H είδηση: Να σεβαστούν την προσωπική του ζωή ζητά ο Μάκης Τριανταφυλλόπουλος με αφορμή φήμες και δημοσιεύματα που ήθελαν να υπάρχουν προβλήματα στο γάμο του και μιλούσαν για ρήξη. «Oχι, δεν χώρισα, λοιπόν, ακόμη! Απλά, υπάρχει ένα σοβαρό θέμα που δεν αφορά κανέναν άλλο, εκτός από εμένα, την Κιμ και την οικογένεια μου», είπε χαρακτηριστικά μιλώντας στο περιοδικό "Ciao" ο Τριανταφυλλόπουλος.  

Νομίζω ότι το 99.9% της Ελλάδας (μην πω και του πλανήτη) δεν είχε κανένα καημό για την προσωπική του ζωή, κι ούτε θα γνωρίζαμε ότι έχει προβλήματα στο γάμο του, αν δεν το έκανε αυτός ο ίδιος θέμα.   

Δεν μας αφορά, μακάρι να τα βρουν οι άνθρωποι, ή οτιδήποτε, και να μην ασχοληθούμε ποτέ ξανά.   Να σεβαστούμε όμως την προσωπική του ζωή, μας παρακαλεί ο άνθρωπος που δε σεβάστηκε τις προσωπικές ζωές των άλλων; Που για λίγη τηλεθέαση κατέγραφε με κρυφές κάμερες τις ζωές των άλλων, παίζοντάς τες μετά στην τηλεόραση;  

Να σεβαστούμε την προσωπική του ζωή (σιγά το φοβερό θέμα κιόλας αν χωρίζει ή όχι), όταν ο ίδιος, ο Δημοσιογράφος της Κλειδαρότρυπας, με προχειροδουλειές καταδίκαζε ανθρώπους ζωντανά, με συνοπτικές μάλιστα διαδικασίες;  

Που ακόμα και πρόσφατα απειλούσε να δημοσιεύσει βίντεο "φοιτητών" που είχαν παγιδεύσει πολιτικό, αμαυρώνοντας όχι μόνο την σταδιοδρομία του αλλά και την ίδια τη ζωή του;  

Την προσωπική του ζωή τη σέβομαι απόλυτα. Με τις αντιδεοντολογικές πρακτικές του είναι το πρόβλημα.   

ΥΓ. Και ζητά μάλιστα να σεβαστούν την προσωπική του ζωή, μιλώντας στο περιοδικό CIAO...

Πόσα οξύμωρα να χωρέσουν σε μία και μόνο είδηση!    

Πηγή: lifo

Το ζωηρό παιδί της γαλλικής μόδας αποφάσισε να γράψει τον pret-a-porter επίλογό του ενορχηστρώνοντας μια επίδειξη που μόνο αυτός θα μπορούσε να φέρει εις πέρας.  

Mια πρόσκληση για το αρτ ντεκό Le Grand Rex ήταν ότι πιο hot μπορούσε κανείς να έχει για Σαββατόβραδο στο Παρίσι που δονείται στο ρυθμό της εβδομάδας μόδας.  

Ο Jean Paul Gaultier ανακοίνωσε πριν από λίγες μέρες πως αυτή θα ήταν η τελευταία του εμφάνιση στα ντεφιλέ του ready to wear και συνεπώς το θέαμα θα έπρεπε να ήταν ισάξιο μιας καριέρας που ανέτρεψε κάθε πολιτική ορθότητα στη μόδα και έγραψε τους κανόνες από την αρχή. Ο Gaultier πλέον θα ασχολείται μόνο με υψηλή ραπτική, τις υπερεπιτυχημένες σειρές αρωμάτων του και ειδικές συνεργασίες με άλλα brands ή Fashion projects. O 62χρονος Γάλλος αποφάσισε πως η συλλογή του Άνοιξη/Καλοκαίρι 2015 θα ήταν η τελευταία αναφέροντας πως οι ρυθμοί της βιομηχανίας και οι εμπορικοί περιορισμοί ήταν οι εχθροί της καινοτομίας και της έμπνευσης.  

Το ζωηρό παιδί της γαλλικής μόδας αποφάσισε να γράψει τον pret-a-porter επίλογό του ενορχηστρώνοντας μια επίδειξη που μόνο αυτός θα μπορούσε να φέρει εις πέρας. Επιστράτευσε ογκώδεις περούκες, παγιέτες, ρίγες, κορσέδες, την ηθοποιό Rossy de Palma, μουσικές από τα 80's και τα 90΄s, ντίσκο ατμόσφαιρα και ευφάνταστα αξεσουάρ και έστησε μια μεγάλη αποχαιρετιστήρια fashion extravaganza που κατέληξε σε παρατεταμένο χειροκρότημα. Στις πρώτες σειρές η Catherine Deneuve, ο Rick Owens, ο Boy George και δεκάδες ακόμη διάσημοι φίλοι που έσπευσαν να τον αποθεώσουν για τα 38 δημιουργικά του χρόνια.              

Η μούσα του Αλμοδοβάρ Rosie de Palma  

Το φινάλε της επίδειξης          

O Boy George φτάνει στο Le Grand Rex      

 Franca Sozzani της Vogue Italia:

"Τα '80s και τα '90s ήταν πράγματι οι εποχές που αν βρισκόσουν στο Παρίσι ο Jean Paul Gaultier ήταν ο άνθρωπος που θα πήγαινες να συναντήσεις."   O λόγος που αυτή η τελευταία επίδειξη καλύφθηκε και συζητήθηκε όσο καμιά άλλη στην εβδομάδα μόδας μάλλον δεν ήταν η μελλοντική του απουσία από τα ντεφιλέ, αλλά η αφορμή για να θυμηθούμε πόσο ανατρεπτικός και μοναδικός υπήρξε για σχεδόν τρεις δεκαετίες ο Gaultier. Στις πασαρέλες του κατέθετε τάσεις μόδας, αλλά και ζητήματα πολιτικής, θρησκείας ή σεξουαλικής ταυτότητας. Ο Gaultier αγαπήθηκε από όλες τις φυλές και τις ανέδειξε κάνοντας τους πιο ακραίους εκπροσώπους της, σταρς των συλλογών του. Τα ρούχα του δεν υπήρξαν απλά εμβληματικά. Ο εικονοκλάστης Gaultier κατάφερε να μετατρέψει έναν κορσέ σε σύμβολο της γυναικείας δύναμης. Οι μαρινιέρες του φορέθηκαν μανιωδώς από 20χρονους και σοφιστικέ πενηντάρηδες και το άρωμά του "Le Male" είναι ένα από τα πιο δημοφιλή έως και σήμερα προϊόντα στα καταστήματα καλλυντικών.

Τα μοντέλα του ήταν γεμάτα piercing και τατουάζ, χρόνια πριν. Οι μούσες του δεν ήταν πάντα νέες και αδύνατες και δεν πληρούσαν τις προδιαγραφές που οι υπόλοιποι σχεδιαστές θα απαιτούσαν. Ο Gaultier άφησε το στίγμα του σε μια ολόκληρη γενιά και συνεχίζει. Αυτές είναι μερικές από τις καλύτερες στιγμές του και λίγοι μόλις λόγοι που ο Γάλλος θα παραμείνει αξεπέραστος.  

H Naomi Campbell το 1998  

Dita Von Teese: "O Gaultier ήταν η αιτία να αρχίσω να αγοράζω vintage εσώρουχα και κωνικά σουτιέν. Προσπαθούσαν να αντιγράψω το ύφος του με πιο οικονομικό τρόπο."  

Ο θρυλικός κορσές της Madonna από την περιοδεία Blond Ambiton Mε την Conchita στο κλείσιμο επίδειξης το 2014 Στο Νaked City της LIFO το 2011 Aπό την επίδειξη του 2011    

Το μοντέλο Coco Rocha:" O Gaultier είναι από τους λίγους στο χώρο που ξέρει να συμπεριφερθεί στα μοντέλα ανθρώπινα. Υπήρξε πάντα ευγενικός και σε έκανε να θέλεις να δώσεις το καλύτερο για αυτόν."  

Anna Wintour: " Ανέκαθεν υπήρξε showman. Noμίζω πως τελευταία είχε δώσει περισσότερη έμφαση στην υψηλή ραπτική και το διασκέδαζε. Αυτό δεν πρόκειται να χαθεί."  

Eπίδειξη του 1994 Η Laetitia Casta, ο Vladimir McCary και η Jenny Shimizu το 1998 Jean-Paul Gaultier show 1994

H Coca Cola "ντυμένη" με παραλλαγή του κορσέ Jean-Paul Gaultier  

H Dana International με Gaultier στην εμφάνισή της στη Eurovision το 1998 Tα κοστούμια της περιοδείας Confessions Tour Η φωτογράφιση από τους Pierre et Gilles το 1990    

Πηγή: lifo

Η τζαζ ταιριάζει με το φθινόπωρο, μια ιδέα που μου ήρθε ακούγοντας Bill Evans. Χρειαζόμουν μια πρώτη ιδέα, κάτι να ξεκινήσω, το έλεγε και ο καθηγητής μου της φιλοσοφίας, μια πρώτη ιδέα είναι απαραίτητη, από αυτήν απορρέουν κι άλλες. Έλεγε ακόμα, έτσι περίπου καταλαβαίνεις όταν κάτι δεν είναι καλό για σένα, όταν δεν σε οδηγεί σε καμία καινούργια ιδέα, δηλαδή όταν σε εμποδίζει να πας παρά κάτω. Αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας, το θέμα μας είναι η μουσική…

