ενημέρωση 1:30, 31 August, 2026

Dar al Funoon - Το τελευταίο αρχιτεκτονικό αριστούργημα του Φρανκ Γκέρι

Το τελευταίο αρχιτεκτονικό αριστούργημα του Φρανκ Γκέρι, ένα παγκοσμίου κλάσεως κέντρο παραστατικών τεχνών, εμπλουτίζει τον πολιτιστικό χάρτη του Αμπου Ντάμπι.

Το Αμπου Ντάμπι συνεχίζει να επενδύει στρατηγικά στον πολιτισμό, φιλοδοξώντας να εξελιχθεί σε μία από τις σημαντικότερες πολιτιστικές πρωτεύουσες του κόσμου. Το νέο μεγάλο του στοίχημα είναι το Dar al Funoon (σημαίνει «Οίκος των Τεχνών»), ένα εντυπωσιακό κέντρο παραστατικών τεχνών που φέρει την υπογραφή του Φρανκ Γκέρι και αποτελεί ένα από τα τελευταία έργα που σχεδίασε ο σπουδαίος καναδοαμερικανός αρχιτέκτονας πριν από τον θάνατό του, τον Δεκέμβριο του 2025, σε ηλικία 96 ετών.

Η κατασκευή του κτιρίου ξεκίνησε επίσημα φέτος το καλοκαίρι στο Cultural District του νησιού Σαντιγιάτ, με τα εγκαίνια να προγραμματίζονται για το 2030. Το Dar al Funoon αναμένεται να λειτουργήσει ως το νέο πολιτιστικό σύμβολο των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, δίπλα σε εμβληματικά κτίσματα, όπως το Louvre Abu Dhabi, το Guggenheim Abu Dhabi (επίσης του Φρανκ Γκέρι), το Zayed National Museum, το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας και το teamLab Phenomena.

Η αρχιτεκτονική σφραγίδα

Με μια πρώτη ματιά, το μελλοντικό οικοδόμημα στο Αμπου Ντάμπι παραπέμπει αμέσως στη χαρακτηριστική αρχιτεκτονική γλώσσα του δημιουργού του. Η κυματιστή εξωτερική μορφή του θυμίζει ύφασμα που αιωρείται στον άνεμο – μια ευθεία αναφορά στις οργανικές καμπύλες που καθιέρωσαν τον Γκέρι μέσα από χαρακτηριστικά έργα, όπως το Μουσείο Γκούγκενχαϊμ στο Μπιλμπάο και το Walt Disney Concert Hall στο Λος Αντζελες. Ωστόσο, το Dar al Funoon, πέρα από ένα κτίριο που μοιάζει με γλυπτό, έχει και άλλα στοιχεία που το κάνουν να ξεχωρίζει. Ο Φρανκ Γκέρι επιδίωξε μέσω του σχεδιασμού να επαναπροσδιορίσει την έννοια του θεάτρου, μετατρέποντάς το από έναν κλειστό χώρο παραστάσεων σε έναν ανοιχτό πολιτιστικό οργανισμό, ο οποίος θα αλληλεπιδρά διαρκώς με την πόλη και τους κατοίκους της.

 

Photo courtesy Department of Culture and Tourism Abu Dhabi

Το συγκρότημα θα φιλοξενεί τέσσερις διαφορετικούς χώρους παραστάσεων, καλύπτοντας κάθε μορφή καλλιτεχνικής δημιουργίας. Η κεντρική αίθουσα, με περισσότερες από 2.000 θέσεις, θα φιλοξενεί μεγάλες παραγωγές όπερας, μπαλέτου και συμφωνικής μουσικής.

Ενα υπαίθριο αμφιθέατρο 3.500 θέσεων θα χρησιμοποιείται για ανοιχτές συναυλίες και μεγάλα πολιτιστικά γεγονότα, ενώ θα υπάρχει ένα μικρότερο θέατρο, 400 θέσεων, για πιο πειραματικές παραγωγές, αλλά και ένας ιδιαίτερος χώρος 250 θέσεων αφιερωμένος στην jazz. Συνολικά, το συγκρότημα θα είναι σε θέση να υποδέχεται περισσότερους από 6.000 θεατές, ενώ η λειτουργία του θα είναι συνεχής, 365 ημέρες τον χρόνο, με παραστάσεις, φεστιβάλ, διεθνείς συμπαραγωγές, καλλιτεχνικές φιλοξενίες και εκπαιδευτικά προγράμματα.

Ενα από τα πιο πρωτότυπα στοιχεία του κτιρίου είναι η γυάλινη πρόσοψη, η οποία θα αποκαλύπτει όσα συμβαίνουν στο εσωτερικό του. Ετσι, οι επισκέπτες θα μπορούν να παρακολουθούν ακόμη και τις πρόβες ή την προετοιμασία μιας παράστασης. Πίσω από την επιλογή αυτή υπάρχει μια αρχιτεκτονική προσέγγιση που επιδιώκει να κάνει τη δημιουργική διαδικασία μέρος της εμπειρίας του επισκέπτη, καταργώντας τα παραδοσιακά όρια ανάμεσα στη σκηνή και στο κοινό, ανάμεσα στους καλλιτέχνες και τους θεατές.

 

Photo courtesy Department of Culture and Tourism Abu Dhabi

Αξίζει να σημειωθεί πως υπάρχει ένας ιδιαίτερος συμβολισμός στο γεγονός ότι ένα από τα τελευταία έργα του Φρανκ Γκέρι είναι αφιερωμένο στις παραστατικές τέχνες. Ο αρχιτέκτονας που άλλαξε για πάντα τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τα μουσεία και τους δημόσιους πολιτιστικούς χώρους ολοκλήρωσε την πορεία του σχεδιάζοντας ένα συγκρότημα όπου η τέχνη δεν θα εκτίθεται απλώς, αλλά θα δημιουργείται καθημερινά μπροστά στα μάτια του κοινού.

