“Γνωρίζουμε όλοι μας ότι ο κόσμος είναι πολύ μεγάλος για να είμαστε σημαντικοί. Γι' αυτό και έχουμε την ελπίδα να μας δουν ή να μας ακούσουν έστω και για μια μόνο στιγμή.”

Εδώ δεν υπάρχει ο “Μεγάλος Αδελφός”, όπως τον είχε φανταστεί ο Τζορτζ Οργουελ. Εδώ η ψηφιακή ταυτότητα, που χαρίζει “Η Εταιρεία” (Ο Κύκλος) ουσιαστικά αντικαθιστά την πραγματική μας ταυτότητα, μετατρέπεται σε προϋπόθεση για την ύπαρξη μας. Αλλά αυτό γίνεται σε μεγάλο βαθμό οικειοθελώς, αφού σε ένα κόσμο χαοτικό και περίπλοκο μόνο Ο Κύκλος, που φυσικά θέλει το καλό μας μπορεί να μας προσφέρει την πλατφόρμα για να επιβεβαιώνουμε ότι υπάρχουμε και κυρίως ότι αυτό το βλέπουν και κάποιοι άλλοι.

Ο Κύκλος υπόσχεται έναν κόσμο καθαρότητας, χωρίς προβλήματα, χωρίς βία, χωρίς διαφθορά. Προϋπόθεση για όλα αυτά ο απόλυτα διαφανής άνθρωπος, που δεν θα έχει πια μυστικά καθώς όλη του η ζωή, η τρέχουσα, η προηγούμενη και η επόμενη θα είναι διαθέσιμη και προσβάσιμη σε όλους σε ένα απέραντο ψηφιακό σύννεφο, από το οποίο δεν θα επιτρέπεται να διαγραφεί τίποτα.

Ενας κόσμος, όπου μια εταιρεία θα μπορέσει με ένα κωδικό να μας απαλλάξει από όλους αυτούς τους κωδικούς, που μας βασανίζουν (emails, facebook, twitter, instagram, youtube, skype, stores κλπ) να έχει πρόσβαση στο ψηφιακό μας πορτοφόλι και να ελέγχει παράλληλα όλες μας τις κινήσεις, πράξεις, επιθυμίες, συναναστροφές προφανώς και δεν απέχει και πολύ από τα “οράματα” των μεγάλων πιονιέρων των σημερινών κολοσσών της τεχνολογίας. Ενας κόσμος όπου τα πάντα θα καταγράφονται και θα αποθηκεύονται σε έναν “ολοκληρωμένο κλειστό κύκλο” αμέτρητων ψηφιακών λεωφόρων. Οπου η γνώση της αποθήκευσης θα λειτουργεί αποτρεπτικά για οτιδήποτε κακό. Οπου ακόμα και οι μελλοντικές μας ασθένειες θα μπορούν να προβλεφθούν και ακόμα καλύτερα να προληφθούν.
Αυτό που προφανώς οδήγησε το συγγραφέα να τραβήξει το σενάριο του στα άκρα είναι η διαρκώς αυξανόμενη τάση αυτό-έκθεσης, που κάποιοι την απολαμβάνουν ως αυτο-προβολή και στην οποία οφείλουν την επιτυχία τους τα social media. Εκεί όπου η ματαιοδοξία και η ανάγκη να σε προσέξουν, έστω και για δευτερόλεπτα, τροφοδοτεί κάθε στιγμή με εκατομμύρια ψηφιακές πληροφορίες μια δεξαμενή, που μοιάζει να μην έχει πάτο. Εκεί που το αγχωτικό κυνηγητό των “likes” σε οδηγεί να ξεπερνάς τα όρια αυτοπροστασίας, που σεβόσουν μέχρι χθες.

