Γράφει ο Στέλιος Κούλογλου

Τα πράγματα είναι σαφή. Η κυβέρνηση ζήτησε από την τρόικα να της δώσει αναβολή στην επιβολή των νέων μέτρων λιτότητας και των συνεχών  απορυθμίσεων που ονομάζονται μεταρρυθμίσεις. Να προηγηθεί δηλαδή το νέο μνημόνιο που θα βαπτιζόταν "προληπτική γραμμή χρηματοδότησης", ώστε να έχουν ένα άλλοθι οι 180 βουλευτές που θέλει να συγκεντρώσει για την εκλογή προέδρου της Δημοκρατίας.

Η ελληνική κυβέρνηση δεν ζητούσε από τους δανειστές και τίποτα σπουδαίο: το ίδιο σενάριο με τα υποτίθεται τελευταία μέτρα, τα οποία ακολουθούν καινούργια που ψηφίζονται γιατί δεν υπάρχει εναλλακτική λύση, το θέατρο των σκληρών διαπραγματεύσεων που καταλήγουν πάντα σε άτακτη ελληνική υποχώρηση επαναλαμβάνεται όλα τα προηγούμενα χρόνια, σε συνεργασία με την τρόικα. Γιατί τώρα αρνείται να κάνει την χάρη στον κ. Σαμαρά, οδηγώντας την κυβέρνηση σε πλήρη και στρατηγικό αδιέξοδο;

Πρώτον, διότι από το Βερολίνο μέχρι την Ουάσιγκτον, όλοι έχουν αρχίσει και πιάνουν το νόημα του ..Μαυρογιαλούρου. Ιδιαίτερα με τις αλλαγές που έγιναν στην κυβέρνηση και την φιλολογία της μετά τις ευρωεκλογές, ακόμη και οι ξένοι συνειδητοποιούν ότι αυτούς τους ανθρώπους, όσο και υπάκουοι να είναι, κανείς δεν μπορεί να εμπιστεύεται.

Δεύτερον διότι εκτιμούν ότι η κυβέρνηση έχει φάει τα ψωμιά της. Ο κ. Σαμαράς εκλέχθηκε με βασική πλατφόρμα την επαναδιαπραγμάτευση μνημονίου και δανειακών συμβάσεων, εξαγγελία που ξέχασε ήδη από το βράδυ των εκλογών. Μανούλα στις προδοσίες-έδω έφτασε να μαχαιρώσει πισώπλατα ακόμη και τον ευεργέτη της Χέλμουτ Κολ- η  Μέρκελ τον χρησιμοποίησε για να δείξει στην γερμανική κοινή γνώμη ότι το ελληνικό της πείραμα πέτυχε, κέρδισε τις εκλογές και τώρα τον πετάει σαν στημένη λεμονόκουπα. Η απόφαση του Ελληνα πρωθυπουργού να παπαγαλίζει την άποψη Σόιμπλε ότι το ελληνικό χρέος είναι βιώσιμο-την στιγμή που και οι πέτρες γνωρίζουν ότι δεν είναι- ήταν καταστροφική. Το μόνο που του απέμεινε να "διαπραγματευθεί" είναι πόσο σκληρά θα είναι τα νέα μέτρα και πως θα σερβιριστούν.

Τρίτον διότι προετοιμάζονται για το αναπόφευκτο, δηλαδή μια κυβέρνηση του ΣΥΡΙΖΑ. Αν έχουν κάτι λίγο να παραχωρήσουν στο θέμα του χρέους, θέλουν να το διαπραγματευτούν με την νέα κυβέρνηση. Και συγχρόνως θέλουν να παραδώσουν στην σημερινή αξιωματική αντιπολίτευση ένα είδος καμένης γης, ώστε να την στριμώξουν από την πρώτη στιγμή που θα γίνει κυβέρνηση. Ας δούμε πως:

Αν ερχόταν η τρόικα στην Αθήνα και έκλεινε η αξιολόγηση, στα ελληνικά ταμεία θα έμπαινε η τελευταία δόση, ύψους 7,8 δις ευρώ. Αυτά προς το παρόν παρακρατούνται.

