ενημέρωση 12:55, 24 August, 2026

Η όμορφη πλευρά της Κίνας

Έχουμε όλοι δει διάφορες φωτογραφίες από την Κίνα με ουρανοξύστες – εργατικές κατοικίες, εργοστάσια, νέφος στο Πεκίνο και άλλα, οι παρακάτω όμως είναι τουλάχιστον εντυπωσιακές και μας παρουσιάζουν την (πολύ) όμορφη πλευρά της Κίνας.  Ο φωτογράφος Feng Jiang  κατέγραψε με το φακό του στιγμές απαράμιλλης ομορφιάς.

Δεν θα μπορούσε άλλωστε να είναι διαφορετικά καθώς η Κίνα είναι η 3η μεγαλύτερη, σε έκταση, χώρα του πλανήτη, με έκταση που αγγίζει τα 10 εκ. τ.χλμ. Οι φωτογραφίες που ακολουθούν είναι σα να βγήκαν από σκηνικά παραμυθιών.

Perierga.gr - Η όμορφη πλευρά της Κίνας

Perierga.gr - Η όμορφη πλευρά της Κίνας

Perierga.gr - Η όμορφη πλευρά της Κίνας

Perierga.gr - Η όμορφη πλευρά της Κίνας

Perierga.gr - Η όμορφη πλευρά της Κίνας

Perierga.gr - Η όμορφη πλευρά της Κίνας

Perierga.gr - Η όμορφη πλευρά της Κίνας

Perierga.gr - Η όμορφη πλευρά της Κίνας

Perierga.gr - Η όμορφη πλευρά της Κίνας

Perierga.gr - Η όμορφη πλευρά της Κίνας

Perierga.gr - Η όμορφη πλευρά της Κίνας

Perierga.gr - Η όμορφη πλευρά της Κίνας

Perierga.gr - Η όμορφη πλευρά της Κίνας

Perierga.gr - Η όμορφη πλευρά της Κίνας

Perierga.gr - Η όμορφη πλευρά της Κίνας

Perierga.gr - Η όμορφη πλευρά της Κίνας

Perierga.gr - Η όμορφη πλευρά της Κίνας

Perierga.gr - Η όμορφη πλευρά της Κίνας

Perierga.gr - Η όμορφη πλευρά της Κίνας

Perierga.gr - Η όμορφη πλευρά της Κίνας

Perierga.gr - Η όμορφη πλευρά της Κίνας

 

 

Οι 10 αγαπημένες ταινίες του Φεντερίκο Φελίνι

Όπως δημοσιεύτηκαν στο Sight and Sound

Μια απίθανη λίστα από τον αγαπημένο Ιταλό δημιουργό, ακριβώς όπως ταιριάζει στον θρύλο του. Ο Φελίνι αδιαφορεί για κάθε κανόνα! Για πρώτη ταινία βάζει όχι μία αλλά τρεις ταινίες του Τσάπλιν. Για δεύτερη ταινία οποιαδήποτε ταινία των Marx Brothers ή του Χοντρού και του Λιγνού και στο τέλος βάζει και μια δικιά του ταινία στο νούμερο 10,  το 8 1/2 χωρίς ίχνος μετριοφροσύνης! Και γιατί όχι; Είναι από τα αριστουργήματα του!    

Είχε πει ο κριτικός Roger Ebert για το 8 1/2: "Βλέπω και ξαναβλέπω το 8 1/2 και η εκτίμηση μου μεγαλώνει περισσότερο κάθε φορά. Κάνει αυτό που είναι σχεδόν απίθανο. Ο Φελίνι είναι ένας μάγος που συζητά, αποκαλύπτει, εξηγεί και αποδομεί τα κόλπα του ενώ ταυτόχρονα μας κοροϊδεύει με αυτά. Ισχυρίζεται ότι δεν ξέρει τι θέλει ή πώς θα το πετύχει και στο φιλμ αποδεικνύεται ότι ξέρει ακριβώς [τι θέλει] και χαίρεται με αυτή του τη γνώση".    