Είναι μια απροσδιόριστη αίσθηση, όταν την ακούς έρχεται αυτή σε σένα, αν επιμείνεις αποκτάς προσωπική σχέση. Κι έχει έναν έντονο τρόπο έτσι όπως γεμίζει το χώρο, η μουσική χωρίς λόγια, ειδικά αυτή, είναι η τέχνη του χρόνου, χώρος που γεμίζει με χρόνο. Ακούω στο You tube, από το ένα κομμάτι πηγαίνω στο άλλο κι όσα ξεχωρίζω τα συλλέγω με τυχαία σειρά δημιουργώντας συνάφειες, συλλέγω τον ήχο μιας δυνάμει βροχερής μέρας.

Η διαδρομή είναι περίπου αυτή: Από τον Bill Evans αλλάζω λίγο ατμόσφαιρα, πάω σ’ έναν πιανίστα μεγάλο με όλες τις σημασίες, γεννήθηκε το 1918 και πέθανε μόλις πέρσι σε βαθιά γεράματα. Bebo Valdes, Κουβανός που τη μισή του ζωή την έζησε στη Σουηδία. Στα«Μαύρα δάκρυα» παρακολουθώ live τον old man Bebo στο πιάνο και είναι συγκινητικός. 
Κοντραμπασίστας ο επόμενος, Charlie Haden, πέθανε το καλοκαίρι που μας πέρασε. Αυτός ήταν οραματιστής, «ονειρεύομαι έναν κόσμο»έλεγε «χωρίς σκληρότητα και απληστία…». Η «Liberation Μusic Orchestra» ήταν ένα μουσικο-πολιτικό project, εκεί βρίσκεις και το «The ballad of the fallen». Είχε επίσης μακρό βίο, έπαιξε με πολλούς,«Silence» με τον Chet Baker, ο ήχος πάει να σβήσει, για να τον επαναφέρω διαλέγω αυτό με τον Pat Methany, η κιθάρα στη θέση της τρομπέτας και του πιάνου. 
Ξανά Bill Evans, με Jim Hall στην κιθάρα, δεν μπορώ να αντισταθώ, από τους πιο σπουδαίους και πιο επιδραστικούς, ισάξιος στο πάνθεον των μεγάλων, πλάι στον Coltrane, τον Miles και τον Mingus. Η μουσική εδώ μοιάζει με χάδι, στοχαστική και ονειροπόλα, darn your lips and darn your eyes / they lift me high above the moonlit sky/ then I tumble out of paradise/ oh, darn that dream....
Κι από εκεί σ’ έναν πιανίστα πάλι, ο Βill θα ήταν περήφανος αν ζούσε, Brad Mehldau, ακούω αυτό τον εντελώς δικό του τρόπο να μιλάει για τη θλίψη του αεροδρομείου, από το Παρίσι στη Μαδρίτη και από εκεί στην Περούτζια... Η μουσική χωρίς λόγια δεν αφηγείται μια συγκεκριμένη ιστορία, δημιουργεί την απροσδιόριστη αίσθηση μιας ιστορίας, «Places», ναι, στις μεγάλες αγάπες πάντα επιστρέφεις. Και μετά διπλό κλικ εκεί στη δεξιά στήλη που είναι γεμάτη θυσαυρούς, «Μy favourite things». Η μουσική έρχεται αυτή σε σένα και είναι έντονη, θυμάμαι τον Coltrane στο repeat, ξανά και ξανά, να μεταμορφώνει αυτή την παλιά αγγλική μελωδία, να τος κι αυτός, εκεί δίπλα, στην αυθεντική version. Άσ’ το για άλλη φορά, λέω να μείνω στην εκδοχή του Brad, που έχει κάτι το συγκινητικό έτσι όπως αδειάζουν οι νότες και γεμίζουν πάλι. Πάνω στην ώρα, ξεκινάει να βρέχει.

Φτιάχνω μια συλλογή, από το ένα στο άλλο, σαν μια μικρή (μουσική) ιστορία, και την αφήνω να παίζει. Ο ήχος της τζαζ ταιριάζει με τη βροχή, ή μάλλον όχι, ταιριάζει με το βαθύ γκρι ουρανό που γίνεται μουντός μπλε, μπορείς να το πεις κι έτσι, η τζαζ έχει κάτι από τη μελαγχολία του φθινοπώρου... She’s got the blues.

Πηγή : protagon