Ας δούμε τώρα τις υποχρεώσεις της ελληνικής πλευράς το 2015:

• Ιαν.: 406 εκ. ευρώ σε ΔΝΤ
• Φεβ.: 693 εκ. ευρώ ΔΝΤ
• Μαρ.: 1,448 εκ. ευρώ  ΔΝΤ
• Απρ.:  406 εκ. ευρώ ΔΝΤ
• Μάιο: 693 εκ. ευρώ  ΔΝΤ
• Ιουν:  1,448 εκ. ευρώ ΔΝΤ

Δηλαδή το πρώτο και το δεύτερο τρίμηνο πρέπει να πληρωθούν στο ΔΝΤ περίπου 5 δις, ενώ τα πράγματα δυσκολεύουν στο τρίτο:

• Τον Ιουλ  2015: 406 εκ. ευρώ σε ΔΝΤ   +  3,456 εκ. ευρώ σε ομόλογα
• Τον Αυγ. 2015: 3,188 εκ. ευρώ σε ομόλογα
• Τον Σεπ.  2015: 1,448 εκ. ευρώ σε ΔΝΤ .

Στο τρίτο τρίμηνα πρέπει λοιπόν να εκταμιευθούν περίπου 8,5 δις και συνολικά τους πρώτους 9 μήνες 13,5 δις. Πριν μια κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ προλάβει καλά καλά να ξεκινήσει τις διαπραγματεύσεις που έχει εξαγγείλει  για το χρέος, το μήνυμα που του στέλνει η τρόικα είναι σαφές: θα χυθεί "αίμα". Η μάχη προβλέπεται δύσκολη και πρέπει να δοθεί με σύνεση, αποφασιστικότητα και χωρίς αυταπάτες για θαύματα. Αλλά πρέπει να δοθεί. Γιατί το πιο μεγάλο λάθος των κ.κ. Σαμαρά Βενιζέλου είναι ότι μετέτρεψαν την τρόικα σε ρυθμιστή των πολιτικών εξελίξεων, που κυβερνά την Ελλάδα με e-mail.

Πηγή:tvxs

Στην συνέντευξη που είχε παραχωρήσει στο Ρεπορτάζ Χωρίς Σύνορα, ο αξέχαστος Μένης Κουμανταρέας μιλάει για την χουντική λογοκρισία και τα περίφημα 18 κείμενα, την πρώτη συλλογική αντιδραση του πνευματικού κόσμου εναντίον της δικτατορίας.

Τι έλεγε αυτό το κείμενο;

Τίποτα δεν έλεγε, που να αφορούσε την δικτατορία ή την έλλειψη ελευθερίας. Ήταν η ιστορία δύο παιδιών, που καίγονται μια Μεγάλη Τετάρτη στο Λαύριο. Αλλά είχαν κοκκινίσει τα πράγματα τα οποία δεν τους άρεσαν. Οπότε απελπισμένοι, τα παίρνουμε τα σηκώνουμε και φεύγουμε και λέμε ως εδώ ήτανε, δεν μπορούμε πια να γράφουμε τίποτα.

Τους ρωτήσατε εσείς, τι βρίσκανε κατά την γνώμη τους μεμπτό;