Ακόμα και σε χώρες, όπου οι πολίτες αντιμετώπιζαν εχθρικά την συγκέντρωση προσωπικών τους δεδομένων στις καθιερωμένες συνήθως ανά δεκαετία απογραφές (κλασικό παράδειγμα η Γερμανία) παρατηρείται σήμερα το φαινόμενο εκατομμύρια χρήστες του διαδικτύου να ξεγυμνώνονται μεταφορικά ή και πραγματικά, να βομβαρδίζουν “φίλους”, που συχνά δεν έχουν γνωρίσει ποτέ με “άχρηστες” πληροφορίες, για το που έφαγαν, που ήπιαν καφέ, που έτρεξαν, ποιους συνάντησαν, τι αγόρασαν, τι άκουσαν ή απλά τι σκέφτηκαν. Κι αν διαβάζοντας τέτοια posts συχνά η πρώτη σκέψη που αυθόρμητα σας έρχεται στο μυαλό είναι “και μένα τι με νοιάζει ρε φίλε” (για να το πω κομψά) για τις εταιρείες, που συγκεντρώνουν και συνδυάζουν αυτά τα στοιχεία, αυτές τις φαινομενικά αθώες ή άσχετες μεταξύ τους πληροφορίες, αυτή η τάση δεν είναι καθόλου αδιάφορη. Ο γυάλινος άνθρωπος είναι πολύ πιο κοντά από όσο θέλουμε να παραδεχτούμε.

Ο εθελοντισμός της αυτοέκθεσης ως όχημα λοιπόν για έναν ολοκληρωτισμό με ψηφιακό πρόσωπο. Μόνο που αυτό τον ολοκληρωτισμό, όπως μας προειδοποιεί ο συγγραφέας δεν θα χρειαστεί να τον επιβάλουν κάποια ένοπλα όργανα ενός αυταρχικού μηχανισμού εξουσίας. Θα έχει επιβληθεί από τα ίδια του τα χαμογελαστά θύματα, όσο αυτά θα συνεχίζουν να βλέπουν ως δυνατότητα προσωπικής “έκφρασης” κάθε βήμα, που κάνουν οι εταιρείες για να αποστραγγίξουν περισσότερα δεδομένα από τα ανθρώπινα μυαλά. Επαγγελόμενες την απόλυτη διαφάνεια και την απόλυτη γνώση.

Σκεφτείτε ένα κόσμο όπου οτιδήποτε κι αν κάνετε θα αφήνει αμέσως το ψηφιακό του αποτύπωμα, προσβάσιμο σε όλους. Πόσο “ανθρώπινα” θα συμπεριφέρεστε τότε; Πόσο ομογενοποιημένοι θα έχουν γίνει οι κώδικες συναναστροφής, όταν κάθε σας κουβέντα θα είναι στο όνομα της ελεύθερης πληροφόρησης διαθέσιμη σε οποιονδήποτε άλλο κάτοικο αυτού του πλανήτη; Πώς θα ορίζεται τότε η έννοια ελευθερία;

Ολα αυτά θα πείτε είναι ψιλά γράμματα για την Ελλάδα της κρίσης. Οι αποκαλύψεις του Σνόουντεν ή των Wikileaks μάλλον περιφερειακά απασχόλησαν τα συστημικά μέσα. Οι καταγγελίες για συγκέντρωση στοιχείων, παρακολούθηση προσωπικής αλληλογραφίας, διαρροή προσωπικών δεδομένων, κλοπή τους όχι μόνο από μυστικές υπηρεσίες αλλά και από πολυεθνικές μας αφορούν μόνο ως παραγέμισμα στις στήλες με τα “περίεργα”, όταν συνδέονται με τα εσώρουχα κάποιας “διασημότητας”, που σε κανονικές συνθήκες δεν θα είχαμε ποτέ την παραμικρή ελπίδα να τα θαυμάσουμε. Οι συζητήσεις που άνοιξαν σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες για τα “ανθρώπινα δικαιώματα της ψηφιακής εποχής” απασχόλησαν εδώ μόνο λίγους “ειδικούς” του χώρου και φυσικά ποτέ δεν έδωσαν αφορμή για δημόσιο διάλογο.

Κι όμως κάποια στιγμή καλό θα ήταν να προβληματιστούμε συνολικά σαν κοινωνία για ζητήματα όπως  ο ιδιωτικός χαρακτήρας της οποιασδήποτε μορφής επικοινωνίας, το δικαίωμα στην ανωνυμία, τη διαφύλαξη του συνόρου μεταξύ δημόσιου και ατομικού χώρου, ακόμα και το δικαίωμα να επιλέγεις την ψηφιακή ανυπαρξία ή την ψηφιακή εξαφάνισή σου. Μακρινά, πολύ μελλοντικά θα πείτε είναι όλα αυτά. Διαβάστε το “The Circle” και ξανασκεφτείτε το...

Ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου Ντμίτρι Πεσκόφ δήλωσε σήμερα προς το Γαλλικό Πρακτορείο πως οι αρχές εξετάζουν τη λήψη μέτρων για την προστασία του ρωσικού Internet μπροστά στην απρόβλεπτη στάση των Δυτικών, ενώ μια εφημερίδα της Μόσχας αναφέρθηκε σε σχέδια να κόβεται το Ίντερνετ σε περίπτωση πολέμου.
«Λόγω της εντελώς απρόβλεπτης στάσης των ΗΠΑ και της ΕΕ, λαμβάνουμε μέτρα για να εγγυηθούμε την ασφάλειά μας», εξήγησε ο Πεσκόφ ερωτηθείς για τις πληροφορίες που δημοσιεύθηκαν από την εφημερίδα «Βεντομόστι».

Ο ίδιος πρόσθεσε πως «μέτρα που αφορούν την ασφάλεια του ρωσικού Internet μελετώνται διαρκώς σε διάφορα επίπεδα και σε διάφορες διοικήσεις».

Η ρωσική εφημερίδα «Βεντομόστι» ανέφερε σε σημερινό δημοσίευμά της πως ο ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν θα πραγματοποιήσει τη Δευτέρα μια συνεδρίαση του ρωσικού Συμβουλίου Ασφαλείας στη διάρκεια της οποίας θα εξετασθεί η δυνατότητα να αποκόπτεται ο ρωσικός κυβερνοχώρος από το World Wide Web σε περίπτωση πολέμου ή σε καταστάσεις κρίσης.

Επικαλούμενη πολλούς παρόχους πρόσβασης, επιχειρήσεις που συνδέονται με το Ίντερνετ και μη κυβερνητικές οργανώσεις, η «Βεντομόστι» υποστηρίζει πως πολλές άλλες συναντήσεις με υψηλόβαθμους αξιωματούχους θα πραγματοποιηθούν για να εξετασθεί «η δυνατότητα λειτουργίας ενός ρωσικού τμήματος του Internet  σε περιπτώσεις καταστάσεων έκτακτης ανάγκης».
  
Οι αρχές εξετάζουν επίσης το ενδεχόμενο να υιοθετήσουν μέτρα που να ενισχύουν την κυριαρχία του ρωσικού τμήματος του World Wide Web, πράγμα που περιλαμβάνει την εξουσία να απομονώνουν τη χώρα από τον παγκόσμιο ιστό σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης, αναφέρει η εφημερίδα.

Ερωτηθείς σχετικά με την πρόθεση των ρωσικών αρχών να κόβουν το Ίντερνετ στη χώρα, ο Πεσκόφ υποστήριξε πως «η Μόσχα είναι έτοιμη για όλες τις καταστάσεις, αλλά πως δεν πρόκειται για μια αποσύνδεση της Ρωσίας».
Ένας εργαζόμενος σε μεγάλη εταιρεία παροχής πρόσβασης στο Ίντερνετ εξήγησε στη «Βεντομόστι» πως η Μόσχα θέλει απλώς να προστατευθεί σε περίπτωση επιπλέον κυρώσεων της Δύσης που θα μπορούσαν να πλήξουν το Internet.

«Δεν πρόκειται για αποσύνδεση της Ρωσίας, το θέμα είναι να καθορισθεί πώς θα αντιδράσει η Ρωσία αν αποκοπεί από το παγκόσμιο Internet, πώς θα εξασφαλίσει την ασφάλειά της», εξηγεί ο ρώσος εμπειρογνώμονας Μιχαήλ Γκούρεβιτς, ειδικός στα μέσα ενημέρωσης.
«Πρόκειται για μια απειλή τόσο ρεαλιστική όσο και μια εισβολή εξωγήινων. Δεν υπάρχει τέτοια απειλή», τονίζει. 
Η «Βεντομόστι» προσθέτει πως η επιβολή ενός ελέγχου στο ρωσικό Internet δεν θα ήταν κάτι απλό, εφόσον το ρωσικό Internet, αντίθετα από το κινεζικό, είναι βαθιά ολοκληρωμένο στο παγκόσμιο δίκτυο.

Όπως αποκαλύπτει και το όνομά του, το C4 Cactus AIRFLOW 2L θα καταναλώνει μόλις 2 λίτρα καυσίμου ανά 100 χιλιόμετρα, αξιοποιώντας τα χαρακτηριστικά ενός υβριδικού συνόλου, τη μείωση του συνολικού βάρους και τη βελτιστοποίηση της αεροδυναμικής συμπεριφοράς του.

