Στη Chanel τα υφάσματα «ζωντανεύουν» – Ο Matthieu Blazy διάλεξε το δύσκολο μονοπάτι

«Χρειάστηκε να φτάσουμε στην απογευματινή επίδειξη της προτελευταίας ημέρας ολόκληρης της σεζόν μόδας για να δούμε έναν σχεδιαστή να δοκιμάζει κάτι εντελώς καινούργιο. Επιτέλους!» γράφει η Vanessa Friedman στους New York Times μιλώντας για τη συλλογή SS27 της Chanel.

«Η καινοτομία έλειπε αυτή τη σεζόν» διαπιστώνει η Vanessa Friedman στους New York Times –μια φράση που δε σηκώνει εύκολα διαπραγμάτευση. Είναι απόλυτη. Αυτή η απολυτότητα βρίσκει, ωστόσο, μια χαραμάδα για να μπει ο ήλιος. «Το αίθριο κάτω από τον γυάλινο θόλο του Grand Palais είχε μεταμορφωθεί σε ένα είδος φανταστικού θαλάσσιου τοπίου για την επίδειξη του Matthieu Blazy για τη Chanel: το δάπεδο είχε βερνικωθεί ώστε να δημιουργεί την εντύπωση πράσινου νερού που κυλά πάνω από βράχους καλυμμένους με βρύα, ενώ εκατοντάδες λευκοί γλάροι, κρεμασμένοι από την οροφή, πετούσαν ψηλά πάνω από τα κεφάλια μας» συνεχίζει η Friendman μεταφέροντας την αρχική αίσθηση του σόου της Chanel για την Άνοιξη/Καλοκαίρι 2027.

REUTERS/Sarah Meyssonnier

Φορέματα χορεύτριών που θα άξιζαν να βρίσκονται σε γλυπτά του Ντεγκά, με διαμορφωμένο κορμό και φούστες από στρώσεις τούλι, καθώς και φορέματα φλάπερ με χαμηλή μέση, φτιαγμένα για το Τσάρλεστον

REUTERS/Sarah Meyssonnier

REUTERS/Sarah Meyssonnier

Διαφάνεια και παραμυθένιοι κόσμοι

«Ήταν υπέροχο, αλλά δεν ήταν αυτό που εντυπωσίασε περισσότερο. Η δημιουργία παραμυθένιων κόσμων για την παρουσίαση των συλλογών του έχει γίνει ο τρόπος λειτουργίας του Blazy.

»Τα ίδια τα ρούχα είχαν γίνει ακόμη πιο ανάλαφρα, με τον Blazy να διευρύνει το σύμπαν του ώστε να περιλαμβάνει σχεδόν διάφανα κομμάτια κοστουμιών Chanel εμπνευσμένα από τα εδουαρδιανά εσωρούχα, μίνι εκδοχές ταγέρ Chanel για κορίτσια που διασκεδάζουν, καθώς και πολλά κοστούμια Chanel που απλώς έμοιαζαν με κλασικά κοστούμια Chanel, αλλά στην πραγματικότητα ήταν παραλλαγές του «trompe l’oeil» τουίντ (με χάντρες και κεντήματα πάνω σε τούλι σαν ψευδαίσθηση).

»Επίσης, φορέματα χορεύτριών που θα άξιζαν να βρίσκονται σε γλυπτά του Ντεγκά, με διαμορφωμένο κορμό και φούστες από στρώσεις τούλι, καθώς και φορέματα φλάπερ με χαμηλή μέση, φτιαγμένα για το Τσάρλεστον.

»Αυτά προορίζονται αναμφισβήτητα για την επερχόμενη σεζόν των βραβείων, αλλά ούτε αυτό ήταν έκπληξη» παρατηρεί η Vanessa Friedman στους New York Times.

REUTERS/Sarah Meyssonnier

REUTERS/Sarah Meyssonnier

Αnimal print με το στυλ του πιερότου

Πιο ενδιαφέρον είναι ότι ο Blazy είχε μειώσει τη μερικές φορές τετράγωνη σιλουέτα του, οπότε οι φούστες ήταν πιο στενές παρά φαρδιές, με σκισίματα μπροστά και πίσω, ώστε καμία γυναίκα να μην χρειάζεται να αλλάξει το βήμα της.

