Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Παύλος Μαρινάκης, κατηγόρησε την αντιπολίτευση για «μικροψυχία» με βάση την κριτική που ασκεί στην κυβέρνηση - Τι είπε για τα φαινόμενα διαφθοράς, το τουρκολιβυκό μνημόνιο, και τη Μονή Σινά
Επίθεση στην αντιπολίτευση εξαπέλυσε ο Παύλος Μαρινάκης στην καθιερωμένη ενημέρωση των πολιτικών συντακτών για την κριτική που ασκεί σε όλα τα θέματα της επικαιρότητας.
Ο κ. Μαρινάκης υποστήριξε λίγο πολύ ότι η κυβέρνηση θα έπρεπε να πάρει τα εύσημα για τις συλλήψεις που σημειώνονται το τελευταίο διάστημα για διαφθορά και κατηγόρησε τον Αλέξη Τσίπρα για θράσος.
Ειδικότερα για το βίντεο του Αλέξη Τσίπρα με το οποίο προέτρεψε τους σινεφίλ να δουν την ταινία «Ο νονός», ο κ. Μαρινάκης δήλωσε: «Προσπάθησε να συνδέσει την εξάρθρωση κυκλωμάτων και υποθέσεων με έναν τρόπο αρνητικό με την κυβέρνηση, είτε με τη λογική της ευθύνης της συνάντησης ή της συνύπαρξης σε μια φωτογραφία. Αυτά που έχουμε ζήσει από το 2019 και διακινούνται και από κάποια μέσα και κατέληξαν στις εκλογές του 2023 και τώρα έχουμε τις δημοσκοπικές επιδόσεις. Εδώ τώρα τι λέει ο κ. Τσίπρας. Αντί να πιστωθεί στην κυβέρνηση ότι γίνεται επί των ημερών της η μία εξάρθρωση μετά την άλλη, το φοβερό και εξοργιστικό είναι ότι ο πρωθυπουργός που με τα δικά του νομοθετήματα έβγαλε νωρίτερα από τη φυλακή τον έναν εγκληματία μετά τον άλλο, κατηγορεί τον πρωθυπουργό επί των ημερών του οποίου λειτουργούν οι αρχές και οδηγούνται εγκληματίες στη δικαιοσύνη. Μόνο αν έχεις τόσο θράσος».
Για Μονή Σινά και τουρκολιβυκό μνημόνιο
Για τις ενστάσεις της αντιπολίτευσης για τη συμφωνία της Μονής Σινά με την Αίγυπτο, ανέφερε ότι «είναι ο ορισμός της μικροψυχίας και της αντιπολίτευσης για την αντιπολίτευση».
Σχετικά με την ανακοίνωση του State Department για το τουρκολιβυκό μνημόνιο, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος ρώτησε «πόσες φορές έχουμε ακούσει από την αντιπολίτευση αναφορές για εθνικές ήττες και τώρα η απάντηση ήταν σαφής». «Αυτοί που μιλούσαν για ήττα, τώρα θα μιλήσουν για νίκη; Και αυτή η αντίδραση και όλες οι επίσημες ανακοινώσεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής συντάσσονται με τη νομιμότητα, με το διεθνές δίκαιο της Θάλασσας και αποτελούν απάντηση σε όσους προσπαθούν να βρουν ήττες», πρόσθεσε.
Για την υπόθεση του μπάσκετ
«Γνωστή τακτική της αντιπολίτευσης και κάποιων μέσων όταν ξεσπάει μια υπόθεση να προσπαθούν να της προσδώσουν πολιτικά χαρακτηριστικά. Θυμάστε μέχρι και για παιδεραστές. Απίστευτα άλματα. Σε λίγο θα ακούσουμε ότι μπορεί κάποιος που παρήγγειλε πίτσες από τη γνωστή αλυσίδα, να έχει σχέση με την υπόθεση. Το μείζον είναι ότι επί των ημερών αυτής της κυβέρνησης, ξεκίνησε αυτή η έρευνα. Τι θα πει η δικαιοσύνη, το ξέρει μόνο η δικαιοσύνη. Επί των ημερών μας προχωράει και αυτή η υπόθεση. Ερευνώνται υποθέσεις, παιχνίδια και πριν το 2019. Αυτό σημαίνει ότι έχει ευθύνη και η προηγούμενη κυβέρνηση;
Είναι σοβαρή η λογική της ευθύνης του ραντεβού; Είναι σοβαρά πράγματα αυτά να λέγονται; Προφανώς δεν είναι και γι’ αυτό ο κόσμος έχει γυρίσει την πλάτη στα κόμματα αυτά. Ως προς τον κ. Αυγενάκη, η νομοθετική ρύθμιση στην οποία αναφέρονται ήρθε πράγματι από τον κ. Αυγενάκη και εφαρμόστηκε κατόπιν αιτήματος και αφορούσε όρια και θητείες όλων των ομοσπονδιών», απάντησε σε ερώτηση για τα δημοσιεύματα που εμφανίζουν την κυβέρνηση να έχει σχέση με αυτούς που συνελήφθησαν για την υπόθεση του μπάσκετ.
«Προσπάθεια που δείχνει απελπισία της αντιπολίτευσης. Είναι αχαρακτήριστη», συμπλήρωσε. Σε άλλη ερώτηση για την φωτογραφία του κ. Μαυραγάνη που δημοσιεύθηκε σε εφημερίδα, δήλωσε πως είναι μια άσχετη σύνδεση ενός ραντεβού που δεν γνωρίζει αν έγινε το 2021 και δεν έχει καμία σχέση με την υπό διερεύνηση υπόθεση. «Ακόμα και να δεχθούμε ότι έγινε το ραντεβού με κάποιον στο Μέγαρο Μαξίμου, η ευθύνη μέσω της συνάντησης είναι μια ακροβασία που δεν πρόκειται να συμμετέχουμε», σημείωσε.
Για το καλώδιο
Σχετικά με όσα είπε ο Γ. Γεραπετρίτης περί ενημέρωσης της Τουρκίας για το καλώδιο, ο κ. Μαρινάκης δήλωσε: «Έχει απαντήσει ο υπουργός σε ραδιοφωνική συνέντευξη. Είναι κρίσιμο να διαχωρίσουμε. Άλλο η αίτηση για έκδοση άδειας και άλλο η ενημέρωση. Άδεια ζητήθηκε μόνο από τις ελληνικές αρχές. Ούτε πρόκειται να ζητηθεί από κανένα άλλο κράτος. Γιατί όταν αιτούμαι αδείας σημαίνει ότι αναγνωρίζω τη δικαιοδοσία του παράκτιου κράτους όπου κάτι τέτοιο δεν θα μπορούσε να συμβεί με καμία άλλη χώρα πέραν από ελληνικής αρχής. Το άλλο είναι η απλή ενημέρωση. Ακολουθείται η διαδικασία απλής ενημέρωσης όπως γίνεται σε κάθε τέτοιο έργο γιατί κάτι τέτοιο δεν έχει καμία νομική συνέπεια. Είναι λάθος να τα μπλέκουμε μεταξύ τους. Θα ακολουθηθεί η προβλεπόμενη διαδικασία για αυτά τα έργα απλής ενημέρωσης, κάτι που δεν παράγει καμία συνέπεια».
