Νίκο Χιωτάκη, πόσα έδωσες στο Γ. Θωμάκο για να ξαναγίνεις, κάνοντας περίπατο, Δήμαρχος;

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

Μη συνηθίσεις ποτέ την ασχήμια, μην μοιάσεις με το τέρας

Η Κηφισιώτικη πραγματικότητα γίνεται όλο και περισσότερο καταθλιπτική και αδιέξοδη σε διάφορα επίπεδα. Οι άνθρωποι μοιάζουν μουδιασμένοι, απορημένοι και ήσυχοι περιμένοντας με αγωνία την ελπίδα, την καλή είδηση, την εξέλιξη. Όμως δεν έρχονται.

Παρακολουθώντας τη όλη κατάσταση έτσι όπως έχει διαμορφωθεί στο χώρο του Δήμου Κηφισιάς εύλογα σκέφτεσαι, σε πιάνουν ορισμένες σκέψεις που έχουν να κάνουν με το τι μυαλό κουβαλάνε «οι άρχοντές μας».

Δεν είναι δυνατόν τα κάνουν πολιτική, διαχείριση εν προκειμένου με τόσο απαρχαιωμένα μυαλά. Με τέτοιες ανιστόρητες καταστάσεις τόσο παιδαριώδη σφάλματα, τέτοια διαχείριση μόνο για λίγους, τους ίδιους. Να σκέφτονται τόσο, μα τόσο κοντόφθαλμα.

Σαν να κάνεις εγχείρηση ανοικτής καρδιάς με όργανά σου ένα τραπεζομάχαιρο ένα μπαλτά και μια σακοράφα. Τόσο άγαρμπα, τόσο άκομψα, πρόχειρα.

Λες και το κάνουν επίτηδες, από πείσμα, σαν τα μικρά παιδιά που παίζουν και τσακώνονται στην αλάνες.

Είναι δυνατόν να έχουν τέτοιες συμπεριφορές, τέτοια αντιμετώπιση στους πολίτες λες και έχουν κατέβει από ένα άλλο, ένα διαφορετικό πλανήτη. Είναι δυνατόν να μην έχουν διόλου λαϊκό έρεισμα; Να διοικούν με γνώμονα το τώρα, το έχουμε τη εξουσία και κάνουμε ότι θέλουμε. Να μην τολμάς να εκφέρεις άλλη άποψη και την άλλη στιγμή να πέφτει ο μηχανισμός Θωμάκου να σε σκαλίζει και να σε σέρνει οσάν το τελευταίο κατάδικο.

Ζώντας αυτή την ζοφερή κατάσταση σκέφτεσαι ότι τα κάνουν επίτηδες. Θαρρείς πως κάποιο αόρατο χέρι τους έχει πληρώσει να κάνουν την μια κουταμάρα πίσω από την άλλη. Θαρρείς αν δεν γνωρίζεις το ποιόν του Ν. Χιωτάκη ότι δεν μπορεί, τους έχει τάξη χρήματα για να κάνουν ότι κάνουν. Η κάθε τους κουταμάρα διαδέχεται η επόμενη ανοησία.  

Βέβαια όσοι γνωρίζουν το ποιόν του τέως Δημάρχου Ν. Χιωτάκη ξέρουν καλά ότι κάτι τέτοιο δεν μπορεί να συμβαίνει για ένα απλούστατο λόγο. Ο Ν. Χιωτάκης δεν έχει πλέον το ταμείο του Δήμου, πρέπει να πληρώσει από την τσέπη του. Και με δεδομένο ότι είναι σφιχτός σαν στρείδι αυτό και μόνο λέει ότι πρέπει να αποκλειστεί οριστικά. Περάσαν οι καιροί που είχε το ταμείο και εξαγόραζε συνειδήσεις και ανθρώπους μαζί.

Τι μένει τότε, τι πρέπει να ελπίζουμε;

Τίποτα, είναι η απάντηση.