Ο πολιτισμός ως επένδυση

Για το Αμπου Ντάμπι, το Dar al Funoon αποτελεί κάτι πολύ περισσότερο από ένα ακόμη εντυπωσιακό κτίριο. Εντάσσεται στη μακροπρόθεσμη στρατηγική του εμιράτου να μετατραπεί σε διεθνές κέντρο πολιτισμού, δημιουργικότητας και τουρισμού υψηλής ποιότητας.

Οι τοπικές αρχές εκτιμούν ότι το νέο κέντρο θα ενισχύσει σημαντικά τον πολιτιστικό τουρισμό, θα φέρει νέες θέσεις εργασίας στον δημιουργικό τομέα και θα συμβάλει στην ανάπτυξη μιας νέας γενιάς καλλιτεχνών και πολιτιστικών οργανισμών.

Με την τελευταία αρχιτεκτονική παρακαταθήκη του Φρανκ Γκέρι, η πρωτεύουσα των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων προσθέτει ακόμη ένα θεαματικό κεφάλαιο στη φιλοδοξία της να εξελιχθεί στο σημαντικότερο πολιτιστικό σταυροδρόμι της Μέσης Ανατολής και σε έναν από τους κορυφαίους προορισμούς τέχνης και design παγκοσμίως.

  • Κατηγορία ART-DISING
  • 0

Το πρώτο ολοκληρωμένο δείγμα γραφής του σχεδίου Τσίπρα στη ΔΕΘ

Ο Αλέξης Τσίπρας και το επιτελείο του σκοπεύουν να παρουσιάσουν ένα πρόγραμμα κοινωνικά επιθετικό, αλλά δημοσιονομικά τεκμηριωμένο.

Με το βλέμμα στραμμένο στη 2α Σεπτεμβρίου, όταν θα παρουσιάσει στη Θεσσαλονίκη το οικονομικό πρόγραμμα της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης, ο Αλέξης Τσίπρας κλείνει αυτές τις ημέρες τον κύκλο των συσκέψεων και των τελευταίων επεξεργασιών. Το πρόγραμμα δεν θα είναι μια απλή παράθεση παροχών, όπως λένε στενοί του συνεργάτες, αλλά το πρώτο ολοκληρωμένο δείγμα γραφής του σχεδίου που θέλει να αντιπαραθέσει στην οικονομική πολιτική της κυβέρνησης.

Στην οδό Αμαλίας, όπου και το γραφείο του πρώην Πρωθυπουργού το βάρος πέφτει πλέον στην τελική κοστολόγηση. Οι προτάσεις περνούν από διαδοχικά «φίλτρα», με βασική απαίτηση να μπορούν να εφαρμοστούν χωρίς να τιναχθεί στον αέρα η δημοσιονομική ισορροπία. Αυτό είναι και το πολιτικό στοίχημα του Τσίπρα, δηλαδή να παρουσιάσει ένα πρόγραμμα κοινωνικά επιθετικό, αλλά δημοσιονομικά τεκμηριωμένο, απαντώντας εκ των προτέρων στην κυβερνητική κριτική περί παροχολογίας.

Τα πρόσωπα-κλειδιά του οικονομικού επιτελείου

Πίσω από τις τελικές αποφάσεις βρίσκεται ένα διευρυμένο οικονομικό επιτελείο με μεγάλο οικονομολόγων, πανεπιστημιακών, ανθρώπων της αγοράς και στελέχη με εμπειρία στη δημόσια διοίκηση που συμμετέχουν στο Εθνικό Συμβούλιο Οικονομίας και Επιχειρηματικότητας της ΕΛ.Α.Σ.

Κομβικό ρόλο έχουν ο οικονομολόγος Φραγκίσκος Κουτεντάκης, με αντικείμενο το δημοσιονομικό και φορολογικό σκέλος, ο πρώην αναπληρωτής υπουργός Οικονομικών Γιώργος Χουλιαράκης και ο πρώην υφυπουργός Δημήτρης Λιάκος, ο Πέτρος Κόκκαλης για ζητήματα πράσινης ανάπτυξης και επενδύσεων και ο Βασίλης Μαγκλάρας για την παραγωγική ανασυγκρότηση και τη βιομηχανία. Στην ομάδα συμμετέχουν επίσης ο καθηγητής Γιώργος Πετράκος, η Ευγενία Φωτονιάτα και στελέχη από την επιχειρηματικότητα και την πραγματική οικονομία.

Οι βασικοί άξονες έχουν ήδη χαραχθεί: κοινωνικό κράτος, φορολογική δικαιοσύνη και δημοσιονομική σταθερότητα. Στο οικονομικό πακέτο αναμένεται να βρεθούν παρεμβάσεις για τη μείωση του κόστους ζωής και του ενεργειακού κόστους για νοικοκυριά και επιχειρήσεις, αλλά και μια διαφορετική φορολογική πολιτική, με στόχο τη δικαιότερη κατανομή των βαρών.

Στο επίκεντρο η στέγη και τα «κόκκινα» δάνεια

Ιδιαίτερο κεφάλαιο αποτελεί το στεγαστικό. Στο τραπέζι βρίσκεται η δημιουργία δημόσιου φορέα κοινωνικής διαχείρισης στεγαστικών δανείων, μαζί με παρεμβάσεις για τη μείωση του κόστους στέγασης και την προστασία της πρώτης κατοικίας. Τα «κόκκινα» δάνεια αντιμετωπίζονται ως ένα από τα πεδία στα οποία ο Αλ. Τσίπρας θέλει να δώσει σαφές ιδεολογικό και πολιτικό στίγμα.

 Στο ίδιο πακέτο αναμένεται να ενταχθούν προτάσεις για την παιδεία, την εργασία, την παραγωγική ανασυγκρότηση και τις επενδύσεις. Ήδη έχουν παρουσιαστεί οι βασικές κατευθύνσεις για την εκπαίδευση, μεταξύ άλλων η κατάργηση των πανελλαδικών εξετάσεων, η αλλαγή του πλαισίου για τα μη κρατικά πανεπιστήμια, η αναδιοργάνωση της τεχνικής εκπαίδευσης και ειδικά μισθολόγια για τους εκπαιδευτικούς.

