Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Χθες Τρίτη «προσκεκλημένος» της Μαρίας Κεφαλά Σαλματάνη στο Εφετείο της Αθήνας «που με προσκάλεσε για να προσφέρει επίσημο δείπνο» αν και πρωί.

Όπως ήταν φυσικό δεν μπορούσα να αρνηθώ της επίσημης αυτής πρόσκλησης, έπρεπε σύμφωνα να τους κανόνες της πρέπουσας συμπεριφοράς να είμαι συνεπής.

Στο επίσημο αυτό δείπνο ήταν καλεσμένοι και 3 εξέχουσες γυναίκες Δικαστές καθώς και μια Εισαγγελέας.

Επι πλέον Δικηγόρος και η Γραμματέας που κρατούσε τα πρακτικά λόγω της επισημότητας που είχε λάβει η πρόσκληση.

Η συζήτηση όπως ήταν αναμενόμενο επικεντρώθηκε στο βίο της κας. Σαλματάνη-Κεφαλά όσο αυτή ήταν Πρόεδρος του ΚΕΚΟΙΠΟ.

Η κα. Σαλματάνη δεν έχασε λεπτό και διηγούνταν πόσο τίμα, καθαρή, ξάστερη ήταν στην μακριά θητεία της. Όλες οι αποφάσεις παίρνονταν με πλειοψηφία και αφού πέρναγε και από το ελεγκτικό συνέδριο κατόπιν πήγαινε και μια βόλτα στο δημοτικό συμβούλιο και και..

Προς στιγμή κόντεψα να πάθω μικρό τραύμα, να με πάρει ο ύπνος, τόσο καθαρή-διαυγής η διοίκηση επι της κας. Σαλματάνη.

Προς επιβεβαίωση των λεγομένων ήλθε μια κυρία, φίλη της, που μας είπε περίπου τα ίδια με μόνο μια διαφορά. Η κα. Σαλματάνη ήταν τόσο καλή με τους συμπολίτες μέχρι και σε λεπρούς πήγαινε τρόφιμα και έδινε υποστήριξη.

Αυτομάτως μια θυμηδία στη αίθουσα «δεξιώσεων», όλοι, μεταξύ τους μαζί και εγώ γελάσαμε, πλιν κόσμια όμως. Μια Δικαστής, η Πρόεδρος θαρρώ την διέκοψε με το αιτιολογικό ότι εν έτη 2014-5 στη Κηφισιά δεν υπήρχαν λεπροί.

Τι λέτε κυρία μου την ρώτησε αυστηρά.

Όμως η κα φίλη της κας Σαλματάνη είπε ότι και όμως υπήρχαν λεπροί στη Κηφισιά. Στο σημείο αυτό έχουν «σπάσει όλα τα ρεκόρ και τα χρονόμετρα». Οι μπιέλες πετάχτηκαν έξω.

«Έτσι είναι (αν έτσι νομίζετε)» Λουίτζι Πιραντέλλο

 Κάποια στιγμή ήλθε και η σειρά να μιλήσω για το έργο της κας Σαλματάνη-Κεφαλά. Βρισκόμουν όμως σε δύσκολη θέση γιατί είχε λησμονήσει να αναφέρει κάποια ελάσσονος σημασίας περιστατικά.

Ας πούμε είχε ξεχάσει να αναφέρει ότι όταν δούλευε στο ξάδελφό της ότι δώρα, μετάλλια, κορνίζες, ασημικά, χρυσά, μανικετόκουμπα, κομπολόγια και άλλα πολλά που έκανε δώρα ο Δήμαρχος ή ίδια σαν Πρόεδρος όλα ήταν αγορασμένα από το κατάστημα του ξαδέλφου.

Υπήρχαν πολλά άλλα καταστήματα στη Κηφισιά, αλλά από κανένα άλλο δεν αγοράζονταν αυτά τα ύψους αρκετών εκατοντάδων χιλιάδων ευρώ όλα αυτά τα χρόνια, αυτό παραμένει ακόμα άλυτο μυστήριο.  

Πόσο δίκιο είχε όταν όπου βρισκόταν έλεγε ότι το κατάστημα του ξαδέλφου υπάρχει χάρις στη ίδια και, δυσκολευόμουν να την πιστέψω .

Ξέχασε επίσης να αναφέρει πόσες άδειες υγειονομικού ενδιαφέροντος, -περίπου 5, ενδεχομένως και περισσότερες- είχε πάρει η κα. Σαλματάνη-Κεφαλά στο όνομα των παιδιών της και ανεψιών της την στιγμή που οι παροικούν τες την Ιερουσαλήμ της Κηφισιάς γνωρίζουν ότι για να πάρεις έστω και μια άδεια πρέπει να έχεις μπάρμπα στη Κορώνη αφού «έχεις δώσει το κάτι τις».

Λησμόνησε επιπλέον να πει μια εταιρεία που είχε φτιάξει ο γιός της, catering, έπαιρνε όλες τις δεξιώσεις, χοροεσπερίδες και ότι πετούσε, κολυμπούσε στο Δήμο Κηφισιάς είχε την «υπογραφή», επιρροή της κας Σαλματάνη-Κεφαλά.

Λησμόνησε ακόμη, ίσως το έχει ξεχάσει, να πει για ένα φόνο που έγινε έξω από Bar, ιδιοκτησίας του γιού της στη οδό Κολοκοτρώνη στο Κεφαλάρι.

Όπως ίσως να έχει ξεχάσει ότι πήγαινε και έδινε ραπόρτο, αναφορά, άλλοι το λένε ρουφιανιά, ότι είσαι κοινός, στυγνός καταδότης, στον τότε Διοικητή της Αστυνομίας, για να πέσει ο γιός της στα μαλακά, για διάφορους, αρκετούς Κηφισιώτες με την πόρτα του γραφείου του Διοικητή ανοιχτή.

Άνετη, η Κηφισιά είναι δικιά μου, θωρούσε τότε.

Πιθανόν να έχουν ξεχαστεί όλες αυτές οι λεπτομέρειες αλλά και 2 φορές άλλες τόσες.

Αφού τα συζητήσαμε φύγαμε η «πρόσκληση» έληξε και όλοι πήγαμε στο σπίτια μας.

Ήταν μια εξόχως ενδιαφέρουσα δεξίωση.

Κάθε πράγμα στο καιρό του και ο κολιός τον Αύγουστο λέει η λαϊκή σοφία.

Πόσο δίκιο έχει.-