Zelensky, 2022, Στάλιν 1942 - η μηχανή προπαγάνδας των ΗΠΑ μπορεί εύκολα να κάνει ήρωες, αλλά μπορεί γρήγορα να αλλάξει το σενάριο

Η εκστρατεία των ΗΠΑ για την οικοδόμηση της δημόσιας υποστήριξης για την Ουκρανία παραπέμπει σε μια προπαγάνδα ώθηση που εξαπατούσε το σοβιετικό καθεστώς του Στάλιν κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου

Ο ξαφνικός έρωτας της Αμερικής με τον Ουκρανό Πρόεδρο Βλαντιμίρ Ζελένσκι και τις στρατιωτικές δυνάμεις του Κιέβου θυμίζει μια παλιά εκστρατεία εξύψωσης ενός προηγούμενου συμμάχου της γεωπολιτικής συγκυρίας: του Σοβιετικού δικτάτορα Ιωσήφ Στάλιν.

Ακριβώς όπως στην εποχή της ακμής του Γεωργιανού ισχυρού άνδρα, το πολιτικό κατεστημένο των ΗΠΑ και το σύμπλεγμα των μέσων ενημέρωσης-ψυχαγωγίας ανταποκρίθηκαν σε μια κρίση στην Ανατολική Ευρώπη παρουσιάζοντας τους μαχητές που προτιμούν τους ως ηρωικούς φίλους που πρέπει να υποστηριχθούν. Στην πραγματικότητα, ο Ζελένσκι και οι υπερασπιστές της χώρας του έχουν ζωγραφιστεί ως μαχητές της ελευθερίας που μάχονται για να σώσουν τη δημοκρατία από κακούς επιτιθέμενους - ακόμη και όταν το Κίεβο απαγορεύει τα κόμματα της αντιπολίτευσης, κλείνει μέσα ενημέρωσης και, κατά τα άλλα, φιμώνει τους επικριτές του καθεστώτος.

Σε τελική ανάλυση, το φιλελεύθερο δίκτυο  υποστήριξε , ο Τσόρτσιλ ήταν «ιμπεριαλιστής και όχι καθαρός πιστός στη δημοκρατία». Ο Ζελένσκι, παρά τις ενέργειες όπως η σύλληψη του αρχηγού του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης και η απαγόρευση των επικριτικών τηλεοπτικών και διαδικτυακών ειδών, προφανώς πληροί τις προϋποθέσεις ως μεγαλύτερος δημοκράτης από έναν άνθρωπο που έχασε το αξίωμα, από τις κάλπες, λίγο μετά τη μεγαλύτερη νίκη του.  

Πριν από οκτώ δεκαετίες, ο Τσόρτσιλ και ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Φράνκλιν Ρούσβελτ αντιμετώπισαν μια παρόμοια πρόκληση στην προσπάθειά τους να ωραιοποιήσουν τη δυτική δημόσια εικόνα του Στάλιν, ενός μισητού εχθρού πριν ο ηγέτης των Ναζί Αδόλφος Χίτλερ σπάσει ένα σύμφωνο μη επίθεσης επιτιθέμενος στη Σοβιετική Ένωση. Όπως έγραψε ο Αμερικανός συγγραφέας Άλμπερτ Μάριν στο «A Time of Fear», το βιβλίο του 2021 σχετικά με τους κόκκινους φόβους πριν και μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, υπήρξε σημαντική ανησυχία του κοινού «για την καταπολέμηση ενός μαζικού δολοφόνου με τη βοήθεια ενός άλλου». Το αστείο τότε ήταν ότι η κύρια διαφορά μεταξύ του Στάλιν και του Χίτλερ ήταν το μέγεθος των μουστακιών τους. «Διαφορετικά, ήταν τα ίδια ψυχρόαιμα τέρατα», είπε ο Μάριν . 