Όμως, ενώ αυτό ήταν κάτι καινούργιο για τον ίδιο —και μια βελτίωση— δεν είναι ακριβώς μια πρωτότυπη ιδέα. Εξάλλου, υπέκυψε σε μερικές από τις υπερβολικά επιδέξιες παρορμήσεις του και συμπεριέλαβε μερικά παράξενα πλεκτά που συνδύαζαν animal print με το στυλ του πιερότου.

Ο Blazy είχε επινοήσει μια νέα μηχανή που τροποποιούσε την οργάνζα ή το μετάξι, ώστε να μοιάζει με τουίντ, αλλά στην πραγματικότητα το ύφασμα ήταν συμπιεσμένο, προσδίδοντάς του τόση αντοχή σε εφελκυσμό που λειτουργούσε σαν Lycra

Πού ακριβώς βρισκόταν λοιπόν η καινοτομία;

«Με την πρώτη ματιά, ήταν δύσκολο να το διακρίνει κανείς. Όμως, όταν εμφανίστηκαν τα τελευταία 15 look, παρόλο που έμοιαζαν, για άλλη μια φορά, με πιο παραδοσιακό μπουκλέ, φαινόταν επίσης… κάπως ελαστικά; Κάπως ανεμπόδιστα; Κινήθηκαν… σαν ρούχα γυμναστικής;» παρατηρεί η Friedman.

«Τελικά αποδείχθηκε ότι ο Blazy είχε επινοήσει μια νέα μηχανή που τροποποιούσε την οργάνζα ή το μετάξι, ώστε να μοιάζει με τουίντ, αλλά στην πραγματικότητα το ύφασμα ήταν συμπιεσμένο, προσδίδοντάς του τόση αντοχή σε εφελκυσμό που λειτουργούσε σαν Lycra, τεντώνοντας και ακολουθώντας τις κινήσεις του σώματος, επαναφέροντας το σχήμα ενός σακακιού, ενός πόλο, ενός μικρού μαύρου φορέματος, του κλασικού μαύρου ταγιέρ. Ήταν ελαστικά, με κάθε έννοια της λέξης».

«Αυτό που μου αρέσει περισσότερο είναι ότι μπορείς να τα διπλώσεις», είπε ο Blazy σε μια προεπισκόπηση. Είπε επίσης ότι είχε δοκιμάσει ένα από τα σακάκια για δοκιμή κι ενώ θα έπρεπε να φαινόταν πολύ μικρό πάνω του «φαινόταν ωραίο επειδή ήταν ελαστικό».

REUTERS/Sarah Meyssonnier

REUTERS/Sarah Meyssonnier

Ξεχάστε το «athleisure». Αυτό είναι «athelegance»

Παρά την εμμονή του κλάδου να δηλώνει φιλοφρόνηση προς το καινούργιο, η πραγματική καινοτομία είναι σπάνια στον κόσμο της μόδας.

Είναι ιδιαίτερα σπάνια στους οίκους με μακρά παράδοση, των οποίων οι επικεφαλής συχνά φαίνεται να πιστεύουν ότι το να μένεις πιστός στο πνεύμα μιας μάρκας σημαίνει να μένεις πιστός στα ίδια ακριβώς ρούχα, από σχεδόν τα ίδια υλικά, με τους ίδιους «κώδικες» που επαναλαμβάνονται ξανά και ξανά.

Αλλά αν ο Dior ήταν ζωντανός και ενεργός σήμερα, το πιο πιθανό είναι ότι δεν θα σχεδίαζε άλλη μια εκδοχή του σακακιού «Bar», αλλά θα έπαιζε με τις προσδοκίες μας -ή τουλάχιστον θα προσπαθούσε.

Μηχανές και χειριστές – Θέμα νοοτροπίας

Το ίδιο ισχύει και για τον Yves Saint Lauren. Το ίδιο και για τον Pierre Balmain καθώς και για τους Thierry Mugler, André Courrèges, Elsa Schiaparelli και όλους τους άλλους, πλέον αποθανόντες, ιδρυτές των οίκων που συμπληρώνουν την Εβδομάδα Μόδας του Παρισιού.