Όχι, όχι, διότι δεν άξιζε τον κόπο. Δηλαδή, δεν άνοιγε κανείς διάλογο με αυτούς τους ανθρώπους. Μετά ήρθη ο νόμος για την άμεση λογοκρισία, οπότε μπορούσε  κανείς να δημοσιεύει με δική του ευθύνη, αλλά με κίνδυνο να βρεθεί στη φυλακή. Το έπαιζες στα ζάρια, αλλά εμείς τότε δεν χαμπαρίζαμε. Προσέχαμε βέβαια, δεν θέλαμε σώνει και καλά να βρεθούμε πίσω από τα σίδερα, αλλά υπήρχε θάρρος  και μια σύμπνοια που δεν υπάρχει σήμερα. Ηταν ενωμένος ο κόσμος, απέναντι σε έναν εχθρό. Τότε βγήκαν τα «Δεκαοχτώ Κείμενα», οπότε πολλούς από μας μας κάλεσαν στην ασφάλεια. Είχαν ενοχληθεί γιατί τα «Δεκαοχτώ Κείμενα» είχαν τεράστια απήχηση στο κόσμο.

Πως αποφασίσατε μαζί με τους υπόλοιπους να προχωρήσετε σε αυτήν την διαμαρτυρία;

Κάναμε διάφορες διαβουλεύσεις, ποιοι μπορούσαν να είναι αυτοί που θα συμμετείχαν, υπήρχε μάλιστα και μια διχογνωμία σε αυτό. Διότι οι μεγαλύτεροι σε ηλικία θέλανε άλλους ανθρώπους και εμείς οι νεότεροι θέλαμε και άλλους. Τέλος πάντων, τα συμβιβάσαμε βγήκαν τα «Δεκαοχτώ Κείμενα» και μετά βγήκε το περιοδικό «Η συνέχεια», που ήταν ακριβώς η συνέχεια των δεκαοχτώ κειμένων, πάλι με πολύ μεγάλη απήχηση.

Το δικό σας κείμενο σε αυτά τα 18...

Ηταν ένα απόσπασμα από ένα διήγημα το οποίο λέγεται «Η Αγία Κυριακή στον βράχο». Μια επίθεση σε ένα νησί μιας ομάδας κουρσάρων, οι οποίοι όμως έρχονται στο νησί ντυμένοι ως θεατρίνοι δήθεν να παίξουν μια παράσταση, αλλά αποκαλύπτεται ότι είναι πειρατές. Οπότε η σφαγή που γίνεται μετά είναι ένας παραλληλισμός με την Χούντα που είχε έρθει δήθεν για να σώσει την δημοκρατία,  ενώ ήταν στην ουσία στυγνή δικτατορία.
Εμείς δεν πάθαμε σπουδαία πράγματα, η εκδότριά μας όμως, η Νανά η Καλιανέση, όταν ετοιμαζόταν να βγει το τρίτο, αν θυμάμαι καλά, τεύχος της «Συνέχειας», πήγαν ένα μεσημέρι στο γραφείο της και την συλλάβανε και μάλιστα την κρατήσανε αρκετό καιρό μέσα. Αυτό είχε επιπτώσεις πάρα πολύ άσχημες για την υγεία της, με αποτέλεσμα η γυναίκα να χαθεί στο τέλος.

Είχατε και εσεις περιπέτειες...

Νομίζω το ’72 ήτανε. Για το «Η ημέρα του 1638», ένα διήγημα που εξελίσσεται στην Κωνσταντινούπολη τον καιρό του Μουράτ του 4ου, ανάμεσα σε ένα Τουρκάκι και σε ένα Ελληνάκι. Και επειδή το Τουρκάκι βρίζει το Ελληνάκι και βρίζει και τα θεία, θεωρήθηκε βλάσφημο. Οταν ανέβηκε ο εισαγγελέας στην έδρα, ο δικηγόρος μου χρησιμοποίησε ως υπερασπιστική γραμμή ότι και ο Αριστοφάνης ήτανε βωμολόχος και ο εισαγγελέας στην έδρα είπε: «μα και ο  Αριστοφάνης καταδικαστέος είναι.». Οπότε, όταν άκουσα εγώ αυτό λέω Κουμανταρέα την έχεις πολύ άσχημα. Eρχόντουσαν φοιτητές στην δίκη, ερχόταν ο Στρατής ο Τσίρκας, η Νανά η Καλιανέση, άλλοι συγγραφείς, ο εκδοτικός οίκος σύσσωμος. Ήτανε μια ηρωική εποχή. Ήταν όμως και μια ταλαιπωρία ψυχική πάρα πολύ μεγάλη. Μου την είχαν στημένη, στην πρώτη δίκη καταδικάστηκα, αλλά έκανα έφεση και μετά έγιναν τρεις δίκες, δύο εφετεία και μία δίκη στον Άρειο Πάγο. Στο τέλος νίκησε η δημοκρατία, που λένε.