Σε επόμενη ερώτηση ποιος θα κάνει την ενημέρωση και πώς απαντάει η κυβέρνηση σε όσα είπε χθες ο πρώην πρωθυπουργός Κ. Καραμανλής, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος ανέφερε: «Θα γίνει με βάση όσα προβλέπονται σε κάθε τέτοιο έργο και σύμφωνα με όσα συμβαίνουν σε αντίστοιχες περιπτώσεις από τις αναδόχους εταιρείες. Τώρα ως προς τον πρώην πρωθυπουργό, και εδώ οι τίτλοι και οι ερμηνείες που δίνουν κάποιοι δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα. Σεβόμαστε απολύτως τον πρώην πρωθυπουργό και ακούμε με πολλή μεγάλη προσοχή τα όσα λέει και τις παραινέσεις του. Κάθε φορά, ειδικά για θέματα εξωτερικής πολιτικής. Και κρατάω και το κλείσιμο της ομιλίας του όπου καλεί τους πάντες και αυτό είναι κάτι το οποίο οφείλουμε να το υπογραμμίσουμε , σε ενότητα και ομοψυχία. Εγώ εκεί θέλω να μείνω».
Για Καραμανλή, Μεϊμαράκη και Σαμαρά
Για την κοινή παρουσία των Κ. Καραμανλή, Α. Σαμαρά και Β. Μεϊμαράκη σε εκδηλώσεις αλλά όχι προ ημερών στην εκδήλωση για τα γενέθλια της ΝΔ, ο κ. Μαρινάκης δήλωσε: «Καθόλου δεν έχουν γυρίσει την πλάτη τους, ούτε ο κ. Μεϊμαράκης ο οποίος συναντήθηκε προ ημερών με τον πρωθυπουργό. Ο Κώστας Καραμανλής ποτέ δεν έχει πει κάτι εναντίον της παράταξης ή της ενότητάς της, εκφράζει τις θέσεις του, τις απόψεις του με έναν κόσμιο τρόπο και πάντοτε τις λαμβάνουμε υπόψη μας. Και ο κ. Σαμαράς διεγράφη από τη ΝΔ, μια εξέλιξη που καθόλου ευχάριστη δεν ήταν αλλά ήταν αναπόφευκτη. Άρα μη βάζουμε τρεις πρώην προέδρους της ΝΔ, δύο εκ των οποίων ήταν και πρώην πρωθυπουργοί, στην ίδια μοίρα ή στο ίδιο τσουβάλι».
«Η Ελλάδα έχει μια ξεκάθαρη πολιτική. Η Ευρώπη έχει ξεκάθαρη θέση. Οι ΗΠΑ κάνουν τις δικές τους επιλογές. Αυτές οι ακροβασίες δεν αποτελούν σοβαρή συζήτηση», απάντησε σε ερώτηση για την συμφωνία των ΗΠΑ να αγοράσουν ρωσικό πετρέλαιο.
Εγινε εξώφυλλο στο TIME ενώ έχει κατακτήσει εκατομμύρια αναγνώστες, γράφοντας με αφοπλιστική, καθηλωτική ειλικρίνεια για τα βαθιά αδιέξοδα των σύγχρονων κοινωνιών. Ο Τζόναθαν Φράνζεν, ο κορυφαίος Αμερικανός μυθιστοριογράφος του 21ου αιώνα
O Τζόναθαν Φράνζεν δεν χρειάζεται συστάσεις. Είναι ο συγγραφέας που το περιοδικό TIME αποθέωσε, τοποθετώντας τον στο εξώφυλλό του με τον βαρύ τίτλο «Μεγάλος Αμερικανικός Μυθιστοριογράφος» (Great American Novelist) —μια σπάνια τιμή που είχε να δοθεί σε ζώντα Αμερικανό πεζογράφο για μια ολόκληρη δεκαετία. Με αφορμή τη συμπλήρωση 25 ετών από την κυκλοφορία των εμβληματικών «Διορθώσεων», αλλά και την πολυαναμενόμενη μεταφορά τους στην οθόνη από το Netflix—με τη Μέριλ Στριπ στον ρόλο της Ίνιντ—, ο Φράνζεν μας υποδέχθηκε μέσω Zoom από την Καλιφόρνια. Τα βιβλία του κυκλοφορούν στα ελληνικά από τις εκδόσεις Ψυχογιός σε μετάφραση του Γ. Ι. Μπαμπασάκη.
Σε μια χειμαρρώδη και αφοπλιστικά ειλικρινή συζήτηση, ο διάσημος συγγραφέας μιλάει για τη «συνθηκολόγησή» του με την τηλεόραση, την κρίση της παραδοσιακής αρρενωπότητας και το πολιτικό υπόβαθρο του «Τραμπισμού». Παράλληλα, με αφορμή την πρώτη ελληνική έκδοση του μνημειώδους «Infinite Jest», (Εκδόσεις Gutenberg) μοιράζεται μαζί μας ένα κρυφό «κλειδί» που του είχε εξομολογηθεί ο πρόωρα χαμένος φίλος του, Ντέιβιντ Φόστερ Γουάλας και εξηγεί γιατί η παρατήρηση των πουλιών τον έκανε να μισήσει την Τεχνητή Νοημοσύνη, αποδεικνύοντας ότι η αληθινή ευφυΐα απαιτεί ένα σώμα που αναπνέει, πεινάει και επιβιώνει.
Κύριε Φράνζεν, στις ΗΠΑ γιορτάζονται φέτος τα 25 χρόνια από την κυκλοφορία των «Διορθώσεων», ενός εμβληματικού βιβλίου. Μετά από χρόνια «αντίστασης» από πλευράς σας, το μυθιστόρημα μεταφέρεται τελικά στην οθόνη από το Netflix. Εχετε συμφιλιωθεί τελικά με την τηλεόραση;
Εχω συμφιλιωθεί με την τηλεόραση εδώ και αρκετά χρόνια. Την είχα επικρίνει τη δεκαετία του ’90, ως ένας άνθρωπος που δεν έβλεπε πολλή τηλεόραση – άλλωστε μέχρι τότε δεν υπήρχαν και τόσο σπουδαίες σειρές.
Πλέον έχεις επεισόδια διάρκειας μιας ώρας τα οποία μπορείς να δεις το ένα μετά το άλλο, ακριβώς όπως διαβάζεις τα κεφάλαια ενός βιβλίου. Συνειδητοποίησα ότι κατέκρινα την καλή τηλεόραση, ενώ θα έπρεπε να την αντιμετωπίζω ως την αναβίωση αυτού που υπήρξε το μυθιστόρημα τον 19ο αιώνα: ένα σπουδαίο μέσο μαζικής ψυχαγωγίας που πρόσφερε στον κόσμο άμεση ενημέρωση για όσα συνέβαιναν γύρω του, μέσα από καθηλωτικές ιστορίες με σύνθετους χαρακτήρες.
