Το σπίτι ήταν απίστευτο. Ένα παλιό σχολείο, το οποίο οι τωρινοί ιδιοκτήτες μετέτρεψαν σε κατοικία. Σε σπίτι – παλάτι. Η πρόσκληση ανοιχτή. Όλοι οι καλοί, καλοδεχούμενοι. Ειδικά οι Έλληνες, μια που η γιορτή ήταν αμιγώς ελληνική. Με τα αρνιά της, τα κοκορέτσια της, τις κλασικές πατάτες φούρνου, το τζατζίκι της και όλα τα ελληνικά καλούδια.

Σε ένα κομψό προάστιο της Μασαχουσέτης, ένα ζευγάρι δεύτερης γενιάς Ελλήνων είχε καλέσει αγαπημένους φίλους από και εξ Ελλάδος να περάσουν όλοι μαζί την ημέρα του Πάσχα. Χωρίς καμιά έπαρση. Με την απλότητα που χαρακτηρίζει ανθρώπους χορτασμένους που δεν θέλουν να επιδείξουν τίποτα. Θέλουν απλώς να περάσουν καλά. Με τους φίλους τους. Κι ούτε που πέρασε από το μυαλό κανενός ότι δεν θα προσέφερε.

Το πάρτι ήταν ρεφενέ. Ένα καλοστημένο excell  στάλθηκε σε όλους τους καλεσμένους με e-mail ένα μήνα πριν, με τα απαραίτητα εδέσματα, για να στηθεί σωστά η πασχαλινή γιορτή.  Κι ο καθένας συμπλήρωνε στο ανάλογο κουτάκι αυτό που θα έφτιαχνε. Έτσι, το πασχαλινό γεύμα – ρεφενέ στήθηκε τέλεια χωρίς κανένα πρόβλημα. Εμείς, καλεσμένοι από σπόντα, φτιάξαμε την τέλεια καρυδόπιτα, η οποία ομολογουμένως έσκισε. Την έφτιαξα ξανά, επιστρέφοντας στην Αθήνα, και την προσέφερα με μια μπάλα παγωτό βανίλια από πάνω. Το παγωτό ταίριαξε καταπληκτικά. Μόνο που στην περίπτωση αυτή δεν πασπάλισα την καρυδόπιτα με άχνη και κανέλα.

Η ΤΕΛΕΙΑ ΚΑΡΥΔΟΠΙΤΑ

Σε ένα μπολ ανακατεύουμε την καρυδόψιχα με την σοκολάτα.
Στο μίξερ χτυπάμε όλα τα υπόλοιπα υλικά για 4΄, μέχρι να αφρατέψουν.
Προσθέτουμε τα καρύδια με τη σοκολάτα και ανακατεύουμε με μια σπάτουλα.

Καλύπτουμε ένα ταψί με αντικολλητικό χαρτί, το αλείβουμε με ελαιόλαδο και ρίχνουμε μέσα το μείγμα.
Ψήνουμε στους 180-200 C, ανάλογα με το φούρνο μας για περίπου μία ώρα. Κάνουμε το γνωστό τεστ με την οδοντογλυφίδα και βγάζουμε την καρυδόπιτα από το φούρνο, εφόσον η οδοντογλυφίδα βγαίνει από το γλυκό καθαρή.

Μέχρι να ψηθεί το κέικ ετοιμάζουμε το σιρόπι: Βράζουμε το νερό με τη ζάχαρη και το λεμόνι, για 3΄. Το αφήνουμε να κρυώσει και προσθέτουμε 2-3 κουταλιές μπράντι.
Βγάζουμε την καρυδόπιτα από το φούρνο και την ραντίζουμε με 4 κουταλιές της σούπας μπράντι. Ενώ είναι ακόμα ζεστό, χύνουμε το σιρόπι μέχρι να καλύψει όλο το κέικ.
Πασπαλίζουμε από πάνω (προαιρετικά) με ανάμεικτο μείγμα από κανέλα και άχνη ζάχαρη.

Η γνωστή μας τυροκαυτερή σε μια εκδοχή που μπορεί να σερβιριστεί ως ντιπ, αλλά και ως σάλτσα δίπλα σε ψητά λαχανικά, κρέας ή κοτόπουλο

ΥΛΙΚΑ (4-6 άτομα)

320 γρ. φέτα

180 γρ. τυρί κρέμα, τύπου Philadelphia 

1 σκελίδα σκόρδο

20 ml κρέμα γάλακτος

50 ml έ.π. ελαιόλαδο

5 γρ. καυτερή πιπεριά 

25 γρ. πράσινη πιπεριά 

10 γρ. κόκκινη πιπεριά 

ΕΚΤΕΛΕΣΗ

Βάζουμε όλα τα υλικά στο multi και τα χτυπάμε καλά μέχρι να δημιουργηθεί ένα ομοιογενές μείγμα. Διατηρούμε στο ψυγείο και σερβίρουμε με παξιμάδια, αλμυρά μπισκότα, κριτσίνια ή φρυγανισμένο ψωμί.

Πρόσθετο μέτρο ασφάλειας μας επιτρέπει να "ξεκλειδώνουμε' το Gmai με στικάκι

Η Google ανακοίνωσε μόλις ότι διευρύνει την χρήση τπυ συστήματος διπλής ταυτοποίησης χρηστών, με τη μέθοδο του κλειδιού USB, το οποίο μεταφέρει έναν ακόμα κωδικό πρόσβασης, εκτός του κανονικού μας password, το οποίο θα ξεκλειδώνει το λογαριασμό του Gmail μας μόλις μπει στην θύρα USB του υπολογιστή.  

Με αυτό το μέτρο πρόσθετης ασφάλειας, οι χρήστες δεν θα χρειάζεται να έχουν πρόχειρο το τηλέφωνό τους, ούτε να πληρώνουν έξτρα κόστη σε ρόαμινγκ, όταν βρίσκονται στο εξωτερικό και επιθυμούν να λάβουν με μήνυμα το 'παρασύνθημα' που απαιτεί το σύστημα διπλής ταυτοποίησης χρήστη (2-step verification), αφού αυτό θα υπάρχει πάντα μέσα στο USB που θα πρέπει να μεταφέρουν. Έτσι οι χρήστες θα είναι σίγουροι ότι δεν θα πέσουν θύματα phishing και άλλων μορφών κυβερνο-απάτης.  

Για να εγγράψετε και να χρησιμοποιήσετε τον πρόσθετο κωδικό αποκρυπτογράφησης σε συμβατά με το προτόκολλο επαλήθευσης FIDO U2F USB στικ, απαιτείται η χρήση Google Chrome και μια απλή διαδικασία, λεπτομέρειες της οποίας μπορείτε να βρείτε εδώ.  

Γράφει ο Βασίλης Βασιλικός

Μου την έστειλε ένας φίλος εδώ και καιρό, από το Βερολίνο. Έστυβα βέβαια όχι λεμόνια σ’ αυτήν, είναι πολύ μεγάλο το κεφάλι της σε σχέση με τα λεμόνια (κυρίως εισαγωγής από την Αργεντινή, διότι στον τόπο μας φαίνεται να ανθεί μόνον η «φαιδρά πορτοκαλέα»), έστυβα όμως γηγενή πορτοκάλια και «δικές μας» ροζέ φράπες. Η κυρία Μέρκελ δεν με απασχολούσε πια, την είχα αποδεχτεί σαν στιφτήρι, όταν με την προδημοσίευση στο «Σπίγκελ» αποσπάσματος της βιογραφίας του πρώην καγκελαρίου Χέλμουτ Κολ (που νόμιζα ότι είχε προ πολλού μεταναστεύσει κι αυτός εις Κύριον), ξαφνικά τη θυμήθηκα.

Στη χώρα μας πέρασαν κάτι «ψιλά» από όσα έλεγε ο Κολ στο βιογράφο του και όπως πάντα απομονώθηκαν δυο φράσεις που πέρασαν πανομοιότυπες σε όλες τις εφημερίδες, όπως ότι «δεν ήξερε να κρατά το πιρούνι και το μαχαίρι» (που είπε ο Κολ) και ότι «δεν είχε καμιά ιδέα από το τι εστί Ευρώπη».

Συνήθως η αχαριστία χρεώνεται στον ευεργετούμενο και όχι στον ευεργέτη. Εδώ αντιστράφησαν οι όροι του κλάσματος κι αντί διαιρέσεως έχουμε πολλαπλασιασμό. Ας είναι. Αυτά ειπώθηκαν στο βιογράφο-δημοσιογράφο στις αρχές της νέας χιλιετίας και ενώ το πρώτο τσιτάτο είναι σχήμα λόγου, που εννοεί ότι δεν είχε την εμπειρία των επίσημων δείπνων, στο δεύτερο όμως ο Κολ βάζει γκολ από σέντρα.

Πριν την έχω σπίτι μου σαν λεμονόκουπα πολύ αμφέβαλλα για την ιδέα της κυρίας Μέρκελ περί Ευρώπης. Όταν του λόγου μου από το 1955, στην επαρχιακή τότε Θεσσαλονίκη, ως δευτεροετής φοιτητής της Νομικής (με την ευκαιρία της Ευρωπαϊκής Κοινοπραξίας Άνθρακα και Χάλυβα) ιδρύσαμε την «Ευρωπαϊκή Κίνηση Νέων», η κυρία Μέρκελ μια δεκαετία ή μια εικοσαετία μετά, ενώ η Ευρώπη κάλπαζε προς την Κοινή Αγορά, εκείνη αγρόν ηγόραζε. Και σε όλη την επιστημονική της καριέρα στο Ανατολικό Βερολίνο, ποτέ μα ποτέ δεν είχε ενοχληθεί από τη Στάζι. (Ενώ πάμπολλοι συνάδελφοί της είχαν υποφέρει από αυτήν.)

Είχα διαβάσει προ τριετίας στο «Nouvel Observataur» ότι εκείνο που την ξεκούραζε τα βράδια της, ως καγκελαρίου πια, ήταν η συντροφιά ανθρώπων της τέχνης. Της μουσικής, της λογοτεχνίας, του θεάτρου και των εικαστικών. Τους καλούσε σπίτι της, χωρίς καμιά δημοσιότητα. Είχε μάλιστα και τις συγκεκριμένες προτιμήσεις της. Κι αυτό πολύ μου είχε αρέσει.

Ωστόσο, η βαθύτερη άγνοιά της για το τι σήμαινε Ευρώπη πάντα με εξόργιζε. Ήταν μια ξένη στο χώρο αυτό. Οι στυλοβάτες της Ευρώπης μετά το 1980, ο Μιτεράν και ο Κολ, είχαν ανεβάσει τον πήχη πολύ ψηλά συνεορτάζοντας ως και τη συμμαχική απόβαση στη Νορμανδία. Ο Κολ ένιωσε προδομένος στην απομόνωσή του και στην κατάθλιψή του (με την ανίατη αρρώστια της γυναίκας του) από την προστατευομένή του (poulin, όπως το λένε οι Γάλλοι). Τη βοήθησε να ανέβει πολύ ψηλά στην κομματική ιεραρχία. Κι όταν κατάλαβε τον κίνδυνο ήταν πια αργά. Νόμιζε ότι είχε μάθει δίπλα του όλα αυτά τα χρόνια. Με θλίψη διαπίστωσε ότι δεν είχε μάθει τίποτα απολύτως.

Γιατί η Ευρώπη δεν μαθαίνεται, βιώνεται. Όπως τη βίωσαν οι Πολωνοί και οι Τσεχοσλοβάκοι ανήκοντας στον Ανατολικό Συνασπισμό. Ενώ οι Ανατολικογερμανοί θέλαν πρωταρχικά την ένωση με τη Δυτική Γερμανία. Και διόλου την ευρωπαϊκή. Σ’ αυτούς άνηκε και η Αντζολίνα Λεκρέμ.

Μας έμεινε ωστόσο σαν λεμονόκουπα. Όπου και στύβω στην κεφάλα της τα φραποπορτόκαλα ωσάν να την εκδικούμαι.