Πηγή:tvxs

Στην Ιαπωνία κάνει την παγκόσμια πρεμιέρα του το νέο, πρωτοποριακό Honda FCV Concept, το οποίο εξελίχθηκε σε σχέση με το προηγούμενο μοντέλο (που το είδαμε πριν από μερικά χρόνια σε αρκετές εκθέσεις) και διαθέτει νέα εμφάνιση και φυσικά μεγαλύτερα πλεονεκτήματα ως προς την τεχνολογία του που φέρει κάτω από το καπό. Το νέο υδρογονοκίνητο μοντέλο διαθέτει μια συστοιχία των κυψελών καυσίμου που είναι κατά 33% μικρότερη από την προγενέστερη αλλά έχει αυξημένη κατά 60% ισχύ σε σχέση με το προηγούμενο μοντέλο – ήτοι 130 ίπποι! 

Το νέο FVC Concept είναι εξοπλισμένο με ένα ρεζερβουάρ αποθήκευσης υδρογόνου το οποίο όταν φουλάρει, του εξασφαλίζει αυτονομία άνω των 700 χιλιομέτρων. Πάντως, το μεγάλο του πλεονέκτημα σε σχέση πχ με τα ηλεκτρικά είναι ότι η δεξαμενή υδρογόνου μπορεί να γεμίσει σε περίπου τρία λεπτά.

Το βιβλίο του Κωνσταντίνου Τσουκαλά «Η γυμνή βασίλισσα - Εργα και ημέρες του οικονομικού λόγου» κυκλοφορεί την 1η Δεκεμβρίου από τις εκδόσεις Καστανιώτη

Κωνσταντίνος Τσουκαλάς: Η δύναμη της αντίστασης είναι το πολιτιστικό πλεονέκτημα της Δύσης

Το νέο βιβλίο του Κωνσταντίνου Τσουκαλά, ομότιμου καθηγητή Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, το διατρέχει μια «απορία», μια διερώτηση καλύτερα. «Εις πείσμα της προϊούσας εξαθλίωσης, της έρπουσας ανθρωπιστικής κρίσης και της ραγδαίας ανισοκατανομής του πλούτου και της ευζωίας υπέρ των προνομιούχων, η εμβέλεια του μονοδιάστατου οικονομιστικού παραδείγματος όχι μόνο δεν κλονίστηκε αλλά αντιθέτως ενισχύθηκε», όπως χαρακτηριστικά γράφει ο ίδιος. Το παράδοξο μπορεί να είναι εξωφρενικό αλλά δεν είναι ανεξήγητο και το βιβλίο συνιστά ακριβώς μια προσπάθεια να εξειδικευθεί ο αναποτελεσματικός παραλογισμός του κυρίαρχου πολιτικοοικονομικού λόγου, του λόγου «του κυρίαρχου πλέον παγκοσμιοποιημένου νεοφιλελευθερισμού», ο οποίος «φαίνεται να εξελίσσεται σε κυριολεκτικά ολοκληρωτική δοξασία». Ο Κωνσταντίνος Τσουκαλάς μιλώντας στο «Βήμα» υπογράμμισε ότι δεν υπεισέρχεται σε μια συζήτηση επί των θεωριών ή των πρακτικών της οικονομικής επιστήμης, «δεν είναι η δουλειά μου αυτή, εγώ προσπαθώ να κατανοήσω την επιστημολογική προϋπόθεση που έχει στέψει την οικονομία ως την αναμφισβήτητη και μοναδική θεμελίωση της κοινωνίας» εξήγησε. «Η νέα πολιτική οικονομία που εκλογικεύει την αθλιότητα αντανακλά και την ηθική αθλιότητα του ορθόδοξου πολιτικοοικονομικού λόγου» υπογράμμισε ο Κωνσταντίνος Τσουκαλάς, ο οποίος αρέσκεται να επαναλαμβάνει ότι «η πανούργα, εκδικητική και ενδεχομενική Ιστορία» ελλοχεύει πάντα στη γωνία. «Κανείς άλλωστε δεν μπορεί να μας εμποδίσει να ελπίζουμε ότι η Ιστορία μπορεί να αποδειχθεί πιο πονηρή από εκείνους που νομίζουν πως την ελέγχουν». Ο τίτλος του βιβλίου του «Γυμνή βασίλισσα - Εργα και ημέρες του οικονομικού λόγου» (εκδόσεις Καστανιώτη) είναι προδήλως ειρωνικός και παραπέμπει στην οικονομική επιστήμη που καμώνεται τις τελευταίες δεκαετίες ότι έχει περισσότερη σχέση με τις θετικές παρά με τις κοινωνικές επιστήμες. Για να το πούμε αλλιώς: η βασίλισσα είναι μεν γυμνή, πλην όμως ζήτω η βασίλισσα!