Αλλά οι Συμμαχικές δυνάμεις θεώρησαν ότι η υποστήριξη προς τους Σοβιετικούς ήταν πλεονεκτική για να διατηρήσουν τις δυνάμεις του Άξονα αναπτυγμένες στο Ανατολικό Μέτωπο, όπου το 90% των γερμανικών απωλειών θα υπέστησαν, αφαιρώντας μεγάλο μέρος της θερμότητας από τους δικούς τους στρατούς. Ο Λευκός Οίκος χρησιμοποίησε τη νέα μονάδα προπαγάνδας του Office of War Information (OWI) για να καλύψει την εικόνα του σοβιετικού καθεστώτος παρέχοντας 11,3 δισεκατομμύρια δολάρια σε βοήθεια εν καιρώ πολέμου στην ΕΣΣΔ, που ισοδυναμεί με σχεδόν 190 δισεκατομμύρια δολάρια σε σημερινά δολάρια.

Όπως και στην τρέχουσα σύγκρουση, τα μέσα ενημέρωσης έκαναν μεγάλο μέρος της βαριάς άρσης. Ο Στάλιν απεικονίστηκε ως ο «θείος Τζο», ένας έμπιστος σύμμαχος και γενναίος ηγέτης. Εμφανίστηκε στα εξώφυλλα μεγάλων περιοδικών, μεταξύ των οποίων τρεις φορές στο Time, το οποίο ονόμασε τον Γεωργιανό στρατηγό « Άνθρωπο της Χρονιάς» τον Ιανουάριο του 1943.

Οι New York Times συμφώνησαν, υποστηρίζοντας το 1944 ότι «η μαρξιστική σκέψη στη Σοβιετική Ρωσία έχει φύγει. Το καπιταλιστικό σύστημα, που περιγράφεται καλύτερα ως το ανταγωνιστικό σύστημα, επέστρεψε».

Το περιοδικό Life προώθησε τη σοβιετική ηγεσία του παρόντος και του παρελθόντος, συμπεριλαμβανομένου του χαρακτηρισμού του Βλαντιμίρ Λένιν «έναν κανονικό, καλά ισορροπημένο άνθρωπο που ήταν αφοσιωμένος στη διάσωση 140 εκατομμυρίων ανθρώπων από μια βάναυση και ανίκανη τυραννία». Αυτό ήταν περίεργο μεγάλο έπαινο, δεδομένου ότι η κυβέρνηση των ΗΠΑ δεν αναγνώρισε την ΕΣΣΔ παρά σχεδόν μια δεκαετία μετά το θάνατο του Λένιν. Η Life επαίνεσε επίσης τους Σοβιετικούς πολίτες, αποκαλώντας τους «έναν λαό» που «μοιάζουν με Αμερικανούς, ντύνονται σαν Αμερικανοί και σκέφτονται σαν Αμερικανοί».

Η βάναυση μυστική αστυνομία του Στάλιν, η NKVD, περιγράφηκε ως «εθνική αστυνομία παρόμοια με το FBI», της οποίας η δουλειά ήταν «να παρακολουθεί προδότες». Η Life πρόσθεσε: «Αν οι σοβιετικοί ηγέτες μας πουν οτιδήποτε, μπορούμε να αντέξουμε οικονομικά το λόγο τους».

Το OWI έκανε επίσης προσπάθειες για την προώθηση του Σοβιετικού Κόκκινου Στρατού. Μια προπαγανδιστική αφίσα του 1942 που έδειχνε έναν χαμογελαστό, προφανώς Ρώσο, στρατιώτη είχε λεζάντα: «Αυτός ο άντρας είναι φίλος σου. Αγωνίζεται για την ελευθερία».

Γρήγορα προς τα εμπρός στο σήμερα, και ο έπαινος για τον στρατό της Ουκρανίας είναι παρομοίως διάχυτος. Το Πεντάγωνο, για παράδειγμα, εντυπωσιάστηκε τόσο πολύ από τις δυνάμεις του Κιέβου που οι ηγέτες του πρότειναν ότι τα κατορθώματά τους θα μελετηθούν από τις μελλοντικές γενιές στρατιωτών. Τα μαχητικά της Ουκρανίας «θα μείνουν στη στρατιωτική ιστορία» για την ανθεκτικότητά τους στη μάχη με τον ρωσικό στρατό, δήλωσε τον Απρίλιο ο υπουργός Άμυνας των ΗΠΑ Λόιντ Όστιν .

