ενημέρωση 3:59, 20 November, 2026

Μεταγραφές και «πρωτάρηδες» στον κομματικό ανταγωνισμό

Παρατάσσει ο αρμόδιος συντάκτης, σε πρόσφατο δημοσίευμα της «Εφ.Συν.», τα ονόματα και τις ιδιότητες δεκάδων στελεχών και πολιτευτών που μετακινήθηκαν στο ΠΑΣΟΚ από άλλες πολιτείες

Παρατάσσει ο αρμόδιος συντάκτης, σε πρόσφατο δημοσίευμα της «Εφ.Συν.», τα ονόματα και τις ιδιότητες δεκάδων στελεχών και πολιτευτών που μετακινήθηκαν στο ΠΑΣΟΚ από άλλες πολιτείες. Ενας μακρύς κατάλογος προσώπων του νοσταλγικού σημιτικού παρελθόντος, μέχρι Βερελή και Πάχτα. Αρκετά πρόσωπα που προέρχονται από τον ΣΥΡΙΖΑ, ανάμεσά τους ο Πέτρος Παππάς, η Ράνια Θρασκιά, ο Ευάγγελος Αποστολάκης, ο Νίκος Φαραντούρης και η πιο πρόσφατη μεταγραφή, η Μυρτώ Κοροβέση. Και κάτι λίγοι από το Ποτάμι και διάσπαρτοι. Μια πλούσια από πρώτη ματιά, σε ποσότητα τουλάχιστον, σοδειά προσώπων, που βρήκαν στο σημερινό ΠΑΣΟΚ τον δρόμο της αρετής, πειθόμενοι από την ανάγκη διεύρυνσης που έχει κηρύξει ο Ανδρουλάκης και έχει εκφωνήσει πανηγυρικά ο Σκανδαλίδης.

Πρόκειται για μια στρατηγική που βαφτίστηκε επισήμως στρατηγική συστράτευσης. Και που τα αποτελέσματά της θα φανούν στις εκλογές που έρχονται. Κατά πόσο δηλαδή αυτή η στρατιά μεταγραφών, που ορισμένοι κακεντρεχείς χαρακτηρίζουν αναπαλαίωση, θα αποδώσει ψήφους και στήριξη, ή θα προδώσει προθέσεις και σχεδιασμούς. Θα φέρει κάτι νέο και ελπιδοφόρο στο ΠΑΣΟΚ η ομάδα στελεχών που έπλευσε, κάποτε και με όρους ναυάρχου, με τον Κασσελάκη; Και η άλλη ομάδα, που από μετακίνηση σε μετακίνηση ξεχάσαμε την αφετηρία της; Ή θα κουβαλήσει μαζί της όσα έχει σιχαθεί ένα μεγάλο εκλογικό κοινό, πολιορκημένο από τις πολιτικές του Μητσοτάκη και κουρασμένο από διευρύνσεις και μεταγραφές; Ετοιμο να πιστέψει ότι όλα γίνονται για τον λουφέ και την καρέκλα, αγνοώντας τις ανάγκες των πολλών;

Θα δούμε. Από την άλλη, η ΕΛΑΣ και ο Τσίπρας έχουν επιλέξει μια εντελώς διαφορετική στρατηγική. Δεν κλείνουν την πόρτα σε «παλιούς», αλλά βασική επιδίωξη είναι η προσέλκυση και δραστηριοποίηση στην πρώτη γραμμή μιας ομάδας νέων προσώπων, απαλλαγμένων από τα βάρη του παρελθόντος. Και στον βαθμό που τα πρόσωπα παίζουν σημαντικό ρόλο στις πολιτικές αναμετρήσεις, μένει να φανεί πώς θα τοποθετηθεί ο προοδευτικός ψηφοφόρος απέναντι στις δύο στρατηγικές. Αν δηλαδή θα συγκινηθεί περισσότερο από τους νέους, με τις αναπόφευκτες αδυναμίες τους, ή από τους «σίγουρους» παλιούς, που κάποτε στελέχωσαν κόμματα και παρατάξεις. Αν οι μεταγραφές διαθέτουν την προστιθέμενη αξία που υποτίθεται ότι διαθέτουν. Και οι νέοι είναι σε θέση -καθόλου δεδομένο- να πείσουν. Εχει ενδιαφέρον η αναμέτρηση και στο πεδίο αυτό, χωρίς αμφιβολία. Ο Τσίπρας έχει κάνει την πιο παρακινδυνευμένη επιλογή και έχει επικριθεί γι’ αυτό. Ο Ανδρουλάκης διάλεξε τον πιο σίγουρο δρόμο, αλλά δεν αποφεύγει τη μουρμούρα. Ο πρώτος βασίζεται στις διαθέσεις ενός κόσμου που έχει αντιληφθεί τη φθορά του πολιτικού συστήματος και αναζητά κάτι νέο. Ο άλλος βασίζεται σε μια παραλλαγή σταθερότητας – μας ξέρετε και δεν κινδυνεύετε από μας.