Τα «κρυφά χαρτιά» και ο αιφνιδιασμός

Το ενδιαφέρον, ωστόσο, βρίσκεται στα μέτρα που δεν έχουν ακόμη ανοίξει δημόσια. Στο επιτελείο Τσίπρα κρατούν ορισμένες προτάσεις ως «κρυφά χαρτιά», με στόχο να υπάρξει στοιχείο πολιτικού αιφνιδιασμού στη Θεσσαλονίκη.

Η επιλογή να παρουσιαστεί το οικονομικό πρόγραμμα στις 2 Σεπτεμβρίου, πριν από την επίσημη έναρξη της ΔΕΘ και την πρωθυπουργική ομιλία, μόνο τυχαία δεν είναι παρά τις αντιδράσεις από το Μέγαρο Μαξίμου και το ΠαΣοΚ. Ο Αλ. Τσίπρας θέλει να βάλει πρώτος την οικονομία και το κοινωνικό ζήτημα στο τραπέζι και να υποχρεώσει την κυβέρνηση να απαντήσει πάνω στη δική του ατζέντα.

Το τελικό ερώτημα είναι αν το πακέτο θα αποδειχθεί αρκετά συγκεκριμένο ώστε να ξεπεράσει τα όρια μιας ακόμη αντιπολιτευτικής εξαγγελίας. Η απάντηση θα δοθεί στη Θεσσαλονίκη, όπου ο Αλ. Τσίπρας επιχειρεί να παρουσιάσει όχι μόνο μέτρα, αλλά και το οικονομικό σχέδιο πάνω στο οποίο θα στηρίξει την επόμενη εκλογική του μάχη.

Τα αναβαθμισμένα drone που τρομοκρατούν Ουκρανία και Μέση Ανατολή – Ο κομβικός ρόλος της Κίνας

Τα νέα δεδομένα μετά τις τελευταίες επιθέσεις σε Ουκρανία και Μέση Ανατολή - Οι αλυσίδες εφοδιασμού που οδηγούν στο Πεκίνο.

Στις αρχές Ιουλίου, τρομακτικά ήχοι ακούστηκαν σε όλο το Κίεβο. Στο πλαίσιο μιας ευρύτερης επίθεσης στην ουκρανική πρωτεύουσα, η Ρωσία εξαπέλυσε φθηνά drones επιθέσεων αυτοκτονίας, τα οποία τροφοδοτούνταν από στροβιλοαντιδραστήρες (turbojet) αντί για έλικες.

Τα drones Shahed, μοιάζοντας πλέον περισσότερο με πυραύλους, ήταν ικανά να πετούν με ταχύτητες έως και 480 χλμ./ώρα — σχεδόν τρεις φορές γρηγορότερα από τις παλαιότερες εκδόσεις. Περίπου 30 άνθρωποι σκοτώθηκαν στην επίθεση, η οποία περιλάμβανε επίσης βαλλιστικούς πυραύλους και πυραύλους cruise.

Ο κινεζικός παράγοντας και οι αλυσίδες εφοδιασμού

Ήταν η τελευταία καινοτομία στα μη επανδρωμένα αεροσκάφη και, όπως και άλλα, έγινε δυνατή μόνο χάρη στην Κίνα, της οποίας τα εργοστάσια παρείχαν τους κινητήρες, σύμφωνα με Ουκρανούς αξιωματούχους που εξέτασαν ορισμένα από αυτά.

Ο κύριος στρατηγικός αντίπαλος της Ουάσινγκτον χρησιμεύει εδώ και καιρό ως ο σημαντικότερος, ενδεχομένως, κεντρικός κόμβος διακίνησης εξαρτημάτων για τα Shahed, συμπεριλαμβανομένων τμημάτων κινητήρα, σερβοκινητήρων και γυροσκοπίων, σύμφωνα με εν ενεργεία και πρώην Αμερικανούς αξιωματούχους και αναλυτές.

Αποτελεί μέρος μιας σύνθετης παγκόσμιας αλυσίδας εφοδιασμού που, σύμφωνα με αναλυτές, επέτρεψε σε μια απομονωμένη χώρα — το Ιράν — να πρωτοστατήσει και να μοιραστεί μία από τις πιο μετασχηματιστικές στρατιωτικές καινοτομίες της εποχής: φθηνές, ιπτάμενες, φονικές μηχανές που έχουν δυσκολέψει τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους, έχουν αυξήσει τον αριθμό των θυμάτων μεταξύ των πολιτών στην Ουκρανία και έχουν υπονομεύσει το στρατιωτικό πλεονέκτημα της Αμερικής στη Μέση Ανατολή.

Το Υπουργείο Εξωτερικών της Κίνας δεν ανταποκρίθηκε σε αίτημα για σχολιασμό. Παλαιότερα είχε δηλώσει ότι ρυθμίζει αυστηρά τις εξαγωγές εξαρτημάτων «διπλής χρήσης», τα οποία μπορούν να εξυπηρετήσουν τόσο πολιτικούς όσο και στρατιωτικούς σκοπούς. Απορρίπτει τις μονομερείς κυρώσεις των ΗΠΑ που τιμωρούν το μη εξουσιοδοτημένο εμπόριο τέτοιων ανταλλακτικών, λέγοντας ότι παραβιάζουν το διεθνές δίκαιο.

Η νέα αρχιτεκτονική του εξοπλισμού

Το Shahed — μια απατηλά απλή και καταστροφική ιπτάμενη «σφήνα» από φάιμπεργκλας, μικροτσίπ και εκρηκτικά που κοστίζει μόλις 20.000 δολάρια — βοηθά να φανεί πώς έχει αλλάξει η διάδοση των όπλων και γιατί η αξιοποίηση των παγκόσμιων αλυσίδων εφοδιασμού είναι πλέον τόσο σημαντική.

