Αυλίτιδα

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Άνωση στη φυσική είναι η δύναμη που δέχεται ένα σώμα όταν βυθίζεται σε υγρό, με φορά αντίθετη προς το βάρος του. Άλλη είναι η άνωση στο νερό και άλλη στον βόθρο, όπως επίσης είναι γνωστό από τη φυσική. Άντε τώρα να εξηγήσεις τι είναι η Αυλίτιδα.

Ο «Βαγγέλης Αυλ-της» επιπλέει με τρόπο εντυπωσιακό στον δημόσιο χώρο και αυτό έχει σημασία. Δεν τον ενδιαφέρει αν θα τον χαρακτηρίσουν φελλό, αν θα του καταλογίσουν ότι η ικανότητά του οφείλεται στο λειψό ειδικό βάρος του ή στο αβαρές της επιπολαιότητάς του, αλλά ότι επιπλέει. 

Για να επιπλεύσει μπορεί να πει τον Δήμαρχο θεό, μπορεί να βρίσει, να αποκαλέσει τον θύμα θύτη, τον θύτη ήρωα και τη μάνα του πολιτικού του αντίπαλου σκύλα. Οφείλει να προκαλέσει για να απολαύσει τα κύματα της αναταραχής που προκαλεί, τις περισσότερες φορές μέσα στα πηχτά λύματα του περιβάλλοντός του. Γιατί, όπως στην άνωση έτσι και στην Αυλίτιδα, στον βόθρο επιπλέεις καλύτερα απ’ ότι στο νερό. Ο Αυλ-της, οι Αυλ-τιδες, δεν είναι πρόσωπα αλλά σύμβολα και δημιουργήματα των καιρών.

Στα χρόνια του ξεπεσμού της Κηφισιάς δημιουργήθηκε μια ράτσα πολιτικών που αποτελούν διασταύρωση του κυνισμού, του αμοραλισμού και της προσωπικής φιλοδοξίας. Επικράτησαν ως Ηρόστρατοι στην καθημερινότητα, πυρπολώντας την κοινή λογική και καταστρέφοντας τη σχέση του απλού ανθρώπου με τις ανάγκες. Ενοχοποίησαν τον απλό Κηφισιώτη, έδειξαν ως εχθρό της κοινωνίας την κοινωνική πρόνοια, παρακολούθησαν σεμινάρια του δήθεν καθως-πρεπεισμού για τη μαζική χειραγώγηση και, το χειρότερο, τα εφάρμοσαν χωρίς έλεος στις πλάτες του κόσμου που υπέφερε. Επέβαλαν τις πράξεις τους ως πραγματικότητα χρησιμοποιώντας τη δύναμη πυρός των πληρωμένων τοπικών εφημερίδων που τους πλήρωναν αδρά γι’ αυτό. Φυσικά από τα δανεικά και αγύριστα του Δήμου Κηφισιάς.

Δεν ήταν οι απλοί υποτακτικοί που παλιά γάβγιζαν για τα αφεντικά και τα συμφέροντά τους. Τώρα έπρεπε να δαγκώσουν, να επιτεθούν, να δείξουν τη σημαντικότητά τους σε έναν πόλεμο που η έντασή του απειλούσε να τους εξαλείψει.

Κατασκεύασαν με επιμονή επίθετα για τους εχθρούς τους και πάλεψαν να τα κάνουν αποδεκτά από τους γύρω τους. «Λαϊκιστές», «θρησκυάμενοι», «επικίνδυνοι», «ψεύτες» και πολλά άλλα. Έφτυσαν γύρω τους, κόπρισαν, αφαίρεσαν από τον δημόσιο λόγο το ήθος και το μέτρο για να επιπλεύσουν με θρησκευτική ασφάλεια μέσω της Αυλίτιδας.

Κάτω από τη ντεμέκ θρησκευτικότητα τους ξεπρόβαλε η ρητορική του τίποτα, τα πιο ακραία ένστικτα, η αναθεώρηση της ίδιας της ιστορίας. Δεν επιτέθηκαν μόνο στον Χιωτάκη-Βάρσο και στην Δημαρχία του. Έγιναν Γρηγοράκιδες και νεο-Παττακοί που αμφισβήτησαν όσα αξίζουν στη πόλη, πόσο αξίζει η καθαριότητα, η νοικοκυροσύνη, εάν έχει δικαίωμα ένας πολίτης να υπάρχει και πολύ περισσότερο να διοικεί.

Έτσι, απελευθερωμένοι από τους τύπους που απαιτεί η δημοκρατία, παρήγαγαν τους ρύπους της μιντιακής και πολιτικής αθλιότητας. Δημοσιογράφοι τζουκ μποξ, συγγραφείς των δημοσίων σχέσεων, καλλιτέχνες της αρπαχτής, δημοσιολόγοι τελευταίου τύπου, οργάνωσαν το πνευματικό μέτωπο της υποταγής σε όσα απαιτούνται.

Όσο πιο δύσκολα γίνονταν τα πράγματα τόσο περισσότερο δάγκωναν. Όσο βλέπουν να απομακρύνονται από την εξουσία τόσο ουρλιάζουν και νόμιζαν ότι είναι λύκοι που θα καταφέρουν να καταβροχθίσουν τον εχθρό.

Πλημμύρισαν τα πληρωμένα site, αναρριχήθηκαν στα πρωτοσέλιδα των υποχρεωμένων και υπερχρεωμένων εφημερίδων, έγιναν ιεροκήρυκες της αντίδρασης και της επιβολής. Ήταν πάντα οι χορτάτοι που έλεγαν στους πεινασμένους για τις καλύτερες μέρες που θα ’ρθουν αν κάνουν θυσίες για να τους ταΐσουν.

Η νέα γενιά υποτακτικών, αν και –όπως όλοι οι υποτακτικοί– έδειχνε υποταγή, είχε την αυταπάτη της εξουσίας. Η κοινή απειλή υπαγόρευε τη συμπόρευση με τους ισχυρούς, που με τη σειρά της έφτιαχνε την παρανόηση ότι είναι και οι ίδιοι τέτοιοι.

Όπως θα μπορούσε ίσως να πει ο ποιητής Αυλ-της αν δεν το είχε πει ο κινηματογραφικός Τιμολέων Φανφάρας «μαύρα κοράκια, κόκκινα κοράκια» που έπεφταν με νύχια γαμψά και δόντια γυαλισμένα.

Η Αυλίτιδα, στην απέλπιδα προσπάθεια να επιπλεύσουν καλοταϊσμένοι, έχει φυσικά και την επικινδυνότητά της. Όπως συνέβαινε και στην ιστορία την οποία προσπαθούν να αναθεωρήσουν, όταν οι ναζί υποχωρούσαν από την κατεστραμμένη Κηφισιά σκότωναν πρώτα τους συνεργάτες τους. Τώρα αν πέσει και κανένας αστέρας του Θωμάκου, προφανώς πρόκειται για παράπλευρη απώλεια. Ή για τρέλα του αφεντικού που κάποιες φορές δεν αντέχει τον σκύλο να γαβγίζει περισσότερο από όσο ανέχεται.-