Επειδή, λοιπόν, αγάπησα την τηλεόραση, όταν επέστρεψα στις «Διορθώσεις» πριν από λίγα χρόνια και σκέφτηκα πώς θα μπορούσαν να γίνουν σειρά, είχα πλέον μια πολύ καλύτερη αίσθηση για το πώς πρέπει να στηθεί το εγχείρημα.
Εχετε εξομολογηθεί ότι «μαλακώσατε» κάπως τον χαρακτήρα της Ινιντ, επειδή η αρχική της «υστερία» δεν θα ταίριαζε στην προσωπικότητα της Μέριλ Στριπ…
Ηθελα εξ αρχής τη Μέριλ Στριπ γιατί ένιωθα ότι αν δεχόταν να γίνει η Ινιντ, η σειρά θα έπαιρνε το «πράσινο φως» για να γυριστεί. Χωρίς εκείνη, η προσπάθεια να φτάσουμε στην παραγωγή θα ήταν μια πολύ πιο δύσβατη ανηφόρα. Η Ινιντ είναι ένας πολυδιάστατος χαρακτήρας στο βιβλίο, όμως υπήρχε διάχυτο ένα χιούμορ το οποίο σήμερα, μετά από τρεις δεκαετίες, μου φαίνεται υπερβολικά σκληρό, ίσως και λίγο «φτηνό». Αφησα στην άκρη ένα είδος σκληρού χιούμορ για το οποίο ήμουν ένοχος στο παρελθόν – για παράδειγμα, απέναντι στην ίδια μου τη μητέρα. Η μητέρα μου και η Ινιντ μοιάζουν σε ορισμένα σημεία. Νομίζω ότι στο βιβλίο είχα τονίσει υπερβολικά τον τρόπο που πρόφερε λάθος τις λέξεις ή την έλλειψη τακτ που τη χαρακτήριζε. Ελεγε πράγματα που δεν έπρεπε να ειπωθούν. Στο σενάριο, λοιπόν, αποφάσισα να τα μετριάσω όλα αυτά.
Μου πήρε εννέα χρόνια για να γράψω τις «Διορθώσεις». Αλλα εννέα χρόνια για την «Ελευθερία». Κάθε μυθιστόρημα πρέπει να είναι καινούργιο. Πρέπει ο ίδιος ο συγγραφέας να έχει αλλάξει
Πρόσφατα, το διήγημά σας «A Talent for Seeming» στο The New Yorker μας έδωσε μια δυνατή πρόγευση από τη συνέχεια της τριλογίας σας. Νιώθετε καθόλου την πίεση του κοινού;
Δεν νιώθω πίεση, νιώθω απλώς την επιθυμία να βυθιστώ στη συγγραφή ενός μυθιστορήματος. Οι μήνες και τα χρόνια που δουλεύω επτά ημέρες την εβδομάδα, απόλυτα απορροφημένος από ένα βιβλίο -χωρίς να ξέρω ακριβώς πού πηγαίνει η ιστορία, αλλά ξέροντας ότι θέλω να επιστρέφω σε αυτήν κάθε μέρα, με το που ξυπνάω το πρωί- είναι οι καλύτερες περίοδοι της ζωής μου.
Εχω επίγνωση ότι δημιούργησα μια προσδοκία στον κόσμο πως θα υπάρξει ένα επόμενο μυθιστόρημα με κάποιους από τους ίδιους χαρακτήρες του «Σταυροδρομιού». Δέχομαι πολύ συχνά μηνύματα από αναγνώστες που ρωτούν: «Πότε θα κυκλοφορήσει το επόμενο βιβλίο;». Η απάντησή μου είναι πάντα η ίδια: Τι στο εκδοτικό μου παρελθόν σας κάνει να πιστεύετε ότι γράφω γρήγορα;
Μου πήρε εννέα χρόνια για να γράψω τις «Διορθώσεις». Αλλα εννέα χρόνια για την «Ελευθερία».
Κάθε μυθιστόρημα πρέπει να είναι καινούργιο, και μάλιστα με έναν θεμελιώδη τρόπο. Πρέπει ο ίδιος ο συγγραφέας να έχει αλλάξει.
Πώς συμβαίνει αυτό;
Δεν είναι κάτι που μπορείς να ελέγξεις. Δεν ξυπνάς ένα πρωί και λες «σήμερα θα γίνω ένας άλλος άνθρωπος». Πρέπει απλώς να ζήσεις τη ζωή σου. Οταν είσαι νεότερος, αλλάζεις πιο γρήγορα. Εγώ άλλαξα πολύ μεταξύ του πρώτου και του δεύτερου βιβλίου μου. Μεταμορφώθηκα ριζικά μεταξύ του δεύτερου και του τρίτου.
Τη δεκαετία του ’90 συνέβησαν κάθε λογής πράγματα που με έκαναν έναν εντελώς διαφορετικό άνθρωπο όταν έγραψα τελικά τις «Διορθώσεις». Το ίδιο συνέβη και μετά, όταν γνώρισα για πρώτη φορά την επιτυχία και πίστεψα ότι υπάρχει εκεί έξω ένα μεγάλο κοινό που θέλει να διαβάσει το είδος των βιβλίων που γράφω. Επρεπε, για παράδειγμα, να αφήσω πίσω μου όλο εκείνον τον θυμό που με έπνιγε στα ’90s. Δεν είχε πια κανένα νόημα να είμαι θυμωμένος.
Οσο μεγαλώνεις, όμως, παγιώνεσαι στις συνήθειές σου και δεν είναι πάντα ξεκάθαρο πώς αλλάζεις. Είχα φανταστεί ότι η διαδικασία δημιουργίας μιας τηλεοπτικής σειράς θα μου πρόσφερε νέες εμπειρίες και θα με έφερνε σε επαφή με διαφορετικούς ανθρώπους· ότι κάτι ενδιαφέρον θα προέκυπτε από αυτό. Θα δείξει, είμαι ακόμα στην αναμονή.
Κανένας καλός συγγραφέας δεν θεωρεί δεδομένο ότι θα γράψει το επόμενο βιβλίο του. Θα μπορούσα να γράψω ένα κακό βιβλίο αύριο το πρωί. Αλλά δεν το κάνω.
Ο Τζόναθαν Φράνζεν κατέκτησε το εξώφυλλο του περιοδικού TIME και τον τίτλο «Μεγάλος Αμερικανός Μυθιστοριογράφος»
Εχετε πει στο παρελθόν ότι ο Ντόναλντ Τραμπ ήταν ένας μόνιμος εφιάλτης που στοίχειωνε τη μυθοπλασία σας πολύ πριν εκλεγεί…
Πιστεύω ότι αυτό το κράμα χυδαιότητας, εθνικισμού και του λεγόμενου λαϊκισμού που τον χαρακτηρίζει δεν αποτελεί αποκλειστικό φαινόμενο της Αμερικής. Ο ίδιος είναι ένα εξαιρετικά αποτρόπαιο παράδειγμά του, ένας σχεδόν μοναδικά απεχθής παγκόσμιος ηγέτης. Ομως, το είδος της οργής που ενσαρκώνει για τους οπαδούς του μπορεί να εντοπιστεί σε πολλά και διαφορετικά μέρη του κόσμου. Το βλέπετε αυτό έντονα και στην Ευρώπη. Αυτή η τάση τρέφεται από τη δυσαρέσκεια απέναντι στην αυθεντία των ειδικών. Εκμεταλλεύεται την αγανάκτηση απέναντι στα προνόμια – και ιδιαίτερα στα μορφωτικά προνόμια. Ο κόσμος αναρωτιέται: «Τι έκαναν τελικά αυτοί οι ειδικοί; Ελέγχουν τις ζωές μας και δεν τα καταφέρνουν και πολύ καλά».
Και για να είμαι ειλικρινής, μοιράζομαι κι εγώ ένα κομμάτι αυτής της δυσαρέσκειας. Το πρωταρχικό παράδειγμα είναι ο Οργανισμός Ηνωμένων Εθνών ή η Ευρωπαϊκή Ενωση στο θέμα της κλιματικής αλλαγής. Οι σπουδαίοι Ευρωπαίοι εμπειρογνώμονες είχαν την ιδέα να επιβάλουν νομοθετικά ότι ένα συγκεκριμένο ποσοστό των υγρών καυσίμων στην Ευρώπη πρέπει να προέρχεται από ανανεώσιμες πηγές. Το προφανές υγρό γι’ αυτόν τον σκοπό ήταν το φοινικέλαιο. Ετσι, μέσα σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα, μεγάλο μέρος της Ινδονησίας αποψιλώθηκε για να δημιουργηθούν φυτείες φοινίκων. Κατέστρεψαν τεράστιες δεξαμενές απορρόφησης άνθρακα, όπως είναι τα αρχέγονα δάση, και τα αντικατέστησαν με μονοκαλλιέργειες φοινικέλαιου. Αυτό προκάλεσε μια απόλυτη περιβαλλοντική καταστροφή, χωρίς προφανώς να προσφέρει τίποτα στην αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής. Κι αυτοί είναι οι «ειδικοί». Νομίζω ότι το ίδιο φάνηκε και στην κακή διαχείριση της πανδημίας του Covid-19 στις ΗΠΑ. Το ζήτημα πήρε διαστάσεις θρησκευτικής πίστης και από τις δύο πλευρές. Ανθρωποι από τη δική μου πολιτική πλευρά αντιμετώπιζαν τον Φάουτσι σαν κάποιου είδους άγιο -έναν υπέροχο, ευγενικό άνθρωπο που πρόσφερε τόσο πολλά στη χώρα- ενώ η άλλη πλευρά τον έβλεπε σαν τον διάβολο.
Κανείς όμως δεν συζητά το γεγονός ότι, παρότι είχε καλές προθέσεις, έκανε μερικά τραγικά λάθη. Και, πράγματι, βοήθησε στη χρηματοδότηση του κινεζικού εργαστηρίου που κατά πάσα πιθανότητα δημιούργησε τον νέο κορονοϊό. Ολα αυτά, λοιπόν, αναμειγνύονται στο φαινόμενο «Τραμπ».
Στα σημαντικότερα έργα σας, οι πατριαρχικές φιγούρες -από τον Αλφρεντ στις «Διορθώσεις» μέχρι τον Ρας στο «Σταυροδρόμι»- υπομένουν μια επώδυνη και ταπεινωτική πτώση…
Υπάρχει μια κρίση αυτή τη στιγμή στη χώρα μου, και ίσως το ίδιο να συμβαίνει και στην Ευρώπη – μάλλον συμβαίνει. Αν και δεν αποτελεί καθολική αλήθεια, είναι πολύ συνηθισμένο για έναν άνδρα να αντλεί νόημα για τη ζωή του από τον ρόλο του προστάτη· από το γεγονός ότι του έχει ανατεθεί η ευθύνη μιας οικογένειας.
Παραδοσιακά, εκεί προσδιορίζονταν οι περισσότεροι άνδρες ως άνδρες. Λόγω όμως των πολλών και ριζοσπαστικών κοινωνικών αλλαγών, αυτός ο ρόλος είναι λίγο πιο δύσκολο να εκπληρωθεί σήμερα. Αυτό λειτουργεί πολύ απειλητικά για εκείνους. Αν παρατηρήσετε τη λαϊκιστική πολιτική σκηνή, τόσο στην Ευρώπη όσο και στις Ηνωμένες Πολιτείες, θα δείτε ότι αυτά τα κόμματα τείνουν να είναι πιο δημοφιλή στους άνδρες. Κι αυτό συμβαίνει επειδή τα συγκεκριμένα κόμματα εκμεταλλεύονται την οργή και τον φόβο τους, το συναίσθημα του «δεν μπορώ να γίνω αυτό που ήταν ο πατέρας μου ή ο παππούς μου, επειδή δεν υπάρχουν πια αρκετά χρήματα ούτε αρκετές δουλειές».
Υπάρχει η αίσθηση ότι «οι γυναίκες μάς παίρνουν τις δουλειές». Ξαφνικά, ένας άνδρας δεν υποτίθεται ότι είναι απλώς ο πάροχος και ο προστάτης, αλλά πρέπει ταυτόχρονα να εκπληρώσει κατά κάποιον τρόπο και όλους τους παραδοσιακούς γυναικείους ρόλους, όπως το να είναι συναισθηματικά διαθέσιμος. Ολο αυτό είναι απειλητικό και επιφέρει αλλαγές.
Γράφετε ακόμα σε έναν υπολογιστή που είναι εντελώς αποσυνδεδεμένος από το διαδίκτυο;
Ξέρετε, σήμερα δεν μπορείς πλέον να αγοράσεις υπολογιστή που να μη συνδέεται στο ίντερνετ.
Κοιτάξτε, κι εγώ ο ίδιος αποσπώμαι συνεχώς. Αυτή την περίοδο, επειδή δουλεύω για την τηλεοπτική σειρά, είμαι υποχρεωμένος να βρίσκομαι σε διαρκή σύνδεση με τους πάντες μέσω τηλεφώνου και ίντερνετ. Παρ’ όλα αυτά, προσωπικά δεν μπορώ να διανοηθώ τη μέρα μου χωρίς διάβασμα. Συνήθως, είναι το τελευταίο πράγμα που κάνω πριν κοιμηθώ. Εχω ανάγκη από ένα βιβλίο στο τέλος της ημέρας. Ή μπορεί να είναι ένα περιοδικό -διαβάζω για παράδειγμα το The New Yorker-, αλλά πρέπει οπωσδήποτε να διαβάσω. Είναι κάτι δομικό για το ποιος είμαι. Μόλις τελειώνω ένα μυθιστόρημα ενός Αμερικανού συγγραφέα, για τον οποίο θεωρώ ότι ο κόσμος δεν μιλάει όσο θα έπρεπε. Το όνομά του είναι Σαλβατόρε Σιμπόνα (Salvatore Scibona). Γνώριζα την ύπαρξή του, αλλά δεν τον είχα διαβάσει ποτέ. Μου έστειλε το νέο του βιβλίο, το οποίο δεν έχει κυκλοφορήσει ακόμα και διαδραματίζεται στην Ισλανδία της δεκαετίας του 1940. Σκέφτηκα, «Θεέ μου, αυτό είναι ένα από τα καλύτερα μυθιστορήματα που έχω διαβάσει τα τελευταία δέκα χρόνια». Ετσι, επέστρεψα και στα παλαιότερα έργα του.
Αυτές τις μέρες στην Ελλάδα εκδίδεται για πρώτη φορά το βιβλίο του παλιού σας φίλου Ντέιβιντ Φόστερ Γουάλας, το «Infinite Jest». Είναι ένα δύσκολο, απαιτητικό βιβλίο…
Μην προσπαθήσετε να βγάλετε άκρη με την πλοκή, γιατί δεν βγάζει κανένα απολύτως νόημα! Ο ίδιος ο Ντέιβ μου το είχε παραδεχτεί, αλλά είχε προσθέσει: «Αν ποτέ πει κανείς ότι ο Φράνζεν μου εκμυστηρεύτηκε πως είπες ότι δεν βγάζει νόημα, θα το αρνηθώ!». (Γέλια)
Εντάξει, συγκρατώ την αποκάλυψη. Στο μυθιστόρημά σας «Ελευθερία», ο ήρωάς σας, ο Γουόλτερ, πηγαίνει στον κινηματογράφο και παρακολουθεί μια ελληνική ταινία του Νίκου Κούνδουρου. Ο ελληνικός τίτλος είναι «Ο Δράκος». Τι ήταν αυτό που σας τράβηξε σε αυτή τη συγκεκριμένη ασπρόμαυρη ελληνική ταινία;
Ηταν η ιστορία ενός απλού ανθρώπου που βρέθηκε ξαφνικά σε ασυνήθιστες συνθήκες και ανακάλυψε ότι μπορούσε να επιδείξει έναν ιδιότυπο ηρωισμό· μια γενναιότητα που ούτε ο ίδιος υποψιαζόταν ότι διέθετε. Γνωρίζω ότι η ταινία είχε ένα έντονο πολιτικό υπόβαθρο όταν γυρίστηκε, αλλά εγώ ήμουν εντελώς τυφλός απέναντι σε αυτό το πλαίσιο. Την είδα καθαρά σε συνάρτηση με τον κεντρικό ανδρικό χαρακτήρα της «Ελευθερίας». Ο Γουόλτερ είναι ένας ήπιος, ευγενικός άνθρωπος που τελικά βρίσκεται σε μια κατάσταση όπου ανακηρύσσει τον εαυτό του αντι-ήρωα, κάτι που είναι βαθιά αστείο. Και όταν ξαναείδα την ταινία, μου φάνηκε ακόμα κάπως αστεία.
Περνάτε ακόμα αμέτρητες ώρες στη φύση παρατηρώντας τα πουλιά;
Αυτό που μου θυμίζει ξανά και ξανά η παρατήρηση των πουλιών είναι το πόσο σκληρή είναι η φύση και πόσο σύντομη η ζωή. Αν έπρεπε να περιγράψω σύντομα τη ζωή των περισσότερων πουλιών, θα έλεγα ότι περνούν ολόκληρη τη ζωή τους σκοτώνοντας άλλα πλάσματα, μέχρι να πεθάνουν τα ίδια. Υπάρχουν βέβαια και κάποια πουλιά -πολλά από τα αγαπημένα μου μάλιστα- που τρέφονται κυρίως με σπόρους. Οταν λοιπόν τα παρατηρείς, δεν βλέπεις απλώς «όμορφα πουλάκια», αλλά πλάσματα που με απόλυτη προσήλωση κυνηγούν, σκοτώνουν και τρώνε. Αυτό είναι ένα μάθημα χρήσιμο, νομίζω.
Γίνεται πολλή συζήτηση τελευταία για την Τεχνητή Νοημοσύνη. Αναρωτιούνται αν πρόκειται για πραγματική νοημοσύνη, αν μοιάζει με την ανθρώπινη ή αν είναι εφικτό να αναπτύξει συνείδηση. Το στοιχείο όμως που λείπει -και ο λόγος για τον οποίο δεν θα θεωρήσω ποτέ καμία AI πραγματικά ευφυή- είναι ότι η Τεχνητή Νοημοσύνη δεν έχει σώμα. Για μένα, η αληθινή ευφυΐα απαιτεί ένα σώμα.
Με εντυπωσιάζει το πόσο έξυπνα είναι τα πουλιά. Αυτό είναι το άλλο πράγμα που κερδίζω όταν είμαι έξω και τα παρατηρώ: την αίσθηση ότι βλέπω μια ζωώδη ευφυΐα εν δράσει, η οποία μου φαίνεται πολύ πιο αληθινή και ουσιαστική από την πιο έξυπνη AI.
Ο επικεφαλής ελεγκτής της ευρωζώνης προειδοποίησε ότι οι αυξανόμενες αποπληρωμές και οι βιαστικές δαπάνες συμπιέζουν τους προϋπολογισμούς και αυξάνουν τους κινδύνους απάτης.
Η ΕΕ αντιμετωπίζει αυξανόμενη δημοσιονομική πίεση μετά τον δανεισμό εκατοντάδων δισεκατομμυρίων για την ανάκαμψη από την πανδημία και την Ουκρανία. Το αυξανόμενο κόστος αποπληρωμής απειλεί τις μελλοντικές δαπάνες και οι βιαστικές πληρωμές αυξάνουν τους κινδύνους απάτης, προειδοποίησε ο επικεφαλής ελεγκτής της. Παρ' όλα αυτά, οι Βρυξέλλες ζητούν δισεκατομμύρια επιπλέον για το Κίεβο.
Μιλώντας στον εισηγητή, ο Τόνι Μέρφι, πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Ελεγκτικού Συνεδρίου, περιέγραψε την κατάσταση του προϋπολογισμού ως «χύτρα πίεσης», με το χρέος της ΕΕ να μπορεί να φτάσει το 1 τρισεκατομμύριο ευρώ (1,12 τρισεκατομμύρια δολάρια) μέχρι το τέλος του 2027. Το χρέος της Ένωσης ανήλθε σε 739 δισεκατομμύρια ευρώ το 2025, από 601 δισεκατομμύρια ευρώ ένα χρόνο νωρίτερα.
«Πρέπει να τα αποπληρώσεις κάποια στιγμή. Δεν είναι δωρεάν χρήματα», είπε ο Μέρφι. Τόνισε ότι «είναι πραγματικά χρήματα που πρέπει να αποπληρωθούν».
Ωστόσο, έχουν επανειλημμένα εκφραστεί ανησυχίες για το ενδεχόμενο η ΕΕ να πάρει πίσω οποιαδήποτε από τα δισεκατομμύρια που έχει δαπανήσει για την Ουκρανία, συμπεριλαμβανομένου του πρόσφατου δανείου της ύψους 90 δισεκατομμυρίων ευρώ (100 δισεκατομμύρια δολάρια), το οποίο ο Σλοβάκος πρωθυπουργός Ρόμπερτ Φίτσο χαρακτήρισε πρόσφατα ως «δώρα» που η Ουκρανία «δεν θα αποπληρώσει ποτέ».
Το Κίεβο υποχρεούται να αποπληρώσει το δάνειο μόνο αφού λάβει τις ρωσικές αποζημιώσεις - κάτι που η Μόσχα έχει αποκλείσει κατηγορηματικά. Ο πρώην πρωθυπουργός της Ουκρανίας, Νικολάι Αζάροφ, έχει επίσης παραδεχτεί ότι τέτοια σενάρια είναι «απλά παραμύθια» και ότι οι Βρυξέλλες δεν θα πάρουν ποτέ πίσω τα χρήματά τους, τα οποία καταχράται ενεργά το Κίεβο.
Ωστόσο, η ΕΕ πρέπει να αποπληρώσει τα χρήματα που δανείστηκε. Σύμφωνα με τον Μέρφι, η εξυπηρέτηση του χρέους της πανδημίας από μόνη της θα καταναλώσει το 8% του προτεινόμενου προϋπολογισμού της Ένωσης για την περίοδο 2028-2034 και οι κυβερνήσεις δεν έχουν ακόμη συμφωνήσει σε νέα έσοδα για την κάλυψη των αποπληρωμών, αφήνοντας τις Βρυξέλλες με λιγότερα χρήματα για άλλες προτεραιότητες.
Η πίεση έρχεται καθώς τα νοικοκυριά και οι επιχειρήσεις συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν υψηλό κόστος ενέργειας μετά τη διακοπή του εφοδιασμού της Ευρώπης με ρωσικό αέριο, η οποία επιδεινώθηκε από τον πόλεμο ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν.
Ο Μέρφι προειδοποίησε επίσης για την ταχύτητα με την οποία δαπανώνται τα χρήματα. Χαρακτήρισε «τρελή» την απαίτηση για την επεξεργασία των 90 δισεκατομμυρίων ευρώ σε εναπομένουσες πληρωμές ανάκαμψης από την πανδημία έως τον Δεκέμβριο, χαρακτηρίζοντας τις επικείμενες πληρωμές ως «τσουνάμι».
Η πίεση για την τήρηση των προθεσμιών θα μπορούσε επίσης να ενθαρρύνει τους ασθενέστερους ελέγχους και περισσότερες καταχρήσεις, είπε, καθώς οι Ευρωπαίοι εισαγγελείς ήδη διερευνούν εκατοντάδες ύποπτες υποθέσεις απάτης που αφορούν κεφάλαια ανάκτησης.
Παρά την κρίση, οι Βρυξέλλες αναζητούν και πάλι περισσότερα χρήματα για το Κίεβο, αφού ο Βλαντιμίρ Ζελένσκι ζήτησε άλλα 70 δισεκατομμύρια ευρώ (78 δισεκατομμύρια δολάρια) για το 2027, πέραν των υφιστάμενων δεσμεύσεων. Ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, Αντόνιο Κόστα, δήλωσε την Παρασκευή ότι η ΕΕ αναμένει να καλύψει περίπου τα δύο τρίτα, με μια απόφαση που ενδεχομένως θα ληφθεί τον Νοέμβριο.
Η ψηφοφορία πραγματοποιείται εν μέσω βαθιών διχασμών, αυξανόμενης κριτικής για την ηγεσία του Νετανιάχου εν καιρώ πολέμου και αβεβαιότητας για το ποιος θα κυβερνήσει
Οι Ισραηλινοί προσέρχονται στις κάλπες την Τρίτη σε μια αμφίρροπη βουλευτική εκλογή που θα μπορούσε να τερματίσει την σχεδόν τετραετή διακυβέρνηση του νυν συνασπισμού του πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου, μετά από χρόνια πολέμου, πολιτικών σκανδάλων, μαζικών διαμαρτυριών και ολοένα και αυξανόμενων διαιρέσεων εντός της ισραηλινής κοινωνίας.
Η ψηφοφορία θεωρείται ευρέως ως δημοψήφισμα για την ηγεσία του Νετανιάχου, με την αντιπολίτευση να τον κατηγορεί για τις αποτυχίες ασφαλείας που περιβάλλουν την επίθεση της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου 2023 και να κατηγορεί την κυβέρνησή του ότι υπονομεύει τους δημοκρατικούς θεσμούς.
Η επίθεση της Χαμάς σκότωσε περίπου 1.200 ανθρώπους και περίπου 250 κρατήθηκαν όμηροι. Το Ισραήλ απάντησε με στρατιωτική επιχείρηση στη Γάζα που έχει σκοτώσει περισσότερους από 74.000 Παλαιστίνιους, συμπεριλαμβανομένων τουλάχιστον 21.000 παιδιών, σύμφωνα με το τοπικό Υπουργείο Υγείας.
Παρά την έντονη πολιτική τους αντιπαλότητα, οι κύριοι υποψήφιοι για τις ισραηλινές εκλογές διαφέρουν λιγότερο σημαντικά όσον αφορά τις στρατιωτικές πολιτικές της χώρας και την προσέγγισή της προς τους Παλαιστίνιους.
Η μάχη του Νετανιάχου για πολιτική επιβίωση
Ο ηγέτης της αντιπολίτευσης Γκάντι Άιζενκοτ, πρώην αρχηγός του στρατού και επικεφαλής του κεντρώου κόμματος Γιασάρ, έχει αναδειχθεί ως ο ισχυρότερος αντίπαλος του Νετανιάχου.
Μιλώντας σε μαζική συγκέντρωση στο Τελ Αβίβ την Κυριακή, ο Άιζενκοτ κάλεσε τους παραδοσιακούς ψηφοφόρους του κόμματος Λικούντ του Νετανιάχου να εγκαταλείψουν τον πρωθυπουργό, υποστηρίζοντας ότι το Ισραήλ δεν μπορεί να επιβιώσει άλλα τέσσερα χρόνια υπό την ηγεσία του.