Ωστόσο, τα πραγματικά προβλήματα είναι, κατά τη γνώμη μας, η ασυνείδητη καλλιέργεια ψευδαισθήσεων και η υποβόσκουσα εξοικείωση με την ασχήμια. Αναρωτιόμαστε, είναι δυνατόν στη σημερινή Κηφισιά με τις ιδιαιτερότητες, τις αδυναμίες και τα αδιέξοδά της να γίνεται αποδεκτό ένα παιχνίδι που προσομοιάζει συνθήκες ένδειας;

Αυτό είναι το πρόβλημα: Η εξοικείωση με την ασχήμια και η καλλιέργεια ψευδαισθήσεων που επιβάλλουν η καθημερινή συντροφιά με το τέρας, η αγωνία να το συναντήσεις, το νόημα ή η χαρά που δίνει στη ζωή σου κάθε βράδυ. Σιγά σιγά συνηθίζεις και δεν σε νοιάζει η ασχήμια, δεν σε τρομάζει. Πολύ πιθανό να σκέφτεσαι ότι αν φθάσεις σε τέτοιο σημείο κι εσύ μπορεί να κερδίσεις χρήματα ή να αποκτήσεις δουλειά. Όμως όχι, η πείνα του διπλανού σου είναι σιωπηλή, μαύρη, αληθινή και επικίνδυνη. Δεν τρώει όχι για να κερδίσει κάτι, αλλά επειδή δεν κερδίζει τίποτα.

Αν, υποθετικά, ξαναέβαζε υποψηφιότητα για Δήμαρχος ο Ν. Χιωτάκης, θα έβγαινε από την πρώτη Κυριακή. Χωρίς ιδιαίτερο κόπο, χωρίς περιττά έξοδα. Το ίδιο και ο Βασίλης Βάρσος, θα το προτιμούσαν οι Κηφισιώτες ακόμα περισσότερο από τον Ν. Χιωτάκη. Έχουν ειδικά ο Β. Βάρσος λαϊκό έρεισμα, την υποστήριξη των πολιτών.

Πλην όμως και οι τρεις τους, Βάρσος, Χιωτάκης, Θωμάκος είναι καμένα χαρτιά. Τον Ν. Χιωτάκη τον προορίζει η Νέα Δημοκρατία για ένα διαφορετικό πόστο, μακριά από την τοπική αυτοδιοίκηση. Θέσεις υπάρχουν πολλές, όσο για το Β. Βάρσο θα κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα από όλους. Μια κυβίστηση και, πάλι θα είναι ο πρώτος τη τάξη Δημοτικός σύμβουλος. Με όποιο Δήμαρχο. Όσο για το Γ. Θωμάκο η κατάληξή του θα είναι αλματώδης κατηφόρα, όπως ανέβηκε στο πόστο του Δημάρχου το ίδιο και χειρότερα θα κατέβει κουτρουβαλώντας. Θα σύρουν το ματωμένο κουφάρι του στους δρόμους της Κηφισιάς σας «παλιοχάλασμα» προς γνώση, συμμόρφωση και αποφυγή.

Θα καταστεί ο αποδιοπομπαίος τράγος.

Αυτό εννοούσε ο μεγάλος Μάνος Χατζιδάκις, όταν έλεγε: «Το μυστικό είναι να μη συνηθίσεις την ασχήμια. Από την ώρα που τη συνηθίζεις και μειώνεις τη σημασία της, θα πει ότι αρχίζεις και της μοιάζεις. Όλη η αντίστασή μας θα πρέπει να είναι αυτή. Να μη μοιάσουμε στα τέρατα που μας περιβάλλουν. Να μη γίνουμε ήρωες ταινιών φρίκης».

Όσο για τον επόμενο άρχοντα της πόλης πολλοί οι μνηστήρες μέχρι στιγμής ποιος θα πάρει το δακτυλίδι «άγνωστοι αι βουλαί του Κυρίου», ακόμη.-