Αντιμετωπίζουμε σήμερα πρωτόγνωρα φαινόμενα, υποστηρίζετε, κύριε Τσουκαλά, στο επίπεδο της πολιτικής και της οικονομίας. Δεν έχει ιστορικό «προηγούμενο» η εν εξελίξει κρίση;

«Η ρήξη με το πρόσφατο παρελθόν είναι ριζική. Νομίζω ότι ποτέ πριν οι δυνάμεις που κινούν τον κόσμο, οι δυνάμεις οι οποίες διαμορφώνουν από κοινού το ιστορικό "γίγνεσθαι" που ξετυλίγεται μπροστά στα μάτια μας, δεν εμφανίζονταν τόσο απρόβλεπτες και τόσο ανεξέλεγκτες. Για πρώτη φορά η μεγέθυνση του συνολικού λογιστικού όγκου του κοινωνικού πλούτου συνοδεύεται από την κατολίσθηση του επιπέδου διαβίωσης της πλειονότητας των ανθρώπων: οι πλούσιοι γίνονται συνεχώς πλουσιότεροι, ενώ πληθύνονται συνεχώς εκείνοι που παλεύουν με τα φαντάσματα της στέρησης ή της απόλυτης ανέχειας. Θέλω να επισημάνω στο σημείο αυτό ότι δεν αναφέρομαι στην Ελλάδα - γιατί αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα είναι και βίαιο και εξόφθαλμο. Αναφέρομαι στον δυτικό, τακτοποιημένο και "ανεπτυγμένο" κόσμο κατά κύριο λόγο. Αναφέρομαι πιο συγκεκριμένα στην εγγενή από ένα ιστορικό σημείο και μετά αισιοδοξία της καπιταλιστικής Δύσης ότι δικαιώνεται και θα δικαιώνεται εσαεί το αγοραίο πείραμα. Ελπίζουμε ακόμη ενάντια στα ίδια τα πράγματα, ενάντια στην ίδια την εμπειρία μας, ότι αυτό το αποτυχημένο νεοφιλελεύθερο οικονομιστικό μοντέλο θα βρει τελικά τις λύσεις. Ε, λοιπόν, δεν θα τις βρει!».