Δεν ψηφίζουν βέβαια όλοι με βάση τα πρόσωπα. Από την άλλη όμως, η εικόνα της κατά ΠΑΣΟΚ συστράτευσης -Αποστολάκης, Θρασκιά, Βερελής, για παράδειγμα- ισούται με χίλιες λέξεις. Και αν προσθέσουμε στην εξίσωση και τα μεγέθη Ανδρουλάκη και Τσίπρα, το τελικό αποτέλεσμα -επί προσώπων- γίνεται ακόμα πιο προκλητικό και ενδιαφέρον…

{Πηγή: efsyn

Το Ισραήλ αμφισβητεί τη νίκη του Λούλα στη Βραζιλία και τον αποκαλεί… Πινοσέτ

Παρά το γεγονός ότι ο ακροδεξιός υποψήφιος των βραζιλιάνικων εκλογών, Φλάβιο Μπολσονάρο, αποδέχθηκε τη νίκη του Λούλα ντα Σίλβα, ο υπουργός Διασποράς του Ισραήλ, Αμιχάι Τσίκλι, την αμφισβητεί κάνοντας λόγο για «νοθεία».

Με αφορμή μάλιστα δήλωση του Λούλα ότι θα πρέπει να υπάρξει ρύθμιση στη λειτουργία των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, ύστερα από την ωμή προσπάθεια της Meta του Μαρκ Ζάκερμπεργκ, να λογοκρίνει τα προεκλογικά μηνύματα του Εργατικού Κόμματος, ο Ισραηλινός υπουργός σημείωσε ότι «η Βραζιλία υπό τον Λούλα δεν είναι πλέον δημοκρατία». Ο ίδιος συμπλήρωσε ότι «αν δεν αντιμετωπιστεί η νοθεία, (η χώρα)θα μετατραπεί σε δικτατορία τύπου Πινοσέτ».

Όπως έχουμε εξηγήσει, το υπουργείο Διασποράς αποτελεί τον βασικό βραχίονα διεθνούς προπαγάνδας του ισραηλινού κράτους, γεγονός που σημαίνει ότι σύντομα θα δούμε να ενεργοποιούνται τα δίκτυα παραπληροφόρησης στη Λατινική Αμερική εναντίον του Λούλα. Σχετικές αποκαλύψεις είχε κάνει πρόσφατα η ισπανική εφημερίδα El Pais.

Η συγκεκριμένη δήλωση όμως έχει δύο βασικά προβλήματα. Καταρχάς, κανένα άλλο κράτος στον κόσμο δεν επιδιώκει τη φίμωση των μέσων κοινωνική δικτύωσης όσο το Ισραήλ, το οποίο ασκεί πιέσεις για τον έλεγχο των αλγορίθμων τους από φιλοϊσραηλινούς επιχειρηματίες, ενώ καταθέτει τις περισσότερες καταγγελίες για την απομάκρυνση αναρτήσεων και το μπλοκάρισμα λογαριασμών.

Το σημαντικότερο πρόβλημα όμως είναι η σύγκριση του Λούλα με την Χιλή του Πινοσέτ. Το υπουργείο Διασποράς φαίνεται να ξεχνά ότι ο αιμοσταγής, νεοφιλελεύθερος δικτάτορας της Χιλής ήταν ένας από τους σημαντικότερους συμμάχους του Ισραήλ (όπως και της ελληνικής χούντας των Συνταγματαρχών), όπως είχαν αποκαλύψει ισραηλινά μέσα ενημέρωσης. Παραθέτουμε μεταφρασμένο κείμενο, που δημοσίευσε Ισραηλινός πανεπιστημιακός στο Μekomit και αναδημοσιεύτηκε στο +972 Magazine.

