Εισβάλλουν όλοι μαζί οι ακριβοθώρητοι: παιδιά (με τους φίλους τους), εγγόνια (με τους φίλους τους), φίλοι (με τους φίλους τους)…όλοι αγαπητοί και καλοδεχούμενοι, αλλά όλοι μαζεμένοι. Δεν το κάνουν επίτηδες, η δυτική κοινωνία έχει καθιερώσει τις αυγουστιάτικες διακοπές για τις περισσότερες επιχειρήσεις και τα περισσότερα ιδρύματα. Έτσι, μια φορά τον χρόνο το γαλήνιο εξοχικό μας ξαφνικά γεμίζει φωνές, γέλια, πήγαινέλα και πανωκάτω, γίνεται κέντρο αγαπημένων διερχομένων… ας είναι καλά! Mόνο τι θα φάνε; Το πρόβλημα γίνεται ακόμα οξύτερο τώρα που τρία από τα εγγόνια είναι έφηβοι. Έχετε ιδέα τι μπορεί να φάει ένα αγόρι 15 χρονών; Πόσο μάλλον τρία μαζεμένα.

Τα πράγματα δυσκολεύουν επειδή το σπίτι μας δεν είναι σε οικισμό αλλά στην εξοχή - δεν μπορείς να τ' αμολήσεις κάθε τόσο μ’ ένα χαρτζιλίκι να χορτάσουν σουβλάκια, πίτσα και παγωτό. Κι εγώ θέλω να χαρώ την παρέα τους, όχι να ξημεροβραδιάζομαι στην κουζίνα. Η μόνη λύση είναι σωστή προετοιμασία και το μόνο «εργαλείο» ένας καταψύκτης - μπαούλο, που εμείς έχουμε έτσι κι αλλιώς λόγω παραγωγής. Αλλά και με μικρότερο καταψύκτη μπορείτε να καταφέρετε πολλά, ιδίως αν χρησιμοποιείτε για αποθήκευση σακούλες (που κλείνουν αεροστεγώς) και όχι τάπερ.

Εκτός από μερικές χορτόπιτες και μερικά ταψιά παστίτσιο, δεν καταψύχω πολλά μαγειρεμένα φαγητά. Συγκεντρώνομαι σε μερικά βασικά μισομαγειρεμένα υλικά με τα οποία μετά θα συνθέσουμε τα φαγητά της ημέρας συνδυάζοντάς τα με τα φρέσκα προϊόντα του κήπου.

Τις επόμενες μέρες θα σας μιλήσω και γι’ άλλους θησαυρούς του καταψύκτη. Θα αρχίσω σήμερα με τον πιο χρήσιμο, τη βασική σάλτσα ντομάτα, που φτιάχνω απ’ τις ντομάτες μας. Ορίστε οι οδηγίες. Δεν σας δίνω ποσότητες, γιατί δεν έχουν σημασία στη συγκεκριμένη περίπτωση.

Βασική σάλτσα ντομάτα του φούρνου

Ψήνετε σ’ ένα μεγάλο ταψί πλυμένες και κομμένες ντομάτες σωρηδόν, σε πολύ υψηλή θερμοκρασία για καμιά ώρα, μέχρι να καψαλιστούν και να βγάλουν πολλά υγρά.

Μετά τις περνάτε από μύλο για ν’ αφαιρέσετε σπόρους και φλούδες και τις επιστρέφετε στον φούρνο σε χαμηλή θερμοκρασία, όπου τις ξαναψήνετε για μερικές ώρες ώσπου να ελαττωθεί σημαντικά ο όγκος τους. Όσο περισσότερο ψήνονται, τόσο συγκεντρώνεται η γεύση και γίνεται πιο ντοματένια. 

Στην τελευταία ώρα προσθέτετε τσιγαρισμένα ψιλοκομμένα κρεμμύδια με το λάδι τους. Όταν η σάλτσα έχει την πυκνότητα που θέλετε, είναι έτοιμη. Προσθέτετε αλατοπίπερο, την αφήνετε να κρυώσει τελείως και την βάζετε σε σακούλες. Έτσι θα έχετε μερίδες από έτοιμη βασική σάλτσα ντομάτα, για ζυμαρικά, ας πούμε, ή για κολατσιό με πιτάκια.

Αν θέλετε, βέβαια, μπορείτε να προσθέσετε και οτιδήποτε άλλο. Με προσθήκη σκόρδου, ψιλοκομμένων μυρωδικών, μπαχαρικών κλπ, θα είναι έτοιμη να συνδυαστεί με ζαρζαβατικά ή όσπρια για όλα τα λαδερά, για όσπρια πλακί, για κρέας κοκκινιστό, κλπ. Αν, στο μαγείρεμα, η σάλτσα είναι πολύ πηκτή, την διαλύετε με λίγο νερό, έχοντας όμως υπόψιν ότι τα ζαρζαβατικά έχουν πολλά υγρά δικά τους.