Στο παρελθόν, οι τεχνολογικές καινοτομίες στον πόλεμο έτειναν να προέρχονται από μεγάλες δυνάμεις που διέθεταν τις δικές τους βιομηχανικές βάσεις, επιτρέποντάς τους να παράγουν τα όπλα τους σε μεγάλη κλίμακα. Το τυφέκιο AK-47 είναι ένα καλό παράδειγμα: Αναπτύχθηκε από Ρώσους σχεδιαστές, επηρεάστηκε από ένα γερμανικό επιθετικό τυφέκιο και στη συνέχεια παρήχθη μαζικά από τα απέραντα εργοστάσια της Σοβιετικής Ένωσης.

Στον σημερινό κόσμο, ωστόσο, οποιαδήποτε χώρα με μια ιδέα για ένα όπλο — ακόμη και μια μεσαία δύναμη όπως το Ιράν — μπορεί να στραφεί σε προμηθευτές φθηνών ανταλλακτικών στο εξωτερικό, ειδικά στην Κίνα.

Για την ανάπτυξη των Shahed, το Ιράν χρησιμοποίησε ένα σχέδιο στο οποίο πρωτοστάτησαν οι ΗΠΑ και η Δυτική Γερμανία. Για την πραγματική κατασκευή τους, ωστόσο, η Τεχεράνη έπρεπε να προμηθευτεί εξαρτήματα από όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων των δυτικών εθνών αλλά και της Κίνας. Ωστόσο, ακόμη και τα δυτικά εξαρτήματα έτειναν να διακινούνται μέσω εταιρειών-βιτρίνα (shell companies) στην ηπειρωτική Κίνα ή το Χονγκ Κονγκ για να αποκρύψουν την προέλευσή τους, και με την πάροδο του χρόνου, πολλά αντικαταστάθηκαν από εξαρτήματα που κατασκευάζονται εκεί, σύμφωνα με πρώην Αμερικανούς αξιωματούχους, Ουκρανούς αξιωματούχους και αναλυτές.

Η κυβέρνηση του Χονγκ Κονγκ δήλωσε ότι εφαρμόζει σθεναρά τις κυρώσεις των Ηνωμένων Εθνών, αλλά όχι αυτές που επιβάλλονται μονομερώς από μεμονωμένα έθνη, οι οποίες όπως υποστηρίζει παραβιάζουν το διεθνές δίκαιο.

Παγκόσμια εξάπλωση και επιχειρησιακός αντίκτυπος

Το Shahed και οι παραλλαγές του συνεχίζουν να προκαλούν όλεθρο. Τα drones Shahed βοήθησαν στην καταστροφή μιας αμερικανικής βάσης στο Μπαχρέιν, τροφοδοτώντας προβλήματα εφοδιαστικής αλυσίδας (logistics) του Ναυτικού. Η πολεμική αεροπορία της Ουκρανίας αναφέρει ότι η Ρωσία εξαπολύει Shahed κάθε νύχτα αυτόν τον μήνα. Τέτοια drones έχουν επίσης αναγκάσει τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους να εξαντλήσουν ακριβούς πυραύλους αναχαίτισης.

Η Κίνα και η Ινδία έχουν αποκαλύψει τις δικές τους εκδόσεις. Το Ιράν έχει επίσης πουλήσει την τεχνολογία των drones του στη Βενεζουέλα, τη Συρία και την Αιθιοπία, σύμφωνα με το Υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ, ενώ το Αφρικανικό Σώμα της Ρωσίας έχει χρησιμοποιήσει Shahed στο Μάλι. Ο στρατός των ΗΠΑ, εν τω μεταξύ, εμπνεύστηκε από την τεχνολογία των Shahed για να αναπτύξει ένα drone χαμηλού κόστους.

«Θα βλέπουμε αυτά τα πράγματα παντού», δήλωσε ο Μικ Ράιαν, στρατιωτικός αναλυτής και συνταξιούχος υποστράτηγος του Αυστραλιανού Στρατού.

Γεννημένο από την απομόνωση

Η πρώτη προειδοποίηση ήταν το βουητό. Το πλήρωμα του MV Mercer Street, ενός δεξαμενόπλοιου μεταφοράς πετρελαϊκών προϊόντων που έπλεε στα ανοικτά των ακτών του Ομάν, άκουσε ένα δυνατό βουητό και στη συνέχεια μια έκρηξη στα νερά πίσω τους νωρίς στις 29 Ιουλίου 2021. Λίγες ώρες αργότερα, ένα παρόμοιο ανοιχτό πράσινο drone σε σχήμα δέλτα προσέκρουσε στην αίθουσα διακυβέρνησης, σκοτώνοντας τον Ρουμάνο πλοίαρχο και έναν Βρετανό αξιωματικό ασφαλείας.

Ήταν τα πρώτα γνωστά θύματα του drone Shahed-136, του οποίου οι προκάτοχοι είχαν εμφανιστεί μόνο στα ιρανικά κρατικά μέσα ενημέρωσης και στις επιθέσεις του 2019 στις πετρελαϊκές εγκαταστάσεις της Σαουδικής Αραβίας.

Το drone ήταν προϊόν δεκαετιών εργασίας του Ιράν για την ανασυγκρότηση της πολεμικής του αεροπορίας, η οποία είχε δεκατιστεί από τις εκκαθαρίσεις και τις αυτομολήσεις μετά την επανάσταση του 1979 στη χώρα, καθώς και από τα αμερικανικά εμπάργκο σε ανταλλακτικά για αεροσκάφη αμερικανικής κατασκευής.