Ακόμη και σε περίπτωση ήττας, όπως η κατάληψη του Σεβεροντόνετσκ από τη Ρωσία τον περασμένο μήνα, το Πεντάγωνο χαιρέτισε τη μαχητική ικανότητα του προσωπικού της Ουκρανίας. Ένας άγνωστος αξιωματούχος των ΗΠΑ φέρεται να είπε ότι όταν οι ουκρανικές δυνάμεις υποχώρησαν, «επέλεξαν να το κάνουν με τη θέλησή τους».

Αυτές οι ομάδες έχουν επιτεθεί σε αντιφασιστικές διαδηλώσεις, κυβερνητικές συνεδριάσεις, μέσα ενημέρωσης, ξένους φοιτητές και μειονότητες, μεταξύ άλλων στόχων, σημείωσε το Reuters. Περίπου 40 Αμερικανοί γερουσιαστές υπέγραψαν επιστολή το 2019 απαιτώντας ορισμένες από αυτές τις πολιτοφυλακές, συμπεριλαμβανομένου του τάγματος Azov, να χαρακτηριστούν τρομοκρατικές οργανώσεις.

Αλλά με την Ουκρανία να είναι πλέον αγαπημένη των μέσων ενημέρωσης, στο βαθμό που τα μεγάλα μέσα παραδέχονται τα φασιστικά στοιχεία της χώρας, είναι συνήθως για να τα ασπρίσουν. Για παράδειγμα, το NBC News υποστήριξε τον Μάρτιο ότι επειδή ο Ζελένσκι έχει εβραϊκή κληρονομιά και δεν υπήρξαν «πρόσφατες μαζικές δολοφονίες ή εθνοτικές εκκαθαρίσεις» στο Κίεβο, είναι «παράλογο» ο Ρώσος Πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν να ισχυρίζεται ότι η στρατιωτική επίθεση της Μόσχας έχει εν μέρει σχεδιαστεί για να « denazize» της πρώην σοβιετικής δημοκρατίας.

Ομοίως, ο Πρόεδρος Τζο Μπάιντεν και άλλοι ηγέτες των ΗΠΑ χλεύασαν την ιδέα ότι η Ουκρανία έχει ναζιστικό πρόβλημα, αναφέροντας χαρακτηριστικά τον Εβραϊσμό του Ζελένσκι ως απόδειξη. «Ο Πούτιν έχει τη χολή να πει ότι αποναζοποιεί την Ουκρανία», είπε ο Μπάιντεν τον Μάρτιο. «Αυτό το ψέμα δεν είναι απλώς κυνικό, είναι άσεμνο».

Ωστόσο, το γεγονός είναι ότι η Ουκρανία  ενσωμάτωσε  νεοναζιστικές πολιτοφυλακές, συμπεριλαμβανομένου του τάγματος Azov, στην Εθνική Φρουρά της μετά την ανατροπή της δημοκρατικά εκλεγμένης ηγεσίας της χώρας με πραξικόπημα το 2014. Αυτοί οι μαχητές έχουν χαιρετιστεί για τον υποτιθέμενο ηρωισμό τους στη μάχη με τη Ρωσία δυνάμεις και δυτικά μέσα έχουν ενισχύσει την προπαγάνδα του Αζόφ, όπως μια ψευδώς ισχυριζόμενη επίθεση με χημικά όπλα στη Μαριούπολη. Μάλιστα, αμέσως μετά την έναρξη της ρωσικής επίθεσης, το Facebook άλλαξε τους κανόνες του για να επιτρέψει στους χρήστες να επαινούν τους Νεοναζί. 

Το νέο κύμα συγγνώμης για απροκάλυπτα φασιστικά στοιχεία –η Ουκρανία έχει αγάλματα, ονόματα δρόμων και δημόσιες πορείες που λατρεύουν τους συνεργάτες των Ναζί της εποχής του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου– ακολουθεί χρόνια πολιτικής ρητορικής των ΗΠΑ που προβάλλει φόβους για νεοναζισμό. Οι Δημοκρατικοί στο Κογκρέσο, συμπεριλαμβανομένων των αντιπροσώπων James Clyburn (Νότια Καρολίνα) και Jerry Nadler (Νέα Υόρκη), παρομοίασαν τον τότε Πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ με τον Χίτλερ.