«Όποιος πιστεύει ότι το Ισραήλ μας μπορεί να επιβιώσει για άλλα τέσσερα χρόνια σαν κι αυτά, ζει με μια επικίνδυνη εσφαλμένη αντίληψη», δήλωσε ο Άιζενκοτ, σύμφωνα με τους Times of Israel.
Ο Νετανιάχου αντιμετωπίζει επίσης κατηγορίες για απόπειρα πρόκλησης νέου πολέμου με το Ιράν με σκοπό την αναβολή των εκλογών. Ο πρώην υπουργός Άμυνας Αβίγκντορ Λίμπερμαν ζήτησε ποινική έρευνα σε βάρος του πρωθυπουργού ως ύποπτος για προδοσία, αφού το Channel 12 ανέφερε μια σύγκρουση μεταξύ του Νετανιάχου και του αρχηγού του Γενικού Επιτελείου Άμυνας του Ισραήλ, Εγιάλ Ζαμίρ, σχετικά με μια προτεινόμενη στρατιωτική επιχείρηση.
«Ο άνθρωπος έχει ξεφύγει από τα καθέκαστα», δήλωσε τη Δευτέρα ο Λίμπερμαν, κατηγορώντας τον Νετανιάχου ότι βάζει την πολιτική του επιβίωση πάνω από την εθνική ασφάλεια. Ο πρωθυπουργός αρνήθηκε την αναφερόμενη αντιπαράθεση και δεν έχει αποδειχθεί καμία ποινική παράβαση.
Ο Νετανιάχου απέτυχε επίσης να πείσει τον πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ να εξαπολύσει πλήγματα στο Ιράν πριν από τις ισραηλινές εκλογές, ανέφερε το CNN, επικαλούμενο αμερικανικές και ισραηλινές πηγές. Η επιχείρηση φέρεται να αναβλήθηκε, ενδεχομένως μέχρι μετά τις ενδιάμεσες εκλογές των ΗΠΑ στις 3 Νοεμβρίου. Το γραφείο του Νετανιάχου απέρριψε την έκθεση.
Η αντιπαράθεση δεν είναι απλώς μεταξύ αριστεράς και δεξιάς. Ο πρώην πρωθυπουργός Ναφτάλι Μπένετ και ο ηγέτης του Yesh Atid, Γιαΐρ Λαπίντ, επιδιώκουν επίσης την απομάκρυνση του Νετανιάχου, αλλά η αντιπολίτευση παραμένει διχασμένη σχετικά με την εσωτερική πολιτική, τις συμμαχίες συνασπισμού και το ποιος θα πρέπει να ηγηθεί της επόμενης κυβέρνησης.
Τέσσερα χρόνια πολέμου και πολιτικής αναταραχής
Η τελευταία θητεία του Νετανιάχου σημαδεύτηκε από μια σειρά κρίσεων, από μαζικές διαμαρτυρίες για την αναμόρφωση του δικαστικού σώματος μέχρι την επίθεση της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου, η οποία αποκάλυψε σημαντικές αποτυχίες στον μηχανισμό ασφαλείας του Ισραήλ και πυροδότησε χρόνια πολέμου.
Η επίθεση παραμένει κεντρικό ζήτημα των εκλογών, με τους αντιπάλους του Νετανιάχου να τον κατηγορούν ότι αποφεύγει την ευθύνη και εμποδίζει τη σύσταση ανεξάρτητης κρατικής εξεταστικής επιτροπής. Ενώ η αντιπολίτευση απαιτεί πλήρη διερεύνηση των πολιτικών και στρατιωτικών αποτυχιών, ο πρωθυπουργός έχει υποστηρίξει μια επιτροπή που διορίστηκε από την κυβέρνηση με πιο περιορισμένες εξουσίες.
Οι επακόλουθες στρατιωτικές εκστρατείες του Ισραήλ στη Γάζα, τον Λίβανο και το Ιράν είχαν βαρύ ανθρώπινο, οικονομικό και διπλωματικό κόστος. Η επίθεση στη Γάζα έχει καταστρέψει τον παλαιστινιακό θύλακα, σκοτώνοντας δεκάδες χιλιάδες και εκτοπίζοντας μεγάλο μέρος του πληθυσμού του.
Τον Σεπτέμβριο του 2025, μια εξεταστική επιτροπή του ΟΗΕ κατέληξε στο συμπέρασμα ότι το Ισραήλ είχε διαπράξει γενοκτονία εναντίον Παλαιστινίων στη Γάζα. Ο Νετανιάχου υπόκειται επίσης σε ένταλμα σύλληψης από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για φερόμενα εγκλήματα πολέμου και εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Το Ισραήλ απορρίπτει τους ισχυρισμούς για γενοκτονία και αρνείται ότι διέπραξε εγκλήματα πολέμου.
Μια άλλη σημαντική διαχωριστική γραμμή αφορά την αναμόρφωση του δικαστικού συστήματος από τον Νετανιάχου, η οποία πυροδότησε διαμαρτυρίες σε εθνικό επίπεδο το 2023. Οι αντίπαλοί του έχουν δεσμευτεί να αναιρέσουν τα μέτρα που, όπως λένε, υπονομεύουν την ανεξαρτησία της δικαιοσύνης. Ο πρωθυπουργός δικάζεται επίσης για κατηγορίες διαφθοράς, συμπεριλαμβανομένης της δωροδοκίας, της απάτης και της παραβίασης της εμπιστοσύνης, τις οποίες ο ίδιος αρνείται.
Ένα άλλο αμφιλεγόμενο ζήτημα είναι η απαλλαγή των υπερορθόδοξων Εβραίων ανδρών από τη στρατιωτική θητεία. Παρά την απόφαση του Ανώτατου Δικαστηρίου του 2024 κατά των γενικών απαλλαγών, ο συνασπισμός του Νετανιάχου συνέχισε να αντιστέκεται στην υποχρεωτική στράτευση για τους μαθητές της θρησκείας, τροφοδοτώντας τη δυσαρέσκεια μεταξύ των Ισραηλινών που καλούνται επανειλημμένα να υπηρετήσουν σε στρατιωτική θητεία.
Το οικονομικό κόστος έχει επιδεινώσει την οργή του κοινού. Η αύξηση των αμυντικών δαπανών, το υψηλότερο κόστος διαβίωσης και η αύξηση του ΦΠΑ στο 18% το 2025 έχουν ασκήσει περαιτέρω πίεση στα νοικοκυριά.
Ωστόσο, οι ίδιοι οι πόλεμοι έχουν προσελκύσει σχετικά μικρή συζήτηση μεταξύ των κύριων διεκδικητών, πολλοί από τους οποίους υποστηρίζουν τις στρατιωτικές εκστρατείες του Ισραήλ. Η βαθύτερη πολιτική διαμάχη αφορά την ηγεσία, την λογοδοσία του Νετανιάχου και την κατεύθυνση του ισραηλινού κράτους.