Να διερευνηθεί η συνενοχή του Ισραήλ στα εγκλήματα του Πινοσέτ

του Τζον Μπράουν*

«Δύο Ισραηλινές γυναίκες που μετανάστευσαν από τη Χιλή προσφεύγουν στα δικαστήρια κατά του Γενικού Εισαγγελέα του Ισραήλ, ζητώντας να ξεκινήσει ποινική έρευνα εναντίον Ισραηλινών αξιωματούχων, που συμμετείχαν σε συμφωνίες πώλησης όπλων με το καθεστώς του Αουγκούστο Πινοτσέτ, για συνέργεια και υποκίνηση εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας. Η Λίλι Τράουμπμαν και η κόρη της Ταμάρα Σάντος Τράουμπμαν μετακόμισαν στο Ισραήλ τη δεκαετία του 1970, αφού υπέστησαν διώξεις από το καθεστώς Πινοσέτ, το οποίο επίσης ευθύνεται για την εξαφάνιση του πατέρα της Λίλι.


Η αγωγή, που κατατέθηκε από τον δικηγόρο Εϊτάι Μακ, αποσκοπεί να υποχρεώσει τον Γενικό Εισαγγελέα Αβιχάι Μεντελμπίτ να ξεκινήσει ποινικές έρευνες για τη συμμετοχή προσωπικού των ισραηλινών υπουργείων Άμυνας και Εξωτερικών, του ισραηλινού στρατού και όσων συμμετείχαν στην εμπορία όπλων.

Ο Πινοσέτ ανέλαβε την εξουσία στη Χιλή στις 11 Σεπτεμβρίου 1973, ανατρέποντας την εκλεγμένη κυβέρνηση και τον μαρξιστή πρωθυπουργό της, Σαλβαδόρ Αλιέντε. Την επόμενη μέρα, ξεκίνησαν οι εκκαθαρίσεις όσων θεωρούνταν «ύποπτοι για αριστερές τάσεις» σε ολόκληρη τη Χιλή -ιδιαίτερα στα σχολεία- οι οποίες διήρκεσαν έως το 1990. Κατά τα πρώτα χρόνια του καθεστώτος, περίπου 3.000 άτομα απήχθησαν και δολοφονήθηκαν, ενώ πάνω από 35.000 άνθρωποι βασανίστηκαν από τη DINA, τις χιλιανές μυστικές υπηρεσίες. Το καθεστώς δεν παραδέχτηκε ποτέ αυτά τα εγκλήματα. Σύμφωνα με πληροφορίες, το Ισραήλ συμμετείχε στην εκπαίδευση της DINA.

Ένα από τα θύματα ήταν ο Ερνέστο Τράουμπμαν, ο πατέρας της Λίλι Τράουμπμαν και παππούς της Ταμάρα, ο οποίος απήχθη με το ξέσπασμα του πραξικοπήματος, βασανίστηκε μέχρι θανάτου στο Υπουργείο Άμυνας της Χιλής στο Σαντιάγο και παρέμεινε αγνοούμενος για περίπου 20 χρόνια, έως ότου εντοπίστηκαν τα λείψανά του και παραδόθηκαν στην οικογένεια.

Τα τελευταία χρόνια, η οικογένεια Τράουμπμαν αγωνίζεται να αποκαλύψει τις συνδέσεις μεταξύ του Ισραήλ και του τότε καθεστώτος της Χιλής. Οι δύο γυναίκες υπέβαλαν αιτήματα το 2015, επιδιώκοντας να αποκτήσουν πρόσβαση σε έγγραφα που σχετίζονται με το εμπόριο όπλων και την ισραηλινή πολιτική υποστήριξη προς το εν λόγω καθεστώς. Όπως και στην περίπτωση της ισραηλινής συνεργασίας με τη γενοκτονία στη Γουατεμάλα και τη δικτατορία της Αργεντινής, υπάρχουν άφθονα δημόσια στοιχεία για τους δεσμούς μεταξύ του Ισραήλ και της Χιλής του Πινοσέτ.