Η δυτική τεχνολογία και οι ιρανικές μετατροπές

Ιρανοί μηχανικοί πιθανότατα επωφελήθηκαν από δυτικά σχέδια, λένε οι αναλυτές. Στη δεκαετία του 1980, οι ΗΠΑ και η Δυτική Γερμανία συνεργάστηκαν για ένα drone που θα εξουδετέρωνε συστήματα ραντάρ. Μια ισραηλινή εταιρεία κατασκεύασε αργότερα ένα παρόμοιο drone γνωστό ως Harpy.

Το Ιράν πιθανότατα είχε κάποια πρόσβαση σε drones Harpy που χρησιμοποιήθηκαν από το Ισραήλ στη Συρία ή τον Λίβανο, δήλωσε ο Φαρζίν Ναντίμι, ανώτερος συνεργάτης στο Ινστιτούτο της Ουάσινγκτον για την Πολιτική της Εγγύς Ανατολής. Αλλά το σχέδιο ήταν επίσης ευρέως γνωστό για χρόνια σε στρατιωτικά περιοδικά.

Τα πρώτα ιρανικά drones, συμπεριλαμβανομένων ορισμένων που δοκιμάστηκαν κατά τη διάρκεια του πολέμου Ιράν-Ιράκ στη δεκαετία του 1980, χρησιμοποιήθηκαν για αναγνώριση και αεροπορική υποστήριξη, με αντιαρματικές ρουκέτες προσδεδεμένες κάτω από τα φτερά.

Αλλά αυτά τα UAV (μη επανδρωμένα αεροσκάφη) ήταν εξαιρετικά ανακριβή. Αυτό πυροδότησε μια στροφή προς τα drones επιθέσεων μιας χρήσης, τα οποία οι Ιρανοί μηχανικοί υπολόγισαν ότι μπορούσαν ακόμη να προκαλέσουν σημαντικές ζημιές, ακόμη και αν δεν χτυπούσαν τους στόχους τους. Το όνομα Shahed (που στα περσικά σημαίνει «αυτόπτης μάρτυρας») προήλθε από το Κέντρο Ερευνών Αεροπορικής Βιομηχανίας Σαχέντ, μια ιρανική εταιρεία που συνδέεται με το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης, αναφέρουν Αμερικανοί αξιωματούχοι και αναλυτές.

Η αναζήτηση κινητήρα και το δίκτυο προμηθειών

Ένα μεγάλο εμπόδιο για τους Ιρανούς μηχανικούς ήταν η δημιουργία ενός κινητήρα που θα μπορούσε να διατηρήσει υψηλές ταχύτητες και θερμοκρασίες για ώρες. Η καλύτερη επιλογή ήταν ένας γερμανικής σχεδίασης κινητήρας γνωστός ως L 550 E.

Ένα τηλεγράφημα του WikiLeaks του 2008 από Αμερικανούς διπλωμάτες προς τους Γερμανούς ομολόγους τους περιέγραφε λεπτομερώς πώς το Ιράν απέκτησε τον κινητήρα από τον κατασκευαστή του, τη Limbach Flugmotoren, ενδεχομένως με τη βοήθεια ενδιαμέσων που χρησιμοποίησαν πλαστά έγγραφα για να παραπλανήσουν τους τελωνειακούς επιθεωρητές.

Το 2012, μια κινεζική εταιρεία άρχισε να διανέμει τους κινητήρες της Limbach και στη συνέχεια εξαγόρασε τη γερμανική εταιρεία το 2017, διευκολύνοντας το Ιράν να εισάγει τους κινητήρες. Το Υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ επέβαλε αργότερα κυρώσεις στη θυγατρική της κινεζικής εταιρείας, την Xiamen Limbach Aircraft Engine, επειδή προμήθευε τους κινητήρες στη Ρωσία για το πρόγραμμα μη επανδρωμένων αεροσκαφών της.

Η Xiamen Limbach δεν ανταποκρίθηκε σε αιτήματα για σχολιασμό.

Κυρώσεις, συμφωνίες δισεκατομμυρίων και δυτικά εξαρτήματα

Το Ιράν ανέπτυξε τελικά τον δικό του κινητήρα βασισμένο στα μοντέλα της Limbach, υπό την καθοδήγηση της εταιρείας Oje Parvaz Mado Nafar, μιας εταιρείας που συνδέεται με τους Φρουρούς της Επανάστασης, σύμφωνα με το Υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ. Αλλά και αυτή βασίστηκε σε φθηνά εξαρτήματα που προμηθεύτηκε μέσω Κίνας.

Οι ΗΠΑ επέβαλαν κυρώσεις στη Mado το 2021. Η Ουκρανία δήλωσε αργότερα ότι ο συνιδιοκτήτης και πρόεδρος της εταιρείας, Ταξίαρχος Αμπντολάχ Μεχραμπί, ήταν άμεσα υπεύθυνος για μια συμφωνία του 2022 που πούλησε περισσότερα από 13.000 Shahed στη Ρωσία, μαζί με εξαρτήματα και εξοπλισμό κατασκευής, έναντι 324 εκατομμυρίων δολαρίων.

Οι κυρώσεις των ΗΠΑ κατά της Mado στόχευσαν επίσης έναν Κινέζο επιχειρηματία ονόματι Μα Τζιέ για τη βοήθειά του στην προμήθεια ανταλλακτικών. Η εργασία φέρεται να περιλάμβανε τη διοργάνωση συναντήσεων μεταξύ Ιρανών αξιωματούχων άμυνας και Κινέζων προμηθευτών και τη χρήση εταιρειών στην ηπειρωτική Κίνα και το Χονγκ Κονγκ για την αγορά ανταλλακτικών για την κατασκευή κινητήρων για Shahed, όπως χυτά κράματα αλουμινίου.

Τα drones μιας χρήσης του Ιράν και της Ρωσίας έχουν επίσης βασιστεί σε εξαρτήματα από δυτικές χώρες. Αυτά περιλαμβάνουν μικροελεγκτές από την Texas Instruments και γραμμικούς ρυθμιστές τάσης από την STMicroelectronics στην Ελβετία, σύμφωνα με τις αποσυναρμολογήσεις των drones από Ουκρανούς κρατικούς ερευνητές, διαρρεύσαντα έγγραφα από τη Ρωσία και αναλυτές.