Διαβλέπετε, δηλαδή, μια ημερομηνία λήξεως σε αυτό που συμβαίνει;  

«Προφήτες δεν υπάρχουν. Η βαθιά μου πεποίθηση ωστόσο είναι ότι το σύστημα, ως έχει, έχει φθάσει στα έσχατα ιστορικά του όρια, αυτός είναι και ο κεντρικός άξονας του βιβλίου. Πέρα και ανεξάρτητα από τις άμεσες προεκτάσεις της, η κρίση που διαπερνά τις δυτικές κοινωνίες θέτει σε αμφισβήτηση ολόκληρο το κυρίαρχο σύστημα ιδεών. Υπό την έννοια αυτή η κρίση που βιώνουμε δεν είναι μόνο οικονομική. Είναι ταυτοχρόνως και ιδεολογική και πολιτική και αξιακή και σημασιολογική και κοσμοθεωρητική και κοσμοϊστορική. Είναι εν τέλει η κρίση ενός πολιτισμού που έχει εθιστεί στην ιδέα μιας συλλογικής προόδου, κοινής για όλους, αλλά και για τον καθένα χωριστά. Ο πολιτισμός αυτός, όμως, δεν υπάρχει πια. 'Η τουλάχιστον παραπαίει κινούμενος με αυτοκτονικές τάσεις. Η Δύση, η οποία μπλέχτηκε με τη θέλησή της στα δόκανα της νεοφιλελεύθερης συναίνεσης - στην οποία προσχώρησαν ψυχή τε και σώματι οι σοσιαλδημοκράτες -, πρέπει να συνέλθει και να αυτοπροστατευθεί ως γεωπολιτιστικός χώρος από την ξέφραγη παγκοσμιοποίηση, όπου τα πάντα διακινούνται άκριτα και στην οποία θριαμβεύουν μοντέλα τύπου Κίνας, ακραίου καπιταλιστικού παραγωγισμού και πολιτικοκοινωνικού αυταρχισμού».

Εχει ενσκήψει, γράφετε, μια «γενικευμένη ιστορική απαισιοδοξία». Τι εννοείτε με αυτό;

«Εννοώ ότι έχουν αναστραφεί πλέον τόσο οι βιοτικές προοπτικές των ανθρώπων όσο και οι όροι αναπαράστασης της γενικής δυναμικής του ιστορικού "γίγνεσθαι". Εχουμε περάσει, για να το πω πιο απλά, από τη φάση της "ιστορικής αισιοδοξίας" στη φάση της "ιστορικής απαισιοδοξίας". Διαπραγματευόμαστε ένα μέλλον που αρκείται πλέον μόνο στο να μας απειλεί και να μας τρομοκρατεί, οι συνέπειες μιας τέτοιας εξέλιξης είναι διαβρωτικές. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι τουλάχιστον στην "ανεπτυγμένη" Δύση όλοι είχαμε εθιστεί στην ιδέα πως κάθε νέα γενιά μπορεί και πρέπει να ζει "καλύτερα" από την προηγούμενη, να ικανοποιεί περισσότερες ανάγκες και να προσβλέπει σε μια συνεχή βελτίωση της μοίρας της. Σήμερα, αντιθέτως, όλα δείχνουν πως η ερχόμενη γενιά θα ζήσει "χειρότερα" από τη δική μας. Αντί να προσβλέπουν στο καλύτερο, οι άνθρωποι άγονται στο να ελπίζουν απλώς ότι θα αποφύγουν το χειρότερο».

