    

Είχαν μαζί τους μια afro-funk ορχήστρα ενώ κιθάρα έπαιζε ο θρυλικός Andrew Belew [κιθαρίστας των King Crimson και της μπάντας του Frank Zappa μεταξύ άλλων].    

Το Remain in Light ήταν το τέταρτο άλμπουμ του συγκροτήματος και ένα από τα πιο ιστορικά τους. Η εξαιρετική παραγωγή ήταν του Brian Eno. Και το συγκρότημα και ο Eno αποφάσισαν να πειραματιστούν με έναν αφρικάνικο τρόπο δημιουργίας μουσικής. Ήταν μια εποχή που το χιπ-χοπ ήταν στα πρώτα του βήματα και η μπάντα φαίνεται να είχε απόλυτη συναίσθηση του ότι η μουσική δεν θα ήταν ποτέ η ίδια.    

Το άλμπουμ περιείχε μερικές από τις πιο μεγάλες επιτυχίες τους όπως τα “Once in a Lifetime”,  “Ηouses in Motion” και “Crosseyed and Painless” .    O ντράμερ του γκρουπ, Chris Frantz, είχε δηλώσει τότε: "Η μεγάλη διαφορά που έχουμε με τις πανκ μπάντες είναι ότι εμάς μας αρέσουν οι KC and the Sunshine Band. Αν ρωτήσεις των Johnny Rotten αν του αρέσουν οι KC, θα σε φτύσει κατάμουτρα."  

Το "Tesla των scooters" που υπόσχεται να αλλάξει τις μετακινήσεις στις μεγαλουπόλεις

Στην κορυφή της λίστας με τα top εκθέματα κάθε site τεχνολογίας που κάλυψε την φετινή έκθεση CES, που διαξήχθη στο Las Vegas και έκλεισε μόλις τις πύλες της, βρέθηκε μια εφεύρεση που απέσπασε εγκωμιαστικά σχόλια τόσο για την καινοτομία της, όσο και για το σχεδιασμό της, αλλά, κυρίως, για τις προοπτικές που ανοίγει στο χώρο των μετακινήσεων στην πόλη.  

Δεν ήταν κάποιο gadget, ούτε ένα αυτο-οδηγούμεο όχημα από τα πολυάριθμα που εξέθεσαν οι μεγάλοι κατασκευαστές, αλλά ένα μικρό, ηλεκτροκίνητο, "έξυπνο" σκουτεράκι. Το Gogoro.  

Φτιαγμένο από ελαφρά κράματα πλαστικού που χρησιμοποιούνται στα υπερπολυτελή supercars και με τελική ταχύτητα που αγγίζει τα 100 χλμ/ώρα, το Gogoro, διαθέτει το δικό του application, μέσω του οποίου ο κάτοχός του μπορεί να αλλάξει το χρώμα των φώτων, τα γραφικά του ταμπλό, να μετρήσει την μπαταρία του, να εντοπίσει τον επόμενο σταθμό αλλαγής μπαταρίας αλλά και να καλέσει σε βοήθεια εάν τρακάρει.

O αναβάτης καταγράφει κι ελέγχει όλες τις λειτουργίες του Gogoro, μέσω ειδικού app για smartphone

Η αληθινή καινοτομία του Gogoro, που σχεδιάστηκε από ένα πρώην στέλεχος της εταιρείας κατασκευής smarpthone, HTC, βρίσκεται στον τρόπο με τον οποίο ανεφοδιάζεται, όταν οι μπαταρίες του τελειώσουν, προτείνοντας ένα δίκτυο ανταλλαγής μπαταριών με συνδρομή, σε συμβεβλημένα σημεία διάθεσης, στα πρότυπα υπηρεσιών όπως το Netflix, αλλά και στον τρόπο που καταγράφει τις λειτουργίες και τις οδηγικές συνήθειες του αναβάτη, προσαρμόζοντας τη μηχανή του σε αυτές.

Οι μπαταρίες του Gogoro, που θα είναι διαθέσιμες μέσω συνδρομής σε συμβεβλημένα σημεία διάθεσης θα αντικαθίστανται σε 6 δευτερόλεπτα  

Την κίνησή του, αναλαμβάνει μια σπιρτόζικη μηχανή, εφοδιασμένη με καινοτομίες για μεγαλύτερη απόδοση και μικρότερη κατανάλωση ενέργειας που μεταδίδει την κίνηση με καδένα στον πίσω τροχό, η οποία κάνει το Gogogro γρηγορότερο κατά 16% από τα συμβατικά σκούτερ των 125 κυβικών, εξασφαλίζοντάς του επιτάχυνση από 0 έως 50 χλμ., σε μόλις 4,2 δευτερόλεπτα! 

Η παρουσίαση του Gogoro στην CES

Οι κατασκευαστές του καλαίσθητου, επαναστατικού σκούτερ Gogoro, με το καινοτόμο σύστημα ηλεκτροκίνησης και τους μηδενικούς ρύπους δεν έχουν ακόμα καθορίσει την τιμή του, ενώ η ημερομηνία κυκλοφορίας του έχει οριστεί για τα τέλη του 2015. Μπορείτε να πάρετε μια πρώτη γεύση από το Gogoro στο site του καθώς και στο παρακάτω βίντεο: