ενημέρωση 3:59, 20 November, 2026

Σεξιστικό παραλήρημα Τραμπ για Νίκι Μινάζ - «Τι ωραία οπίσθια, σήκω να σε δουν όλοι»

Με ένα σχόλιο για τα οπίσθια της Νίκι Μινάζ επέλεξε ο Ντόναλντ Τραμπ να απευθυνθεί στη ράπερ κατά τη διάρκεια προεκλογικής συγκέντρωσης στο Πορτ Χιούρον του Μίσιγκαν.

ε ένα ακόμη χυδαίο παραλήρημα προχώρησε ο Ντόναλντ Τραμπ κατά τη διάρκεια της προεκλογικής του συγκέντρωσης του Πορτ Χιούρον. Δεν έπεσε κανείς από τα σύννεφα, όμως κάθε νέα φορά επιβεβαιώνει ότι πάτο στο βαρέλι δεν θα βρούμε.

Ο Ντόναλντ Τραμπ σχολίασε τα οπίσθια της, φανατικής πλέον υποστηρίκτριάς του, Νίκι Μινάζ. Ταξίδεψαν μαζί με το Air Force One για να δείξει την υποστήριξή της στους υποψηφίους των Ρεπουμπλικάνων εν όψει των ενδιάμεσων εκλογών, οπότε ένα σεξιστικό σχόλιο ήταν «άκρως απαραίτητο».

Ενώ μιλούσε στους υποστηρικτές του, ο Τραμπ επανήλθε σε σχόλια που είχε κάνει προηγουμένως σχετικά με την εμφάνιση του υποψηφίου για τη Γερουσία του Οχάιο, Τζον Χάστεντ.

Photo Credits: AP Photo/Julia Demaree Nikhinson

«Κοίταξα τα οπίσθιά του [του Χάστεντ]. Δεν το έχω ξανακάνει αυτό με άντρα. Ανεπίσημα, γυναίκες, ναι. Άνδρες, όχι», είπε ο Τραμπ. Στη συνέχεια, έστρεψε την προσοχή του στη Νίκι Μινάζ, η οποία καθόταν στο ακροατήριο.

«Παρεμπιπτόντως, έχω κοιτάξει έναν καταπληκτικά όμορφο πισινό στο παρελθόν», είπε ο Τραμπ πριν δείξει προς την κατεύθυνση της ράπερ. «Νίκι Μινάζ. Είναι δύσκολο να μην το προσέξεις. Σήκω όρθια να σε δουν όλοι. Είναι δύσκολο να μην το προσέξεις».

Χειροκροτήματα από τους συγκεντρωμένους. «Ελπίζω να μην προσβλήθηκε η Νίκι», πρόσθεσε, λέγοντας ότι ο ίδιος και οι υποστηρικτές του την αγαπούν. «Είναι μαζί μας εδώ και πολύ καιρό».

Η Νίκι Μινάζ ανέβηκε στη σκηνή. Εξήρε τον Ντόναλντ Τραμπ και προέτρεψε τους ψηφοφόρους του Μίσιγκαν να υποστηρίξουν τους Ρεπουμπλικάνους υποψηφίους Μάικ Ρότζερς και Τζον Τζέιμς.

«Χρειαζόμαστε πραγματικά να εκλεγούν όλοι αυτοί οι σπουδαίοι άνθρωποι, γιατί βρισκόμαστε σε ένα σημαντικό σημείο καμπής για τη χώρα μας», είπε, σύμφωνα με το δημοσίευμα που επικαλείται το BBC.

«Είναι μεγάλη τιμή για μένα που συνεργάζομαι με αυτόν τον πρόεδρο», δήλωσε η Μινάζ στο πλήθος, επαινώντας την «ανθεκτικότητα» του Τραμπ και υποστηρίζοντας ότι «άλλαξε την ενέργεια της χώρας μας». Για το σχόλιο των οπισθίων καμία αντίδραση. Όλα καλά κι όλα ωραία

«Είμαι πιθανόν η νούμερο 1 θαυμάστρια του προέδρου και αυτό δεν θα αλλάξει», έχει δηλήσει στο πρόσφατο παρελθόν η Νίκι Μινάζ. η οποία είχε επικρίνει πολιτικές της πρώτης προεδρικής θητείας του.

«Το μίσος ή ό,τι ο κόσμος λέει, αυτά δεν με αγγίζουν καθόλου. Στην πραγματικότητα αυτά με παρακινούν να τον στηρίξω περισσότερο. Ο Θεός να τον προστατεύει. Αμήν».

Στις αρχές Φεβρουαρίου η ράπερ βρέθηκε καλεσμένη στο “The Katie Miller Podcast” και ρωτήθηκε τι την οδήγησε να υποστηρίξει τον Τραμπ.

«Όταν έβλεπα πώς τον αντιμετώπιζαν ξανά και ξανά, απλώς δεν μπορούσα να το αντέξω. (…) Ένιωθα τον ίδιο, ξέρεις, όλο αυτόν τον εκφοβισμό στην προεκλογική εκστρατεία αυτού του ανθρώπου και όλα τα ψέματα.

Ένιωθα ότι συνέβαινε και σε μένα το ίδιο για χρόνια και παρακολουθούσα να συμβαίνει σε κάποιον άλλον σε πραγματικό χρόνο, και δεν πίστευα ότι το άξιζε. Και σκέφτηκα, δεν μπορώ να το αντέξω άλλο», ανέφερε.

Ο Βίκτορ Όρμπαν, γενικός γραμματέας του ΟΗΕ;

Αμερικανοί αξιωματούχοι προωθούν την ιδέα ενός κοινού υποψηφίου ΗΠΑ–Ρωσίας–Κίνας

ιαβάσατε σωστά. Πηγές από τρεις χώρες επιβεβαιώνουν ότι η κυβέρνηση Τραμπ προωθεί τον Βίκτορ Όρμπαν για τη θέση του γενικού γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών. Οι ΗΠΑ ενθάρρυναν τον πρώην πρωθυπουργό της Ουγγαρίας να θέσει υποψηφιότητα, φτάνοντας μάλιστα στο σημείο να του παρουσιάσουν αρχικά την ίδια την ιδέα. Το σχέδιο αναμένει την τελική απόφαση.

Αμερικανός αξιωματούχος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ παραδέχεται ότι, εκ πρώτης όψεως, η ιδέα ακούγεται τρελή. Ωστόσο, εκτιμάται ότι η Ρωσία και η Κίνα θα τη στήριζαν, με βάση προηγούμενες συνομιλίες με την Ουάσιγκτον, και το σχέδιο θα ήταν ο κ. Όρμπαν να αποτελέσει τον κοινό τους υποψήφιο. Όπως ανέφεραν αξιωματούχοι από τις ΗΠΑ και μια δεύτερη χώρα, όταν οι ΗΠΑ, η Ρωσία και η Κίνα θέλουν το ίδιο πράγμα στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, συνήθως το πετυχαίνουν.

Ο αξιωματούχος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ υπολόγισε ότι ο κ. Όρμπαν θα εξασφάλιζε «άνετα» οκτώ ψήφους στο Συμβούλιο Ασφαλείας, ενώ οι δέκα ψήφοι είναι εφικτός στόχος, σε σύνολο 15 μελών. Θα σταθούν η Βρετανία και η Γαλλία εμπόδιο στην πλειοψηφία; Οι δύο χώρες είναι συνήθως επιφυλακτικές ως προς τη χρήση του δικαιώματος βέτο.

Καθώς Αμερικανοί αξιωματούχοι συζητούσαν ποιον θα ήθελαν να δουν στην κορυφή του ΟΗΕ, το όνομα του κ. Όρμπαν διαρκώς ξαναερχόταν στην επιφάνεια. «Κάποιον σαν τον Όρμπαν», έλεγαν, και οι Κινέζοι και οι Ρώσοι συνομιλητές τους συμφωνούσαν. Τελικά, οι Αμερικανοί αξιωματούχοι έθεσαν στον εαυτό τους το ερώτημα: Γιατί όχι τον κ. Όρμπαν;

Υπάρχουν πολλοί λόγοι για να μην επιλεγεί, όπως το γεγονός ότι θα λειτουργούσε ως απολογητής του Βλαντίμιρ Πούτιν και άλλων δικτατόρων. Ωστόσο, σύμφωνα με τον Αμερικανό αξιωματούχο, ο κ. Όρμπαν είναι «ο ονειρικός υποψήφιος για τους συντηρητικούς του κινήματος MAGA».

Αυτό οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στις κινήσεις του κατά της μαζικής μετανάστευσης, των φιλελεύθερων μη κυβερνητικών οργανώσεων, καθώς και των δικαστηρίων και των μέσων ενημέρωσης της Ουγγαρίας, τα οποία πρόσκεινται στην Αριστερά. Ο κ. Όρμπαν συγκρούστηκε επανειλημμένα με την Ευρωπαϊκή Ένωση, ενώ παράλληλα αποσπούσε από αυτήν σημαντικές επιδοτήσεις. Και, με κάποιον τρόπο, η φιλοκινεζική του στάση δεν έπληξε ποτέ την εικόνα του ως υπερασπιστή του δυτικού πολιτισμού.

Ο πρόεδρος Τραμπ στήριξε τον κ. Όρμπαν στις εκλογές του Απριλίου στην Ουγγαρία, ενώ ο αντιπρόεδρος Τζέι Ντι Βανς συμμετείχε στην προεκλογική του εκστρατεία. Εάν ο κ. Όρμπαν μπει στην κούρσα για τη θέση του γενικού γραμματέα του ΟΗΕ, αναμένεται να έχει και πάλι τη στήριξή τους, αν και η ανακοίνωση εκκρεμεί μέχρι να ολοκληρωθούν οι ενδιάμεσες εκλογές στις ΗΠΑ, σύμφωνα με τρίτη πηγή που γνωρίζει τη διαδικασία.

Αμερικανοί αξιωματούχοι προσέγγισαν αρχικά τον κ. Όρμπαν για να διαπιστώσουν εάν ενδιαφερόταν για τη θέση στον ΟΗΕ. Διαπίστωσαν ότι αντιμετώπισε θετικά την ιδέα, αν και διατηρεί επιφυλάξεις ως εθνικιστής πολιτικός και δεν επιθυμεί να θέσει υποψηφιότητα εάν δεν είναι βέβαιος ότι μπορεί να κερδίσει. Ο κ. Όρμπαν αρνήθηκε να σχολιάσει.

Οι υπόλοιποι υποψήφιοι για τη θέση του γενικού γραμματέα, σύμφωνα με αξιωματούχο δεύτερης χώρας, διαθέτουν σε μεγάλο βαθμό προσόντα «γραμματέα», δηλαδή εμπειρία στη διεθνή γραφειοκρατία ή στη διπλωματία πίσω από τις κλειστές πόρτες. Ο κ. Όρμπαν, αντίθετα, θα ήταν ένας «στρατηγός». Ο αξιωματούχος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ συμφώνησε, προσθέτοντας ότι ο κ. Όρμπαν έχει τη σωστή ιδεολογία, γνωρίζει πώς να ασκεί εξουσία παρά τις αντιξοότητες και δε θα εκφοβιζόταν από το κατεστημένο του ΟΗΕ στην περιοχή Τερτλ Μπέι της Νέας Υόρκης.

Η Λάνα Νουσεϊμπέχ, διπλωμάτης από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, εισήλθε στην κούρσα την περασμένη εβδομάδα. Η στήριξη των Εμιράτων προς μια αιμοσταγή παραστρατιωτική οργάνωση στον εμφύλιο πόλεμο του Σουδάν θα αποτελέσει μειονέκτημα για την υποψηφιότητά της, αλλά η ίδια διαθέτει τα προσόντα και η υποψηφιότητά της αποκτά δυναμική. Την Τρίτη θα απαντήσει σε ερωτήσεις και την Τετάρτη θα διεξαχθεί νέα άτυπη ψηφοφορία στο Συμβούλιο Ασφαλείας. Είναι επίσης πιθανό να εμφανιστούν και άλλοι υποψήφιοι.

Ο γενικός γραμματέας Αντόνιο Γκουτέρες, του οποίου η θητεία λήγει στις 31 Δεκεμβρίου, έχει ενθαρρύνει ορισμένες από τις χειρότερες και πιο ριζοσπαστικές τάσεις του ΟΗΕ, και δεν τρέφουμε αυταπάτες για το ηθικό κύρος του οργανισμού. Ίσως, το καλύτερο που μπορεί να ειπωθεί για την ιδέα της υποψηφιότητας Όρμπαν είναι ότι θα έριχνε το πέπλο, δίνοντας στον ΟΗΕ έναν ηγέτη τόσο χαμηλού επιπέδου όσο έχει ήδη κατρακυλήσει ο ίδιος ο οργανισμός.

  • Κατηγορία BLOGS
  • 0

Βία ειναι και να ψάχνεις για δουλειά και να αποφασίζουν άλλοι πως θα ζήσεις χειρότερα από την προηγoύμενη γενιά, όχι μόνο το να σπας τα μαγαζιά

Όταν οι νέοι βγαίνουν στους δρόμους μπορούν να προκαλέσουν πολιτικό γεγονός και ενίοτε να χτυπήσουν το εκάστοτε καθεστώς. Όταν οι μεγαλύτεροι πάνε στο Πολεμικό Μουσείο και είναι και πρώην πρωθυπουργοί μαύρο φίδι που τους έφαγε στου Μαξίμου στην αυλή

Αγαπημένοι μου συγκάτοικοι στην τρέλα και στην παρακμή, αγαπημένα μου golden boys, αδικημένοι μου μικροαστοί, φτωχοί μου προλετάριοι ο κόσμος αλλάζει και οι νέοι βγαίνουν μπροστά. Οι κοινωνικοί αγώνες στη Γαλλία συνεχίζονται απτόητοι αφήνοντας στη λήθη ακριβώς ότι εκπροσωπεί ο Μακρόν -ένα, ένα τα πρότυπα του Κυριάκου καταρρέουν- και η ελίτ που τον στήριξε όλα τα προηγούμενα χρόνια. Τα «Τέμπη της Σερβίας» και την εκτεταμένη διαφθορά τα πλήρωσε ακριβά ο Βούτσιτς που είδε την παντοδυναμία του να γκρεμίζεται. Στην Ελλάδα τέτοια δεν έχουμε ακόμα, ωστόσο οι μπαταριές απ’ τον Καραμανλή -τον πρώην πρωθυπουργό- έφτασαν μέχρι το Μαξίμου και το σίγουρο είναι ότι δεν άφησαν κανέναν ευχαριστημένο… Σε κάθε περίπτωση μπαίνουμε σε θερμό -πολιτικά μιλώντας- Χειμώνα με ανήσυχες κοινωνίες που βλέπουν ότι αρκετά πράγματα πρέπει να αλλάξουν για το καλό του συνόλου.

Αντέχουν και συνεχίζουν

Οι Γάλλοι αντέχουν – κι όχι μόνο! Δεν πτοήθηκαν από το κλίμα της τρομοκρατίας που επέβαλαν για μία εβδομάδα η επιχειρηματική και πολιτική ελίτ της Γαλλίας. Ούτε φυσικά από την ιδιότυπη «κατάσταση έκτακτης ανάγκης» που επέβαλε ο Πρόεδρος Μακρόν κατεβάζοντας 70.000 αστυνομικούς – και τμήματα του στρατού – στο δρόμο. Αλλά και τις απαγορεύσεις – υπήρχαν περιοχές που δεν επιτρεπόταν η συνάθροιση άνω των … τριών ατόμων! Και μπροστά τους έχουν τη γενική απεργία της 5ης Νοεμβρίου. Επίσης βρίσκονται σε τέτοιο παροξυσμό με τον Μελανσόν – τον μοναδικό αξιόλογο αντίπαλο της Λεπέν – που έπεσε ακόμη κι η ιδέα το κόμμα του να πληρώσει τα … σπασίματα που έχουν γίνει! Η «μηχανή» της γαλλικής κοινωνίας όμως πήρε μπροστά….

Το… βαθύ κράτος

Το απίστευτο βέβαια συνέβη στη Σερβία. Εκεί που οι διαδηλώσεις των τελευταίων χρόνων δεν είχαν καταφέρει να ρίξουν τον Βούτσιτς (ηγεμόνευε της χώρας για μια 12ετία), το κατάφεραν όμως οι… φοιτητές στις κάλπες. Ο πρόεδρος Βούτσις -που επιθυμούσε να συνεχίσει να ηγεμονεύει ως… πρωθυπουργός – υπέστη ανέλπιστη και βαριά ήττα και όπως όλοι οι χαμένοι αυτού του κόσμου που αρνιούνται να δουν ότι ο κόσμος δεν τους θέλει πια στην εξουσία, απέδωσε την εξέλιξη αυτή σε εξωγενείς παράγοντες και στο…. βαθύ κράτος των ΗΠΑ, το οποίο αντιμάχεται τον πρόεδρο Τραμπ!

Πάνε μαζί!

Στα δικά μας τώρα, σάς το έχω πει κατ΄ επανάληψη και πρόσφατα και στο παρελθόν, ότι οι σχέσεις των δύο πρώην πρωθυπουργών κκ Κώστα Καραμανλή και Αντώνη Σαμαρά όχι μόνο είναι «αγαθές» αλλά και συμπληρωματικές. Σαν ο καθένας να έχει αναλάβει από ένα ρόλο – ο ένας κόβει ο άλλος ράβει, που λέει κι η παροιμία. Ο κ. Σαμαράς φυσικά ήταν στην εκδήλωση των αποστράτων να παρακολουθήσει την ομιλία Καραμανλή. Και η φωτογραφία με την … χειραψία των δύο βγήκε. Κι είναι εντυπωσιακή! Δεν γνωρίζω μήπως την … στείλουν και στον κ. Μητσοτάκη για να την τοποθετήσει στο … γραφείο του και να τους βλέπει πρωί, μεσημέρι, βράδυ! Με αφιέρωση φυσικά!

Διπλό χτύπημα

Τώρα χθες το «χτύπημα» – που σας είχα πει ότι επίκειται… – προς τον κ. Μητσοτάκη και την κυβέρνηση ήταν διπλό. Πρωί πρωί – ή μάλλον από νωρίς το απόγευμα του Σαββάτου – «ήρθε» το άρθρο του κ. Σαμαρά στην εφημερίδα «Εστία» και μετά η απογευματινή ομιλία του κ. Καραμανλή στην εκδήλωση των αποστράτων στο Πολεμικό Μουσείο. Στο στόχαστρο και στις δύο περιπτώσεις ήταν η εξωτερική πολιτική και δη το «κουβάρι» των ελληνο-τουρκικών σχέσεων. Και στις δύο περιπτώσεις το «δίδυμο» των πρώην πρωθυπουργών ήταν απολύτως σύμφωνο.

Ομοθύμως

Κατ΄ αρχήν στο άρθρο του ο κ. Σαμαράς – ο οποίος επιπλέον ζήτησε την παραίτηση του υπουργού Εξωτερικών κ. Γιώργου Γεραπετρίτη – που λέει πολλά και διάφορα σημειώνει, μεταξύ των άλλων, ότι «Η ευθύνη βεβαίως βαραίνει πρωτίστως τον πρωθυπουργό ο οποίος και τον πιστεύει και τον ανέχεται. Το δόγμα των “ήρεμων νερών” και η περιβόητη συνθήκη περί φιλίας Ελλάδος και Τουρκίας είναι το κορυφαίο λάθος της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής. Μετά τις συμφωνίες Μαδρίτης και Ελσίνκι με τις οποίες αναγνωρίστηκαν ζωτικά συμφέροντα της Τουρκίας στην περιοχή. Για μεγάλο χρονικό διάστημα η κυβερνητική προπαγάνδα επιχείρησε να “βαφτίσει” το κρέας ψάρι. Θέλησε να πιστέψουμε πως τα δήθεν «ήρεμα νερά» και αυτή η συνθήκη είναι ένας συνήθης διάλογος. Και όταν δύο πρώην πρωθυπουργοί αντιδράσαμε, υποστηρίζοντας ότι η χώρα διολισθαίνει σε ντε φάκτο αποδοχή τετελεσμένων και ότι με αυτήν την πολιτική «ξεπλένεται» η Αγκυρα δεχθήκαμε ειρωνείες και επιθέσεις». Σας έδωσα ένα μικρό στίγμα του άρθρου του κ. Σαμαρά, ο οποίος αναφέρεται στην … «ομοψυχία» των δύο πρωθυπουργών.

Μην τολμήσετε!

Πάμε τώρα στην ομιλία του κ. Καραμανλή στο Πολεμικό Μουσείο. Εκεί ο πρώην πρωθυπουργός τόνισε μεταξύ των άλλων ότι «οποιοδήποτε αίτημα για εκχώρηση άδειας από την Τουρκία για το καλώδιο δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό. Είτε αυτό ονομαστεί ενημέρωση είτε ανακοίνωση είτε όπως αλλιώς. Μετά από αυτό, δεν θα μπορούμε πια να κάνουμε τίποτα στο Αιγαίο, χωρίς την άδεια της Τουρκίας. Ακόμη και το παραμικρό έργο υποδομής μεταξύ των νησιών μας πια».

Το «τουρκο-λιβυκό»

Και συνεχίζει ο κ. Καραμανλής λέγοντας πως «αναμφίβολα είναι αρνητική εξέλιξη για τα εθνικά μας συμφέροντα η κύρωση του τουρκολυβικού συμφώνου από το λιβυκό Κοινοβούλιο, διότι μπορεί μεν να μην παράγει νομικά αποτελέσματα, είναι όμως επίδειξη δύναμης, επιρροής και πρόκλησης τετελεσμένων, από τους γείτονες». Πλάκα θα έχει να βγει και σ΄ αυτή την περίπτωση ο κυβερνητικός εκπρόσωπος κ. Παύλος Μαρινάκης και να επιτιμήσει τον πρώην πρωθυπουργό ότι … παίζει το παιχνίδι της Τουρκίας!

Μέχρι και την woke ατζέντα θυμήθηκε

Στην επόμενη παράγραφο όμως της ομιλίας του ο κ. Καραμανλής τα βάζει όλα μέσα – μέχρι και την woke ατζέντα! Είπε, λοιπόν, πως «και από πάνω έρχονται και πρόσθετες απαιτήσεις εκ μέρους συμμάχων και εταίρων. Μη μιλάτε με τους Ρώσους, μη συνεργάζεστε με τους Κινέζους, στηρίξτε την Αλβανία για ένταξη στην ΕΕ παρ΄ ότι κάνει τα μύρια όσα σε βάρος της ελληνικής μειονότητας, αποδεχθείτε την ετεροβαρή συμφωνία των Πρεσπών, αναγνωρίστε το Κοσσυφοπέδιο, στείλτε όπλα στην Ουκρανία, ξεχάστε τις γερμανικές αποζημιώσεις για τα αίσχη και ανοσιουργήματα της Κατοχής, υιοθετείστε άκριτα τις υπερβολές της woke agenda, γιατί έτσι το θέλει μια κοσμοπολίτικη ελίτ χωρίς πατρίδα, χωρίς ρίζες, χωρίς σεβασμό στην ιστορική διαδρομή και την εθνική ταυτότητα». Εμένα πάντως – για να πω την «μαύρη αλήθεια» – μου θύμισε ομιλία… Σαμαρά! Εσείς τι λέτε;

Το ξέχασε

Μάλιστα η πλάκα είναι πως χθες ο κ. Μητσοτάκης στο «από άμβωνος» κυριακάτικο «κήρυγμα» του όλως τυχαίως «ξέχασε» να αναφέρει το «τουρκο-λιβυκό μνημόνιο» και τα όσα ακολούθησαν. Δεν πειράζει όμως του τo … θύμισαν οι δύο πρώην!

Ενας Κόπολα για το Σαββατόβραδο

Ενοχλήθηκαν στο Μέγαρο Μαξίμου από την … ταινία που τους αφιέρωσε το περασμένο Σάββατο ο πρόεδρος της ΕΛΑΣ κ. Αλέξης Τσίπρας – το «Νονό» του Κόπολα. Θα σκέφτηκε ο άνθρωπος Σάββατο είναι θα μπορέσουν να περάσουν ευχάριστα την ώρα τους και χορταστικά, είναι τρία μέρη! Και «σκάσανε» και οι μεγάλες υποθέσεις, που αρέσουν στον κ. Μητσοτάκη κι ήταν ότι έπρεπε για σαββατόβραδο! Όμως το παρεξήγησαν και ο κ. Μαρινάκης τους αντιπρότεινε την παλιά εξαιρετική ελληνική ταινία «Υπάρχει και φιλότιμο»! Εκαναν όμως ένα λάθος. Το φιλότιμο στη κυβέρνηση είναι «είδος εν ανεπαρκεία» που έγραφαν και οι παλιές αγορανομικές διατάξεις του υπουργείου Εμπορίου γι΄ αυτό κι επέβαλαν τη διατίμηση των προϊόντων! Μήπως είναι ώρα να το δουν κι αυτό ως ενδεχόμενο;

Προοδευτική πολιτική δεν είναι η «τέχνη του εφικτού», αλλά η ικανότητα για τις ανατροπές που χρειάζεται η χώρα

Η χώρα χρειάζεται μια προοδευτική δύναμη που να μπορεί να αλλάξει τα πράγματα και όχι απλώς να διαχειριστεί το κράτος

Για χρόνια η φράση «η πολιτική είναι η τέχνη του εφικτού» παρουσιάστηκε ως η υποχρεωτική αφετηρία κάθε «σοβαρού» πολιτικού και κάθε «υπεύθυνης» πολιτικής δύναμης.

Ουσιαστικά, αυτό που έλεγε δεν ήταν ότι προφανώς και κάθε κόμμα ή πολιτικός πρέπει να υπόσχονται αυτά που όντως μπορούν να καταφέρουν. Αλλά ότι «σωστή» πολιτική είναι αυτή που δεν ξεφεύγει από τα όρια των πολιτικών που θεωρούνται ότι είναι «συνετές».

Στην πράξη σήμαινε πολιτικές που να μην αποκλίνουν από τους κανόνες δημοσιονομικής πειθαρχίας που απαιτεί η Ευρωπαϊκή Ένωση – κανόνες που παρεμπιπτόντως όχι μόνο δεν συζήτησε πραγματικά η Ευρώπη αλλά και πλέον συστηματικά ανέχεται να παραβιάζονται –, που να μην ενοχλούν τις «αγορές», δηλαδή τις μεγάλες εταιρείες διαχείρισης κεφαλαίων που κατά βάση ενδιαφέρονται να έχουν άμεσα κέρδη και εύκολα μετακινούν πόρους από τη μία χώρα στην άλλη, και βέβαια να προσυπογράφουν πλήρως μια πολιτική ιδιωτικοποιήσεων, λιτότητας και ελαστικών εργασιακών σχέσεων για τους μισθωτούς, φοροαπαλλαγών και κάθε είδους διευκολύνσεων για τους εργοδότες και τον μεγάλο πλούτο.

Όλο αυτό καλλιεργήθηκε συστηματικά όχι μόνο σε επίπεδο πολιτικών τοποθετήσεων, αλλά και μέσα από την αναπαραγωγή του στη δημόσια σφαίρα, από διάφορους δημοσιολογούντες, λιγότερο ή περισσότερο σοβαρούς.

Τότε ήταν που διαμορφώθηκε και ο μπαμπούλας του «λαϊκισμού», ως της ρετσινιάς για οποιονδήποτε, πολιτικό πρόσωπο ή κόμμα, διεκδικούσε μια διαφορετική πολιτική.

Προφανώς και κανείς δεν θέλει πολιτικούς που να υπόσχονται πράγματα που είναι εξαρχής ανέφικτα ή ανεδαφικά. Όμως, δεν υπάρχει κοινωνική πρόοδος με πολιτικούς που αρνούνται εξαρχής οποιαδήποτε δυνατότητα να αλλάξουν τα πράγματα, δηλαδή πολιτικούς που τελικά υποστηρίζουν ότι δεν υπάρχει καμία ανάγκη προόδου.

Και αυτή η ανάγκη είναι πολύ μεγαλύτερη σε εποχές που χρειάζονται βαθιές τομές και ανατροπές. Αυτή τη στιγμή ένα ολόκληρο κοινωνικό και οικονομικό πρότυπο που κυριαρχεί εδώ και χρόνια στην Ευρώπη (και όχι μόνο) και που στην Ελλάδα μας επιβλήθηκε με τα μνημόνια (γιατί η συμφωνία για αυτά ήταν να πάρουμε δάνεια αναλαμβάνοντας τη δέσμευση για τις διαβόητες «μεταρρυθμίσεις»), περνάει μια βαθιά κρίση.

Οικονομικά αυτή η εκδοχή νεοφιλελευθερισμού δεν έχει συνεισφέρει στην ανάπτυξη και η στασιμότητα κυριαρχεί – η χώρα μας έχει υψηλότερους ρυθμούς ανάπτυξης, κυρίως γιατί ακόμη ανακάμπτει από την περίοδο της κρίσης. Παρά τους μεγάλους πόρους των ευρωπαϊκών προγραμμάτων, υπάρχουν προβλήματα στις υποδομές, ιδίως απέναντι στην κλιματική καταστροφή. Το κοινωνικό κράτος, αυτό που σε μεγάλο βαθμό εξασφάλισε ότι η Ευρώπη διατήρησε ένα βαθμό κοινωνικής συνοχής, βρίσκεται σε ανοιχτή κρίση και αντιμετωπίζεται ως απλό κόστος που πρέπει να περικοπεί. Οι καλά αμειβόμενες θέσεις στη βιομηχανία ολοένα και περισσότερο αντικαθίστανται από χειρότερα αμειβόμενες και πιο επισφαλείς θέσεις στις υπηρεσίες. Η εκπαίδευση, ένα πεδίο για το οποίο η Ευρώπη πάντα υπερηφανευόταν, σήμερα αντιμετωπίζει αλλεπάλληλα κύματα υποχρηματοδότησης την ώρα που έχει πάψει να λειτουργεί ως μηχανισμός ανοδικής κοινωνικής κινητικότητας, εξ ου και η εμφάνιση μεγάλων κινημάτων νεολαίας. Η δημοκρατική ανεκτικότητα και το κράτος δικαίου ολοένα και περισσότερο υπονομεύονται καθώς οι «συστημικές δυνάμεις» υποκλίνονται στην ατζέντα της ακροδεξιάς και του νεοφασισμού.

Εάν τα πράγματα είναι έτσι στην Ευρώπη, και ακόμη χειρότερα ίσως στην Ελλάδα ύστερα από σχεδόν οκτώ χρόνια διακυβέρνησης από τον Κυριάκο Μητσοτάκη, τότε είναι σαφές ότι η συζήτηση δεν μπορεί να περιοριστεί σε αυτό που η κυβέρνηση προσπαθεί χρόνια τώρα να μας πείσει ότι είναι «εφικτό».

Δεν μπορεί η συζήτηση να περιοριστεί στη λογική ότι η μόνη «εφικτή» πολιτική είναι τα υπέρογκα πρωτογενή πλεονάσματα και ότι οποιαδήποτε μέτρο ανακούφισης των λαϊκών στρωμάτων απέναντι στην έκρηξη της ακρίβειας θα οδηγήσει σε δημοσιονομικό εκτροχιασμό.

