Η θρησκευτική-πολιτική… παρθενορραφή

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Σ’ αυτή την Δημαρχία, όπου κυριαρχεί η πλανεύτρα, Μαοϊκή επαγγελία «Όλα τα λουλούδια ν’ ανθίζουν κι όλα τα πουλιά να κελαϊδούν», ανάμεσα στις τόσες και τόσες Κασσάνδρες, δεν παύουν να ξεχωρίζουν και οι μονίμως συγκαταβατικές και έμπλεες αισιοδοξίας προσωπικότητες, που από το 2015 της επικράτησης Θωμάκου στο Δήμο Κηφισιάς μέχρι και το … σωτήριον έτος 2019 του ίδιου συνονθυλεύματος, σχήματος τα βλέπουν όλα ρόδινα και ωραία!

Τελείως δειγματοληπτικά θ’ αναφερθώ στον Γιώργο Θωμάκο, που ακόμη και σε περιόδους αμέτρητων, κωμικών τρικυμιών καθησύχαζε και καθησυχάζει ένα λαό, που παραπαίει από τα δεινά της δικής του διοίκησης αφαίμαξης και φτώχειας, με τη στερεότυπη πλέον φράση, που τη συνοδεύει με το ανεξήγητο μόνιμο Τζιοκόντιο χαμόγελο: «Είμαι αισιόδοξος, ότι μέσα στο επόμενο χρόνο θα επιτευχθεί η πλήρης ανάκαμψη».

Οι εβδομάδες, οι μήνες αλλά και τα χρόνια περνούν άπρακτα και ο Δικηγόρος Θωμάκος συνεχίζει να τυρβάζει, με τον από καθέδρας παρωχημένο θρησκευτισμό του, που θα τον εζήλευαν και οι πιο αιθεροβάμονες οπαδοί του «αρτέμη Σώρα για Ριζοσπάστες τουρίστες» ή ενός «θρησκευτισμού για την πολιτισμένη Μπουρζουαζία».

Ο μέντορας του Βαγγέλη Αυλίτη, Γιώργος Θωμάκος, μια γραφική εκδοχή του πολιτικού pater familiae της πολιτικής «παρέας» Τσιάμα, Αστερίου, κλπ θρησκευτικές δυνάμεις, στην Κάτω Κηφισιά, το ίδιο ατάραχος με τον Γ. Θωμάκο και με το κομπολογάκι από διαλεχτό κεχριμπάρι (ήλεκτρον), ακόμη και στη σημερινή δίκην κυκλώνος τρικυμία της Δημαρχίας Θωμάκου, με κάθε τρόπο κοιτάζει να μετονομάσει τη νέα Διοίκηση, για την ακρίβεια την αδυσώπητη «τερατωγένηση», σε παρέα τουριστών. Και με το κατευναστικό καλαμπούρι της καφενοπαρέας θα μας πει, ότι δεν θα ήταν άσχημο αυτή την ανελέητη τετράδα των επιτηρητών «να την κρύψουμε σε κάποιο ξενοδοχείο».

Κακά τα ψέματα. Οι μέχρι προχτές εικονοκλάστες των τίποτα, τώρα που έγιναν Διοίκηση, με κάθε τρόπο προσπαθούν να συγκαλύψουν σαν τη στρουθοκάμηλο το πελώριο σώμα, βυθίζοντας στην άμμο το κεφάλι. Αυτό μας παραπέμπει στις σπαρταριστές εικόνες του αμέσως μεταπολεμικού ευρωπαϊκού νότου (Ελλάδα, Ιταλία, Ισπανία) γιατί όχι και της Εγγύς και Μέσης Ανατολής, όπου οι γονείς και τα αρσενικά αδέλφια της κόρης, που είχε προγαμιαίες ερωτικές σχέσεις, οδηγούσαν στα κρυφά στον γυναικολόγο, την ξεστρατισμένη κοπέλα «δι’ ανάπλασιν του παρθενικού υμένος», δηλαδή για τη σωτήρια από το «κακό μάτι» παρθενορραφή…

Άλλο ενδεικτικό παράδειγμα πολιτικού, κυβερνητικού στρουθο-καμηλισμού, τα εντελώς πρόσφατα κρούσματα επίσημων σαλταδόρικων τεχνασμάτων, που οδηγούν στην χλεύη της πόλης.

Και εδώ, οι κακόγουστες δημαρχιακές συγκαλύψεις έχουν μετατρέψει σε τσίρκο τον –όποιο- μηχανισμό του Δήμου. Κλείνω με μια ακόμη χιουμοριστική αναγωγή, με δρώμενα από τη μικροαστική κοινωνία, έτσι για ν’ απαλύνω τη διάχυτη θλίψη που συνέχει το μεγαλύτερο τμήμα της κοινωνίας μας.

Έτσι, θα παραλληλίσω αυτές τις ανόητες αποκρύψεις, για πασίδηλα γεγονότα, με τους ταλαίπωρους γονείς κάποιων ισόβιων φοιτητών μας, σε ξένα Πανεπιστήμια. Αυτοί οι μαντραχαλάδες καθησυχάζουν τους γονείς, ότι διαπρέπουν στις σπουδές τους. Και συνεχώς εισπράττουν τα εμβάσματα από το οικογενειακό υστέρημα, χωρίς καν να περνούν, ούτε για τα μαύρα μάτια, έξω από το πανεπιστήμιο. Τελικά, ως «απορριφθέντες μετά πολλών επαίνων» επιστρέφουν στο πατρικό σπίτι, κομίζοντας όχι πτυχίο, αλλά σύζυγο γιατί όχι και εγγόνια στα ταλαίπωρα πεθερικά…

Αυτούς έχουμε γιατί αυτούς αξίζουμε.-