Χάρη στα ενεργά αεροδυναμικά πτερύγια του μπροστινού προφυλακτήρα, των τροχών αλλά και του πλευρικού τμήματος, στα ελαστικά χαμηλής αντίστασης κύλισης και στις υπόλοιπες σχεδιαστικές παρεμβάσεις που έχουν πραγματοποιηθεί στις επιφάνειες του αμαξώματος, οι αεροδυναμικές επιδόσεις του C4 Cactus AIRFLOW 2L έχουν βελτιωθεί κατά 20% σε σχέση με τις συμβατικές εκδόσεις του αυτοκινήτου.

Παράλληλα, η εκτεταμένη χρήση αλουμινίου, χάλυβα υψηλής ανθεκτικότητας και συνθετικών υλικών που έχουν ως βάση τα ανθρακονήματα, το συνολικό βάρος του Citroen C4 Cactus περιορίστηκε κατά 100 κιλά, φτάνοντας τα 865.

Εξίσου καθοριστική είναι βέβαια και η συμβολή του υβριδικού συνόλου "HYBRID Air", το οποίο συνδυάζει έναν τρικύλινδρο κινητήρα βενζίνης απόδοσης 82 ίππων με ένα μοτέρ που ουσιαστικά λειτουργεί με συμπιεσμένο αέρα.

Η εξοικονόμηση καυσίμου που εξασφαλίζει ο συνδυασμός των παραπάνω εφαρμογών αγγίζει το 30%, γεγονός που σημαίνει ότι από τα 3,1 λίτρα καυσίμου ανά 100 χιλιόμετρα της συμβατικής έκδοσης, η μέση τιμή της κατανάλωσης καυσίμου στην περίπτωση του πρωτότυπου C4 Cactus AIRFLOW 2L περιορίζεται στα 2 λίτρα ανά 100 χιλιόμετρα. 

Στις 20 Σεπτεμβρίου 1971 φεύγει από τη ζωή ο νομπελίστας ποιητής Γιώργος Σεφέρης. Χιλιάδες λαού συγκεντρώνονται δυο μέρες αργότερα για να συνοδεύσουν τον μεγάλο λογοτέχνη στην τελευταία του κατοικία, συγκέντρωση η οποία τελικά εξελίσσεται σε αντιδικτατορική διαδήλωση, με νέους, φοιτητές και μαθητές επικεφαλής. «Ο Γ. Σεφερης έθεσε τη βάση για την ελεύθερη ποίηση», θα πει γι' αυτόν ο Οδυσσέας Ελύτης.

Έγραφε ήδη στίχους στα 14 του χρόνια. Το ξέσπασμα του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου αναγκάζει την οικογένειά του να μετακομίσει στην Αθήνα. Το 1918 μεταβαίνει στο Παρίσι για να σπουδάσει Νομική, κάτι που αποτελούσε όνειρο του πατέρα του που στο μεταξύ είχε μετακομίσει κι αυτός στο Παρίσι αναζητώντας καλύτερη μοίρα. «Eίχα μπει τον Iούλιο σ’ ένα Παρίσι ολότελα άδειο, που γέμισε ασφυκτικά τον Nοέμβρη με τα πανηγύρια της ανακωχής. Tο δωμάτιό μου ήταν ο πιο παγερός τόπος που γνώρισα ποτέ μου. Ένας πλανόδιος βιολιτζής ερχότανε κάθε απόγεμα μ’ έναν απελπιστικά περιπαθή σκοπό. Tις νύχτες μια γριά κλαψούριζε πουλώντας μενεξέδες. Διάβαζα Όμηρο και τα πιο παλαβά πρωτοποριακά περιοδικά. Ήμουν αξιοθαύμαστα χαμένος και ονειροπαρμένος» θα σημειώσει αργότερα ο ποιητής για τα φοιτητικά του χρόνια. Σύντομα, στρέφεται όλο και περισσότερο προς την λογοτεχνία: «Έχω μια μεγάλη διάθεση να γράψω κάθε ώρα· καθετί μου φέρνει ένα θέμα, μια τραγικότητα για να εκφράσω. Δυστυχώς, μόνο τις ιδέες μου βάζω απάνω στο χαρτί και τις κοιμίζω τον ύπνο τον αξύπνητο ίσως. Tο συρτάρι μου κατάντησε νεκροταφείο. Kάθε μέρα θάβω και μερικά κορμάκια μωρών που ξεψύχησαν».