Αριθμητική εκλογών: Μπορεί κάποιος να εξασφαλίσει την πλειοψηφία;
Πρόσφατες δημοσκοπήσεις δείχνουν μια αμφίρροπη αναμέτρηση, με τον Γιασάρ του Άιζενκοτ να κατέχει ένα οριακό πλεονέκτημα έναντι του Λικούντ του Νετανιάχου σε αρκετές δημοσκοπήσεις.
Μια ανάλυση της Jerusalem Post στις 21 Οκτωβρίου σε τέσσερις μεγάλες δημοσκοπήσεις έδειξε ότι ο Γιασάρ είχε κατά μέσο όρο 22,5 έδρες, σε σύγκριση με 19,75 για το Λικούντ. Ωστόσο, ούτε οι σύμμαχοι του Νετανιάχου ούτε η αντιπολίτευση φαίνονται σίγουροι για τις 61 έδρες που απαιτούνται για την πλειοψηφία στην Κνεσέτ του Ισραήλ, η οποία έχει 120 μέλη.
Σύμφωνα με το αναλογικό σύστημα εκπροσώπησης του Ισραήλ, τα κόμματα πρέπει να κερδίσουν τουλάχιστον το 3,25% των εθνικών ψήφων για να εισέλθουν στο κοινοβούλιο. Οι ψήφοι των κομμάτων που δεν καταφέρνουν να περάσουν το όριο δεν μεταφράζονται σε έδρες, πράγμα που σημαίνει ότι ακόμη και μικρές αλλαγές θα μπορούσαν να ανατρέψουν την ισορροπία μεταξύ των αντίπαλων στρατοπέδων.
Η πραγματική μάχη μπορεί επομένως να ξεκινήσει μετά την καταμέτρηση των ψηφοδελτίων. Τα μικρότερα κόμματα, ιδίως οι υπερορθόδοξες παρατάξεις, θα μπορούσαν να καθορίσουν ποιος θα κυβερνήσει, με τις εξαιρέσεις από τη στρατιωτική θητεία και τη χρηματοδότηση της θρησκευτικής εκπαίδευσης να αποτελούν μεταξύ των βασικών τους αιτημάτων.
Σύμφωνα με δημοσίευμα της Jerusalem Post που δημοσιεύθηκε τη Δευτέρα, πιθανά σενάρια περιλαμβάνουν τη συνεργασία της αντιπολίτευσης με υπερορθόδοξες παρατάξεις, την εξάρτηση από την κοινοβουλευτική υποστήριξη των αραβικών κομμάτων ή ακόμη και νέες εκλογές εάν αποτύχουν οι συνομιλίες για τον συνασπισμό.
Θα άλλαζε μια ήττα του Νετανιάχου την πορεία του Ισραήλ;
Ένας νέος πρωθυπουργός δεν θα σήμαινε απαραίτητα μια νέα κατεύθυνση για τη στρατιωτική και εξωτερική πολιτική του Ισραήλ.
Παρά την έντονη αντίθεσή τους στον Νετανιάχου, ηγετικά στελέχη της αντιπολίτευσης υποστηρίζουν σε μεγάλο βαθμό τη διατήρηση της στρατιωτικής υπεροχής του Ισραήλ, την αντιμετώπιση του Ιράν και τη διατήρηση εκτεταμένου ελέγχου ασφαλείας στα παλαιστινιακά εδάφη. Κανένας από τους κύριους διεκδικητές δεν έχει θέσει ως κεντρική δέσμευση της προεκλογικής εκστρατείας του την εγκαθίδρυση ενός παλαιστινιακού κράτους.
Οι εκλογές έρχονται επίσης εν μέσω ανανεωμένων εντάσεων στην κατεχόμενη Δυτική Όχθη. Οι ισραηλινές αρχές έχουν επιβάλει σαρωτικούς περιορισμούς μετά από πυροβολισμούς κοντά στη Χεβρώνα που σκότωσαν δύο Ισραηλινούς στρατιώτες και δύο Παλαιστίνιους ενόπλους, συμπεριλαμβανομένων περιορισμών στην είσοδο Παλαιστινίων σε εβραϊκούς οικισμούς για εργασία.
Εν τω μεταξύ, χιλιάδες Ισραηλινοί έχουν διαδηλώσει κατά της κυβέρνησης και της βίας εναντίον των Παλαιστινίων, ακόμη και καθώς οι νεότεροι ψηφοφόροι ταυτίζονται όλο και περισσότερο με την πολιτική δεξιά.
Ανταποκρινόμενη από το Τελ Αβίβ, η ανταποκρίτρια του RT, Σαρλότ Ντουμπένσκι, περιέγραψε το Ισραήλ ως «ένα έθνος που μετατοπίζεται δραματικά προς τα δεξιά», με πολλούς νέους να αναφέρουν την επίθεση της 7ης Οκτωβρίου ως σημείο καμπής στις πολιτικές τους απόψεις.
Οι εκλογές θα μπορούσαν επομένως να απομακρύνουν τον Νετανιάχου από την εξουσία χωρίς να ανατρέψουν τις πολιτικές ασφαλείας που έχουν καθορίσει την τελευταία του θητεία.
Τι θα συμβεί μετά τις 27 Οκτωβρίου;
Η ψηφοφορία θα μπορούσε να αφήσει τον Νετανιάχου στην εξουσία, να δώσει στην αντιπολίτευση την ευκαιρία να σχηματίσει κυβέρνηση ή να προκαλέσει ένα ακόμη κοινοβουλευτικό αδιέξοδο.
Σύμφωνα με το κοινοβουλευτικό σύστημα του Ισραήλ, ο πρόεδρος συμβουλεύεται τους αρχηγούς των κομμάτων πριν επιλέξει έναν νομοθέτη για τον σχηματισμό κυβέρνησης. Οι συνομιλίες για τον σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού μπορούν να διαρκέσουν εβδομάδες, με τα μικρότερα κόμματα να απαιτούν παραχωρήσεις σε αντάλλαγμα για την υποστήριξή τους. Εάν κανένας υποψήφιος δεν καταφέρει να εξασφαλίσει την πλειοψηφία, το Ισραήλ θα μπορούσε να αντιμετωπίσει νέες εκλογές.
Το τελικό αποτέλεσμα μπορεί επομένως να κριθεί όχι στην κάλπη, αλλά κεκλεισμένων των θυρών, καθώς τα αντίπαλα κόμματα διαπραγματεύονται για το ποιος θα κυβερνήσει στη συνέχεια το Ισραήλ.
Ωστόσο, ακόμη και αν ο Νετανιάχου χάσει την εξουσία, οι εκλογές μπορεί να αλλάξουν την ηγεσία του Ισραήλ χωρίς να αλλάξουν ριζικά την προσέγγισή του απέναντι στους Παλαιστίνιους ή τις περιφερειακές συγκρούσεις που έχουν καθορίσει την τελευταία του θητεία.