Ο Blazy το καταλαβαίνει αυτό, και οι ιδιοκτήτες της Chanel ήταν αρκετά έξυπνοι ώστε να του δώσουν το περιθώριο να δοκιμάσει, καθώς και τον χρόνο να το κάνει.

REUTERS/Sarah Meyssonnier

Η απελευθέρωση των γυναικών ώστε να κινούνται και να περνάνε τη μέρα τους χωρίς να χρειάζεται να ξοδέψουν ούτε ένα δευτερόλεπτο σκεπτόμενες τι φορούν. Αυτό εξηγεί τη «Chanelmania» που εξακολουθεί να σαρώνει τον κόσμο της μόδας

REUTERS/Sarah Meyssonnier

Καινοτομία και στον τρόπο κεντήματος

Αυτές οι μηχανές τροποποίησης των υφασμάτων, άλλωστε, χρειάστηκαν ενάμιση χρόνο για να κατανοηθούν από τους χειριστές τους, ή τουλάχιστον έτσι είπε ο Blazy στην παρουσίαση. Εν μέρει επειδή «πρέπει να βρεις το σωστό άτομο στο σωστό εργοστάσιο που έχει τη σωστή νοοτροπία».

Και αυτή δεν ήταν η μόνη τεχνική καινοτομία. Η ομάδα είχε επίσης δημιουργήσει μια μηχανή που ύφαινε μαργαριτάρια και πούλιες μέσα στο ίδιο το νήμα, το οποίο στη συνέχεια πλέκονταν σε ρούχα, αντί να ράβεται η διακόσμηση εκ των υστέρων.

Αυτό σήμαινε, για παράδειγμα, ότι ένα αμάνικο πουκάμισο σε ιβουάρ χρώμα, καλυμμένο με μικροσκοπικά μαργαριτάρια και συνδυασμένο με φαρδύ, κομμένο επί παραγγελία παντελόνι, είχε την ελαστικότητα και την αντοχή ενός αμάνικου τοπ, ενώ ένα φόρεμα της δεκαετίας του 1930, εμπνευσμένο από τον κινηματογράφο, με στίγματα από πούλιες, έδινε την εντύπωση ευθραυστότητας -αλλά στην πραγματικότητα ήταν σχεδόν άφθαρτο.

Μπορούν να χωρέσουν σε μια βαλίτσα, να φορεθούν σε ένα πάρτι που θα κρατήσει όλη τη νύχτα ή να περάσουν από γενιά σε γενιά, όπως η τσάντα που κρατούσε η ίδια η Γκαμπριέλ Σανέλ το 1955, η οποία ανασύρθηκε από το αρχείο για να την κρατήσει το μοντέλο που άνοιξε και έκλεισε την επίδειξη.

REUTERS/Sarah Meyssonnier

REUTERS/Sarah Meyssonnier

Η επίλυση προβλημάτων

Μαζί με την ποικιλία των μοντέλων στην πασαρέλα, με τα διαφορετικά τους σύνολα και τα διαφορετικά τους ζευγάρια παπούτσια (ένα διαφορετικό στυλ για κάθε ένα από τα 83 σύνολα — ο Blazy ξέρει τι αγοράζουν οι φανατικές οπαδοί), αυτό είναι το νόημα της Chanel σύμφωνα με τη φιλοσοφία του Matthieu: η επίλυση προβλημάτων.

Η απελευθέρωση των γυναικών ώστε να κινούνται και να περνάνε τη μέρα τους χωρίς να χρειάζεται να ξοδέψουν ούτε ένα δευτερόλεπτο σκεπτόμενες τι φορούν. Αυτό εξηγεί τη «Chanelmania» που εξακολουθεί να σαρώνει τον κόσμο της μόδας.

Είναι επίσης, φυσικά, αυτό που αντιπροσώπευε η Chanel της Coco Chanel. Και αποτελεί ένα πολύ βαθύτερο σημείο σύνδεσης από, ας πούμε, οποιοδήποτε διπλό «C» ή καμέλια ή μαργαριτάρι, επειδή δημιουργεί χώρο για τη νεωτερικότητα.

«Εξάλλου, τα ρούχα φαίνονται πραγματικά υπέροχα» καταλήγει η Vanessa Friedman στους New York Times.

*Με στοιχεία από nytimes.com | Αρχική Φωτό: REUTERS/Sarah Meyssonnier