Τους έχουν ζώσει τα φίδια

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Είδα προχθές στα πιο άθλια καταγώγια της Κηφισιάς το περιληπτικό γράφημα της ιστορίας των έργων επι Δημαρχίας Θωμάκου και αμέσως σκέφτηκα το Φιδάκι – εκείνο το επιτραπέζιο παιχνίδι που η ζαριά και τα φίδια μας ανεβοκατέβαζαν στη στιγμή από τον ουρανό στα Τάρταρα.

Και διάβασα φυσικά το ρυπαρό κείμενο κάπως σαν τον «Κήπο με τα διακλαδωτά μονοπάτια» του Μπόρχες -εκείνο τον  «λαβύρινθο από χρόνο» όπως σημειώνει ο ιδιοφυής Αργεντινός.

Και τις δύο φορές σκέφτηκα δεν είναι μόνο η ζαριά αλλά το «ρίξιμο» και το θράσος.

Αυτό όμως που με διασκέδασε την επομένη, ήταν οι «ιστορίες» συνωμοσίας γύρω από τις προθέσεις του Βαγ. Αυλίτη, γνώστη όσο κανείς της τέχνης του αστυνομικού ρεπορτάζ, του άλλου «το ρουφιανιλίκι ποτέ δεν έβλαψε» και του παρεπόμενου παιχνιδιού απόκρυψης ή μη των πηγών του.

Ένα μόνο δεν φάνηκε: η σχέση του Βαγ. Αυλίτη με τον Δήμαρχο Θωμάκο σε ένα επιπλέον «επώνυμο» κουτάκι που έλειπε από το σχέδιο.

Αλλά γιατί να φανεί; Θα χαλούσε το lay out στη σελίδα που, απ’ ό,τι θυμάμαι, δεν είχε καν διαφήμιση. Άλλωστε στους λαβύρινθους δεν υπάρχει αφετηρία: μπορεί να ξεκινήσει κανείς απ’ όπου θέλει.

Αρκεί στην πορεία να μην τον ζώσουν τα φίδια.

Τα επιτραπέζια παιχνίδια δεν τα φοβάμαι: αυτό που έχει σημασία γίνεται πάντα κάτω από το τραπέζι. Άτομα τύπου Αυλίτη σκέφτομαι όταν στα σκοτεινά κοιτάζουν ο ένας τα μπατζάκια του άλλου.-