Β. Βάρσος - Έχουν αρχίσει και του μοιάζουν

Γράφει ο Γιάννης Κατσίμπας

H συμμετοχή του Β. Βάρσου στην διοίκηση Χιωτάκη ήταν κάφρος στο μάτι των παρατάξεων τη στήριξαν. Ουδέποτε ξέπλυναν την ντροπή εκείνη, κυρίως η παράταξη Χιωτάκη που υποχρεώθηκε να συνδιοικήση με τον γνωστού Κουμουνιστικού και τίποτα παρελθόντος Β. Βάρσου. Όπως ήταν φυσικό όλοι οι αριστεροί δημοσιογράφοι και πολιτευτές, επί μία τριετία άρχιζαν και τέλειωναν κάθε σκέψη τους με την αναφορά στο όνειδος αυτό. Και δικαίως. Η παράταξη του Β. Βάρσου ήταν ένα τυπικό εθνολαϊκίστικη παράταξη που οι θέσεις της για το χωροταξικό, τα θέματα καθαριότητας, τα θέματα της κοινωνίας και τον ρόλο της εκκλησίας, λογικά θα έκαναν κάθε αριστερό να ανατριχιάζει.

Ο Β. Βάρσος και η δική του παράταξη είχαν ακριβώς τα ίδια χαρακτηριστικά. Είναι βγαλμένος από την ίδια μήτρας της έξαλλης εθνολαϊκίστικης με κάπως πιο εμπλουτισμένο ρεπερτόριο με αεροψεκασμούς, υδατάνθρακες και οπερετικές αλληλοδωροδοκίες σε μοντάζ Γρηγοράκου. Επιπλέον, ο ίδιος πρώην αρχηγός, παρά το φλογερό ταμπεραμέντο του δεν έχει δώσει επαρκείς εξηγήσεις για τις «λαμογιές» τα χρήματα που έκανα φτερά από τα ταμεία του Δήμου που του καταλογίζουν. Μήπως έχει δώσει επαρκείς εξηγήσεις ο Ν. Χιωτάκης. Όχι βέβαια και κανείς, δηλ. βλέπε Θωμάκος δεν ζητάει. Θα περίμενε λοιπόν εύλογα κανείς, όλοι οι δημοσιολόγοι να υποδέχονταν με την ίδια φρίκη τη συμμετοχή της παράταξης του Β. Βάρσου στην συνδιοίκηση, και μάλιστα της πρώτη φορά θρησκευτικά, όπως είχε συμβεί και στο παρελθόν. Αμ δε. Άκρα του τάφου σιωπή. Όσο ακούγαμε τρία χρόνια για τα χρήματα από τον Ανέστη Νικολέλη –αρμόδιο αντιδήμαρχο γαρ- άλλο τόσο δεν ακούσαμε τώρα για τους λόγους και τα αίτια της μεταστροφής Βάρσου -στον ορκισμένο εχθρό του- Ν. Χιωτάκη.

Ο παραταξιακός πατριωτισμός, δυσάρεστη έκπληξη κυρίως για τους ανεξάρτητους δημοσιογράφους, και η παράνοια του αντισυστημικού μετώπου, έχει μέχρι στιγμής βυθίσει σε βαθιά σιωπή τους πάλαι ποτέ αδέκαστους τιμητές της ακροδεξιάς. Και αυτό είναι το λιγότερο. Ενώ ο Β. Βάρσος αρκείτο στον ανώδυνο ρόλο του καφενιακού κονφερασιέ της Διοίκησης εκείνης, ο Ν. Χιωτάκης σέρνει το χορό στην παραχάραξη της φυσιογνωμίας της τωρινής. Ποτέ άλλοτε δεν θυμάμαι τόσο άμεσα να έχει επαληθευθεί η αθάνατη ρήση του Χατζηδάκι «όταν το πρόσωπο του τέρατος δεν σε τρομάζει έχεις αρχίσει να του μοιάζεις». Δυστυχώς, για όλους μας, έχουν αρχίσει να του μοιάζουν.

Η παράταξη που ήταν κατά των παρελάσεων και ξιφουλκούσε κατά του κ. Χιωτάκη που τις επανάφερε είναι έτοιμο να διοργανώσει ένα εθνικολαϊκό φουστανελοκίτς τερατούργημα χουντικών προδιαγραφών στη Κηφισιά. Η  Αρετή των Κηφισιωτών ξαναζεί και κανείς πολιτικός ή δημοσιογράφος δεν άρθρωσε αντίρρηση.

Ποια ακριβώς ήταν η σκοπιμότητα να ενημερωθεί για το αξιόμαχο των υγειών δυνάμεων της πόλης ο άσχετος με το αντικείμενο πολιτικάντης διαλογής, πλην του τίποτα ταρατατζούμ; Εδώ δεν περιμέναμε αντιδράσεις, ο Βαγγέλης, ο Αυλ-της είναι ιερό δισκοπότηρο της δημοσιογραφίας.

Του τίποτα, μηδέν.

Η πρώτη φορά Μαρουσιώτης Δήμαρχος πετά με τον φουσκωμένο σαν διάνο –λαμόγιο - αντιδήμαρχο, με άψογο  και σαν να έχει συμβεί τίποτα στιλ και ο  ίδιος- τι δουλειά έχει ένας λογιστής σε αυτό το σόου; Ουδείς  αναρωτήθηκε.

Μούγκα η δήθεν θρησκευτική ευαισθησία.

Τα φλογερά εθνικιστικά και αντιευρωπαϊκά  παραληρήματα του κ. Χιωτάκη αντανακλούν και χρεώνονται σε όλη την συνδιοίκηση- αυτός δεν κάθεται στα αυγά του σαν τον Β. Βάρσο. Άνοιξε βεντέτα με τον αντιδήμαρχο Αυλ-τη, έδωσε τον τόνο στην κήρυξη του ψυχρού πολέμου εναντίον της θρησκευόμενης παράταξης- μια χαρά στρώνουμε το έδαφος, τη στιγμή που εκείνος απτόητος απολαμβάνει τον ρόλο του παίζοντας πόλεμο στα καφενεία της Κηφισιάς. Μέχρι και η τέως προστατευόμενή του Άννα Κορογιαννάκη αναρωτήθηκε αν κάνει τίποτα άλλο εκτός από το να ξοδεύει τα λεφτά μας σε οπερέτες. Δυστυχώς κάνει. Την Δημαρχία Κηφισιάς σαν τα μούτρα του.-