Αναφέρεστε, υποθέτω, στην ιδέα της προόδου…

«Σαφώς πρόκειται για μια νεωτερική και κατ' εξοχήν δυτική ιδέα. Αυτή η εσωτερικευμένη, θα έλεγα, ιστορική αισιοδοξία, η αντίληψη δηλαδή ότι η πρόοδός μας είναι νομοτελειακά δεδομένη αν αφήσουμε τα πράγματα να προχωρήσουν κατά τη "φύση" τους, είναι η πεμπτουσία του δόγματος laissez-faire. Είναι η παρωχημένη νεοφιλελεύθερη συνταγή, αυτός ο υπεριστορικός "ορθολογισμός", αυτός ο φετιχοποιημένος "αντικειμενισμός". Αυτή η εσωτερικευμένη πεποίθηση ήταν που επέτρεπε στον οικονομικό λόγο, έστω υπό τας γραμμάς, να υποστηρίζει ότι τα προβλήματά μας λύνονται, ότι η ιστορία έχει βρει τον αγύριστο δρόμο της - εκεί άλλωστε αναφέρονται όλα τα ιδεολογήματα του "τέλους", του τέλους της ιστορίας, της ιδεολογίας, της πολιτικής, των πάντων! Επομένως εμείς, ως άνθρωποι και ως πολίτες, ως συλλογικότητες και ως κράτη, δεν έχουμε τίποτ' άλλο να κάνουμε παρά να διαχειριζόμαστε μια προδιαγεγραμμένη - με τις κρίσεις και τις ανακάμψεις της - ιστορική δυναμική η οποία μας πηγαίνει αναπότρεπτα προς το καλύτερο. Επρόκειτο για μια συλλογική υπνοβασία από την οποία πρέπει γρήγορα να απαλλαγούμε. Το ευρύτερο πρόβλημα είναι ότι, έπειτα από μισό αιώνα συνεχών κοινωνικοπολιτικών διαπραγματεύσεων για τα ανεκτά όρια της αθλιότητας και της αδικίας, η δυναμική της κοινωνίας ταυτίζεται ακόμη με τη μεγιστοποίηση μιας κεφαλαιακής συσσώρευσης δίχως όρια και ανεξάρτητα από τις κοινωνικές της συνέπειες. Αυτές οι τάσεις δεν γίνεται να συνεχιστούν επ' αόριστον κατά τη γνώμη μου, τίθεται, αν θέλετε, και ένα ζήτημα αναπαραγωγής του ίδιου του συστήματος εκτός των άλλων...».

Των δυτικών αξιών, ας πούμε…

«Είναι, νομίζω, προφανές ότι ο δεσπόζων οικονομικός και πολιτικός λόγος - ο αποκαλούμενος νεοφιλελευθερισμός - έχει αποσυνδεθεί από τις ιστορικές του ρίζες και ότι έχει πάρει επεισοδιακό διαζύγιο από τον Διαφωτισμό. Για πρώτη φορά, κάτι που πρέπει να τονίσω, η πρόσληψη της προόδου απαγκιστρώνεται από την ιδέα της κοινωνικής συναίνεσης και αποδεσμεύεται από την ιδέα της δικαιοσύνης. Και της αλληλεγγύης. Ετσι όμως στρεβλώνονται ανεπανόρθωτα οι θεμελιώδεις ιδεολογικές και αξιακές προϋποθέσεις του νεωτερικού "κοινωνικού συμβολαίου"...».

Και ακρωτηριάζεται η δημοκρατία…

«Η δημοκρατία είναι, κατά τη γνώμη μου, το μόνο αναπαλλοτρίωτο κεκτημένο της ανθρώπινης ιστορίας. Υπάρχει, όμως, πέραν της δημοκρατίας, και ένα κεκτημένο του δυτικού πολιτισμού που δεν αφορά μονάχα τους φιλοσόφους αλλά μας αφορά όλους: είναι η παράδοση της κριτικής αποστασιοποίησης και της συνεχούς αμφισβήτησης απέναντι στις κυρίαρχες νόρμες. Αυτό φωλιάζει μέσα στον δυτικό άνθρωπο. Η δύναμη της αντίστασης, για να το κάνω σαφές, είναι το πολιτιστικό πλεονέκτημα της Δύσης σε σχέση με τον υπόλοιπο κόσμο. Γι' αυτό πιστεύω ότι τα σημερινά αδιέξοδα είναι δυνατόν κάποτε να αρθούν. Πράγμα που δεν γίνεται να ξεκινήσει πουθενά αλλού παρά μόνο στις δυτικές κοινωνίες που είναι ριζικά, υπαρξιακά δημοκρατικές».

Πηγή:Το Βήμα