Πριν από την τρέχουσα κρίση, οι Αμερικανοί γνώριζαν ελάχιστα για την Ουκρανία, η οποία κατατάσσονταν σταθερά ως ένα από τα φτωχότερα και πιο διεφθαρμένα έθνη στην Ευρώπη. Όταν η Ουκρανία έγινε μεγάλη είδηση ​​κατά τη διάρκεια του πραξικοπήματος του 2014, η Washington Post διαπίστωσε ότι μόνο ένας στους έξι Αμερικανούς ήταν σε θέση να βρει τη χώρα σε χάρτη. Η μέση εικασία ήταν 1.800 μίλια μακριά. 

Ωστόσο, όταν ρωσικά τανκς πέρασαν τα σύνορα, οι Αμερικανοί έσπευσαν να αποδεχτούν τη νέα αφήγηση για τον Ζελένσκι και την Ουκρανία. Μια δημοσκόπηση του Pew Research Center διαπίστωσε ότι το 72% των Αμερικανών είχε εμπιστοσύνη στον Ζελένσκι ότι «κάνει το σωστό στις παγκόσμιες υποθέσεις». Μάλιστα, ο Ουκρανός πρόεδρος κατατάχθηκε μπροστά από όλους τους άλλους παγκόσμιους ηγέτες στην έρευνα, συμπεριλαμβανομένου του Μπάιντεν στο 48%.

Με τα διακυβεύματα τόσο υψηλά, οι επικριτές της πολιτικής του Μπάιντεν για την Ουκρανία έχουν χαρακτηριστεί ως Ρώσοι μανάδες ή προδότες. Οι New York Times και το USA Today, μεταξύ άλλων εκδόσεων, έχουν απορρίψει την αντίθεση ως «ακροδεξιά» ρητορική. Τέτοιες φωνές έχουν επαναλάβει τους «παραπλανητικούς ισχυρισμούς» του Κρεμλίνου για τον πόλεμο, ανέφεραν οι Times, συμπεριλαμβανομένων «αβάσιμων» ισχυρισμών για βιοεργαστήρια που χρηματοδοτούνται από τις ΗΠΑ στην Ουκρανία. 

Το Rolling Stone αποκάλεσε τον οικοδεσπότη του Fox News και κριτικό του Μπάιντεν, Τάκερ Κάρλσον, «συκοφάντη του Πούτιν», ενώ το MSNBC πρότεινε ότι απηχούσε τα λόγια της Μόσχας επειδή ήθελε οι ΗΠΑ να μοιάζουν περισσότερο με τη Ρωσία, «με παλαιοσυντηρητικές και λευκές εθνικιστικές αρχές». 

Το Χόλιγουντ δεν άργησε να πηδήξει στο συγκρότημα «Stand With Ukraine» . Οι ηθοποιοί Μπεν Στίλερ και Σον Πεν έφτασαν στο σημείο να κάνουν επισκέψεις στον Ζελένσκι στο Κίεβο, με τον πρώτο να λέει στον Ουκρανό πρόεδρο: «Είσαι ο ήρωάς μου». Ο Πεν απείλησε τον Μάρτιο ότι θα μποϊκοτάρει την επίδειξη των βραβείων Όσκαρ και μύρισε τα δύο Όσκαρ του αν οι διοργανωτές δεν προσκαλούσαν τον Ζελένσκι να συμμετάσχει στην εκδήλωση.

Όπως αποδείχθηκε, ο Ζελένσκι δεν πρόλαβε να κάνει μια απόμακρη εμφάνιση, αλλά το πρόγραμμα των βραβείων του Λος Άντζελες χαρακτήρισε ένα λεπτό σιγή για την Ουκρανία και έκκληση για δημόσιες δωρεές. Ο Ουκρανός πρόεδρος έδωσε μια ηχογραφημένη ομιλία στα βραβεία Grammy τον Απρίλιο.

Ο Ζελένσκι δεν είχε κανένα λόγο να αμφιβάλλει για την υποστήριξη της βιομηχανίας του θεάματος. Είπε στους Ουκρανούς σε μια ομιλία του τον Μάρτιο: «Όλος ο κόσμος σας θαυμάζει, από αστέρια του Χόλιγουντ μέχρι πολιτικούς».