Για παράδειγμα, σύμφωνα με τηλεγράφημα της αμερικανικής πρεσβείας στη Χιλή, που εστάλη στις 24 Απριλίου 1980, το οποίο επισυνάφθηκε στην αίτηση πρόσβασης που υπέβαλαν οι δυο γυναίκες, το Ισραήλ ήταν σημαντικός προμηθευτής όπλων στο καθεστώς του Πινοσέτ. Σύμφωνα με το τηλεγράφημα, που παραθέτει δήλωση του Αμερικανού υφυπουργού Εξωτερικών της 10ης Απριλίου 1984, το Ισραήλ ήταν ένας από τους κύριους προμηθευτές όπλων της χούντας, γεγονός που δυσχέραινε την επιβολή αποτελεσματικών κυρώσεων κατά της Χιλής, δεδομένου ότι οι αμερικανικές κυρώσεις δεν ίσχυαν για το Ισραήλ.

Το βιβλίο του Χούγκο Χάρβεϊ του 2012 σχετικά με τις μυστικές σχέσεις μεταξύ Ισραήλ και Χιλής, παραθέτει επίσης αποκαλυπτικά στοιχεία από τη χιλιανή πλευρά για το εμπόριο όπλων μεταξύ των δύο κρατών. Το Ισραήλ, ωστόσο, εξακολουθεί να αρνείται να αποκαλύψει στοιχεία από την ισραηλινή πλευρά, συμπεριλαμβανομένων δεκάδων χιλιάδων εγγράφων. Σε απάντηση στο αίτημα των Τράουμπμαν για πρόσβαση σε πληροφορίες, το ισραηλινό Υπουργείο Άμυνας ισχυρίστηκε ότι ο όγκος των εν λόγω εγγράφων είναι τόσο τεράστιος, ώστε είναι απίθανο να καταστεί δυνατή η εξέτασή στο σύνολό της, προκειμένου να αποφασιστεί τι μπορεί να δημοσιοποιηθεί. Αν και το δικαστήριο απέρριψε τους λόγους άρνησης του κράτους, μέχρι σήμερα το Ισραήλ συνεχίζει να καθυστερεί και δεν έχει δημοσιοποιήσει τα σχετικά έγγραφα.

Η τρέχουσα προσφυγή στον γενικό εισαγγελέα είναι μία από τις πολλές του είδους της στο Ισραήλ, και η πρώτη στο πλαίσιο της Χιλής. Οι έμποροι όπλων και το προσωπικό του ισραηλινού Υπουργείου Άμυνας, που είναι υπεύθυνο για τέτοιες σκοτεινές επιχειρήσεις συμμετέχοντας σε εγκλήματα πολέμου σε όλο τον κόσμο (σήμερα στο Νότιο Σουδάν και στη Βιρμανία, παλαιότερα στη Βοσνία και σε ολόκληρη τη Λατινική Αμερική τη δεκαετία του 1980), δεν λογοδοτούν. Οι πράξεις τους συγκαλύπτονται με το πρόσχημα της εθνικής ασφάλειας και της πιθανής βλάβης στις εξωτερικές σχέσεις του Ισραήλ, σε περίπτωση που τα εγκλήματα αποκαλυφθούν.

Δεν υπάρχει παραγραφή για τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας. Ακόμη και αν το Ισραήλ δεν τα θεωρεί ως τέτοια, ένα διεθνές δικαστήριο μπορεί να ασκήσει την εξουσία του σε αυτό το θέμα. Θα ήταν σκόπιμο το κράτος του Ισραήλ να συμβάλει στην παροχή των απαραίτητων αποδεικτικών στοιχείων, ώστε να προχωρήσει η υπόθεση. Σε περίπτωση που η προσφυγή ενώπιον του Νομικού Συμβούλου της Κυβέρνησης δεν οδηγήσει στην έναρξη ποινικής έρευνας, οι προσφεύγοντες εξετάζουν το ενδεχόμενο προσφυγής ενώπιον των αρμόδιων δικαστηρίων του Ισραήλ, καθώς και ενώπιον διεθνών δικαιοδοτικών οργάνων.


*Τζον Μπράουν είναι το ψευδώνυμο ενός Ισραηλινού ακαδημαϊκού και μπλόγκερ. Το άρθρο αυτό δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στα εβραϊκά στο Local Call, όπου ο ίδιος αρθρογραφεί. Διαβάστε το εδώ.

  • Κατηγορία BLOGS
  • 0