Ωστόσο, έρευνες του Υπουργείου Οικονομικών διαπίστωσαν ότι σχεδόν όλα τα αμερικανικά και ευρωπαϊκά εξαρτήματα διοχετεύονταν μέσω Κινέζων ενδιαμέσων. Εταιρείες-βιτρίνα, συχνά στο Χονγκ Κονγκ, παρήγγειλαν εξαρτήματα από δυτικούς προμηθευτές συγκαλύπτοντας το γεγονός ότι ο τελικός προορισμός ήταν το Ιράν ή η Ρωσία.

Η Texas Instruments δήλωσε ότι «εναντιώνεται σθεναρά στη χρήση των τσιπ μας σε ρωσικό και ιρανικό στρατιωτικό εξοπλισμό και την παράνομη διοχέτευση των προϊόντων μας στη Ρωσία και το Ιράν». Η STMicroelectronics δήλωσε ότι δεν υποστηρίζει ούτε εγκρίνει τη χρήση των προϊόντων της σε εφαρμογές εκτός του προβλεπόμενου σκοπού τους.

Κινεζικές εξελίξεις και νέα τεχνολογία

Με την πάροδο του χρόνου, τα δυτικά εξαρτήματα εξαφανίζονται από τα Shahed, λένε Ουκρανοί αξιωματούχοι και αναλυτές, ακόμη και καθώς τα drones αποκτούν πιο προηγμένες δυνατότητες πλοήγησης και επίθεσης.

Ο συνταγματάρχης Ολεξάντρ Ζαρούμπα, ανώτερος κυβερνητικός ερευνητής στην Ουκρανία, δήλωσε τον Ιούνιο ότι τα Shahed βρίσκονται πλέον με περισσότερες κεραίες, μόντεμ και κάρτες SIM για τη διόρθωση των διαδρομών πτήσης χρησιμοποιώντας τοπικά δίκτυα — και ότι τα εξαρτήματα προέρχονται όλο και περισσότερο από την Κίνα.

Ορισμένα από τα drones έχουν βρεθεί με αντιαεροπορικά όπλα, πρόσθεσε ο Ζαρούμπα, γεγονός που θα τα καθιστούσε πολύ μεγαλύτερη απειλή για τα αεροπλάνα και τα ελικόπτερα που χρησιμοποιούνται για την κατάρριψή τους. Φωτογραφίες ενός τέτοιου drone που δείχθηκαν σε δημοσιογράφους στο Κίεβο τον Ιούνιο έδειχναν έναν μεγάλο αντιαεροπορικό πύραυλο προσδεδεμένο στο πάνω μέρος ενός Shahed, θυμίζοντας τα αντιαρματικά όπλα που προσάρμοζαν οι Ιρανοί στα πρώτα drones στη δεκαετία του 1980.

Ο πύραυλος δεν ήταν λειτουργικός και πιθανότατα προοριζόταν για να εκφοβίσει τα αεροσκάφη που επιχειρούσαν να καταρρίψουν το drone, δήλωσε ο Ζαρούμπα.

Η τακτική των επιθέσεων «κορεσμού» και η Telefly

Η Ρωσία εξαπολύει μερικές φορές Shahed, τα οποία ονομάζει Geran, μαζί με βαλλιστικούς πυραύλους σε μια προσπάθεια να κατακλύσει τις άμυνες. Οι πύραυλοι έχουν μεγαλύτερη ισχύ και προκάλεσαν πολλούς από τους θανάτους στην επίθεση της 2ας Ιουλίου στο Κίεβο. Αλλά τα Shahed είναι φθηνότερα και μπορούν να σταλούν σε πολύ μεγαλύτερους αριθμούς, καταπονώντας τις ουκρανικές άμυνες.

Ο Ουκρανός πρόεδρος Βολόντιμιρ Ζελένσκι στάθηκε ιδιαίτερα στη χρήση από τη Ρωσία των Shahed που τροφοδοτούνται από στροβιλοαντιδραστήρες μετά την επίθεση της 2ας Ιουλίου. Συνήθως, η Ουκρανία είναι σε θέση να σταματήσει περισσότερο από το 90% των παλαιότερων drones μιας χρήσης που στέλνει η Ρωσία. Όμως τα νέα μοντέλα με turbojet μπορούν να προσπεράσουν τα drones αναχαίτισης που κατασκευάζει η Ουκρανία και πρέπει να καταρριφθούν από μαχητικά αεροσκάφη ή από την περιορισμένη προμήθεια πυραύλων αναχαίτισης της Ουκρανίας, αναφέρουν Ουκρανούς αξιωματούχοι.

Η κινεζική εταιρεία που η ουκρανική κυβέρνηση λέει ότι κατασκευάζει τους κινητήρες turbojet, η Telefly Telecommunications Equipment, ιδρύθηκε το 2010 στο εμπορικό κέντρο Σεντζέν της νότιας Κίνας. Είναι κυρίως κατασκευαστής υλικού υπολογιστών και εξοπλισμού επικοινωνιών, αλλά πουλά επίσης τη δική της σειρά μικρών στροβιλοαντιδραστήρων (micro turbojets), οι οποίοι είναι μικροί κινητήρες που χρησιμοποιούνται σε drones.

Η Telefly δεν ανταποκρίθηκε σε αιτήματα για σχολιασμό.

Αφού η Ουκρανία δημοσιοποίησε την ανακάλυψη κινητήρων της Telefly σε ρωσικά drones, η ενότητα των turbojets εξαφανίστηκε από τις αγγλόφωνες σελίδες στον ιστότοπο της εταιρείας. Μπορούν ακόμα να βρεθούν στις σελίδες της στα κινεζικά και σε άλλες γλώσσες, καθώς και σε άλλους Κινέζους πωλητές στο διαδίκτυο.