1. The Circus/City Lights/Monsieur Verdoux (1928,31,47, Charles Chaplin)

2. Οποιαδήποτε των Marx Brothers ή των Χοντρού και Λιγνού

3. Stagecoach (1939, John Ford)

4. Rashomon (1950, Akira Kurosawa)

5. The Discreet Charm of the Bourgeoisie (1972, Luis Bunuel)

6. 2001: A Space Odyssey (1968, Stanley Kubrick)

7. Paisan (1946, Roberto Rossellini)

8. The Birds (1963, Alfred Hitchcock)

9. Wild Strawberries (1957, Ingmar Bergman)

10. 8 1/2 (1963, Federico Fellini)  

Τα άλμπουμ που αγαπήσαμε το 2014, part 2

Η χρονιά μπορεί να τελείωσε, αλλά υπάρχουν δίσκοι που δεν θα χαθούν τόσο εύκολα

image
 

B. ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΑΛΜΠΟΥΜ

imageΠλάτων Ανδριτσάκης - Γρηγόρης Λαμπράκης (σάουντρακ)
Λίγα ελληνικά ντοκιμαντέρ έχουν ευτυχήσει τόσο στη μουσική τους υπόκρουση. Λυρισμός, ευαισθησία, μελωδίες, παίξιμο, όλα συντελούν στη λειτουργική αναβάθμιση του φιλμ.


imageMechanimal - Secret Science
Οι ηλεκτρονικές μηχανές τους δουλεύουν και πάλι στο φουλ, οι αναφορές τους στο παρελθόν του είδους μας θυμίζουν αυτό το υπέροχο σύμπαν, οι λέξεις τους ματώνουν.


imageΘανάσης Παπακωνσταντίνου - Πρόσκληση σε δείπνο κυανίου
Λέξεις μαζεμένες μία-μία στις όχθες ενός μουσικού ποταμού που ρέει πια όλο και με μεγαλύτερη ορμή σε όλο και πιο όμορφα τοπία.


imageSigmatropic - Dead/Computer/Blues

Το χωνευτήρι του Άκη Μπογιατζή δουλεύει θαυμάσια και αποδίδει καρπούς. Οι Velvets είναι εδώ, όπως και οι Suicide. Άλλωστε ο τίτλος τα λέει όλα.


imageΜπάμπης Παπαδόπουλος - Μέσα στον πόνο είν’ η χαρά μεσ’ στη χαρά είναι ο πόνος
Κιθάρες, ασκήσεις ύφους, ελληνικότητα, εξαιρετικοί συνοδοιπόροι, όλα τα υλικά συγκροτούν ένα άλμπουμ που περιέχει… μουσική.


imageElectric Litany - Enduring Days You Will Overcome
Οι ίδιοι ωρίμασαν και άνοιξαν τα φτερά τους σε πιο πολύπλοκα τοπία, ο πολύς Alan Parsons στην παραγωγή αναβαθμίζει την προσπάθεια, ο στοχασμός δεν πάει χαμένος.


imageYannis Kassetas (New York Sessions Presents:) - East N Blues
Η συνεργασία του με Νεοϋορκέζους μουσικούς δίνει φτερά στις ιδέες και το παίξιμό του, η ελληνική τζαζ κερδίζει ένα ακόμη γερό χαρτί.


imageΤα Παιδιά της Παλαιότητας - 12 τραγούδια από τις κατακόμβες

Η μετεξέλιξη των Κόρε Υδρο καρποφορεί με σκληρές αλήθειες, βίαιο ταμπεραμέντο, rock attitude, προσωπικές ιστορίες και ποιητικό λόγο που δεν περνάς εύκολα στο ντούκου.


imageXylouris - White - Goats
Ένα αγριοκάτσικο της Κρήτης φτάνει χοροπηδώντας ως την αυστραλιανή έρημο και ο ήχος του ξεπερνάει έτσι το χώρο και το χρόνο.


imageEmpty Frame - The Blackbird Flies

Η ένταση ανέβηκε, ο ήχος «βρόμισε», οι λέξεις σκοτείνιασαν, αλλά η ευαισθησία δεν χάθηκε. Κάθε άλλο.


