Σόι πάει το βασίλειο στην μπανανία
Γνωρίζω πολύ καλά ότι θα αρχίσουν πάλι οι βροµιές ότι δήθεν χτυπάµε την οικογένεια του πρωθυπουργού
Στην Ελλάδα το ασφαλέστερο επάγγελµα είναι του «γόνου». Μήνας µπαίνει, µήνας βγαίνει, γενιές αλλάζουν, ο γόνος είναι γόνος και η τύχη εξασφαλισµένη. Τίποτε πιο αποδοτικό επαγγελµατικά από το «γιος Μητσοτάκη ή Παπανδρέου», «κόρη Κεφαλογιάννη», «ανιψιός Καραµανλή», «στερνοπαίδι Βαρβιτσιώτη». Ο ελληνικός πολιτικός νεποτισµός έχει κάνει γιουρούσι στα βουλευτικά έδρανα και στους υπουργικούς και πρωθυπουργικούς θώκους και κουνάει επιτιµητικά το δάχτυλο σε όποιον/α δεν µπορεί να ζήσει µε 600 ευρώ ή σε όποιον/α µετράει τα δεκάλεπτα για να πάρει καφέ (την πληρωµή του ρεύµατος την ξεχνάµε).
«Μα είναι άξιοι και τους ψηφίζει ο κόσµος» θα πει κάποιος. «Εχουν τελειώσει και κολέγια» θα συµπληρώσει κάποιος άλλος. Τι κρίµα, αλήθεια, που ενώ θα µπορούσαν να µεγαλουργήσουν µε τέτοιες σπουδές και ικανότητες, να γίνουν ίσως εκατοµµυριούχοι ως οπαδοί της ελεύθερης αγοράς, αναγκάζονται να «υπηρετούν» τη χώρα και να ανέχονται την κριτική κάθε δηµοσιογράφου. Ανθυγιεινή δουλειά.
Πριν από δεκαετίες ο πάτρονας της οικογένειας ανακοίνωνε απλώς τη θέλησή του να τον διαδεχτεί ο γιος ή η κόρη. Σήµερα η διαδοχή περιβάλλεται µε µια επίφαση αξιοκρατίας, όχι για να µη διαµαρτυρηθούν οι ιθαγενείς αλλά επειδή οι ίδιοι έχουν ανάγκη τις πιστοποιήσεις, όπως οι ξεπεσµένοι αριστοκράτες είχαν ανάγκη τους τίτλους. Το µοτίβο είναι ίδιο. Ο γόνος στέλνεται σε πανεπιστήµιο του εξωτερικού (όσο πιο ακριβό τόσο πιο καλό), εγγράφει µερικά µεταπτυχιακά στο ενεργητικό του, διορίζεται για δυο φεγγάρια σε κάποια δουλειά και στη συνέχεια µεταπηδά στην πολιτική επιδεικνύοντας τα πτυχία της αριστείας.
Ας πάµε τώρα στον Κυριάκο Μητσοτάκη, ο οποίος (λαγός τη φτέρη έσειε, κακό της κεφαλής του) επέδειξε ιδιαίτερο άγχος να αποδείξει ότι δεν είναι γιος του µπαµπά του αλλά τέκνο της αριστείας και των ικανοτήτων του. Πρόσφατα από αντιπαράθεσή του µε τον Αλέξη Τσίπρα στη Βουλή µάθαµε ότι ο Κυρ. Μητσοτάκης έδωσε εξετάσεις και πέρασε στο Πολιτικό της Νοµικής. ∆εν έκανε εγγραφή και βρέθηκε στο Χάρβαρντ να σπουδάζει (όλα τα παρακάτω, προς αποφυγή παρεξηγήσεων, είναι αντιγραφή από το επίσηµο βιογραφικό του στο LinkedIn) Κοινωνικές Σπουδές (1986-90). Από το 1992 έως το 1993 κάνει µεταπτυχιακό στις διεθνείς σχέσεις στο Στάνφορντ και από το 1993 έως το 1995 µεταπτυχιακό στη διοίκηση επιχειρήσεων στο Χάρβαρντ.