Στις σακούλες με τη σάλτσα δίνετε πλακέ σχήμα και βάζετε χαρτί φούρνου ανάμεσά τους για να μην κολλήσουν. Εφόσον έχει χώρο ο καταψύκτης, μπαίνουν ξαπλωτές ώσπου να παγώσουν και μετά τοποθετούνται κάθετα για να πιάνουν λιγότερο χώρο. 

Πηγή : bostanistas

Ερευνητές του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ εντόπισαν μια νέα γονιδιακή μετάλλαξη η οποία αυξάνει σημαντικά τον κίνδυνο για καρκίνο του μαστού. Σύμφωνα με τους ειδικούς, το επίμαχο γονίδιο που ονομάζεται PALB2 θεωρείται πλέον το τρίτο κληρονομούμενο γονίδιο που αυξάνει τον κίνδυνο καρκίνου του μαστού μετά τα γνωστά BRCA1 και BRCA2.

35% αυξημένες πιθανότητες για καρκίνο

Γυναίκες με μεταλλάξεις στο γονίδιο PALB2 αντιμετωπίζουν 35% αυξημένες πιθανότητες να αναπτύξουν καρκίνο του μαστού μέχρι τα 70 έτη τους, σύμφωνα με δημοσίευση στην επιθεώρηση «New England Journal of Medicine» στην οποία πρώτος συγγραφέας ήταν ο λέκτορας στο Κέντρο για τη Γενετική Επιδημιολογία του Καρκίνου του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ κ. Αντώνης Αντωνίου.

Ο εντοπισμός του γονιδίου ήταν προϊόν συλλογικής δουλειάς επιστημόνων από 17 κέντρα σε οκτώ χώρες με επικεφαλής τους ειδικούς του Κέιμπριτζ. Οι ερευνητές ανέλυσαν στοιχεία που αφορούσαν 154 οικογένειες χωρίς μεταλλάξεις στα γονίδια BRCA1 και ΒRCA2, στις οποίες περιλαμβάνονταν 362 μέλη με μεταλλάξεις στο γονίδιο PALB2.

Όπως προέκυψε, γυναίκες που έφεραν σπάνιες μεταλλάξεις στο PALB2 φάνηκε να έχουν κατά μέσο όρο 35% πιθανότητες να αναπτύξουν καρκίνο του μαστού ως τα 70 τους. Ωστόσο ο κίνδυνος αυτός φάνηκε να εξαρτάται άμεσα από το οικογενειακό ιστορικό της νόσου – οι γυναίκες που έφεραν τις μεταλλάξεις και είχαν περισσότερες συγγενείς με καρκίνο του μαστού, αντιμετώπιζαν και οι ίδιες πιο αυξημένο κίνδυνο να εμφανίσουν τη συγκεκριμένη μορφή καρκίνου.

Σπάνιες μεταλλάξεις

Οι ερευνητές σημειώνουν ότι λίγες γυναίκες παγκοσμίως φέρουν τέτοιες μεταλλάξεις και προσθέτουν ότι απαιτούνται περαιτέρω μελέτες προκειμένου να έχουμε μια πιο σαφή εικόνα σχετικά με τη συχνότητα εμφάνισης μεταλλάξεων του PALB2 στον πληθυσμό.

Όπως ανέφερε ο δρ Μαρκ Τίσκοβιτς από το Τμήμα Ιατρικής Γενετικής του Πανεπιστημίου του Κέιμπριτζ που ηγήθηκε της μελέτης «από την ανακάλυψη των γονιδίων ΒRCA1 και BRCA2 στα μέσα της δεκαετίας του 1990, δεν είχαν βρεθεί άλλα γονίδια αντίστοιχης σημασίας και η επιστημονική κοινότητα πίστευε ότι αν υπήρχαν και άλλα γονίδια θα τα είχαμε βρει μέχρι τώρα. Το PALB2 φαίνεται ότι αποτελεί ισχυρό υποψήφιο για να γίνει το ‘BRCA3’. Καθώς οι μεταλλάξεις στο γονίδιο είναι σπάνιες, είναι σημαντικό να διεξαχθούν μεγάλες διεθνείς μελέτες όπως αυτή προκειμένου να βρούμε ακριβή στοιχεία για τη συχνότητα των μεταλλάξεων στον πληθυσμό».

Επιπλέον παρακολούθηση στις γυναίκες με μεταλλάξεις

Ο ερευνητής συμπλήρωσε ότι «τώρα που έχουμε πλέον εντοπίσει αυτό το γονίδιο είμαστε σε θέση να προσφέρουμε γενετική συμβουλευτική στις γυναίκες. Αν μια γυναίκα αποδειχθεί ότι φέρει μετάλλαξη στο PALB2 θα συστήνουμε επιπλέον παρακολούθηση και εξετάσεις όπως διεξαγωγή μαγνητικής μαστογραφίας».

