#MeToo

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Η απήχηση του κινήματος #MeToo στις δυτικές κοινωνίες στάθηκε γεγονός αναμενόμενο και καλοδεχούμενο. Είχε έρθει πλέον ο καιρός οι γυναίκες (όπως και κάθε "ευπαθής" ομάδα πληθυσμού) να ορθώσουν το ανάστημά τους απέναντι σε όσους καταχρώνται την εξουσία τους για να ικανοποιήσουν τις σεξουαλικές ορμές τους.

Απέναντι στους βιαστές με τα λευκά κολάρα, σε εκείνους που δεν έχουν ανάγκη να καταφύγουν στην ωμή βία, να επιβληθούν με τη σωματική τους δύναμη ή με τη χρήση όπλου. Τους αρκεί η δεσπόζουσα επαγγελματική και οικονομική θέση τους. Τους προστατεύει -νομίζουν- η κοινωνική τους φήμη, το τρανταχτό όνομά τους.

Όπως σε κάθε κίνημα, έτσι και στο #MeToo παρατηρήθηκαν ασφαλώς και υπερβολές και παρεκκλίσεις από το αρχικό του πνεύμα. Υπήρξαν άνθρωποι που αυτοθυματοποιήθηκαν και σπίλωσαν άλλους ανθρώπους για να προσποριστούν προσωπικά οφέλη.

Συσσωρευμένη οργή αιώνων, χιλιετιών, δεν θα ήταν δυνατόν να μην εκτραπεί εν μέρει σε κυνήγι μαγισσών. Ο Kevin Spacey και ο Plácido Domingo, σύμφωνα με ισχυρότατες ενδείξεις, στοχοποιήθηκαν αδίκως. Έγιναν αποδιοπομπαίοι τράγοι. Φορτώθηκαν αν μη τι άλλο ασύγκριτα βαρύτερα αμαρτήματα από ό,τι τους αναλογούσαν.

Το ίδιο, ενδεχομένως, συνέβη και με τον Woody Allen.

Το χειρότερο ωστόσο είναι πως το κίνημα #MeToo δεν γνώρισε απήχηση στις χώρες που είναι αντικειμενικά πιο αναγκαίο. Εκεί όπου εφαρμόζεται η κλειτοριδεκτομή. Εκεί όπου η πολιτεία επιτρέπει και η κοινωνία επιχαίρει μεσήλικες άνδρες να παντρεύονται έφηβα κορίτσια. Στη σκοτεινή για τα ανθρώπινα δικαιώματα γενικά πλευρά της Γης…

Παρατηρείται προσέτι το εξής μελαγχολικό. Η χειραφέτηση, η νομική θωράκιση του αδύναμου μέρους στις ερωτικές σχέσεις -είτε για γάμο μιλάμε είτε για συνεύρεση της μιας νύχτας- ακολουθείται από την απομυθοποίηση του έρωτα. Το φλερτ -ένα παιχνίδι αρχαίο με κανόνες άρρητους-, η "αποπλάνηση" (πάντα, εννοείται, μεταξύ συναινούντων ενηλίκων), τα μικρά γλυκά ψέματα που ανταλλάσσονται στο κρεββάτι είτε καθ’οδόν προς αυτό, αν δεν απαγορεύονται, χάνουν τη μαγεία τους.

Συμβάλλει προφανώς και η τεχνολογία. Όταν μπορείς να εντοπίσεις διαδικτυακά εκείνον που είναι τη συγκεκριμένη στιγμή διαθέσιμος, να τσεκάρεις το προφίλ του, να τον εντάξεις πριν καν τον συναντήσεις στις προδιαγραφές σου… Όταν κλείνεις μαζί του ραντεβού ορισμένης διάρκειας με ορισμένο σκοπό…

Τι περιθώριο αφήνεται στην έκπληξη, στο απρογραμμάτιστο, σε ό,τι θα σε καταλάβει εξαπίνης και θα σε συναρπάσει; Με αυτά και με αυτά, με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τα έξυπνα κινητά, το σεξ καταντάει συχνότατα κούφια εκτόνωση, απλή ανταλλαγή σωματικών υγρών.

Πλάι στο #MeToo που ήδη -καλώς- υπάρχει, προτείνω ένα άλλο #MeToo. Ένα άλλο #ΚιΕγώ.

"Κι εγώ σαγήνευσα και σαγηνεύθηκα! Κι εγώ παρασύρθηκα! Κι εγώ ακολούθησα έναν άγνωστο, μια άγνωστη προς άγνωστη κατεύθυνση! Κι εγώ για αλλού ξεκίνησα -με την επαγγελματική μου αμφίεση, με το αυστηρό πρόγραμμα της ημέρας- και βρέθηκα σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου να κοιτάζω την αντανάκλασή μου στα μάτια της.

Και έχασα κάθε αίσθηση τόπου και χρόνου. Κι εγώ ρίσκαρα την κατακτημένη με σκληρή δουλειά θέση μου, τις οικογενειακές μου ισορροπίες, τη βολή μου για χάρη ενός πάθους. Κι εγώ ερωτεύτηκα!"

Προτείνω το #MeToo του έρωτα. Της πιο ριψοκίνδυνης, της πιο ανυπότακτης σε κανόνες, ανθρώπινης δραστηριότητας. "Ο έρωτας" όπως τον τραγουδάει η Κάρμεν "είναι πουλί ατίθασο. Κανείς δεν μπορεί να το εξημερώσει."-