imageThe Voyage Limpid Sound - Voyageology
Τι κι αν στην ουσία πρόκειται για συλλογή «χαμένων» ηχογραφήσεων της περιόδου: 2000-2009. Η ποπ κομψότης, η φαντασία και η ιδιαιτερότητα είναι παρούσες διαρκώς.


imagePrins Obi - Notions

Το προσωπικό στίγμα του Prins Obi (Baby Guru) δεν θυμίζει το γκρουπ του αλλά δεν το απαρνείται κιόλας, καθώς το ένδοξο παρελθόν (progressive + pop) είναι κι εδώ παρόν.


imageFilm - Eclipse
Παραδίδονται ακόμη περισσότερο στη γοητεία και την πολυπλοκότητα του progressive αλλά δεν «χάνονται στη μετάφραση», δημιουργώντας το δικό τους, μοναδικό τοπίο.


imagePlastic Flowers - Evergreen
Εύθραυστες και σύντομες electropop ιδέες που μπορούν να αναπτυχθούν κατά το δοκούν, ήχοι από αστικά διεθνή τοπία και ευαισθησία του 21ου αιώνα (αν μπορώ να το πω αυτό).


imageBaby Guru - Marginalia
Σε κάθε τους δίσκο προσθέτουν πείρα, γνώση, αναζήτηση, δημιουργικότητα και –εν προκειμένω– και χιούμορ για να παίξουν με το παρελθόν αλλά με τους δικούς τους όρους.


imageSillyboy - Stalker

Κάθε άλμπουμ του ενισχύει την άποψη πως έχει το ταλέντο της μελωδίας, της ατμόσφαιρας, της ποπ αισθητικής.


imageMonika - Secret In The Dark
Το «διεθνές» της εγχείρημα την απελευθερώνει από τα δεσμά της επιτυχίας και της δίνει το έναυσμα και την ενέργεια να δοκιμάσει πέραν του καθιερωμένου.


imageThe Wonderfall Quartet - Horizon

Με πιο προσωπικό ύφος και με την τζαζ τους να απλώνεται προς την τραγουδοποιία, κατακτούν ένα δικό τους στιλ και ύφος.


imageEgg Hell - Once Part of a Whole Ship
Το διαπιστωμένο ταλέντο και η ερμηνευτική ικανότητα του Jef Maarawi αποκαλύπτονται εδώ στην έκταση που τους αξίζει, δημιουργώντας ένα πολύ ιδιαίτερο indie άλμπουμ.


imageIrene Skylakaki - Before Dawn

Κατορθώνει με την πρώτη να πιστοποιήσει ταλέντο, προσωπικό στίγμα, ικανότητα στη σύνθεση και στο λόγο. Η γυναικεία ελληνική φολκ ανθεί και πάλι.


imageJane Doe - Revolution Diaries
Ένα ολοκληρωμένο και στιβαρό rock άλμπουμ, ευφάνταστο, δημιουργικό, με άποψη και συνέπεια, σε μία εποχή που ο rock ήχος (γενικά) δυσκολεύεται με τη φαντασία.


imageΑλκίνοος Ιωαννίδης - Μικρή Βαλίτσα

Ένα ποιητικό πλάσμα κάνει έναν ποιητικό δίσκο όπου λυρισμός, ευαισθησία, χαμηλοί τόνοι και ωραία παιξίματα δεν τον ξεκόβουν από την κοινωνική πραγματικότητα.


imageFelizol - Πάρνηθα
Εκδρομικός τύπος ο Γιάννης Βεσλεμές, με το άλμπουμ του να μας ανεβάζει στην Πάρνηθα και την ταινία του να μας πηγαίνει στη Νορβηγία, κυρίως όμως πραγματικά δημιουργικός.


imageThe Man From Managra - The Man From Managra
Μετά από τόσα άλμπουμ και τόσες παραγωγές και συνεργασίες, ο Coti K όχι απλώς δεν κουράστηκε αλλά μας πρόσφερε φέτος το προσωπικό του αριστούργημα.