Μάλιστα επιστήμονες στο Νοσοκομείο Αντενμπρουκ έχουν ήδη αναπτύξει ένα κλινικό τεστ για τον εντοπισμό μεταλλάξεων του γονιδίου PALB2. Το τεστ αυτό αναμένεται να εισαχθεί στο Εθνικό Σύστημα Υγείας της Βρετανίας αλλά θα είναι διαθέσιμο και σε κάποια εργαστήρια ανά τον κόσμο.

Υποψήφια αποτελεσματικά φάρμακα

Υπάρχουν στοιχεία που δείχνουν ότι τα κύτταρα που φέρουν μετάλλαξη του PALB2 είναι ευαίσθητα σε μια νέα κατηγορία φαρμάκων τα οποία ονομάζονται αναστολείς PARP – τα φάρμακα αυτά δοκιμάζονται σε γυναίκες με καρκίνο του μαστού που σχετίζεται με τα γονίδια BRCA1 και ΒRCA2. Ελπίζεται λοιπόν ότι τα ίδια φάρμακα θα είναι αποτελεσματικά και στους καρκίνους που σχετίζονται με το PALB2.

Ο δρ Αντωνίου που, όπως προαναφέρθηκε, ήταν ο πρώτος συγγραφέας της νέας μελέτης σημείωσε: «Το να γνωρίζουμε τα γονίδια-«κλειδιά» τα οποία αυξάνουν σημαντικά τον κίνδυνο για καρκίνο του μαστού και να κάνουμε έτσι σωστές εκτιμήσεις για τον κίνδυνο που αντιμετωπίζει μια γυναίκα να αναπτύξει τη νόσο, θα μας προσφέρει την ευκαιρία να παρακολουθούμε σωστότερα τις γυναίκες και να παρεμβαίνουμε εγκαίρως».

Πηγή : Το Βήμα

Αμερικανοί ερευνητές διαπίστωσαν ότι στον Κόλπο του Μεξικού έχει δημιουργηθεί μια τεράστια νεκρή ζώνη. Πρόκειται για μια περιοχή με έκταση όσο το Κονέκτικατ όπου οι συνθήκες είναι αφιλόξενες για την παρουσία της ζωής. Σύμφωνα με τους ερευνητές η ζώνη αυτή είναι προϊόν της ανθρώπινης δραστηριότητας.

Η ζώνη

Ερευνητές με επικεφαλής τον Τζιν Τέρνερ του Ινστιτούτου Παραλιακής Οικολογίας του Πολιτειακού Πανεπιστημίου της Λουιζιάνα μελέτησαν εκ νέου μια νεκρή ζώνη που έχει δημιουργηθεί τα τελευταία χρόνια στον Κόλπο του Μεξικού. Πρόκειται για τη δεύτερη μεγαλύτερη θαλάσσια νεκρή ζώνη στον πλανήτη. Πριν από λίγο καιρό η ζώνη είχε φτάσει σε έκταση τα 21 χιλιάδες τετραγωνικά χλμ αλλά τώρα σύμφωνα με τη νέα μέτρηση έχει υποχωρήσει στα 13 χιλιάδες τετραγωνικά χλμ, έκταση ίση με εκείνη της πολιτείας του Κονέκτικατ.

Σύμφωνα με τους ερευνητές η νεκρή ζώνη δημιουργήθηκε από τα λύματα των καλλιεργήσιμων εκτάσεων πέριξ του ποταμού Μισισιπή. Από τη δεκαετία του 1960 αυξάνονται συνεχώς οι καλλιεργήσιμες εκτάσεις (κυρίως χωράφια με καλαμπόκια) κοντά στον μεγαλύτερο ποταμό της Βορείου Αμερικής.

Τα λύματα των χωραφιών καταλήγουν στον Μισισιπή ο οποίος τα μεταφέρει στον Κόλπο του Μεξικού όπου και εκβάλει. Τα λύματα αυτά όπως εκτιμούν οι ερευνητές διαθέτουν κάποιες θρεπτικές για τα άλγη του Κόλπου ουσίες. Πρόκειται για άλγη τα οποία καθώς αναπτύσσονται εξαιτίας των εν λόγω ουσιών «ρουφάνε» μεγάλες ποσότητες του πολύτιμου οξυγόνου στις περιοχές που βρίσκονται με αποτέλεσμα να τις μετατρέπουν σε… άγονες περιοχές.

Η μόλυνση του Μισισιπή με τα λύματα των χωραφιών είναι γνωστή εδώ και πολλά χρόνια και μάλιστα το 2001 δημιουργήθηκε από την κυβέρνηση των ΗΠΑ επιτροπή για να συντονίσει μια προσπάθεια περιορισμού της μόλυνσης του ποταμού. Ομως μέχρι στιγμής δεν υπάρχει κάποια πρόοδος εξαιτίας κυρίως της απροθυμίας των εμπλεκομένων πλευρών (αγροτών, τοπικών Αρχών κ.α) να συνεργαστούν προς αυτή την κατεύθυνση.