Δεν μπορεί η κουβέντα για τη φορολογία να περιοριστεί στην εμμονή ότι μόνη «εφικτή» φορολογική πολιτική είναι φοροαπαλλαγές για τα υψηλά εισοδήματα και αυξημένοι έμμεσοι φόροι για τα λαϊκά στρώματα, ούτε μπορεί να αντιμετωπίζει την αναδιανομή ως καταστροφή.

Δεν μπορεί η πολιτική για τα δημόσια αγαθά, την υγεία και την παιδεία να κινηθεί στον «εφικτό» μονόδρομο της παραπέρα άμεσης και έμμεσης ιδιωτικοποίησης και εμπορευματοποίησης, ακόμη και όταν αυτό σημαίνει να ενισχύονται κομπογιαννίτες και σουπερμάρκετ πτυχίων.

Δεν μπορεί η εξωτερική πολιτική να θεωρεί ότι «εφικτή» είναι μόνο η προσπάθεια να είμαστε «με τη σωστή πλευρά της ιστορίας», χωρίς δικές μας πρωτοβουλίες και χωρίς πολυδιάστατες συμμαχίες και συνεργασίες.

Πάνω από όλα δεν μπορούμε και δεν πρέπει να συμβιβαστούμε με την ιδέα ότι το μόνο εφικτό σήμερα είναι απλώς η διαχείριση μιας πορείας που όλο και περισσότερο κάνει τη χώρα μας μια κοινωνία μειωμένων προσδοκιών που μετατοπίζεται ολοένα και περισσότερο στο περιθώριο των ευρωπαϊκών εξελίξεων.

Όλα αυτά εξηγούν γιατί οποιαδήποτε προσπάθεια να αντιμετωπιστούν τα μεγάλα προβλήματα της χώρας, από την ακρίβεια και την κρίση του εκπαιδευτικού συστήματος έως την ανησυχία για τις γεωπολιτικές ανακατατάξεις στην περιοχή, απαιτεί μεγάλες αλλαγές και ανατροπές. Σε ορισμένες περιπτώσεις μπορεί να απαιτήσει και συγκρούσεις με όλα τα συμφέροντα που «βολεύτηκαν» τόσα χρόνια με τη διακυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και του Κυριάκου Μητσοτάκη.

Όλα αυτά τα γνωρίζει καλά η κυβέρνηση. Αυτό εξηγεί και γιατί επίμονα και συστηματικά αρνείται να μπει στη συζήτηση επί της ουσίας για το τι είδους πολιτικές χρειάζεται η χώρα σήμερα και προτιμά να αναπαράγει τη μυθολογία ότι οποιαδήποτε άλλη πολιτική δεν είναι απλώς «ανέφικτη», αλλά και επικίνδυνη γιατί μπορεί να οδηγήσει στο «χάος».

Όμως, είναι γελασμένη εάν πιστεύει ότι οι πολίτες σήμερα φοβούνται την αλλαγή. Το ακριβώς αντίθετο, εάν κάτι αναζητούν είναι πολιτικές δυνάμεις και προτάσεις που να εκπροσωπήσουν την ικανότητα πραγματικών αλλαγών στο κράτος, την οικονομία και την κοινωνία.

Αν κάτι αποζητούν οι πολίτες δεν είναι η σιγουριά του «εφικτού», ούτε πολύ περισσότερο η αναπαραγωγή της τωρινής κατάστασης, δηλαδή η διατήρηση όλων των λόγων που σήμερα οδηγούν σε τόσο βαθιά δυσαρέσκεια και αγανάκτηση την κοινωνία. Αυτό που αναζητούν είναι την πολιτική δύναμη που θα αποδείξει ότι μπορεί να υπάρξει μια άλλη διακυβέρνηση, που να κάνει πράξη τις αλλαγές και τις ανατροπές, τις ρήξεις και τις τομές που έχει ανάγκη η χώρα για να ξεκολλήσει από τον σημερινό κατήφορο. Γι’ αυτό και οι δυνάμεις που θέλουν να εκπροσωπήσουν την αλλαγή δεν πρέπει να φοβηθούν να πουν ότι φέρνουν την ανατροπή και ότι έχουν το σχέδιο και το πρόγραμμα, την πολιτική βούληση και τα εργαλεία πολιτικής για να την κάνουν πράξη.

Σε τελική ανάλυση, εάν κάτι είναι ανέφικτο, αυτό δεν είναι η αλλαγή. Πραγματικά ανέφικτη είναι μόνο η συνέχιση της σημερινής κατάστασης. Αντιθέτως, η αλλαγή και αναγκαία είναι και εφικτή.

Πηγή:in

  • Κατηγορία BLOGS
  • 0