Το 1923 γνωρίζει μια Γαλλίδα πιανίστα, τη Ζακλίν, μία από τις γυναίκες της ζωής του. Η Ζακλίν θα απασχολήσει το νου του ποιητή για περισσότερο από μία δεκαετία και το μεγαλύτερο μέρος της ερωτικής ποίησης του Σεφέρη απευθύνεται σε αυτήν. «Eίναι μερικά αισθήματα στη ζωή που ποτέ δεν ξεθωριάζουν...» είπε ο ίδιος για τη Ζακλίν. Το 1925 επιστρέφει στην Αθήνα, διορίζεται στο διπλωματικό σώμα και σύντομα χάνει τη μητέρα του. Ο ποιητής βυθίζεται στη μελαγχολία και τη μοναξιά: «Aνάγκη να μιλήσω. Kανείς. Ίσως εγώ να φταίω. Mα τι γίνεται εδώ μέσα; Σήμερα το απόγευμα είχα την εντύπωση πως η σκέψη μου είχε αδειάσει και στη θέση της βρισκότανε δυο άγνωστοι που συζητούσαν και αποφάσιζαν για την τύχη μου. Aδύνατο να γράψω. Ώσπου να γυρίσω το φύλλο, έχω αλλάξει, έγινα άλλος». Σύντομα όμως, γράφει μερικά από τα σπουδαιότερα έργα του. Tον Iούλιο του 1928 δημοσιεύεται η μετάφραση του έργου του Bαλερί «Mια βραδυά με τον Kο Tεστ» με την υπογραφή Γ. Σεφεριάδης. Τον Mάιο του 1931 εκδίδεται η συλλογή «Στροφή» με δεκατρία ποιήματα – μεταξύ των οποίων και το εμπνευσμένο από την Zακλίν «Eρωτικός λόγος».

Την ίδια χρονιά διορίζεται στο ελληνικό Γενικό Προξενείο του Λονδίνου, ως υποπρόξενος. Μέσα στην αγγλική ομίχλη, με τη «στυφή γεύση του θανάτου», ο Σεφέρης οραματίζεται μια Ελλάδα ολοκάθαρη και απογυμνωμένη, ένα όραμα που θα διαποτίσει τα τοπία του «Μυθιστορήματος» του 1935. Ακολουθούν τα «Γυμνοπαιδία» το 1936, το 1937 δημοσιεύει στα Νέα Γράμματα επιστολή σχετικά με τον καθορισμό της δημοτικής, το «Tετράδιο γυμνασμάτων» το 1940, τα «Hμερολόγια Kαταστρώματος A΄» το 1940 λογοκριμένα όμως από τη Δικτατορία Μεταξά, τα «Hμερολόγια Kαταστρώματος B΄» το 1944 και «Kίχλη» όπου μιλάει για το σπαραγμό στη χώρα, το 1947. Την ίδια χρονιά βραβεύεται με το «Έπαθλο Παλαμά». Λίγες ημέρες μετά τη γερμανική εισβολή στην Ελλάδα, ο Σεφέρης θα παντρευτεί τη Μαρώ και θα φύγουν μαζί με την ελληνική κυβέρνηση για την Αίγυπτο. Χαριτολογώντας, ο ποιητής έλεγε ότι κουμπάρος τους στάθηκε ο Χίτλερ. Σε όλη του τη διπλωματική καριέρα θα ταξιδεύει και θα αλλάζει συνεχώς τόπο διαμονής: Λονδίνο, Kορυτσά, Aλεξάνδρεια, Nότια Aφρική, Άγκυρα, Λίβανος και πάλι Λονδίνο (1957-1962), για να ολοκληρώσει τη σταδιοδρομία του ως πρέσβης, κατά τα χρόνια της δημιουργίας του ανεξάρτητου κυπριακού κράτους. Μέχρι το 1963 η φήμη του Γιώργου Σεφέρη έχει απλωθεί σε όλη την υφήλιο.