«Για μεγάλο χρονικό διάστημα, η εστίαση για την κατασκευή του Shahed ήταν η απόκτηση δυτικών εξαρτημάτων. Εστίαζαν πολύ σε αυτό», δήλωσε η Κέρι Μπίτσοφ, πρώην αξιωματούχος του Υπουργείου Οικονομικών. «Τώρα πιστεύω ότι αυτό έχει μετατοπιστεί, καθώς η Κίνα έχει γίνει καλύτερη στην κατασκευή εξαρτημάτων και τέτοιας τεχνολογίας»

Η χώρα χρειάζεται νέο αφήγημα – και αυτό δεν μπορεί παρά να είναι προοδευτικό

Το αίτημα της «κανονικότητας» εξάντλησε την απήχησή του. Η χώρα χρειάζεται ένα νέο προοδευτικό αφήγημα

Η έννοια του «αφηγήματος» έχει κακοπάθει στη δημόσια συζήτηση στη χώρα μας. Χρησιμοποιείται περισσότερο με το χαρακτήρα του συνθήματος ή απλώς της πολιτικής ρητορικής. Ενίοτε παραπέμπει στο ότι οι πολιτικοί μας λένε «ιστορίες», συχνά όχι ακριβώς πιστευτές.

Ωστόσο, θεωρώ ότι μπορεί να είναι μια χρήσιμη έννοια, που μας βοηθάει να καταλάβουμε τι συμβαίνει όταν σε μια χώρα ένα σημαντικό μέρος της κοινωνίας εμπνέεται από ένα πολιτικό σχέδιο που την πηγαίνει σε μια συγκεκριμένη κατεύθυνση, ή όταν υπάρχει ένα στόχος που μπορεί και εμπνέει πλήθος ανθρώπων.

Συχνά αυτά τα αφηγήματα εμπνέουν ακόμη και όταν δεν γίνονται πράξη. Για παράδειγμα, στη μετεμφυλιακή Ελλάδα η απήχηση που είχε ένα αφήγημα εκδημοκρατισμού της χώρας παρέμεινε μεγάλη, παρότι κυβερνούσαν αυταρχικές κυβερνήσεις που προέβαλαν ως μόνο εφικτό αφήγημα αυτό της «Ελλάδας των Εθνικοφρόνων». Αυτό ήταν που οδήγησε στο θρίαμβο του αφηγήματος της Αλλαγής το 1981 και την παρατεταμένη απήχησή του. Όμως, έχει ενδιαφέρον ότι παρότι θριάμβευσε στις εκλογές του 1990, η Νέα Δημοκρατία του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη ποτέ δεν κατάφερε να κάνει τον νεοφιλελευθερισμό ένα «ηγεμονικό» αφήγημα. Αντίστοιχα ο «εκσυγχρονισμός» και η «ευρωπαϊκή προοπτική» που κυριάρχησαν στις δεκαετίες του 1990 και 2000 φάνηκε ως ένα βαθμό να εμπνέουν και να λειτουργούν περισσότερο ως υποσχέσεις ατομικής ευμάρειας (με πήλινα πόδια όπως αποδείχτηκε) παρά ως συλλογικά οράματα.

Αντιθέτως, στην περίοδο της κρίσης όντως η κοινωνία απέκτησε ξανά ένα συλλογικό όραμα, αυτό μιας αγωνιστικής αντίστασης στην κοινωνική καταστροφή. Ήταν ένα αντιφατικό αφήγημα, με αρκετά κενά ως προς το πώς θα μπορούσε η χώρα να βγει από τα μνημόνια, αλλά όχι λιγότερο επιδραστικό και ικανό να κινητοποιεί, όπως φάνηκε στην περίοδο 2010-2015, με αποκορύφωμα το δημοψήφισμα.

Ο τρόπος που εξελίχτηκαν τα πράγματα μετά το 2015, το βαρύ τίμημα της εξόδου από τα Μνημόνια ακόμη και εάν αυτό έγινε τελικά με την κοινωνία όρθια είχε ως αποτέλεσμα ένα μεγάλο μέρος της χώρας να χάσει την ελπίδα του ότι τα πράγματα μπορούν όντως να προοδεύσουν. Αυτό είναι πολύ διαφορετικό από προηγούμενες ιστορικές περιόδους, πριν την κρίση όπου υπήρχε μια ισχυρή πεποίθηση ότι μπορεί να υπάρξει ιστορική πρόοδος.

Σε αυτό το έδαφος είναι που γεννήθηκε και έγινε κυρίαρχο το αφήγημα της «κανονικότητας». Εάν το σκεφτεί κανείς, δεν είναι ένα αφήγημα που μπορεί να εμπνεύσει. Αλλά για μια κοινωνία που είχε νιώσει τα προηγούμενα χρόνια να χάνεται το έδαφος κάτω από τα πόδια της, ακόμη και το να μην υπάρχουν αλλαγές προς το χειρότερο φάνταζε μια θετική ουτοπία.

Το αίτημα της κανονικότητας το εκπροσώπησε ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Πιο σωστό είναι να πούμε ότι η ΝΔ της εποχής του Κυριάκου Μητσοτάκη εκμεταλλεύτηκε αυτό το αφήγημα, και κατάφερε να δείξει ότι μπορεί να το εκπροσωπήσει, γιατί στην πραγματικότητα το πρόγραμμά της ήταν ουσιαστικά να ξαναπιάσει το νήμα του 2014 και να εφαρμόσει μια πολιτική που θα αποδιάρθρωνε το μεγαλύτερο μέρος των κοινωνικών κατακτήσεων που είχαν επιβιώσει των μνημονίων, όπως σταδιακά συνειδητοποίησε και η ελληνική κοινωνία.