Καλή τη προθέσει, δεν έχουµε καµία αµφιβολία ότι ο Ελληνας πρωθυπουργός κατέκτησε µε την αξία του τα µεγάλα πανεπιστήµια των ΗΠΑ και ήταν µάλλον η «οραµατικότητά» του που τον έκανε να εγκαταλείψει το ποταπό Πολιτικό της Νοµικής στην Αθήνα και να πετάξει προς την αριστεία. Το δεδοµένο ωστόσο είναι ότι έως το 1995, που παίρνει το µεταπτυχιακό του στη διοίκηση επιχειρήσεων, δεν έχει καµιά σχέση µε οικονοµικά και οικονοµικές αναλύσεις. Στο βιογραφικό του όµως γράφει ότι από το 1990 έως το 1991 δουλεύει αρχικά ως µαθητευόµενος και στη συνέχεια ως οικονοµικός αναλυτής στην Chase Investment Bank στο Λονδίνο. Παρότι δεν έχει καµία σχέση µε οικονοµικά, προσλαµβάνεται από µία από τις µεγαλύτερες τράπεζες στον κόσµο.
Από το 1995 έως το 1997 γράφει ότι δουλεύει στην εταιρεία συµβούλων McKinsey στο Λονδίνο µε αντικείµενο (αντιγραφή από το βιογραφικό του) να «συµβουλεύει πελάτες κυρίως στους κλάδους των τηλεπικοινωνιών και των χρηµατοοικονοµικών υπηρεσιών».
Το ίδιο µοτίβο ακολούθησε και η µεγαλύτερη κόρη του Μητσοτάκη, η οποία αµέσως µετά τις σπουδές της, χωρίς καθυστέρηση, βρέθηκε εκπαιδευόµενη στην Goldman Sachs, µε την οποία η κυβέρνηση Σαµαρά µε υπουργό τον Μητσοτάκη είχε πολύ καλές σχέσεις. Στη συνέχεια βρέθηκε, όπως αποκαλύφθηκε πρόσφατα, στο µεγάλο fund CVC, το οποίο επενδύει µε τις ευλογίες της κυβέρνησης στην Ελλάδα. Μπορεί όλα αυτά να είναι τυχαία και η θυγατέρα του Κυρ. Μητσοτάκη να αξίζει, αλλά είναι ταυτόχρονα και πραγµατικά.
Οι συµπτώσεις όµως συνεχίζονται. Στην Ελλάδα των εκατοµµυρίων νέων ανέργων, όπου ο πρωθυπουργός εξαγγέλλει ότι οι νέοι επιστρέφουν στην πατρίδα τους λόγω της ποιότητας ζωής, ο γιος του Μητσοτάκη, προτού τελειώσει καλά καλά τη στρατιωτική θητεία του, πιάνει δουλειά στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, στο πλευρό Ισπανού ευρωβουλευτή. Το εντυπωσιακό είναι ότι η οικογένεια Μητσοτάκη, ενώ εκτίθεται µε δηµοσιεύµατα για τις προσωπικές σχέσεις του γιου, κρατά κρυφή την επαγγελµατική επιτυχία του.
Φυσικά το πρόβληµα δεν είναι ο γιος Μητσοτάκης αλλά ο πατέρας του. Για το παιδί είναι µια δουλειά, ακόµη κι αν την εξασφάλισε µέσω του πατρός. Για τον πρωθυπουργό της χώρας όταν συµβαίνει κάτι τέτοιο και κρατιέται µάλιστα κρυφό είναι ακόµη µια έκθεση και επιλογή αναξιοκρατίας και νεποτισµού. Είναι επίσης µια πρόκληση για τους νέους που κοροϊδεύει και καταδικάζει στην ανέχεια. Το αν ο στόχος είναι κάποια στιγµή να µας κυβερνήσει και ο εγγονός Μητσοτάκη παραµένει άγνωστο, αλλά, αναµφίβολα, είναι εφιαλτικό σενάριο.
ΥΓ.: Γνωρίζω πολύ καλά ότι θα αρχίσουν πάλι οι βροµιές ότι δήθεν χτυπάµε την οικογένεια του πρωθυπουργού. Στη Γαλλία και τη Γερµανία δύο πολιτικοί έχουν πληρώσει (ο ένας έχει καταδικαστεί κιόλας) επειδή τα παιδιά τους βρέθηκαν να ευνοούνται σε δουλειές τους. Τώρα τι θα πουν αυτοί που κατανοούν την Ελλάδα ως µπανανία δεν µας απασχολεί.
Πηγή: koutipandoras