Οι γεννημένοι το 1968

Οι γεννημένοι το 1968, ’69, ’70, ’71, ’72... παρακαλούνται να βάλουν τα δυνατά τους!

Οι νέοι αλλά όχι και τόσο νέοι, οι ώριμοι αλλά όχι και τόσο ώριμοι, ανάμεσα 42-47, είναι η πολυπληθέστερη ηλικιακή ομάδα, με 1.003.743 άτομα, που θα ψηφίσει στις εκλογές της 25ης Ιανουαρίου και, λογικά, θα αποφασίσει για το αποτέλεσμα.

Τώρα ξαφνικά όλους αυτούς τους νιώθω δικά μου «άτομα». Είμαστε στο ίδιο τρένο. Έχουμε αφήσει τα 40 πίσω μας, κυρίως πιστεύοντας πως δεν θα τα συναντούσουμε ποτέ και να που τώρα βαδίζουμε και προς τα 50.

Σιγά το πράγμα. Δεν είναι και για θάνατο, όμως δεν είναι και για party. Εκτός κι αν παίξει ξαφνικά το Holding a hero ή το You are in the Army now. Τότε, φρικιά, πανκιά, ροκάδες και κυριλέδες θα συναντηθούν κάπου στην πίστα.

«Σε ζάλισε η ντισκόμπαλα μανάρι μου, έλα να κάνουμε ένα malboro...», «α μπα... καπνίζω camel», διότι ο κόσμος μου ανατέλλει στον «Τρυποκάρυδο» του Tim Robbins κι άλλο που χαζεύω ακόμη Κάντι-Κάντι, διαβάζω Μανίνα, κλέβω το Σεραφίνο του αδερφού μου κι ύστερα φαντασιώνομαι πως ο Ιππότης της Ασφάλτου έρχεται ξαφνικά και με παίρνει... με παίρνει γενικά γιατί έχω κολλήσει και με το «τώρα είμαι γυμνός μοιάζω σαν θεός», παρότι  οι διπλανοί ακούνε κολασμένα «Σ' αγαπάω, μ' ακούς;». Όχι... ακούω Παπακωσταντίνου και Sprignsteen, στο Μουσικόραμα παίζει Leonard Coen. Ο μπαμπάς μου πίνει Amstel, και ο παππούς μου ρετσίνα Κουρτάκη, η μαμά μου φοράει βάτες και βλέπει Δυναστεία. Καληνύχτα Τζον-Τζον, ο Μητσοτάκης κέρδισε τις εκλογές του ’89.

Παρότι είχα ενηλικιωθεί, ψήφισα για πρώτη φορά το ’93, όταν η Πολιτική Άνοιξη του Σαμαρά βγήκε τρίτο κόμμα. Λογικά, ο Θεοδωράκης -τρίτη δύναμη των δημοσκοπήσεων- θα ναι μετά από κάποια χρόνια πρωθυπουργός.

Σε όσα ντουλάπια μου κι αν έψαξα, δεν βρήκα σε καμία εκλογική αναμέτρηση να με απασχολεί το αποτέλεσμα και πραγματικά απορώ γιατί σήμερα με νοιάζει και με αγχώνει η επόμενη μέρα. Ίσως γιατί το Γκιζάκι μου επιμένει να ρωτά τι θα ψηφίσω και τι ψηφίζω γενικά! Δεν έχω αποφασίσει ακόμη. Μετράω ξανά τα χρόνια μου και βρίσκω μερικά ματαιωμένα. Ανάμεσα στην πρώτη φορά που ψήφισα και την επόμενη έχει μεσολαβήσει μια ολόκληρη ζωή, που μόνο τα άτομα 42-47 μπορούν να καταλάβουν. Υποκλίνομαι στην ωραιότητά τους. Λέω να ξαναδιαβάσω τον Τρυποκάρυδο που μου χάρισε ο Παύλος, ένα καλοκαίρι που το αύριο έμοιαζε κατάδικό μας.

Πηγή:protagon