Είναι ο Γ. Θωμάκος ο πιο ευτυχισμένος Κηφισιώτης;

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Είναι από τους ελάχιστους ανθρώπους στον πλανήτη Γη που έχουν καταφέρει να ζουν τον μύθο τους

Ομολογώ πως δεν γνωρίζω ποια είναι η σωστή απάντηση στην ερώτηση του τίτλου αλλά είμαι σίγουρος για το ποια θα έπρεπε να είναι: ένα μεγάλο, περήφανο ΝΑΙ! Γιατί ο Γιώργος ο Θωμάκος είναι από τους ελάχιστους ανθρώπους στον πλανήτη Γη που έχουν καταφέρει να ζουν τον μύθο τους, έστω και σε μικρογραφία, από την αρχή ως το τέλος.

Φανταστείτε έναν άνθρωπο που θαυμάζει τον Μικ τον Τζάγκερ και ονειρεύεται να γίνει ο διάδοχός του. Αν καταφέρει να φτιάξει μια μπάντα, να αποκτήσει αρκετούς φαν, να κάνει περιοδείες για συναυλίες, να μπλέξει με ναρκωτικά, να μπλέξει σε ερωτικά σκάνδαλα, να ξεμπλέξει και γενικά να ζήσει, έστω και σε μικρότερη κλίμακα, αυτά που έζησε στη μεγαλύτερη δυνατή το είδωλό του, τότε αυτός θα πρέπει να είναι ένας ευτυχισμένος άνθρωπος. Τουλάχιστον όσο ευτυχισμένος θα πρέπει να είναι και ο ηγέτης της παράταξης Θωμάκου.

Όταν ο Πρόεδρος ξεκίνησε να μας ψυχαγωγεί, ως νέος Δελαπατρίδης στη δεκαετία του ’90, δύο πράγματα ήταν σαφή. Ότι ήταν πολύ αστείος και ότι το είδωλό του, ήταν ο Δον Κιχώτης ή ο ευλαβής ντεμέκ Χριστιανός ορθόδοξος. Δεν υπήρχε στιγμιότυπο στο οποίο να μην πει κάτι για τον «αυτοπρόβλητο Γ. Θωμάκο» -δεν ξέρω πόσα εισαγωγικά χρειάζονται σ’ αυτή τη φράση οπότε περιορίζομαι στα βασικά-, δεν υπήρχε στιγμή που να μην εκφράσει τον θαυμασμό του για την πολιτεία του και οργή για τους εχθρούς του, τους φοβερούς και τρομερούς «αποστάτες».

Τότε ο Γιώργος ο Θωμάκος φάνταζε ένα γραφικό παρατράγουδο -πολύ πριν χρησιμοποιήσει τον όρο η Αννίτα η Πάνια- και η πιθανότητα να καταφέρει κάτι που να μοιάζει έστω και λίγο στα κατορθώματα του ειδώλου του έμοιαζε ίδια με την πιθανότητα να πάρει η εθνική Ελλάδας του ποδοσφαίρου κάποιον τίτλο σε μεγάλο τουρνουά.

20κάτι χρόνια μετά η Κηφισιά έχει γίνει περίπου όπως θα φανταζόμασταν τότε την ακραία κωμική εκδοχή της, ο Γ. Θωμάκος μπήκε με την παράταξή του στο Δήμο Κηφισιάς, απόλαυσε το τι σημαίνει να είσαι παράγοντας του τόπου και τώρα έχει τη χαρά να ζήσει και τη δική του αποστασία καθώς οι Δημοτικοί σύμβουλοί του την κάνουν με ελαφρά πηδηματάκια για μεγαλύτερες ομάδες. Με λίγα λόγια ο Γιώργος ο Θωμάκος είναι από τους λίγους ανθρώπους που καταφέρνουν να ζήσουν (έστω και σε μικρογραφία) όπως ακριβώς το είδωλό τους και ειλικρινά δεν ξέρω πολλούς που να το έχουν καταφέρει αυτό.

Εγώ, πέρα από το να κρύψω ανεπιτυχώς τη ζήλεια μου, θέλω να ευχηθώ να συνεχίσει στα βήματα του μέντορά του Μιχάλη Λιάπη και να πιαστεί σαν το ποντικό μέσα στο πιθάρι με λάδι. Έτσι ώστε και ο ίδιος να νιώσει απολύτως ολοκληρωμένος και εμείς να απολαύσουμε ξανά στιγμές όπως αυτή με τον Δον Κιχώτη και πιστό υπηρέτη του Σάντσο Πάντσα.

Και μπράβο του.

Όσο για την έρμη Κηφισιά πρέπει να πούμε, «πόσο πιο χαμηλά»-