Αρκετά μεγάλα στούντιο ανακοίνωσαν τον Μάρτιο ότι για να δείξουν την υποστήριξή τους στην Ουκρανία, σταμάτησαν την κυκλοφορία των ταινιών τους στη Ρωσία. Στο Ηνωμένο Βασίλειο, τα εγκαίνια μιας επιτυχημένης ταινίας του Γκάι Ρίτσι με την ονομασία «Operation Fortune» φέρεται να έχει καθυστερήσει επειδή έπρεπε να αναθεωρηθεί ώστε να αντικατοπτρίζει τη νέα ευλάβεια για το Κίεβο. Αποδεικνύεται ότι οι γκάνγκστερ στην ιστορία αναγνωρίστηκαν ως Ουκρανοί, κάτι που δεν είναι πλέον αποδεκτό. 

Ο Ρούσβελτ ζήτησε τη δημιουργία μιας ταινίας με τίτλο «Αποστολή στη Μόσχα», η οποία βασίστηκε σε ένα βιβλίο ενός πρώην πρεσβευτή των ΗΠΑ στη Σοβιετική Ένωση, Τζόζεφ Ντέιβις. Η ταινία απεικόνιζε τον Στάλιν ως έναν ευγενικό και σοφό ηγέτη με αγάπη για τα παιδιά. Εξυγίασε τις θεατρικές δίκες της Μόσχας του 1936-1938 – τις οποίες ο Στάλιν χρησιμοποίησε για να εξαγνίσει τους πολιτικούς του εχθρούς – απεικονίζοντάς τους ως απαραίτητο βήμα για να αποκαλύψει τους προδότες. Μιλώντας σε ένα κοινό που παρακολούθησε την ταινία στο Σικάγο, ο Ντέιβις φέρεται να είπε: «Ο λόγος τιμής της σοβιετικής κυβέρνησης είναι τόσο ασφαλής όσο η Βίβλος».

Ο γεννημένος στην Ουκρανία Σοβιετικός μηχανικός Βίκτορ Κραβτσένκο, ο οποίος είχε διοριστεί στην Ουάσιγκτον στο πλαίσιο του προγράμματος δανεισμού και αργότερα αυτομόλησε, ανατρίχιασε όταν άκουσε τέτοια ευπιστία καθώς ταξίδευε στην Αμερική κατά τη διάρκεια του πολέμου. Στο βιβλίο του το 1946, «Επέλεξα την Ελευθερία», ο Κραβτσένκο θυμάται: «Χίλιες φορές, χρειάστηκε να ακούω με απογοητευμένη σιωπή, ενώ η σοβιετική δικτατορία αποδίδονταν πλήρως στα επιτεύγματα του ρωσικού λαού. Η λαβή του Στάλιν στο αμερικανικό μυαλό, κατάλαβα σοκαρισμένος, ήταν σχεδόν τόσο σταθερή όσο η λαβή του στο ρωσικό μυαλό».

Μόλις τελείωσε ο πόλεμος, δεν ήταν πλέον απαραίτητο να προωθήσουμε τον θείο Τζο και τον Κόκκινο Στρατό. Οι προσωρινοί σύμμαχοι αποξενώθηκαν γρήγορα όταν ο Χίτλερ νικήθηκε. Με μια επιτροπή του Κογκρέσου να καταδιώκει υποτιθέμενους κομμουνιστές ως προδότες και το Χόλιγουντ να αντιμετωπίζει πιέσεις να αποδείξει την πατριωτική του πίστη, οι ταινίες που σχετίζονται με τη Σοβιετική Ένωση είχαν σαφώς πιο σκοτεινό τόνο, όπως αποδεικνύεται από τίτλους όπως «The Red Menace» και «Behind the Iron Curtain».

