Με τη νέα της νουβέλα «320 μίλια χαμένης αθωότητας» η Αντιγόνη Σώρρου έρχεται να φωτίσει την ξεχασμένη -από τη λογοτεχνία των τελευταίων ετών- ζωή της Τρούμπας. Η συγγραφέας αναβιώνει με φυσικότητα τη ζωή στην κακόφημη συνοικία του Πειραιά λίγα χρόνια πριν τη χούντα των συνταγματαρχών.
Μέσα από τη ζωή της ηρωίδας, μιας Κρητικοπούλας από τα Χανιά, αναγεννιούνται πτυχές του υποκόσμου της δεκαετίας του '60. Εκείνη μολονότι θύμα στην αρχή γρήγορα αποκτά τον έλεγχο της ζωής της μέσα στο ασφυκτικό πλαίσιο που της όρισε η πορνεία. Ο πληρωμένος έρωτας, η αηδία, τα μυστικά και τα ψέματα από τους οικείους αναπαριστάνονται παράλληλα με τον κεντρικό μύθο.
Σαν αστική ηθογραφία καταγράφει τις παθογένειες μιας κοινωνίας που ζει στο περιθώριο μιας πόλης. Κοινωνικές καταστάσεις, τραγωδίες, βάσανα κι επιλογές ζωής, αγώνας για επιβίωση και απελευθέρωση. Η εκπορνευμένη ζωή συναντά την παιδεραστία, την κακοποίηση και την ενδοοικογενειακή βία, τη σιωπή των θυμάτων και των γύρω. Ο εξαναγκασμός και η περιθωριοποίηση της Τρούμπας ανταμώνουν ήθη της υπαίθρου.
Η ανηθικότητα της πορνείας συγκρίνεται με την ηθική της κοινωνίας που κρύβει ένοχα μυστικά και επιβάλλει ταμπέλες σε άτομα και οικογένειες. Ωστόσο, απουσιάζουν εντελώς οι ερωτικές περιγραφές. Σημασία δε δίνεται στις σεξουαλικές περιπτύξεις, αλλά στην ψυχοσύνθεση και τις συνθήκες που διαμορφώνουν τη ζωή των ανθρώπων. Η αισχρότητα της πορνείας δίνεται με ρεαλισμό, χωρίς όμως να καταντά μυθιστόρημα κλειδαρότρυπας.
Όλα σχεδόν τα πρόσωπα του μυθιστορήματος διατηρούν τα χαρακτηριστικά του αντιήρωα. Πρόσωπα που ζουν στο περιθώριο της κοινωνίας, απόκληροι κι εγκαταλελειμμένοι αγωνίζονται να επιζήσουν στα σοκάκια του πληρωμένου έρωτα. Μποέμ τύποι κοσμικών κύκλων που συχνάζουν στα καμπαρέ και τα μπορντέλα για να ζήσουν την απελευθέρωσή τους από τους κανόνες που τους επιβάλλονται.
Στην ίδια μοίρα και η πρωταγωνίστρια, μία κλασική μορφή αντιήρωα. Στιγματισμένη από την επίσημη κοινωνία, αγωνίζεται να βρει τη δική της συνταγή για την επιτυχία και την αναγνώριση. Η νουβέλα εισχωρεί στην ψυχολογία μιας πόρνης που προσπαθεί να ελέγξει τη ζωή της. Ίσως τα μόνα πρόσωπα που διατηρούν τα χαρακτηριστικά του ήρωα να είναι οι Κρητικοί γονείς της.
Με λελογισμένο ρεαλισμό και μοναδική ζωντάνια στη γλώσσα η συγγραφέας καταφέρνει να διατηρεί αμείωτο το ενδιαφέρον αναγνώστη μέχρι την τελευταία σελίδα. Ένας πλούτος αφηγηματικών τεχνικών που συνδέεται με την απλότητα της γλώσσας, ζωντανεύουν το χώρο δράσης.
Η φυσικότητα των διαλόγων και των τοπικών ή κοινωνικών διαλέκτων δίνει μία διάσταση θεατρική. Το χιούμορ και η ειρωνεία, οι αυτοκριτικοί μονόλογοι των κεντρικών προσώπων σε συνδυασμό με τη ζωηρότητα των διαλόγων συντελούν καταλυτικά στο συγγραφικό τόπο.
Η απουσία λεπτομερούς περιγραφής συνεισφέρει στη διατήρηση του ενδιαφέροντος. Με αφαιρετική διάθεση οι περιγραφές είναι μόνο εκείνες που χρειάζονται για να ορίσουν το σκηνικό καταγραφής και όσες διαμορφώνουν την ψυχολογία των ηρώων.
Η αφήγηση είναι τριτοπρόσωπη με μηδενική εστίαση και εξωτερική οπτική γωνία. Έτσι, φαίνεται ότι ο αφηγητής γνωρίζει περισσότερα από τους ήρωες και τους βλέπει από μία σχετική απόσταση αμέτοχος. Ωστόσο, η διαλογική γλαφυρότητα και οι πρωτοπρόσωπες ανάδρομες αφηγήσεις με τη ζωντάνια της εσωτερικής εστίασης των μονολόγων, αποτρέπουν τη μονοτονία του παντογνώστη αφηγητή.
Ο χρόνος αφήγησης συχνά διακόπτεται με αναχρονίες για να συνεχιστεί ταχύτερα από το σημείο που διακόπηκε. Η αφηγηματική επιβράδυνση βρίσκεται σε πλήρη ισορροπία με την αφηγηματική επιτάχυνση και διατηρούν ασταμάτητο το ενδιαφέρον και ακόρεστη την ανάγκη να δει ο αναγνώστης την εξέλιξη του μύθου. Η επιβράδυνση, που μεταχειρίζεται συχνά η συγγραφέας, μέσω των εγκιβωτισμών, των παρεκβάσεων και των αναχρονισμών εντείνουν την αγωνία. Ταυτόχρονα, όμως, το γεγονός ότι πολλά κεφάλαια αρχίζουν in media res λειτουργεί ως αφηγηματική επιτάχυνση εντείνοντας την αγωνία του αναγνώστη.