Στις 10 Δεκεμβρίου του 1963 του απονέμεται από τη Σουηδική Aκαδημία το Bραβείο Nόμπελ Λογοτεχνίας και γίνεται ο πρώτος Έλληνας που λαμβάνει αυτή την τιμητική διάκριση. Το περιοδικό Figaro Litteraire γράφει ήδη για το ταλέντο του Σεφέρη από το 1956 και τον χαρακτηρίζει άξιο για βραβείο Νόμπελ. Κατά την παραλαβή του Νόμπελ, ο Σεφέρης λέει: «Ανήκω σε μια χώρα μικρή. Ένα πέτρινο ακρωτήρι στη Μεσόγειο, που δεν έχει άλλο αγαθό παρά τον αγώνα του λαού του, τη θάλασσα και το φως του ήλιου. Είναι μικρός ο τόπος μας, αλλά η παράδοσή του είναι τεράστια και το πράγμα που τη χαρακτηρίζει είναι ότι μας παραδόθηκε χωρίς διακοπή. Η ελληνική γλώσσα δεν έπαψε ποτέ της να μιλιέται… Άλλο χαρακτηριστικό αυτής της παράδοσης είναι η αγάπη της για την ανθρωπιά. Κανόνας της είναι η δικαιοσύνη… Πιστεύω πως τούτος ο σύγχρονος κόσμος όπου ζούμε, ο τυραννισμένος από το φόβο και την ανησυχία, τη χρειάζεται την ποίηση. Η ποίηση έχει τις ρίζες της στην ανθρώπινη ανάσα – και τι θα γινόμασταν αν η πνοή λιγόστευε; Πρέπει ν’ αναζητήσουμε τον άνθρωπο, όπου και να βρίσκεται». Το 1964 γίνεται επίτιμος διδάκτορας της Φιλοσοφικής Σχολής του ΑΠΘ και το Πανεπιστημίου της Οξφόρδης.

Το 1966 εκδίδει το «Τρία Κρυφά Ποιήματα», ένα έργο γεμάτο βαθιά νοήματα και άψογο στη μορφή. Είχε επίσης τιμηθεί με το βραβείο «Κωστή Παλαμά», με το αγγλικό βραβείο ποίησης «Φόυλ» και κατείχε την θέση του επίτιμου διδάκτορα στο πανεπιστήμιο Cambridge. Το 1969 κυκλοφορεί στην Ελλάδα και στο Εξωτερικό η "διακήρυξή" του εναντίον της δικτατορίας Αντιμετωπίζει ήδη κάποια προβλήματα υγείας που τον ταλαιπωρούν. Το 1967 επιβάλλεται η δικτατορία των συνταγματαρχών στη χώρα. Το 1969 δημοσιεύτηκε η δήλωσή του κατά της χούντας και ο Σεφέρης παύτηκε από πρέσβης επί τιμή, ενώ του απαγορεύτηκε και να κάνει χρήση του διπλωματικού του διαβατηρίου.

Το 1971 έγραψε το τελευταίο του ποίημα με τίτλο Επί ασπαλάθων. Στις 20 Σεπτεμβρίου 1971, έκλεισε τα μάτια του για πάντα, μετά από εγχείρηση στο δωδεκαδάκτυλο. H κηδεία του σπουδαίου ποιητή έμελλε να σταθεί έκφραση ελευθεροφροσύνης του λαού, που είχε συγκεντρωθεί κατά χιλιάδες για να τον συνοδεύσει στην τελευταία του κατοικία. Ο Οδυσσέας Ελύτης είπε για το Γ. Σεφέρη: «Κανείς άλλος δεν στάθηκε τόσο ικανός ν’ ανιχνεύσει, να βρει και να κινήσει τα νήματα της ζωντανής ελληνικής παράδοσης όσο αυτός… Καλλιέργησε το αίσθημα της ευθύνης και κράτησε ψηλά τη σημαία της ελεύθερης συνείδησης, που τόσο την έχουν ανάγκη, σήμερα προπάντων, οι νέοι», ενώ ο Γ. Ρίτσος με τη σειρά του είπε: «Αυτή την ώρα, τα λόγια μου φαίνονται μικρά για το ανάστημα του ποιητή, μικρά για τη λύπη και την περηφάνια που μας γεμίζει το έργο του και το ήθος του. Εδώ και πολλά χρόνια, σε κρίσιμες στιγμές της ελληνικής ιστορίας, ο ποιητής έσμιξε ποίηση και ελευθερία, αισθητική και ηθική, σε μια γνήσια και φυσική ενότητα, αφήνοντας μιάν υψηλή, παραδειγματική κληρονομιά σ’ ολόκληρο τον ελληνικό πολιτισμό. Ακόμα μια φορά «σ’ αυτό το φέρετρο ακουμπά η Ελλάδα».

Πηγή : tvxs