Η πανδημία αλλά και οι μεγάλες γεωπολιτικές κρίσεις έδωσαν μια «παράταση» στο αφήγημα της κανονικότητας, κυρίως εξαιτίας ενός κλίματος φόβου και ανασφάλειας. Όμως, σταδιακά μια εντεινόμενη κοινωνική και πολιτική κρίση, τροφοδοτημένη από γεγονότα που απέδειξαν μια νεοφιλελεύθερη «διάλυση του κράτους», όπως η τραγωδία των Τεμπών, αλλά και κυρίως την έκρηξη της ακρίβειας, σε συνδυασμό με τη διάχυτη διαφθορά και τη χειραγώγηση των θεσμών, έφθειραν την όποια απήχηση είχε η «κανονικότητα».

Αυτό μας φέρνει στη σημερινή κρίση της χώρας, που παίρνει σχεδόν πολιτισμικά χαρακτηριστικά. Από τη μια, η χώρα βυθίζεται σε έναν φαύλο κύκλο όπου κυριαρχεί μια ανάπτυξη που ωφελεί τους «λίγους», την ώρα που οι πολλοί βλέπουν τον μήνα να τελειώνει πριν το μισθό, όπου τα δημόσια αγαθά εμπορευματοποιούνται, όπου η ευρωπαϊκή και δημόσια δαπάνη πηγαίνει πρωτίστως σε ενίσχυση «ημετέρων», μια χώρα που αναπτυξιακά σπρώχνεται στο περιθώριο της Ευρώπης και διώχνει τα παιδιά της.

Συλλογικά οράματα επί της ουσίας δεν προτείνονται από την κυβέρνηση, αλλά και ένα μεγάλο μέρος της «δημόσιας σφαίρας». Προφανώς και υπάρχει ρητορική και αισθητική και συνθήματα. Όμως, το όραμα τελικά είναι ατομικό: «κάνε ό,τι μπορείς για να βολευτείς σε αυτή την κατάσταση. Άμα είσαι μάγκας έχει “δουλίτσες”, άμα δεν είσαι ετοιμάσου να δουλεύεις διπλοβάρδιες μέχρι τα 70 για να βγάλεις πέρα».¨

Όπως είναι σαφές το «στην υγεία των κορόιδων», δεν αποτελεί ακριβώς ηγεμονικό αφήγημα. Παρά μόνο εάν εμπεδωθεί στην κοινωνία η πεποίθηση ότι τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει.

Αυτό ακριβώς ορίζει το πραγματικό ιστορικό διακύβευμα στη χώρα μας σήμερα. Και αυτό είναι ότι χρειάζεται να υπάρξει ξανά ένα αφήγημα που να την εμπνέει, να την κινητοποιεί και να μην τη βυθίζει στον κυνισμό και την αποστράτευση.

Αυτό το αφήγημα δεν μπορεί προφανώς να είναι αυτό που προσπαθούν να «πουλήσουν» οι διάφορες παραλλαγές της ακροδεξιάς: δηλαδή έναν γιαλαντζί «πατριωτισμό» που στο τέλος καταλήγει εμπόριο μίσους κατά του ξένου και του διαφορετικού.

Στην πραγματικότητα, αυτό που λείπει είναι ένα συνολικό προοδευτικό αφήγημα. Δεν μιλάω για κάποιες προοδευτικές πολιτικές. Τέτοιες έχουν διατυπωθεί αρκετές και συχνά συγκροτημένες. Αυτό που χρειάζεται είναι αυτές οι πολιτικές να ενσωματωθούν σε ένα όραμα αλλαγής για τη χώρα.

Αυτό δεν σημαίνει τζάμπα μαγκιές και μεγαλεπήβολα σχέδια. Σημαίνει, όμως, ότι ακόμη και προσεκτικά «ρεαλιστικά» βήματα εντάσσονται σε μια διαφορετική ιστορική πορεία. Να μπορεί να υπάρχει ένας ευδιάκριτος ορίζοντας μιας κοινωνίας που να είναι πιο δίκαιη, πιο ανεκτική και συμπεριληπτική, με περισσότερες ευκαιρίες, μια χώρα που να τυγχάνει μεγαλύτερου σεβασμού από φίλους και ανταγωνιστές.

Αυτό δεν είναι εύκολο, πρωτίστως γιατί ούτε το διεθνές περιβάλλον βοηθάει, ούτε πολύ περισσότερο η ύπαρξη πολύ ισχυρών συμφερόντων γύρω από την τρέχουσα εκδοχή «κανονικότητας. Ούτε βοηθά το γεγονός ότι ο ευρύτερος αριστερός και προοδευτικός χώρος άργησε να αντλήσει μαθήματα από τις αλλαγές και να προσπαθήσει να κάνει το βήμα από τα συνθήματα στα εφικτά πολιτικά προγράμματα και την απόκτηση πραγματικής ικανότητας διακυβέρνησης.

Όμως, αυτή είναι η πρόκληση. Και αυτή θα επηρεάσει και τον συνολικότερο πολιτικό συσχετισμό. Να το πω διαφορετικά. Σήμερα η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη ποντάρει ακόμη και εκλογικά σε αυτή την απουσία οράματος στην ελληνική κοινωνία. Γιατί συσπειρώνει τη μειοψηφία που είναι κοντά της με όρους συμφέροντος, την ώρα που η μεγάλη πλειοψηφία δεν έχει ούτε προσανατολισμό, ούτε κοινή πυξίδα.

Αντιθέτως, το να διατυπωθούν έστω και στοιχεία ενός προοδευτικού αφηγήματος, ενός συνόλου στόχων που θα μπορέσουν να κινητοποιήσουν την κοινωνία και να την πείσουν ότι μπορεί με τις επιλογές που θα κάνει, στην κάλπη και όχι μόνο, να βρεθεί σε μερικά χρόνια σε πραγματικά καλύτερη κατάσταση, μπορεί να κάνει τη διαφορά – και την πραγματική έκπληξη – στις επερχόμενες εκλογικές αναμετρήσεις.

  • Κατηγορία BLOGS
  • 0