Μια δημοσκόπηση στις ΗΠΑ που διεξήχθη τον Μάρτιο του 1946, μόλις 10 μήνες μετά το τέλος του πολέμου στην Ευρώπη, έδειξε ότι το 60% των Αμερικανών πίστευε ότι η κυβέρνησή τους ήταν πολύ ήπια στην πολιτική έναντι της ΕΣΣΔ, ενώ μόνο το 3% είπε ότι ήταν πολύ σκληρή. Με διαφορά 65%-25%, οι ερωτηθέντες πίστευαν ότι οι Σοβιετικοί θα πήγαιναν στον πόλεμο για να πάρουν αυτό που ήθελαν. Αργότερα το ίδιο έτος, μια δημοσκόπηση έδειξε ότι το 62% των Αμερικανών δήλωσε ότι τα συναισθήματά τους είχαν γίνει λιγότερο φιλικά προς τη Σοβιετική Ένωση, σε σύγκριση με μόνο το 2% που δήλωσαν ότι αισθάνονται πιο φιλικοί.

Η σχέση ΗΠΑ-Ουκρανίας παραμένει κολλητή, αν και ίσως δεν είναι πλέον σε φάση μήνα του μέλιτος. Ορισμένοι παρατηρητές αμφισβήτησαν εάν οι σχέσεις άρχισαν να ξεφτίζουν τον περασμένο μήνα, όταν ο Μπάιντεν είπε ότι ο Ζελένσκι «δεν ήθελε να ακούσει» τις προειδοποιήσεις της Ουάσιγκτον στις αρχές του έτους ότι οι Ρώσοι ήταν έτοιμοι να εξαπολύσουν επίθεση. Ουκρανοί αξιωματούχοι χαρακτήρισαν τον ισχυρισμό «παράλογο». Οι επικριτές του Μπάιντεν, όπως ο παρουσιαστής του Fox Business Charles Payne και ο παρουσιαστής του podcast Jack Posobiec, είπαν ότι ο Zelensky πετάχτηκε «κάτω από το λεωφορείο».

Με τις οικονομικές επιπτώσεις της σύγκρουσης να πολλαπλασιάζονται στο εσωτερικό μέτωπο, η δημόσια υποστήριξη των ΗΠΑ για τη βοήθεια της Ουκρανίας έχει αρχίσει να μειώνεται. Δημοσκόπηση από την ερευνητική εταιρεία Morning Consult νωρίτερα αυτόν τον μήνα έδειξε ότι το 81% των Αμερικανών εξακολουθούσε να ανησυχεί τουλάχιστον «κάπως» για τη ρωσική επίθεση στην Ουκρανία, από 90% τον Μάρτιο. Λιγότεροι από τους μισούς ερωτηθέντες (46%) δήλωσαν ότι η κυβέρνησή τους θα πρέπει να επιβάλει κυρώσεις στο ρωσικό πετρέλαιο, ακόμη και αν αυτό προκαλέσει αύξηση των τιμών των καυσίμων, από 55% τον Απρίλιο. Μόνο το 43% των ψηφοφόρων των ΗΠΑ, συμπεριλαμβανομένου του 32% των Ρεπουμπλικανών, βλέπουν την προστασία της Ουκρανίας ως ευθύνη της Αμερικής, από 50% τον Απρίλιο.

Ωστόσο, η κυβέρνηση του Μπάιντεν καταστρώνει σχέδια να συνεχίσει να αποστέλλει όπλα στην Ουκρανία για « μήνες και χρόνια», δήλωσε αξιωματούχος του Πενταγώνου στους δημοσιογράφους την Παρασκευή. Ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ Άντονι Μπλίνκεν επανέλαβε στα τέλη του περασμένου μήνα ότι η κυβέρνηση δεσμεύτηκε να στηρίξει το Κίεβο για μεγάλο χρονικό διάστημα. «Δίνουμε στην Ουκρανία την υποστήριξη που χρειάζεται για να υπερασπιστεί τον εαυτό της για όσο χρόνο χρειαστεί και θα συνεχίσουμε να το κάνουμε» , είπε.

Τον Μάιο, ο Blinken συνέδεσε τους ηρωικούς συμμάχους της Αμερικής στο παρελθόν και το παρόν: «Όσοι μελετούν το παρελθόν γνωρίζουν τον Πρόεδρο Zelensky και ο γενναίος λαός της Ουκρανίας ενσαρκώνει το πνεύμα εκείνων που επικράτησαν κατά τη διάρκεια του δεύτερου παγκόσμιου πολέμου».

Πηγή: RT via the press united